‎แล้วทำไมถึงเป็นที่นี่
‎ทำไมต้องเป็นอเมริกา
‎พ่อแม่ฉันมาที่อเมริกา
‎เหมือนผู้อพยพหลายคนที่มาค้นหาชีวิตที่ดีกว่า
‎นี่คือ…
‎ดินแดนแห่งโอกาส
‎นี่คือที่ที่ผู้อพยพจะได้พบความสงบ ‎และสร้างครอบครัว
‎สร้างบ้าน
‎ตอนผมมาอเมริกา ผมอายุสิบขวบ
‎สำหรับพ่อแม่ผม มันเป็นตัวแทนของ ‎ความสงบสุข โอกาส
‎และอนาคตอันสดใส
‎พ่อแม่ฉันเลือกอเมริกา ‎เพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะมีโอกาส
‎ที่พวกเขาจะไม่ได้รับจากการอยู่ในปาเลสไตน์
‎พ่อแม่ฉันเลือกอเมริกา ‎เพราะเรื่องเศรษฐกิจ เรื่องงาน…
‎เพราะฉันเป็นผู้หญิงมุสลิมอเมริกัน ‎ที่ไม่ต้องรู้สึกขอโทษในสิ่งที่เป็นในประเทศนี้ได้
‎พ่อแม่ผมพาผมมาสหรัฐฯ
‎เพื่อหาโอกาสที่ดีกว่า
‎และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพื่อการศึกษาที่ดีกว่า ‎สำหรับผมและน้องชาย
‎ฉันโตมากับพ่อแม่ฉันโดยที่รักที่นี่มาก
‎ฉันเลยคิดว่าตัวเองเป็นเด็กที่โชคดีที่สุดในโลก
‎เพราะฉันมีโอกาสได้อยู่ที่นี่และฉันมีโอกาส…
‎ได้เกิดที่นี่
‎แล้วอเมริกาเป็นไปตามที่คุณคาดหวังรึเปล่า
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 คือคำสัญญา
‎การคุ้มครอง ความเสมอภาค ‎กระบวนการทางกฎหมาย และเสรีภาพ
‎มันบอกว่านี่เป็นประเทศ ‎ที่ใครๆ ก็สร้างชีวิตที่ดีขึ้นให้ตัวเอง
‎และครอบครัวได้
‎มันจินตนาการถึงอเมริกา ‎ที่สามารถเปลี่ยนแปลงและเติบโตได้
‎และมันคือคำสัญญา ‎กับทุกคนบนแผ่นดินอเมริกา ไม่ใช่แค่พลเมือง
‎ผู้เขียนมาตรา 14 ได้เลือกคำที่เฉพาะเจาะจง
‎คน
‎ทุกคนบนแผ่นดินสหรัฐฯ มีสิทธิขั้นพื้นฐาน
‎คำว่าคนนี้คือเครื่องเตือนถึง ‎ความเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ ของเรา
‎เราทุกคนเป็นมนุษย์ที่สมควรได้รับ ‎ความเห็นอกเห็นใจและการให้เกียรติ
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 คุ้มครองทุกคน
‎ภายใต้เขตอำนาจของสหรัฐฯ
‎และรับรองกระบวนการทางกฎหมาย ‎และการคุ้มครองที่เท่าเทียมกันของกฎหมาย
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมเจาะจงใช้คำว่า "คน" ‎มากกว่า "พลเมือง"
‎และนั่นเป็นความแตกต่างที่สำคัญ
‎เพราะมันหมายความว่า ‎การคุ้มครองเหล่านั้นมีผลกับทุกคน
‎ผู้อยู่อาศัยถาวร ผู้อพยพ…
‎ทีนี้ช่องว่างระหว่างใครเป็นคน ‎และใครเป็นพลเมืองตามกฎหมาย
‎เป็นพื้นที่โต้เถียงที่ใหญ่มาก
‎และนั่นเป็นส่วนหนึ่งของการต่อสู้ ‎ใครเป็นบ้างและในแง่ไหน
‎อย่างที่เราได้เห็นครั้งแล้วครั้งเล่า
‎ว่าช่องว่างระหว่างถ้อยความของมาตรา 14 ‎และสิ่งที่อเมริกามอบให้
‎อาจใหญ่โตมาก
‎และช่องว่างระหว่างคำสัญญาของมาตรา 14 ‎กับการกระทำของอเมริกา
‎มักให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเหวลึก ‎ที่ไม่สามารถผ่านไปได้
‎สำหรับคนบางกลุ่ม
‎ผู้อพยพ
‎(ครอบครัวไม่มีพรมแดน)
‎(ลุกขึ้นสู้เพื่อดาก้า)
‎ผู้อพยพเป็นส่วนสำคัญของสหรัฐฯ
‎พวกเขาทำอะไรหลายอย่างเพื่อประเทศของเรา
‎การอพยพเข้าเมืองเป็นหนึ่งในจุดแข็งของสหรัฐฯ
‎มันคือสิ่งที่ช่วยสร้างประเทศ ‎มันนำเยาวชนมาสู่ประเทศ
‎เราเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างของประเทศนี้
‎ด้วยอาหารของเรา ‎ประเพณีทางวัฒนธรรมของเรา
‎การอพยพเข้าเมืองนำมาซึ่งผู้มีสามารถ ‎ตัวเลข ผู้บริโภค ผู้ผลิต
‎และทำให้เราเป็นประเทศที่แข็งแกร่งขึ้น
‎(เซอร์เกย์ บริน ผู้ร่วมก่อตั้งกูเกิล)
‎(ยาวีด คาริม - ผู้ร่วมก่อตั้งยูทูบ) ‎(สตีฟ เชน - ผู้ร่วมก่อตั้งยูทูบ)
‎เราคือคนที่ทำให้ประเทศนี้ดีขึ้น
‎เพราะเราอยากเป็นส่วนหนึ่งของคำสัญญาของมัน
‎ฉันคงจำประเทศนี้ไม่ได้
‎ถ้าไม่ใช่เพราะการผสมผสานของวัฒนธรรมนี้
‎มันทำให้ฉันมีความสุขมากที่เราไม่เหมือนกัน
‎คนมาอเมริกาเพื่อเป็นพลเมืองที่ถูกกฎหมาย
‎พวกเขาสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อรัฐธรรมนูญ
‎รัฐธรรมนูญเป็นสิ่งที่ทำให้สหรัฐฯ ‎เป็นหนึ่งเดียวกัน
‎ผมคิดว่าคนที่ส่องกระจกแล้วเห็นคนรักชาติ
‎ควรจะรู้ว่ากลุ่มผู้อพยพ
‎คือกลุ่มคนที่พูดว่า "คุณคิดถูกแล้ว
‎คุณมีประเทศที่ดีมาก"
‎นั่นมัน…
‎คุณจะขอการยกย่องอะไรมากกว่านี้อีก
‎(คำสัญญา)
‎ตอนที่บิดาผู้ก่อตั้งคิดเรื่องความเป็นพลเมือง
‎พวกเขาไม่ได้คิดรวมถึงผู้หญิง คนผิวสี…
‎ความหมายมันแคบมาก ‎ว่าใครคือผู้ที่สามารถเป็นพลเมือง
‎ที่มีสิทธิ์อย่างเต็มที่ของสหรัฐฯ
‎แต่สงครามกลางเมือง การเลิกทาส ‎และบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ได้เปลี่ยนความเป็นไปได้ของความครอบคลุม
‎สำหรับความเป็นพลเมือง ‎ของสหรัฐฯ อย่างรุนแรง
‎ข้อกำหนดของบทแก้ไขมาตรา 14 ‎เกี่ยวกับการเป็นพลเมืองโดยกำเนิด
‎เป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่งในการย้ายเรา ‎จากประเทศล่าอาณานิคมของคนขาว
‎ไปสู่อนาคตที่มีความเป็นไปได้ ‎สำหรับความหลากหลาย
‎ในระบอบประชาธิปไตยของเรา
‎"บทแก้ไขเพิ่มเติมนี้ที่ผมเสนอให้
‎มันเป็นแค่การประกาศสิ่งที่ ‎ผมเห็นว่าเป็นกฎของแผ่นดินอยู่แล้ว
‎ว่าทุกคนที่เกิดในเขตแดนของสหรัฐฯ
‎และอยู่ภายใต้เขตอำนาจศาลของพวกเขา
‎ด้วยกฎแห่งธรรมชาติและกฎแห่งชาติ
‎พวกเขาเป็นพลเมืองของสหรัฐฯ"
‎การประกอบขึ้นของวัฒนธรรม ‎และชุมชนอเมริกันของเราในปัจจุบัน
‎เป็นหนี้บุญคุณต่อข้อกำหนดเรื่องการเป็นพลเมือง ‎โดยกำเนิดของมาตรา 14 อย่างมาก
‎ซึ่งบอกว่าทุกคนที่เกิดที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่
‎มันเป็นภาษาที่ครอบคลุมที่สุด
‎และมันเป็นความคิดที่รุนแรงมาก
‎ที่แม้แต่ 150 ปีต่อมา ‎ผู้คนก็ยังโกรธแค้นเรื่องนี้กันอยู่
‎การเป็นพลเมืองโดยกำเนิด…
‎- การเป็นพลเมืองโดยกำเนิด… ‎- การเป็นพลเมืองโดยกำเนิด
‎- การเป็นพลเมืองโดยกำเนิด
‎การเป็นพลเมืองโดยกำเนิดเป็นส่วนหนึ่งของ ‎กฎหมายจารีตประเพณีของสหรัฐฯ มาตลอด
‎แต่ตอนนี้มันถูกโจมตี
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 น่าสงสัยมาก
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ขยายไปถึงจุดที่
‎ทุกคนที่เกิดในอเมริกา ‎เป็นพลเมืองอเมริกันรึเปล่า
‎ข้อความในบทแก้ไขมาตรา 14 นั้นชัดเจน
‎เราควรเปลี่ยนนโยบายนั้น
‎มันเป็นการจูงใจให้คนเข้าเมืองผิดกฎหมาย
‎มันคือกฎหมายของแผ่นดิน มันอยู่ในรัฐธรรมนูญ
‎กฎหมาย "บุตรของผู้อพยพ" ‎ไม่ทำลายประเทศเหรอ
‎ผมคิดว่านั่นทำให้คุณค่า ‎ความเป็นพลเมืองอเมริกันลดลง
‎เด็กหลายแสนคนที่เกิดจากผู้อพยพผิดกฎหมาย
‎ได้เป็นพลเมืองของสหรัฐฯ โดยอัตโนมัติทุกปี
‎เพราะนโยบายบ้าบอคอแตกนี้ที่เรายกเลิกมันได้
‎การโต้วาทีนี้ขยี้ความวิตกกังวล ‎ที่ลึกที่สุดของชาวอเมริกัน
‎อเมริกาเหมาะกับใคร
‎มาตรา 14 เป็นครั้งแรกที่ประเทศของเรา
‎ต่อสู้กับความเป็นพลเมืองอย่างแท้จริง
‎มันถูกเขียนขึ้นในตอนแรก ‎เพื่อให้แน่ใจว่าคนอเมริกันผิวดำ
‎ได้รับสิทธิ์หลังสงครามกลางเมือง
‎แต่ไม่นาน มันก็ท้าทายขีดจำกัดของอเมริกา ‎ให้มีการครอบคลุมมากขึ้น
‎ด้วยการคุ้มครองผู้อพยพ
‎ไม่ใช่แค่ผู้อพยพชาวยุโรปที่มาถึงเกาะเอลลิส
‎แต่รวมถึงผู้อพยพกลุ่มใหม่ที่เดินทางมาในตะวันตก
‎นี่แหละครับ คุณสุภาพบุรุษ
‎ทองคำบริสุทธิ์จากแคลิฟอร์เนีย
‎จูปิเตอร์!
‎มีมากกว่านี้ไหม
‎โรคระบาดโจมตีประเทศ: โรคตื่นหาทองคำ
‎(งานฉลองทองคำ)
‎(ทอง)
‎ในปี 1848 มีการค้นพบทองคำในแคลิฟอร์เนีย
‎แล้วสายตาของอเมริกาก็หันไปทางตะวันตก
‎ในช่วงยุคตื่นทองในแคลิฟอร์เนีย
‎ผู้อพยพชาวจีนเริ่มอพยพเข้ามา
‎ในสหรัฐฯ เป็นจำนวนมากเป็นครั้งแรก
‎ขณะเดียวกัน รัฐบาลก็ร่วมมือกับ ‎ยักษ์ใหญ่แห่งอุตสาหกรรม
‎ตัดสินใจว่าพวกเขาต้องการทางรถไฟ ‎ให้ครอบคลุมประเทศ
‎เราจะได้ขยายการปฏิวัติอุตสาหกรรมได้มากขึ้น
‎พวกเขาต้องการคนงาน ‎เพื่อสร้างทางรถไฟพวกนั้น
‎และคนงานพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวจีน
‎บทบาทของผู้อพยพชาวจีน
‎ในการสร้างทางรถไฟข้ามทวีป
‎คือการจุดประกายการปฏิวัติอุตสาหกรรมของเรา
‎ดังนั้นคนงานจึงเป็นกุญแจสำคัญ ‎ในการสร้างอเมริกายุคใหม่
‎ชาวจีนเข้ามาในสหรัฐฯ
‎เพื่อสร้างบ้านที่นี่ เพื่อสร้างชีวิตที่นี่
‎เหมือนคนกลุ่มอื่นๆ ทุกกลุ่ม
‎จากต่างประเทศที่เข้ามาในสหรัฐฯ ‎ตั้งใจจะทำเช่นกัน
‎ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
‎ในขณะที่สหรัฐฯ ‎เข้าสู่วิกฤตเศรษฐกิจและการเงิน
‎ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19
‎ความรู้สึกต่อต้านชาวจีนเพิ่มขึ้น
‎(ต่อต้านชาวจีน)
‎เมื่อเศรษฐกิจแย่ลง
‎ชาวอเมริกันหลายคนก็มองหาเหยื่อ ‎ให้กับความกลัวและโกรธชาวจีนของพวกเขา
‎มันมีความคิดว่า ‎ในลำดับชั้นทางเชื้อชาติในสหรัฐฯ นี้
‎ชาวจีนเป็นเชื้อชาติที่ไม่สามารถ ‎ปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมผิวขาวได้
‎เพราะพวกเขาแตกต่างมากเกินไป
‎มีคนที่ผลักดันให้สภาคองเกรสของสหรัฐฯ
‎ผ่านกฎหมายห้ามผู้อพยพชาวจีน
‎ไม่ให้เข้าประเทศ
‎"ถ้าไม่จ้างพวกเขา ‎ก็ขับไล่พวกเขาออกจากประเทศได้
‎ตื่นสิ ลุกขึ้น งานของคุณเริ่มต้นอีกครั้ง
‎เราจะใช้กระสุนถ้าบัตรเลือกตั้งของเราไม่ได้ผล
‎เราจะไล่พวกขี้เรื้อนตาเบิ่งโตพวกนี้ ‎กลับไปทางเรือกลไฟและเรือใบ
‎คนจีนต้องไป!"
‎การสังหารหมู่ชาวจีนในปี 1871
‎เป็นผลมาจากความรู้สึกต่อต้านชาวจีน ‎ที่เพิ่มขึ้นหลายปี
‎มันเป็นหนึ่งในการลงประชาทัณฑ์หมู่ ‎ครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของสหรัฐฯ
‎มีการทะเลาะวิวาทกัน ตำรวจถูกตามตัวมา
‎ตำรวจเรียกกำลังเสริม
‎เจ้าของฟาร์มคนขาวโผล่มา ‎ไล่ตามใครสักคน ถูกยิง
‎แล้วข่าวลือก็เริ่มแพร่ออกไป
‎ว่าชาวจีนฆ่าคนขาว
‎แล้วก็มีคนประมาณ 500 คนโผล่มา
‎และพวกเขาล้อมไชนาทาวน์ไว้
‎"ข่าวด่วนแจ้งว่า ‎ผู้ชาย 100 คนมีปืนไรเฟิลเฮนรี่
‎ได้ยินเสียงปืนเป็นช่วงๆ ‎และมีการระดมยิงสม่ำเสมอ
‎ยิงเข้าไปในบ้านชาวจีนแบบสุ่มและจากบนหลังคา
‎นายอำเภอและเจ้าหน้าที่พลเรือน ‎ยกเลิกความพยายามที่จะควบคุมฝูงชน
‎นี่จะเป็นบทเรียนให้ชาวจีน ‎ว่าอย่าต่อต้านเจ้าหน้าที่กฎหมาย
‎(คนจีนไม่ต้องสมัคร ‎ตามคำสั่งของพลเมืองแห่งอเมริกา)
‎การสังหารหมู่ชาวจีนเป็นมลทินของประเทศเรา
‎ที่เกิดขึ้นหลังจาก ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ผ่านไม่กี่ปี
‎มันขัดกับคำสัญญาของอเมริกาอย่างยิ่ง
‎มันเป็นมรดกที่เลวร้าย ‎ที่เราหลายคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
‎หรือเกิดอะไรขึ้นต่อไป
‎(บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 - ปี 1868)
‎(รัฐบัญญัติกีดกันชาวจีน - ปี 1882)
‎รัฐบัญญัติกีดกันชาวจีน ‎ห้ามแรงงานชาวจีนทุกคนเข้าประเทศ
‎และกีดกันชาวจีนทุกคน ‎ไม่ว่าจะมีอาชีพหรือสถานะอะไร
‎ไม่ให้มีความเป็นพลเมืองโดยการแปลงสัญชาติ
‎และกฎหมายฉบับนั้นได้รับการยกย่องอย่างมาก
‎ผู้คนดีใจที่ได้เห็นรัฐบาลกลางของเรา
‎ควบคุมการอพยพเข้าเมืองจริงๆ
‎และไม่ใช่แค่เราจะมี ‎กฎหมายคนเข้าเมืองเป็นครั้งแรกเท่านั้น
‎แต่จุดประสงค์คือ ‎เพื่อเหยียดเชื้อชาติอย่างชัดเจน
‎กฎหมายกีดกันนำไปสู่เรื่องเลวร้าย
‎(การสังหารหมู่ที่ร็อกสปริงส์ ปี 1885)
‎มันกระตุ้นให้เกิดความรุนแรงกับชาวจีน
‎มันทำให้ครอบครัวแตกแยก
‎มันทำให้ชาวจีนต้องทำงานที่ต่ำต้อย
‎แต่เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องของ ‎ความยืดหยุ่นที่เหลือเชื่อ
‎ซึ่งคุณจะได้เห็นชุมชนชาวจีน ‎มีระเบียบขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ
‎และพวกเขาทำทุกอย่างที่ทำได้ ‎เพื่อพูดโจมตีกฎหมายเหยียดเชื้อชาติเหล่านี้
‎เรามาที่นี่เพื่อวิงวอน ‎แทนชาวจีน 150,000 คนในสหรัฐฯ
‎ที่เสรีภาพถูกคุกคาม
‎พวกเขาจะถูกส่งออกจากบ้านที่พวกเขารัก ‎ไปทางเรือราวกับวัวควาย
‎จากประเทศที่พวกเขาถูกสอนให้รัก ‎เหมือนประเทศตัวเอง
‎และถูกทิ้งบนชายฝั่งต่างประเทศ
‎กฎหมายใหม่อันป่าเถื่อนนี้ทำให้เราตกใจมาก
‎มันยิ่งกว่าตกใจ เพราะวิธีการ ‎ที่โหดร้ายเกินไป ไร้มนุษยธรรมเกินไป
‎ได้รับการยอมรับโดยสภาคองเกรสอเมริกัน ‎อย่างเต็มใจและเร่งรีบ
‎และลงนามโดยประธานาธิบดีชาวคริสต์ในสหรัฐฯ
‎ดินแดนแห่งเสรีภาพ ‎และบ้านของผู้ถูกกดขี่จากทุกประเทศ
‎ชาวจีนฟ้องร้องว่าเรื่องนี้ละเมิดสิทธิ์ของพวกเขา
‎ภายใบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎และพวกเขารอบรู้กลยุทธ์ทางกฎหมายมาก
‎ในการต่อต้านกฎหมายที่เลือกปฏิบัติ
‎(สหรัฐฯ กับหว่องคิมอาร์ก)
‎คดีพวกนี้หลายคดีพ่ายแพ้
‎(ยิกโหวกับฮอปกินส์)
‎แต่คดีของหว่องคิมอาร์กและยิกโหวกับฮอปกินส์ ‎เป็นสองคดีที่ชาวจีนชนะ
‎หลักการของยิกโหวกล่าวว่า ‎หลักการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน
‎คุ้มครองคนที่ไม่ใช่พลเมืองเช่นเดียวกับพลเมือง
‎ถ้าคุณอยู่ที่นี่ ต่อให้คุณอยู่ที่นี่อย่างผิดกฎหมาย
‎พวกเขาก็ต้องให้ ‎สิทธิกระบวนการทางกฎหมายกับคุณ
‎คุณมีสิทธิ์ได้รับการพิจารณาคดี ‎คุณมีสิทธิ์เข้ากระบวนการอุทธรณ์
‎และโต้แย้งว่า ‎คุณควรได้รับอนุญาตให้อยู่ น่าทึ่งมาก
‎และหว่องคิมอาร์กแสดงให้เห็นหลักการ ‎การเป็นพลเมืองโดยกำเนิดนี้
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 มาได้ถูกเวลาจริงๆ
‎มันไม่เพียงแต่ปกป้องสิทธิ ‎ของคนที่เคยเป็นทาสเท่านั้น
‎มันยังมีอยู่เพื่อปกป้อง ‎สิทธิของลูกๆ ของผู้อพยพอีกด้วย
‎ไม่ว่าพวกเขาจะมีเชื้อชาติอะไร
‎การฟ้องร้องของชาวจีนจึงสำคัญมาก
‎เพราะมันได้เขียนถึงพื้นฐาน
‎สำหรับกฎหมายของเราเกี่ยวกับการเข้าเมือง ‎และความเป็นพลเมืองไว้
‎ซึ่งใช้ได้กับทุกเชื้อชาติ ไม่ใช่แค่กับชาวจีนเท่านั้น
‎มีหลายคดีที่ศาลสูงสุดตัดสิน
‎คดีที่แพ้ราบคาบที่สุดอาจจะเป็นคดีแชชานผิง
‎นั่นเป็นคดีที่สนับสนุนรัฐบัญญัติกีดกันชาวจีน
‎ที่ไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง
‎แชชานผิงเป็นชาวจีนโดยกำเนิด ‎ที่อาศัยอยู่ในสหรัฐฯ อย่างถูกกฎหมาย
‎เขาอยู่ที่ซานฟรานซิสโก ‎และเขาอยากกลับไปประเทศจีน
‎และภายใต้กฎหมายที่มีอยู่ในตอนนั้น
‎เขาสามารถกลับไปจีนได้ ‎ตราบใดที่ก่อนที่เขาจะไป
‎เขาได้รับใบรับรองจากรัฐบาล
‎ว่าเขาอาศัยอยู่อย่างถาวรในสหรัฐฯ
‎และมีที่อยู่ถาวร
‎ขณะที่เขาอยู่ในประเทศจีน มีการกดดันมากขึ้น
‎ให้ต่อต้านชาวจีนในสหรัฐฯ รุนแรงขึ้น
‎และขณะที่เขากำลังล่องเรือกลับมาจากฮ่องกง
‎สภาคองเกรสสหรัฐฯ ก็เปลี่ยนกฎหมาย
‎และบอกว่าถึงคุณจะมีใบรับรอง
‎คุณก็เข้าสหรัฐฯ ไม่ได้
‎และผมคิดว่าสี่วันหลังจากกฎหมายนี้มีผลบังคับใช้
‎เขาก็มาถึงท่าเรือซานฟรานซิสโก
‎เขาแสดงใบรับรองของเขา
‎และเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองบอกว่าสหรัฐฯ
‎ไม่ยอมรับใบรับรองพวกนั้น
‎ทางรัฐบาลเอง ภายใต้กฎหมายของตัวเอง ‎สัญญากับคุณว่าคุณจะกลับมาได้
‎รัฐบาลควรจะรักษาสัญญานั้น
‎แต่เขากลับถูกกักตัวไว้ในที่กักขังผู้อพยพเข้าเมือง
‎เป็นเวลานานมากในขณะที่คดีนี้ยังไม่จบ
‎(มีบทกวีหลายหมื่นบนกำแพงนี้)
‎(ทุกบทคือเสียงร่ำไห้ ‎ของความทุกข์และความเศร้า)
‎(วันที่ฉันได้ออกไปจากคุกนี้ ‎และประสบความสำเร็จ)
‎เมื่อคุณก้าวออกมาข้างหน้าและเริ่มมองดู ‎ช่วงเวลาของการกีดกันชาวจีน
‎บทสนทนาใหม่นี้ก็เข้ามาสู่กฎหมายคนเข้าเมือง
‎(ความกลัวอันยิ่งใหญ่แห่งยุค)
‎(ว่าอเมริกาอาจจะถูกชาวต่างชาติกลืนกิน)
‎สิ่งที่ศาลเริ่มพูดก็คือ
‎"เราคิดว่าการอพยพเข้าเมือง ‎เป็นเหมือนสงคราม"
‎ดังนั้นแนวคิดก็คือจะมีผู้อพยพมาจากจีนจำนวนมาก
‎และพวกเขาจะพรากอเมริกาไปจากเรา
‎และเช่นเดียวกับในยามสงคราม
‎รัฐบาลสามารถทำอะไรก็ได้เพื่อปกป้องประเทศ
‎(ศาลสูงสุดสหรัฐฯ ปี 1894)
‎สิ่งที่ศาลสูงสุดทำคือ ‎พวกเขาสร้างข้อโต้แย้งที่ชาญฉลาดนี้ขึ้น
‎เพื่อบอกว่ามันเป็นเรื่องความมั่นคงของชาติ
‎ดังนั้น มันจึงอยู่นอกเหนือการคุ้มครอง ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎"การรักษาเอกราช
‎และปกป้องการรุกรานและรุกล้ำของต่างชาติ
‎คือหน้าที่สูงสุดของทุกประเทศ
‎ไม่สำคัญว่าการรุกรานและรุกล้ำ ‎จะมาในรูปแบบไหน
‎ไม่ว่าจะมาจากต่างประเทศ
‎หรือจากฝูงชนกลุ่มใหญ่ของประเทศนั้น ‎ที่เข้ามาล้อมเราไว้ก็ตาม"
‎มันไม่ชัดเจนเลยว่าทำไมจู่ๆ
‎เราถึงต้องกลัวผู้อพยพจากเอเชีย
‎แต่ศาลกลับเข้าไปอยู่ใน ‎สถานการณ์ที่แปลกประหลาดนั้น
‎และเราก็อยู่ในนั้นตั้งแต่นั้นมา
‎(คำสัญญา)
‎กฎหมายกีดกันชาวจีนไม่ได้คงอยู่แค่ไม่กี่ปี
‎หรือไม่กี่สิบปีด้วยซ้ำ
‎การสั่งห้ามผู้อพยพชาวจีนเข้าเมืองนี้ ‎มีผลจนถึงปี 1943
‎หกสิบเอ็ดปี
‎นี่คือผลของการที่ศาลสูงสุด
‎ทำให้ความกลัวอยู่เหนือรัฐธรรมนูญ
‎ความกลัวเป็นเครื่องมือที่ฝ่ายตรงข้าม ‎ของภาษาที่ครอบคลุมของมาตรา 14
‎ใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎เพื่อเลือกปฏิบัติต่อทุกคนที่เห็นว่าเป็นคนต่างชาติ
‎ถ้าจะให้พูดกันจริงๆ นะครับ
‎นอกเหนือจากคนอเมริกันพื้นเมืองแล้ว
‎ทุกคนบนแผ่นดินนี้ล้วนมีเชื้อสายมาจาก ‎ชาติอื่นของใครสักคน
‎คำตัดสินของคดีแชชานผิงเป็นแบบอย่าง
‎ให้การลดทอนความเป็นมนุษย์ของกลุ่มผู้อพยพ
‎การไม่ปฏิบัติกับพวกเขาในฐานะบุคคล
‎แต่ในฐานะคนอื่น ‎ที่ไม่สมควรได้รับสิทธิที่พลเมืองใช้ได้อย่างเต็มที่
‎และมันเป็นคู่มือที่เราจะเห็น ‎ว่าถูกใช้ในประวัติศาสตร์อเมริกามาตลอด
‎จงส่งผู้เหนื่อยล้า ผู้ยากจนของคุณมาให้ฉัน
‎ฝูงชนที่เบียดเสียดของคุณที่โหยหาเสรี
‎ทศวรรษที่ 1920 สะท้อนให้เห็นความขัดแย้ง
‎ในด้านหนึ่งคือความอดทนได้อย่างง่ายดาย ‎ต่อแฟลปเปอร์และเพลงแจ๊ส
‎อีกด้านหนึ่งคือความไม่สามารถอดทนได้ ‎และไม่ไว้ใจชาวต่างชาติ
‎ประเทศของผู้อพยพได้ปิดประตู
‎ด้วยกฎหมายต่อต้านการเข้าเมืองที่เข้มงวด
‎แต่มันจะยากขึ้นเรื่อยๆ ที่จะปิดโลกที่เหลือ
‎(แชชานผิงกับสหรัฐฯ ปี 1889)
‎(รัฐบัญญัติคนเข้าเมือง ปี 1924)
‎ถ้าคุณเลื่อนช่วงทศวรรษที่ 1920 ‎ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
‎นี่เป็นเวลาเดียวกับจิมโครว์
‎ซึ่งคุณจะได้เห็นการอ้างสิทธิ์ ‎ของลำดับชั้นของเชื้อชาติอีกครั้งทั่วประเทศ
‎และมันคือแรงกระตุ้นแบบเดียวกับจิมโครว์
‎เพื่อกักตุนความเป็นพลเมือง ‎และการเป็นสมาชิกให้กับชนชั้นสูงผิวขาว
‎(ส่วนแบ่งถิ่นที่ถือสัญชาติ)
‎คุณจะเห็นส่วนแบ่งถิ่นที่ถือสัญชาติ
‎ส่วนแบ่งที่ถูกออกแบบมา ‎เพื่อป้องกันไม่ให้คนจากนอกยุโรปตะวันตก
‎เข้ามาในสหรัฐฯ
‎จำนวนวีซ่าสำหรับผู้อพยพใหม่ถูกจำกัด
‎จากนั้นมันก็ถูกแบ่งสันปันส่วน ‎ในแบบที่จะรับประกันได้ว่ากลุ่มผู้อพยพ
‎จะเป็นคนผิวขาวในอนาคตอันใกล้
‎ผมขอคุณในนามของความรักชาติ
‎ที่รักอเมริกา ให้พามันไปสู่ชัยชนะ
‎เสียงของความรักชาติที่บิดเบี้ยว
‎สะท้อนความกลัวอันเก่าแก่ ‎ที่ฝังลึกอยู่ในอดีตของอเมริกา
‎ว่าประเทศที่สร้างมาจากพื้นที่รกร้างว่างเปล่า
‎จะพ่ายแพ้ให้กับคนแปลกหน้าตลอดกาล
‎ผมขอถามคุณว่าคุณจะลุกขึ้นสู้
‎และให้คำมั่นว่าจะคืนอเมริกา ‎ให้กับคนอเมริกันหรือไม่
‎ใครคือคนที่มีอภิสิทธิ์พวกนี้
‎ที่รู้สึกว่าพวกเขา ‎มีสิทธิ์พูดว่าดินแดนนี้เป็นของตัวเอง
‎กลยุทธ์ที่ใช้ต่อต้านการอพยพไม่ใช่เรื่องใหม่
‎มันเหมือนกับในทศวรรษที่ 1880 ‎ซึ่งเหมือนกับในทศวรรษที่ 1930
‎หรือในช่วงทศวรรษที่ 2020
‎ปรากฏออกมาทุกเมื่อที่ผู้คนเลิกมองว่า ‎ภาษาที่ครอบคลุมของมาตรา 14 เป็นคำสัญญา
‎และมองว่ามันเป็นภัยคุกคามมากกว่า
‎ข้อเรียกร้องทางวัฒนธรรม ‎ของลัทธิคนขาวเป็นใหญ่
‎คือเราจะเป็นเชื้อชาติเดียว อัตลักษณ์เดียว
‎มันขัดกับอีกความคิดหนึ่ง ‎ของลัทธิคนขาวเป็นใหญ่อย่างมาก
‎ซึ่งเป็นความคิดด้านเศรษฐกิจ ‎ของลัทธิคนขาวเป็นใหญ่มากกว่า
‎โดยบอกว่ามันวิเศษมาก ‎ที่มีชุมชนคนขาวอย่างเดียวเท่านั้น
‎แต่แล้วใครจะทำงานหนักในชุมชนนี้ล่ะ
‎ใครจะไปเก็บพืชผลทั้งหมด ใครจะปลูกพืชทั้งหมด
‎ใครจะเป็นคนเลี้ยงเด็ก ใครจะเป็นคนล้างพื้น
‎เราจึงมีข้อเรียกร้องด้านเศรษฐกิจ ‎สำหรับลัทธิคนขาวเป็นใหญ่ด้วย
‎ว่าเราต้องมีคนที่ไม่ใช่คนขาว ขยัน ค่าแรงต่ำ ‎และในกรณีที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นได้
‎คือเป็นประชากรที่กำจัดได้หรือเนรเทศได้ ‎มาทำงานกรรมกร
‎ดังนั้นระหว่างปี 1920 ถึง 1930
‎มีผู้อพยพชาวเม็กซิกันประมาณหนึ่งล้านคน ‎เข้ามาในสหรัฐฯ
‎นายจ้างต้องการคนงานชาวเม็กซิกัน ‎อย่างละโมบมากขึ้นเรื่อยๆ
‎เพื่อมาทำงานในไร่และบนทางรถไฟ ‎ทั่วฝั่งตะวันตกของอเมริกา
‎เมื่อเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่
‎ก็เห็นได้ชัดว่าผู้อพยพชาวเม็กซิกัน
‎ไม่เป็นที่ต้องการ ‎ให้เป็นพลเมืองถาวรของประเทศ
‎วัฏจักรของการอพยพเข้าเมือง ‎ถูกกำหนดโดยเศรษฐกิจเป็นส่วนใหญ่
‎และกฎหมายพยายามตามให้ทัน
‎กฎหมายพยายามคิดหาเหตุผล
‎ว่าทำไมถึงควรเอาคนจีนเข้ามาทำงานทางรถไฟ
‎จากนั้นก็ทิ้งพวกเขาไป
‎คุณเห็นสิ่งเดียวกันกับแรงงานจากเม็กซิโก
‎ซึ่งกำลังถูกนำเข้ามาและได้รับการสนับสนุน
‎และหลังจากนั้น เมื่อวัฏจักรเศรษฐกิจเปลี่ยนไป
‎ก็มีการส่งตัวกลับประเทศครั้งใหญ่
‎ในช่วงทศวรรษที่ 1930 ‎ผู้อพยพชาวเม็กซิกันมากกว่า 400,000 คน
‎ถูกบังคับให้เข้าร่วมโครงการส่งตัวกลับประเทศ
‎(การส่งตัวชาวเม็กซิกันกลับประเทศ ‎ปี 1929 - 1936)
‎คนงานเม็กซิกันกลายเป็นแพะรับบาป
‎โดยคนที่คิดว่าพวกเขาแย่งงานจากคนอเมริกัน
‎"พวกเขาบอกว่าการรณรงค์ส่งตัวกลับประเทศนี้
‎ก็เพื่อรักษางานของพลเมืองชาวอเมริกาเหนือไว้
‎มันเป็นกลลวงชัดๆ มันไม่จริง
‎มันไม่มีอะไรมากไปกว่า ‎การโจมตีทางเชื้อชาติกับชาวเม็กซิกันจริงๆ
‎เราไม่ใช่พวกผิดกฎหมาย
‎หรือไม่เป็นที่ต้องการ"
‎ความคิดที่ว่าทุกอย่างเป็นศูนย์ ‎คือความผิดพลาดอันดับหนึ่งในวิชาเศรษฐศาสตร์
‎ถ้าคุณได้รับค่าจ้างอะไรสักอย่าง ‎ตามความหมายแล้ว
‎คุณกำลังสร้างความมั่งคั่งและรายได้ ‎มากกว่าที่คุณได้รับ
‎เพราะบางส่วนของมันกลับไปยังคนที่จ้างคุณ
‎คุณกำลังเพิ่มความมั่งคั่งสุทธิของประเทศ ‎ไม่ได้เอาอะไรไป
‎จริงๆ แล้วพวกเขาเป็นพลเมืองสหรัฐฯ ‎มากถึง 60 เปอร์เซ็นต์
‎"ตอนที่เราไปถึงสถานี ‎คงเป็นเวลาเช้ามืดเพราะมันมืด
‎เราร้องไห้ ใครบ้างจะไม่ร้องไห้
‎หลายคนร้องไห้
‎เรากำลังจะไปที่ที่ไม่รู้จัก
‎ฉันรู้อะไรเกี่ยวกับเม็กซิโกบ้าง
‎พ่อฉันภูมิใจมากที่เราเป็นพลเมืองอเมริกัน
‎เขาบอกคนอื่นเสมอว่าเราเป็นพลเมืองอเมริกัน
‎และเราไม่ควรอยู่ในประเทศนั้น
‎ฉันเริ่มไปโรงเรียน ‎และสาวๆ ไม่อยากให้ฉันไปที่นั่น
‎พวกเขาบอกว่า 'กลับไปประเทศของเธอซะ
‎เธอไม่ควรอยู่ที่นี่'
‎หลายคนที่นั่นเลือกปฏิบัติกับเรา
‎เพราะเราเป็นพลเมืองอเมริกัน
‎ไม่แปลกเหรอ
‎ที่นี่พวกอังกฤษเลือกปฏิบัติกับเรา ‎เพราะเราเป็นชาวเม็กซิกัน
‎แล้วเราควรอยู่ที่ไหน
‎บอกฉันทีสิว่าพวกแองโกลควรอยู่ที่ไหน
‎พวกเขาควรอยู่ในยุโรปไม่ใช่เหรอ
‎ปฏิบัติการเว็ตแบ็ก ‎เป็นอีกหนึ่งการรณรงค์ที่สะเทือนใจ
‎ที่ต่อต้านผู้อพยพชาวเม็กซิกัน
‎กักขังพวกเขาไว้
‎จับพวกเขาไว้บนเรือ บนรถไฟ บนเครื่องบิน
‎และเนรเทศพวกเขากลับเม็กซิโก
‎มันเข้ากันได้ดีมาก ‎กับความวิตกกังวลและการเมืองในตอนนั้น
‎แน่นอนว่าปี 1954 เป็นปีเดียวกับ ‎การรณรงค์คดีบราวน์และคณะกรรมการการศึกษา
‎หลายคนกังวลมากเกี่ยวกับ
‎การเปลี่ยนแปลงทางประชากรของประเทศ
‎และปฏิบัติการเว็ตแบ็กเป็นหนึ่งในการตอบสนอง
‎ถ้าเรานึกถึงคดีอย่างแชชานผิง
‎มันคือปืนที่เต็มไปด้วยกระสุนที่พร้อมยิงอยู่แล้ว
‎ถึงแม้จะมีการคุ้มครองเล็กน้อยภายใต้ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ตามกระบวนการกฎหมาย ‎และการคุ้มครองที่เท่าเทียม
‎ในการส่งชาวเม็กซิกันกลับประเทศ ‎หรือปฏิบัติการเว็ตแบ็ก
‎แต่ก็ยังสำคัญน้อยกว่า ‎ความกลัวเรื่องความมั่นคงของชาติ
‎ความกลัวเกี่ยวกับอุดมคติ ‎ของผู้ที่ยกย่องคนขาวของคนขาว
‎ทำไมคุณถึงมาทำงานที่ประเทศนี้
‎ผมทำงานเพื่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้น
‎ที่นั่น ที่ประเทศของผม
‎ผมทำงานที่นี่เพราะผม ‎ดูแลครอบครัวได้ดีขึ้นเยอะเลย
‎แรงงานชาวเม็กซิกันถูกมองว่าเป็นวัตถุ
‎เพื่อใช้ในยามจำเป็น ‎และกำจัดทิ้งได้ด้วยการส่งกลับประเทศยกกลุ่ม
‎ซึ่งดูเหมือนจะเป็นอาชญากรรมต่อมนุษยชาติจริงๆ
‎อเมริกากำลังปฏิเสธมาตรา 14
‎แนวคิดที่ว่าเราทุกคนคือคน
‎และยอมรับว่า "การทำให้เป็นอื่น" ‎เป็นนโยบายการอพยพคนเข้าเมือง
‎และมีคนที่มีอำนาจไม่กี่คน ‎ที่แสดงให้เห็นอุดมการณ์นี้
‎ได้รุนแรงกว่าฮาร์ลอน คาร์เตอร์
‎ผู้สร้างปฏิบัติการเว็ตแบ็ก
‎(ฮาร์ลอน บี. คาร์เตอร์)
‎ฮาร์ลอน บี. คาร์เตอร์ ‎เคยเป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนชายแดนสหรัฐฯ
‎ในเขตชายแดนสหรัฐฯ และเม็กซิโก
‎และสิ่งสำคัญที่ควรรู้ ‎เกี่ยวกับฮาร์ลอน บี. คาร์เตอร์
‎คือในปี 1931 ตอนที่เขาเป็นวัยรุ่น
‎มีวันหนึ่งเขากลับจากโรงเรียน ‎และแม่ของเขาหัวเสียมาก
‎เธอบอกว่ามีเด็กเม็กซิกันบางคน ‎นั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน
‎และเธอกังวลเกี่ยวกับพวกเขา ‎ที่อาจเป็นโจรขโมยรถ
‎ฮาร์ลอน คาร์เตอร์เลยหยิบปืนลูกซองของเขา ‎แล้วออกไปตามหาเด็กๆ
‎เขาไปเจอเด็กๆ อยู่แถวๆ บ่อน้ำแถวบ้าน
‎และเขาบอกว่า ‎"นายต้องกลับไปบ้านฉัน ไปคุยกับแม่ฉัน
‎แม่จะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎เด็กหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มนั้นคือราโมน คาซีอาโน
‎และราโมน คาซีอาโน ‎ไม่ยอมกลับบ้านไปกับฮาร์ลอน คาร์เตอร์
‎ฮาร์ลอน คาร์เตอร์เลยชักปืนลูกซองออกมา ‎และจ่อไปที่หน้าอกของราโมน คาซีอาโน
‎ตอนที่ราโมนหัวเราะ ‎และผลักลำกล้องปืนลูกซองออก…
‎ฮาร์ลอน คาร์เตอร์เหนี่ยวไก ‎และยิงราโมนเสียชีวิต
‎บนถนนลาเรโด
‎ฮาร์ลอนถูกดำเนินคดีในข้อหาฆาตกรรม
‎เขาถูกตัดสินว่ามีความผิด
‎ต่อมามีการพลิกคำตัดสินด้วยลักษณะทางเทคนิค
‎แต่สองสามปีต่อมา ฮาร์ลอน คาร์เตอร์ ‎ก็เข้าร่วมหน่วยลาดตระเวนชายแดนสหรัฐฯ
‎ได้เลื่อนตำแหน่งในองค์กรขึ้นเรื่อยๆ
‎และในช่วงต้นยุค 1950
‎เขาก็เป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนชายแดน ‎ในเขตชายแดนสหรัฐฯ และเม็กซิโก
‎และเขาคือผู้บงการของปฏิบัติการเว็ตแบ็ก
‎และความสะเทือนใจของปี 1954
‎หลังจากนั้นฮาร์ลอน คาร์เตอร์ ‎ก็ออกจากหน่วยลาดตระเวนชายแดน
‎และกลายเป็นหัวหน้าสมาคมไรเฟิลแห่งชาติ
‎และสิ่งที่ฮาร์ลอน คาร์เตอร์ทำ ‎ที่เอ็นอาร์เอก็สำคัญมาก
‎ฮาร์ลอนคาร์เตอร์เปลี่ยนเอ็นอาร์เอ ‎จากการเป็นองค์กรที่คลั่งไคล้ปืน
‎องค์กรของนักล่า
‎เป็นองค์กรการเมืองขนาดใหญ่และเป็นสมาคม
‎ที่เกี่ยวกับการปกป้องสิทธิในการครอบครองปืน ‎ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
‎พวกเขาใช้สื่อของพวกเขาในการทำลายข่าวจริง
‎พวกเขาใช้โรงเรียนของพวกเขาสอนเด็ก ‎ว่าประธานาธิบดีคือฮิตเลอร์อีกคน
‎พวกเขาใช้ดารา นักร้อง และรายการตลก ‎และรายการแจกรางวัลของพวกเขา
‎เพื่อเล่าเรื่องของพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎แล้วพวกเขาก็ใช้อดีตประธานาธิบดี ‎มาสนับสนุนการต่อต้าน
‎ทั้งหมดเพื่อให้พวกเขาเดินขบวน ‎เพื่อให้พวกเขาประท้วง
‎เพื่อให้พวกเขาตะโกนเหยียดผิว เหยียดเพศ ‎และเกลียดกลัวชาวต่างชาติและพวกรักร่วมเพศ
‎เพื่อทุบกระจก เผารถ ‎ปิดถนนระหว่างรัฐ และสนามบิน
‎รังแกและข่มขวัญคนที่ทำตามกฎหมาย
‎จนเหลือเพียงทางเลือกเดียว ‎คือตำรวจต้องทำหน้าที่
‎และหยุดความบ้าคลั่ง
‎และเมื่อตำรวจทำหน้าที่ พวกเขาก็จะใช้มัน ‎เป็นข้ออ้างในการกระทำที่รุนแรง
‎ทางเดียวที่เราจะหยุดมันได้
‎ทางเดียวที่เราจะปกป้องประเทศ ‎และอิสรภาพของเราได้
‎คือการต่อสู้กับความรุนแรงของคำโกหกนี้ ‎ด้วยกำปั้นแห่งความจริง
‎ฉันคือสมาคมปืนไรเฟิลแห่งชาติของอเมริกา
‎และฉันเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดของอิสรภาพ
‎(เอ็นอาร์เอ ‎กดลิงก์ข้างบนเพื่อเข้าร่วม)
‎การส่งข้อความที่สร้างขึ้นจากความกลัว ‎ถูกใช้เพื่อรวมกลุ่ม
‎ต่อต้านศัตรูที่อันตรายและน่ากลัว
‎และหนึ่งในคำที่ข้อความเหล่านี้ ‎ใช้ซ้ำแล้วซ้ำอีกคือ "อาชญากร"
‎(ผู้อพยพที่เป็นอาชญากรก่อปัญหาให้สหรัฐฯ)
‎(ปีที่แล้วผู้อพยพที่เป็นอาชญากร ‎หนีไป 20,000 คน)
‎(ผู้อพยพที่เป็นอาชญากรทำลายความฝันอเมริกัน)
‎ตั้งแต่แรก
‎สังคมของเราได้เลือกว่าจะกำหนดให้อะไร ‎เป็นอาชญากรรมและกำหนดยังไง
‎จากเชื้อชาติ
‎ผู้อพยพเป็นเป้าหมาย ‎ของการกำหนดให้เป็นอาชญากรรมมาตลอด
‎(ภัยของคนจีนต่อโลก)
‎หนึ่งในกฎหมายแรกๆ ที่มุ่งเป้าไปที่ยาเสพติด
‎คือกฎหมายต่อต้านโรงยาฝิ่น ‎ในซานฟรานซิสโกปี 1875
‎เพราะมันเกี่ยวข้องกับชาวจีน
‎เรื่องนี้ก็เกิดขึ้นกับแคนนาบิส
‎(สารสกัดเหลว ‎แคนนาบิสอเมริกานา)
‎แคนนาบิสถูกพูดถึงว่าเป็น ‎ยารักษาโรคชนิดใหม่ที่มีศักยภาพ
‎มีประโยชน์อื่นๆ แฝงอยู่
‎แต่พอมันเกี่ยวข้องกับชาวเม็กซิกัน
‎และเราเริ่มเรียกมันว่า "กัญชา"
‎นั่นคือตอนที่คุณเริ่มเห็นกฎหมายของรัฐบาลกลาง
‎ที่ทำให้การเสพกัญชาเป็นอาชญากรรม
‎การได้เห็นวิธีที่คนผิวสีถูกทำให้เป็นคนชั่วร้าย
‎และการเรียกใครสักคนว่าอาชญากร ‎และเรียกพวกเขาว่า "คนต่างด้าว"
‎เมื่อคุณรวมคำศัพท์พวกนั้นเข้าด้วยกัน
‎คุณกำลังสร้างชนชั้นของคน
‎ที่ถูกปฏิเสธสิทธิที่บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ออกแบบมาเพื่อคุ้มครอง
‎ตลอดประวัติศาสตร์ของประเทศเรา ‎เราเห็นการมีผลกระทบต่อกัน
‎ระหว่างการเลือกปฏิบัติต่อคนดำ
‎และการเลือกปฏิบัติต่อผู้อพยพ
‎ขณะที่จิมโครว์ถูกกฎหมายทั่วสหรัฐฯ
‎คุณก็มีระบบคู่ขนาน
‎และในอเมริกาตะวันตก ‎จิมโครว์กลายเป็นฮวนโครว์
‎(เราให้บริการคนขาวเท่านั้น)
‎(ชาวเทกซัสถูกจับฐานรุมทำร้ายชาวเม็กซิกัน)
‎(ม็อบเดือดดาลรวมตัวกันทำร้ายชาวเม็กซิกัน)
‎(การรุมทำร้ายชาวเม็กซิกันแบบใหม่)
‎เมื่อมองไปที่อนาคตแล้ว ประวัติศาสตร์นั้น ‎เกิดขึ้นในช่วงปี 1990 อย่างมาก
‎เนื่องจากการกักขังหมู่
‎(รัฐบัญญัติคนเข้าเมืองแห่งปี 1996)
‎กฎหมายที่แย่ที่สุด ‎ที่เราเห็นในการอพยพคนเข้าเมือง
‎ตั้งแต่เรื่องส่วนแบ่งถิ่นที่ถือสัญชาติ
‎คือกฎหมายปี 1996 ‎ที่ลงนามโดยประธานาธิบดีบิล คลินตัน
‎(คลินตันหาอำนาจเพิ่ม ‎เพื่อยับยั้งการอพยพผิดกฎหมาย)
‎คนอเมริกันทุกคน ‎ไม่ใช่แค่ในรัฐที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุด
‎แต่ในทุกที่ในประเทศนี้
‎ถูกรบกวนโดยคนต่างด้าวผิดกฎหมายจำนวนมาก ‎ที่เข้ามาในประเทศของเรา
‎งานที่พวกเขาทำอาจเป็นงานของพลเมือง ‎หรือผู้อพยพที่ถูกกฎหมาย
‎บริการสาธารณะที่พวกเขาใช้ ‎สร้างภาระให้แก่ผู้เสียภาษีของเรา
‎รัฐบาลของเราจึงเคลื่อนไหวอย่างจริงจัง ‎เพื่อปกป้องชายแดนของเราให้มากขึ้้น
‎ด้วยการจ้างทหารรักษาชายแดนใหม่ ‎มากขึ้นกว่าเดิม
‎ด้วยการเนรเทศคนต่างด้าวที่ทำผิดกฎหมาย ‎เพิ่มขึ้นจากเดิมสองเท่า
‎กฎหมายนั้นกำหนดให้มีการจำคุกผู้อพยพ
‎ในสภาพแวดล้อมของผู้ลี้ภัย ‎ผู้คนมาที่นี่และพยายามหาที่ลี้ภัย
‎และแน่นอนว่าพวกเขาก่ออาชญากรรมอยู่ข้างใน
‎มันไม่สำคัญหรอกว่าคุณมีลูกอยู่ที่นี่รึเปล่า
‎ว่าคุณอยู่ที่นี่และทำผิดพลาดในชีวิต ‎แค่ครั้งเดียวรึเปล่า
‎เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญเลย
‎ไม่มีการไตร่ตรอง ‎คุณต้องถูกเนรเทศกลับประเทศ
‎และคุณต้องติดคุกในขณะที่ ‎คดีเนรเทศของคุณยังดำเนินต่อไป
‎ไม่มีใครถูกพรากจากสิทธิเสรีภาพของพวกเขาได้ ‎โดยไม่มีกระบวนการทางกฎหมายที่เหมาะสม
‎นั่นคือถ้อยคำในบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎แต่เราก็ยังส่งคนเข้าคุก
‎จากนั้นก็ขับไล่พวกเขาออกจากประเทศ
‎โดยไม่จัดหาทนายให้พวกเขา
‎โดยไม่มีกระบวนการใดๆ ที่จัดหาให้กับคนทั่วไป
‎ที่ถูกส่งเข้าคุกในระบบอาชญากรรม
‎เพราะความกลัวของเรา เราจึงเคยชิน ‎กับแนวคิดของการส่งคนกลับประเทศ
‎และมันแสดงให้เห็นเหตุผลของการเพิ่มขึ้น ‎ของระบบการส่งคนกลับประเทศ
‎ที่เรามีในทุกวันนี้
‎(การย้ายออกทั้งหมด)
‎หนึ่งในวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุด
‎ที่มนุษย์จะสนับสนุนความถูกต้อง ‎หรือหาเหตุผลให้ความโหดร้ายที่กระทำต่อผู้อื่น
‎ก็คือการปฏิเสธที่จะมองพวกเขาเป็นคน
‎เราเรียกพวกเขาต่างๆ นานา
‎อะไรก็ตามเพื่อหลีกเลี่ยงสิ่งที่พวกเขาเป็น
‎นั่นก็คือมนุษย์
‎- อันธพาล ‎- พวกลักลอบขนยา
‎สุดยอดนักล่า
‎ผู้อพยพจอมบุกรุก
‎- สมาชิกแก๊ง ‎- คนต่างด้าวผิดกฎหมาย
‎- จอมข่มขืน ‎- นังบ้า
‎- กะเทย ‎- พวกหัวรุนแรง
‎- ตุ๊ด ‎- ไอ้สเปน
‎- ยิว ‎- ผู้ก่อการร้าย!
‎นิโกร!
‎เราจะค้นหาสมาชิกแก๊งทีละคน
‎พวกค้ายา
‎และอาชญากรที่ล่าเหยื่อคนของเรา
‎เราจะไล่พวกเขาออกนอกประเทศ
‎หรือไม่ก็จับพวกเขาเข้าคุกอย่างรวดเร็ว
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 บอกว่าถ้าคุณเกิดที่นี่
‎คุณเป็นคนอเมริกัน ‎และคุณไล่คนอเมริกันออกไปไม่ได้
‎แล้วถ้าคุณอยากเนรเทศคนที่อยู่ที่นี่อยู่แล้ว
‎ทุกคนก็มีสิทธิ์ตามกระบวนการทางกฎหมาย
‎บิล ผมคิดว่าคุณคิดผิด ‎เรื่องบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎นี่คือการบุกรุกที่รวดเร็วมาก
‎การบุกรุกผิดกฎหมายที่ชายแดนใต้ของเรา…
‎- นั่นคือการบุกรุก ‎- มันคือการบุกรุก
‎การบุกรุกของยาเสพติด อาชญากร และผู้คน
‎รัฐบาลขา เห็นใจหน่อยเถอะค่ะ
‎ปล่อยพ่อแม่หนูเป็นอิสระ
‎พร้อมกับคนอื่นๆ เถอะค่ะ
‎ได้โปรด อย่าไป
‎สิทธิของครอบครัวที่จะอยู่ด้วยกัน ‎มักถูกปฏิเสธเมื่อเป็นคนผิวสี
‎และแน่นอนว่าเมื่อเป็นทาส
‎กฎหมายกีดกันชาวจีน
‎เด็กอเมริกันพื้นเมืองถูกจับตัวไป
‎แล้วถูกส่งไปอยู่โรงเรียนประจำ
‎การกักขังชาวญี่ปุ่นและชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น
‎หรือแม้แต่คำสั่งห้ามชาวมุสลิม
‎ถ้าไม่ใช่ความเชื่อมโยงทางกฎหมาย ‎ก็มีความเชื่อมโยงทางศีลธรรม
‎ที่แข็งแกร่งมากอย่างไม่ต้องสงสัย
‎ระหว่างประวัติศาสตร์ ‎ของการเป็นทาสในประเทศนี้
‎และความล้มเหลวในกฎหมายของเราในวันนี้
‎ในการยอมรับว่า ‎การเนรเทศออกนอกประเทศหลายกรณี
‎ก็เป็นเรื่องของการแยกครอบครัวด้วย
‎และเพราะมันต้องใช้ ‎การลดทอนความเป็นมนุษย์ที่ไม่ธรรมดา
‎ในการมองดูคนผ่านมุมมองของกฎหมาย
‎และมองข้ามข้อเท็จจริงที่ว่า ‎พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว
‎(นโยบายความอดทนเป็นศูนย์ ปี 2018)
‎รัฐบาลของทรัมป์ใช้สิ่งที่เรียกว่า ‎นโยบายความอดทนเป็นศูนย์
‎ความอดทนเป็นศูนย์พูดถึงนโยบาย ‎การแยกครอบครัวออกจากกัน
‎ว่าเป็นวิธีในการยับยั้งครอบครัวอื่นๆ ‎ไม่ให้เข้ามาในสหรัฐฯ
‎ประเทศใช้อะไรบางอย่าง ‎ที่เป็นการลงโทษที่รุนแรงมาก
‎จนมันผุพังจริงๆ
‎ดังนั้นเมื่อประเทศ ‎ประเทศที่ควรจะเป็นประชาสังคม
‎ตัดสินใจว่าจะใช้เด็กเป็นอาวุธ
‎คุณจะแสร้งทำเป็นว่ามีสิทธิ์อะไรในบริบทนั้นไม่ได้
‎ที่จริงมันคือการทรมาน
‎ผมอยากติดคุก
‎อยากไปอยู่ที่นั่นเหรอ
‎แม่ไม่รักผม
‎ใครบอกว่าแม่ไม่รักลูก
‎แม่ไม่ใช่แม่ผมอีกต่อไปแล้ว
‎บางคนที่มาประเทศเรา ‎เพราะพวกเขามาอย่างถูกกฎหมายไม่ได้…
‎เจนรี
‎พวกเขามาประเทศเราเพราะพ่อคนหนึ่งที่รักลูก
‎กังวลว่าลูกๆ ของเขาจะไม่มีกิน
‎และพวกเขาข้ามชายแดนมา ‎เพราะไม่มีช่องทางอื่นในการทำงาน
‎ในการหาเลี้ยงครอบครัว
‎ใช่ พวกเขาทำผิดกฎหมาย ‎แต่มันไม่ใช่ความผิดร้ายแรง
‎มันเป็นการแสดงความรัก
‎มันเป็นการแสดงความผูกพันต่อครอบครัว
‎ฉันเคยไปชายแดนกับครอบครัว
‎ที่ถูกรัฐบาลของเราแยกจากลูกๆ
‎และสิ่งที่ฉันบอกคนอื่นๆ ตลอดเวลา
‎ก็คือถ้าคุณปลอดภัยในประเทศบ้านเกิด
‎ถ้าคุณประสบความสำเร็จ ‎และมีทุกอย่างที่คุณต้องการ
‎เพื่อปกป้องตัวเองและลูกๆ ‎คุณจะไม่มีวันจากบ้านมาหรอก
‎ลองคิดดูว่าคุณจะยอมเสี่ยงอะไร ‎เพื่อลูกของคุณบ้าง
‎และไม่ว่าคุณจะตอบว่าอะไร ‎ก็จะเป็นคำตอบเดียวกับ
‎คนพวกนี้จากอเมริกากลาง ‎และส่วนอื่นๆ ของโลก
‎ที่เสี่ยงพาลูกๆ มาที่นี่
‎เพื่อมอบโอกาสที่ดีกว่าให้พวกเขา
‎ลูกของพวกเขาจะได้ประสบความสำเร็จ
‎และได้รับการยอมรับและเป็นที่รัก ‎ในสิ่งที่พวกเขาเป็น
‎อึดใจเดียว
‎นั่นคือทั้งหมดที่โลกของคุณต้องใช้ ‎ในการแยกจากกัน
‎สำหรับฉัน ช่วงเวลานั้นเกิดขึ้นตอนฉันอายุ 14
‎ฉันกลับจากโรงเรียน
‎พบว่าพ่อแม่ผู้อพยพที่ทำงานหนักของฉัน
‎ถูกพาตัวไปแล้ว
‎ในเวลาเพียงครู่เดียวที่ไม่อาจย้อนกลับได้ ‎ในห้วงของลมหายใจเดียว
‎ชีวิตที่ฉันเคยรู้จักก็เปลี่ยนไปตลอดกาล
‎พ่อแม่ของฉันพยายามอย่างมาก ‎ที่จะเป็นพลเมืองอเมริกันให้ได้
‎และทำให้ครอบครัวเราได้อยู่ด้วยกัน
‎พวกเขาอ้อนวอน วางแผน และสวดภาวนา
‎พวกเขาหันไปขอให้คนอื่นช่วยเหลือ
‎และสุดท้าย
‎ไม่มีความพยายามใดของพวกเขาที่มากพอ ‎จะทำให้พวกเขาอยู่ที่นี่ ในประเทศที่เรารักได้
‎หลังจากที่พ่อแม่ฉันถูกจับไป
‎ไม่มีเจ้าหน้าที่รัฐมาตรวจสอบฉัน
‎ไม่มีใครสนใจหรือสังเกตเห็นด้วยซ้ำ ‎ว่าฉันอยู่คนเดียว
‎เราอยากเป็นประเทศแบบไหน
‎ประเทศที่ละเมิดสิทธิเด็กงั้นเหรอ
‎หรือเราอยากเป็นอเมริกา ‎ที่ให้ความสำคัญกับเด็กและครอบครัว
‎และให้อิสรภาพที่จะเป็นตัวเรา
‎"เขตสาธารณรัฐที่กว้างขวางของคุณ ‎คือพื้นที่ล่ามนุษย์
‎ไม่ใช่พื้นที่ล่าโจรและขโมย ‎หรือศัตรูของสังคมเท่านั้น
‎แต่เป็นพื้นที่ล่าคนที่ไม่ได้ทำความผิดใด
‎ในช่วงสองปีที่ผ่านมา คนอเมริกันถูกล่า
‎โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ‎ต้องรีบหนีไปพร้อมกับโซ่ตรวน
‎ถูกส่งไปเป็นทาสและทรมานอย่างแสนสาหัส
‎บางคนเคยมีภรรยาและลูก ‎ที่ต้องพึ่งพารายได้ของพวกเขา
‎แต่เพราะเหตุนี้ จึงไม่มีรายได้ใดๆ
‎สิทธิของนักล่าต่อเหยื่อของเขา ‎เหนือกว่าสิทธิในการแต่งงาน
‎และสิทธิทั้งหมดในสาธารณรัฐนี้ ‎รวมถึงสิทธิของพระเจ้าด้วย!"
‎(เฟรเดอริค ดักลาส ‎นักเลิกทาส ปี 1865)
‎หลายปีที่ผ่านมา ผมเผชิญกับคำถามนี้
‎เกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าเส้นที่ผู้อพยพต้องอยู่
‎ความจริงของเรื่องนี้ก็คือ ‎เส้นนี้คือเรื่องโกหกดีๆ นี่เอง
‎แม้แต่ตอนที่คุณถามคนที่บอกว่า ‎"คุณควรยืนต่อแถวเหมือนคนอื่นๆ"
‎ถ้าคุณขอให้พวกเขาชี้ว่าแถวเริ่มตรงไหน
‎พวกเขาเองซึ่งเป็นพลเมืองอเมริกัน ‎ก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
‎มันทำให้เกิดความคิดที่ว่า ‎เส้นไม่ได้เพียงแค่อยู่ตรงนั้น
‎แต่มันเป็นระเบียบและมันได้ผล
‎ถ้าคุณยืนอยู่ที่ชายแดนและคิดจะเข้าสหรัฐฯ
‎จะมีป้ายใหญ่บอกว่า ‎"ต้องการความช่วยเหลือ มีงานให้ทำ"
‎และอีกคนบอกว่า "อย่าข้ามเส้นไปนะ"
‎เราต้องทำให้กฎหมายของเรา ‎ตรงกับความเป็นจริง
‎จะได้ไม่มีความขัดแย้งของคนที่อยากได้คนงาน
‎โอกาสที่อยู่ตรงนั้น และกฎหมายบอกว่า ‎"คุณสองคนไปด้วยกันไม่ได้นะ"
‎มีวิธีมากมายเหลือเกินที่เราควรทำ
‎เพื่อกำจัดร่องรอยของแชชานผิง
‎จากระบบตรวจคนเข้าเมืองของเรา
‎แน่นอนว่าฉันดีใจที่เราไม่มีการกีดกันคนจีนแล้ว
‎ที่คำสั่งห้ามบางประเทศถูกลบทิ้งไป
‎แต่งานของเรายังไม่เสร็จ
‎ความเห็นอกเห็นใจไม่ใช่แค่เรา ‎ในฐานะบุคคลที่มีความเห็นอกเห็นใจ
‎เราต้องเป็นประเทศที่มีความเห็นอกเห็นใจ
‎ความเห็นอกเห็นใจต้องถูกรวมเข้าไปในกฎหมาย
‎และวิธีที่เราปฏิบัติต่อคนที่แสวงหาที่ลี้ภัยจากเรา
‎และหาความปลอดภัยจากเรา
‎(มื้อค่ำวันขอบคุณพระเจ้าของอเมริกา)
‎แล้วคุณยังเชื่อมั่นในคำสัญญาของอเมริกาอยู่ไหม
‎ไม่ค่ะ
‎เพราะคำสัญญานั้นเป็นเรื่องโกหกมาตลอด
‎แต่ฉันเชื่อว่าเราสร้างสิ่งใหม่ๆ ได้
‎ความฝันที่…
‎มีความเห็นอกเห็นใจ
‎ครอบคลุม
‎และเป็นความฝันที่เข้าใจหน้าที่ของมัน…
‎ในการซ่อมแซม ชดใช้ และเยียวยา
‎ผมยังเชื่อมั่นในคำสัญญาของอเมริกา
‎และเหตุผลที่เชื่อ
‎ก็เพราะหัวใจของคำสัญญานั้นคือความหวัง
‎หวังว่าคุณจะมีโอกาสไล่ตามความฝันของคุณ
‎และท้ายที่สุด ‎ความหวังที่เราในฐานะประเทศชาติ
‎สามารถก้าวหน้าต่อไปเพื่อสิ่งที่ยุติธรรมได้
‎ผมไม่มีทางเลือกอื่น ‎นอกจากเชื่อในคำสัญญาของอเมริกา
‎เพราะชีวิตผมอยู่ที่นี่
‎ครอบครัวผมอยู่ที่นี่ ลูกสาวผมอยู่ที่นี่
‎อนาคตของผมอยู่ที่นี่
‎และผมก็เป็นคนอเมริกันเหมือนคนอื่นๆ
‎และในฐานะคนอเมริกัน ผมจะสู้เพื่ออเมริกา…
‎จนถึงที่สุด
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎รับรองว่าเราเป็นคนอเมริกันเต็มตัวได้
‎แต่ทำไมเราต้องทุ่มเทเพื่อมันขนาดนั้น
‎การเป็นคนอเมริกันมันพิเศษตรงไหน
‎ใจเย็นๆ อเมริกา
‎ผมแค่ถามน่ะ ใจเย็นสิ
‎ดูประวัติศาสตร์ของเราสิ ดูเรื่องทาสสิ
‎ดูสิว่าเราปฏิบัติกับคนดำ ‎หลังจากความเป็นทาสยังไง
‎อเมริกาทำผิดต่อชนพื้นเมืองอเมริกัน ผู้หญิง ‎ชุมชนแอลจีบีทีคิว ผู้อพยพ
‎กลุ่มชายขอบทุกกลุ่มในประเทศนี้
‎พวกเขาถึงถูกเรียกว่ากลุ่มชายขอบไง
‎ไม่งั้นก็เรียกว่ากลุ่มเฉยๆ แล้ว
‎แล้วประเด็นคืออะไร
‎ประเด็นก็คือคำสัญญา
‎พวกบิดาผู้ก่อตั้งคือกลุ่มตาแก่ผิวขาว
‎ที่ต้องการอิสรภาพเพื่อคนขาวเท่านั้นรึเปล่า
‎ก็อาจจะใช่
‎แต่ถ้านั่นเป็นความตั้งใจของพวกเขา ‎พวกเขาก็ควรจดไว้
‎พลาดครั้งใหญ่
‎แต่พวกเขาเขียนว่า "ชีวิต เสรีภาพ ‎และการแสวงหาความสุข"
‎พวกเขาให้คำสัญญานั้นไว้
‎และนั่นคือวิธีที่คุณปลดปล่อยทาส
‎ตอนที่ผู้ก่อตั้งคนที่สอง ‎เขียนบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎พวกเขาใส่คำว่า "เท่าเทียม" ไว้ในรัฐธรรมนูญ
‎คำสัญญาอีกข้อ
‎เราถึงมาอยู่ตรงนี้กันไง
‎เราถึงต้องทุ่มเทอย่างมากเพื่อเป็นคนอเมริกัน
‎เพราะการรับประกันชีวิต เสรีภาพ ‎และการแสวงหาความสุข
‎และคำสัญญาของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎อเมริกา ผมจะเชื่อคำพูดคุณ
‎และคำนั้นคือ "เท่าเทียม"
‎คำพูดมีพลัง
‎อย่างที่เราได้เห็น ‎ว่าคำพูดสามารถเปลี่ยนโลกได้
‎"เราประชาชน"
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 คือคำสัญญา
‎ว่าเราสามารถเป็นสังคมที่ครอบคลุม ‎หลากหลาย และเท่าเทียม
‎แต่มันก็เป็นคำมั่นสัญญาที่เราประชาชนให้ไว้แก่กัน
‎เพื่อสร้างสหพันธรัฐที่สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
‎เราต้องเลือกที่จะทำให้ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 มีชีวิต
‎(พลเมือง - การต่อต้าน ‎การควบคุม - ความรัก)
‎(ความเท่าเทียม)
‎เราอยู่ที่ 150 ปีของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎และเราเลยกำหนดมานานแล้ว
‎ที่จะย้ายบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎จากชายขอบ
‎มาสู่ศูนย์กลางของการสนทนา ‎เรื่องประชาธิปไตยอเมริกัน
‎"ทุกคนที่เกิดหรือได้รับการแปลงสัญชาติในสหรัฐฯ
‎และขึ้นอยู่กับขอบเขตอำนาจของมัน
‎ล้วนเป็นพลเมืองของสหรัฐฯ ‎และรัฐที่พวกเขาอาศัยอยู่
‎วิสัยทัศน์ทั้งหมดของเรา ‎เกี่ยวกับสิ่งที่ทำให้ประเทศนี้เป็นประชาธิปไตย
‎และสำคัญมาก
‎คุณค่าและหลักการมากมายเหล่านั้นฝังลึก
‎และออกมาจากบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎"ไม่มีรัฐใดจะสร้างหรือบังคับใช้กฎหมายใดๆ…
‎ที่จะทำลายเอกสิทธิ์หรือความคุ้มกัน…
‎ของพลเมืองสหรัฐฯ ได้"
‎การประกาศอิสรภาพ รัฐธรรมนูญ ‎คำตัดสินของศาล
‎เต็มไปด้วยคำว่า "ความเท่าเทียม" และ ‎"ความยุติธรรมสำหรับทุกคน" และ "เสรีภาพ"
‎เรามีคำปฏิญาณต่อธงชาติสหรัฐฯ ที่มีคำเหล่านี้อยู่
‎และบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎มีจุดประสงค์ที่จะทำให้ภาพความฝันนั้นเป็นจริง
‎"และไม่ควรมีรัฐใดพรากชีวิตคน…
‎เสรีภาพหรือทรัพย์สิน ‎โดยไม่มีกระบวนการทางกฎหมายที่เหมาะสม
‎หรือปฏิเสธคนที่อยู่ในเขตอำนาจของมัน…
‎การคุ้มครองที่เท่าเทียมกันของกฎหมาย"
‎มันกำหนดดาวเหนือ
‎มันเป็นดาวเหนือที่ยังคง ‎อยู่ไกลเกินเอื้อมสำหรับหลายๆ คน
‎และส่วนใหญ่ของอเมริกายุคใหม่
‎ก็เผชิญการต่อสู้และการดิ้นรนมาตลอด
‎เพื่อทำให้อุดมการณ์ที่เป็นรูปเป็นร่างขึ้น ‎จากบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 เป็นจริง
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎เคยเป็นอุปสรรคของความเป็นไปได้
‎แต่มันไม่เคยเป็นเครื่องรับประกัน ‎ความยุติธรรมที่แท้จริงในประเทศนี้เลย
‎ภาคใต้ถูกทำร้าย
‎โดยนักกินเมืองจอมตะกละ ‎และกองทัพของรัฐบาลกลาง
‎เพื่อให้บทแก้ไขเพิ่มเติม ‎มาตรา 14 ที่ผิดกฎหมายผ่าน
‎ไบเบิลและปืนสร้างอเมริกาขึ้นมา ‎จากพื้นที่รกร้างว่างเปล่า
‎และทำให้มันเป็นประเทศของคนขาว ‎ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนโลกใบนี้
‎ชีวิตคนขาวก็สำคัญ!
‎วันนี้เห็นได้ชัดว่า…
‎อเมริกาผิดสัญญาในสัญญาฉบับนี้
‎ในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพลเมืองผิวสีของมัน
‎มันน่าประหลาดใจมาก…
‎ทำไมเราถึงรักประเทศนี้อยู่ได้ ‎แต่ประเทศนี้ไม่รักเราตอบ
‎ชายคนนี้คุกเข่าบนคอของชายคนหนึ่ง
‎เป็นเวลาแปดนาที 46 วินาที
‎นึกภาพออกไหม
‎พวกเขาอยากให้คนผิวสีถูกพูดถึง
‎ว่าเป็นพวกอันธพาลและเราเป็นคนเลว…
‎และคนของผม ในฐานะผู้อพยพ ‎เราเป็นพวกข่มขืนเหรอ รู้อะไรไหม
‎เราสร้างประเทศนี้ขึ้นมา!
‎และผมมีอะไรจะบอกพวกเขา
‎เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‎เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ไม่เคยสามารถทำ
‎สิ่งที่เราซึ่งเป็นบุคคลต้องทำ
‎เพื่อให้เป็นไปตามค่านิยมของเรา
‎และถ้าเราไม่มีค่านิยมที่ยึดมั่นในความเท่าเทียม
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ก็จะยังคงเป็นหลักการและความเป็นไปได้
‎แต่มันจะไม่รับประกันและรับรอง ‎ความเท่าเทียมในประเทศนี้
‎รัฐธรรมนูญเป็นเอกสารที่มีชีวิต ‎มันเป็นของประชาชน
‎เรามีอำนาจที่จะผลักดันต่อไป
‎เพื่อให้แน่ใจว่า ‎ศาลเข้าใจกฎหมายอย่างที่เราเข้าใจ
‎ความหมายของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ได้รับการต่อสู้จนถึงที่สุดบนท้องถนนจริงๆ
‎มันเป็นผลงานของคนอย่างเฟรเดอริค ดักลาส
‎มันเป็นผลงานของ ‎กลุ่มเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมือง
‎เพราะสิ่งที่พวกเขาทำ ‎ประตูแห่งโอกาสจึงเปิดออก
‎ไม่ใช่แค่สำหรับคนผิวดำ ‎แต่สำหรับคนอเมริกันทุกคน
‎ผู้หญิงเดินผ่านประตูพวกนั้น
‎ชาวลาตินเดินผ่านประตูพวกนั้น
‎ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย เกย์อเมริกัน
‎คนอเมริกันที่พิการ ทุกคนผ่านประตูพวกนั้นมา
‎นักเคลื่อนไหวในวันนี้ต้องรู้กฎหมาย ‎เราต้องรู้ประวัติศาสตร์
‎เราต้องรู้รัฐธรรมนูญ
‎เพราะนี่คือสิ่งที่เรากำลังผลักดัน ‎ให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
‎(เราอยู่ทุกที่)
‎เป้าหมายของฉัน ความหวังของฉันคือ…
‎มีคนพูดถึงบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตราสองไปทั่ว
‎แม้แต่เด็กเล็กๆ ก็ยังรู้จัก ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตราหนึ่ง
‎แต่ความฝันของฉันคือผู้คนจะพูดถึง ‎สิทธิในบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ฉันอยากได้ยินคนพูดว่า "นั่นเป็นการละเมิด ‎สิทธิในบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ของฉัน"
‎"ผมขอให้คุณตอบรับ ‎เสียงเรียกร้องสูงสุดของหัวใจ
‎และยืนหยัดในสิ่งที่คุณเชื่ออย่างแท้จริง
‎ในชีวิตผม ผมทำทุกอย่างที่ทำได้ ‎เพื่อแสดงให้เห็นว่าวิถีแห่งสันติวิธี
‎วิถีแห่งความรักและการไม่ใช้ความรุนแรง ‎เป็นวิธีที่ดีกว่า
‎ตอนนี้ถึงตาคุณที่จะทำให้เสรีภาพก้องกังวานแล้ว
‎เมื่อนักประวัติศาสตร์หยิบปากกา ‎มาเขียนเรื่องราวของศตวรรษที่ 21
‎ให้พวกเขาบอกว่าเป็นคนรุ่นคุณ
‎ที่ทิ้งความเกลียดชังอันหนักหน่วงในที่สุด
‎คนธรรมดาที่มีวิสัยทัศน์พิเศษ ‎สามารถกอบกู้จิตวิญญาณของอเมริกาได้
‎ด้วยการเข้าไปในสิ่งที่ผมเรียกว่าปัญหาที่ดี
‎ปัญหาที่จำเป็น"
‎ในการชนะสิทธิเพื่อผู้อพยพครั้งใหญ่
‎ศาลสูงสุดตัดสินให้ประธานาธิบดีทรัมป์ ‎พ่ายแพ้ในความพยายาม
‎ที่จะยุติโครงการการคุ้มครองเยาวชน ‎จากครอบครัวผู้เข้าเมืองผิดกฎหมาย
‎ที่ปกป้องผู้อพยพเกือบ 700,000 คน ‎จากการถูกเนรเทศ
‎การต่อสู้ของคุณแสดงให้เห็นว่าอเมริกา ‎คนอเมริกันในประเทศนี้มีความหวัง
‎จงอย่าหมดหวัง จงอย่าหมดไฟ
‎เราไม่จำเป็นต้องรอ ‎ให้ผู้มีอำนาจมอบสิทธิ์ให้เราเสมอไป
‎เราเรียกร้องสิทธิ์ของตัวเองได้
‎คำตัดสินครั้งประวัติศาสตร์ ‎จากศาลสูงสหรัฐฯ วันนี้
‎ทำให้การเลือกปฏิบัติในงานบนพื้นฐานของ
‎รสนิยมทางเพศ ‎หรือตัวตนของคนข้ามเพศเป็นเรื่องผิดกฎหมาย
‎คดีที่เกี่ยวข้องกับเอมี สตีเฟนส์
‎เธอทำงานที่สถานที่จัดงานศพ ‎เปิดตัวว่าเป็นคนข้ามเพศ
‎เริ่มแต่งตัวเป็นผู้หญิงและถูกไล่ออก
‎อย่าให้ใครมาบอก ‎ว่าคุณควรเป็นอะไรหรือเป็นอะไร
‎ตราบใดที่เรายึดมั่น ‎ในการเมืองของความกลัวและความโกรธ
‎เราจะไม่มีวันยิ่งใหญ่ในแบบที่เราตั้งใจจะเป็นได้
‎เราจะไม่มีวันทำตามคำสัญญา ‎ของรัฐธรรมนูญของเราได้
‎แต่ถ้าเราปฏิเสธการเมือง ‎ของความกลัวและความโกรธ
‎ถ้าเรายอมรับความหวัง ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 จริงๆ
‎ถ้าเรายอมรับความท้าทาย ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎เพื่อเป็นสังคมที่ยิ่งใหญ่ที่ทุกคนเท่าเทียมกันจริงๆ
‎ที่ซึ่งศักดิ์ศรีและสิทธิของมนุษย์ทุกคน ‎ได้รับการปกป้องและเคารพ
‎แบบนั้นผมก็ก็คิดว่ามีอเมริกาที่ยิ่งใหญ่รออยู่
‎ตลอดการเดินทางนี้
‎เราได้เห็นการเสียสละที่เหล่าวีรบุรุษ ‎ได้ต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมที่แท้จริงและยั่งยืน
‎และยังคงทำเพื่อเราทุกคนอยู่
‎ความเท่าเทียมคือข้อผูกมัด
‎มันคือสิ่งที่ต้องทำทุกวัน
‎เราต้องเลือกที่จะให้เกียรติกันและกันทุกวัน
‎แม้แต่และโดยเฉพาะ ‎เมื่อมันไม่ง่ายเลยที่จะทำแบบนั้น
‎เราต้องตัดสินใจว่าเราจะยอมทำสิ่งที่จำเป็น
‎เพื่อให้คำสัญญาของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎เป็นจริงหรือไม่
‎และถ้าเรามุ่งมั่นที่จะเดินทางไปด้วยกัน
‎ก็เหมือนที่เฟรเดอริค ดักลาสเคยพูดว่า
‎"ชัยชนะของเราในฐานะประเทศชาติจะสมบูรณ์
‎ความสงบสุขของเราจะไหลเหมือนแม่น้ำ
‎และรากฐานของเราจะเป็นหินที่คงอยู่นิรันดร์"
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล