NETFLIX PRZEDSTAWIA
- O tak. - Chce pan jednego?
Dzień dobry. Miłego dnia!
Cześć.
Izzy!
- Dobra, dzieciaki. Otwarte. Wchodźcie. - Dzięki, Izzy!
Tylko powoli.
- Nie musisz ich stale karmić. - Muszę. Jestem Włoszką.
Pączka?
- Na razie, Nate. - Pa.
- Pani Johnson. - Izzy!
Dwa pączki za gazetę proszę.
Czemu czytasz te bzdury?
Nagłówki są nie do pobicia.
„Wizyta sexy księcia podnosi temperaturę w mieście”.
A tak serio, to co on ma na głowie?
Gdzie, u licha, leży Lavania?
Na wschód od Aldovii.
Izzy! Salon!
SALON PIĘKNOŚCI BELLISSIME
Destiny, łap torbę!
- Co się pali? - Mikrofalówka.
- Na żywo z Bellissime. - Dobra!
- Wybuchł wielki pożar. - Ja to zrobię.
Uwaga, drobna rada!
W razie pożaru należy opuścić budynek!
A nasze rzeczy?
- Isabello, uratowałaś nas. - No dobra.
Ktoś mi powie, co się tym razem stało?
- Robiłyśmy śniadanie… - I podłączałyśmy lokówki.
I suszarki, tak jak powiedziałaś…
Serio? Tak powiedziałam?
- Tak… - Tak.
„Nie używać mikrofalówki po podłączeniu lokówek i suszarek do włosów”.
Jakieś nowe info?
- Babcia! O nie, dym! - Mamo!
Co się dzieje? Spałam.
Mamo. O mało nie zginęłyśmy.
A może jesteśmy martwe, tylko o tym nie wiemy?
Nie. Angelo by tu był.
Nie jesteśmy martwe.
Choć może to źle, bo to będzie nas kosztować fortunę.
No i proszę. Izzy.
Doug, nie klaszcz tak, jak nie chcesz stracić palców.
Uważaj, co mówisz.
To nie moja wina. Trzeba wymienić instalację elektryczną.
Właściciel ma inne zdanie.
Daj mi z nim pomówić, to wyjaśnię…
Zatrudnia mnie, aby nie mieć do czynienia z takimi jak ty.
Tylko spójrz!
Suszarki do włosów, lokówki, mikrofalówka…
Przeciążacie gniazdka.
Gdybym wszystkiego nie załagodził,
właściciel już dawno by was wyrzucił.
Ile tym razem?
Dwa tysiące.
- To wyłudzenie, Doug. - O Boże!
Proponuję połamać mu nogi.
Nie masz serca?
Jeśli nie macie forsy,
właściciel z łatwością wynajmie komuś innemu.
Ale nie znajdziecie tak niskiego czynszu.
Biorę to na siebie.
- Tylko nie oszczędności na podróże. - Nie!
Nie szkodzi.
- Dołożymy się. - Nie trzeba.
Dziękuję. To mój obowiązek.
Jak coś zostanie, kup sobie duszę.
Wiecie, co lubię w tej dzielnicy?
- Frajerstwo! - Co?
Skarbie, co teraz zrobimy?
Wszystko w porządku.
Damy radę. Jak zawsze.
Będzie dobrze.
O pierwszej masz lunch z rodzicami w Tawernie,
następnie spotkanie z burmistrzem, potem wizytę w szkole artystycznej,
a punkt ósma przyjęcie zaręczynowe w Muzeum Guggenheima.
Walterze, co sądzisz o tej koszuli?
Wspaniała.
Tak? Co w niej jest takiego wspaniałego?
Ty.
Królowa nalegała, by uszył ją czołowy projektant.
Jest ohydna. Mam rację?
Przepraszam.
Co sądzisz o tej koszuli?
Wygląda pan piękniej niż te róże, Wasza Wysokość.
Może mi ktoś powiedzieć prawdę? Tylko o to proszę.
- Prawdę? - Tak.
Naprawdę wyglądasz doskonale.
Chyba nigdy z nikim nie prowadziłem prawdziwej rozmowy.
Mam kogoś sprowadzić w tej sprawie?
Muszę się ostrzyc.
Zaplanuję to na jutro.
Wyglądam, jakbym nosił perukę. Muszę się ostrzyc dzisiaj.
Nie ma na to czasu.
Walterze, czy przez chwilę możemy udawać,
że mam choć odrobinę kontroli nad swoim życiem?
Chcę się ostrzyc dzisiaj.
- Oczywiście, Wasza Wysokość. - Dziękuję.
Zadzwoń do Belle. To najlepszy salon fryzjerski w Nowym Jorku.
Strzyże się tam cała śmietanka.
Belle, najlepszy salon fryzjerski.
SALON PIĘKNOŚCI BELLISSIME
„NAJLEPSZY SALON FRYZJERSKI W NOWYM JORKU!”
Tak?
Dzień dobry. Pragnę rozmawiać z właścicielem.
Przy telefonie. Czego pan chce?
Dzwonię w imieniu mojego pracodawcy, księcia Thomasa z Lavanii.
- Jestem jego lokajem. - A ja królową Genovii.
- Słucham? - Kto mówi?
Carlos, kiepsko podrabiasz akcent.
Potrzebuję jak najprędzej stylisty dla księcia.
Pani salon jest szeroko polecany.
Chwileczkę.
D, jaki jest kierunkowy do Lavanii?
Osiemdziesiąt pięć. A co?
Zamknijcie się.
Urząd podatkowy?
Ile dokładnie dostałabym za obcięcie mu włosów?
Mój czas jest niezwykle cenny.
To poniżej mojej stawki, ale cel jest szczytny.
Dobrze, o 12.00.
Stawię się.
Kto to był?
Mam ostrzyc tego księcia, który jest z wizytą…
Księcia Thomasa.
…za 500 dolarów.
O rany…
Jesteś pewna?
Brzmiało poważnie. O Boże. Co ja na siebie włożę?
Złoty kombinezon ze spandeksu?
- Tak. - Musi być elegancko.
Tak, dlatego oferuje złoty.
To może być nasza wielka szansa. Muszę wyglądać światowo.
- Kto to? - Nikt.
Gbur!
Przepraszam.
Toalety nie są do użytku publicznego.
Nie szukam toalety, tylko człowieka o imieniu Walter.
Dzień dobry.
Ja jestem Walter.
Izzy, właścicielka salonu. Dzwonił pan do mnie.
Dokładnie tak sobie pana wyobrażałam.
Garnitur i poszetka, wszystko, jak należy.
Tak. Tędy proszę.
A niech mnie drzwi ścisną.
Wszystkie apartamenty hotelowe wyglądają tak samo.
Bardzo podobnie.
Przedstawiam pani księcia Thomasa z Lavanii.
Cześć.
Jestem Izzy ze 183 ulicy.
Nie musisz dygać.
Wiem. Musiałabym dygnąć, gdybym była obywatelką twojego kraju.
Robię to z nadgorliwości.
Sporo wiesz o dworskich powitaniach.
Tyle zdążyłam sprawdzić w metrze.
Piszą, że dygnięcie powinno być dyskretnym ruchem,
a podnosząc się, podtrzymujemy kontakt wzrokowy.
Zaczynamy?
- Coś nie tak? - Nie powinnam pierwsza cię dotykać.
„Nie inicjuj kontaktu z księciem. Poczekaj, aż sam nawiąże z tobą kontakt”.
Tak.
To jedna z tych zasad, które żywo popieramy.
Raz jakiś człowiek poklepał mnie w czasie parady.
- I co? - Nigdy więcej go nie widziałem.
Zajęto się nim.
Co?
Nie rób mi tego. Już i tak się denerwuję.
Proszę. Dotknąłem cię pierwszy.
Dziękuję.
Serio, nie rób tego.
No dobrze, jak mam ciąć?
Ty mi powiedz.
Wasza Wysokość. Herbaty?
Nie zamawiałem. Dziękuję.
- Powiedziano mi… - Ja zamówiłam dla pana.
- Nie chce pan? - Nie.
Słyszałaś. Odejdź.
Oczywiście. Przepraszam.
Co za brak kompetencji!
Powiadomię służbę.
Hej, już w porządku.
Już dobrze. Każdy coś rozlewa.
Dziękuję.
Jaka fryzura będzie dla mnie najodpowiedniejsza?
Czemu nie zareagowałeś?
Ta kobieta była wredna, a ty nic.
To nie moje zadanie.
- Nie twoje? - Nie…
Ona cię nie reprezentuje?
Tak traktując ludzi, nie miałabym klientów.
Jestem księciem. Nie mam klientów.
Serio? Mieszkańcy twojego kraju nie są twoimi klientami?
Nie. Są poddanymi.
Tak. Poddają się twojemu traktowaniu.
Możesz skupić się na mojej fryzurze?
Bardziej.
Wiesz co?
Lepiej, jak ostrzyżesz się sam.
Co robisz? Nie skończyłaś.
Czy coś nie tak?
Owszem.
Z nim coś jest nie tak! I z panem.
A tak w ogóle, piękna koszula.
O Boże!
Co ty za salon wybrałeś?
Musisz uważać na te leki. Uzależniają.
Nie służą zdrowiu.
O rany! Gdzieś ty była? Dzwoniłam.
Sorry. Telefon mi padł. Wracałam na piechotę.
- Taki kawał? Usiądź. - Grazie, babciu.
Czemu nie jechałaś metrem?
Nie miałam pieniędzy. Liczyłam na te pięć stów.
Książę ci nie zapłacił?
Bogacze zawsze wykiwają klasę pracującą.
To nie tak. Ja…
Nie skończyłam go strzyc.
- Zobaczyłam pewną niesprawiedliwość… - Ty i twoje niesprawiedliwości.
- Coś ty zrobiła? - Nieważne.
Książę był świadkiem wrednego zachowania i nic.
A powinien być szarmancki i wspierać niższe klasy.
- Powinien… - Nie powinno go być w sklepie.
Nie krępuj się.
- Mówiła o innym księciu. - Dziś strzygła dwóch.
- To często się zdarza. Oni… - Co tu robisz?
Zapomniałaś nożyczek. Liczę też na dokończenie fryzury.
Wyszłaś dość nagle i…
Popatrz na mnie. Trudno mi stanąć prosto.
Przepraszam, jestem zmęczona.
Isabello.
Rozumiem. Pozwól mi zapłacić i przeprosić.
Naprawdę umiem być czarujący.
Tak. Tylko nie okazujesz tego służbie.
- Jak pantofelek. - Tyle że to forsa.
Fotel numer cztery.
- Dziękuję. - Tutaj. Proszę usiąść.
Przygotuję.
Wezmę to.
Proszę usiąść.
- Przetarłam. Czyste. - Dziękuję.
- Mam odlot. - Ja też.
Widuję cię w gazetach.
Nie do wiary, że jesteś w Bellissime…
- Masz ochotę? - Nie, dziękuję.
Jedz.
Wygląda przepysznie, ale zaraz idę na kolację.
Co to znaczy? Nie zrobiłam po to, żeby wyrzucać.
Babciu, on nie chce.
Ten chuderlak musi jeść.
To nie książę, tylko chuchro.
Babciu, wystarczy!
Co? On nie rozumie.
To prawda. Kiepsko mówię po włosku.
Jedz.
Zawsze tak u was jest?
Żebyś wiedział.
Teraz się przekonasz.
Mamo!
Fantastycznie!
Dobra. Gotowe.
Dziękuję. Cudownie.
Isabella jest najlepsza. Weź wizytówki i rozdaj kolegom książętom.
Umie wszystko. Włosy, makijaż, paznokcie, depilację bikini.
To za dużo informacji. Nie przydadzą mu się.
To Izzy. Marzy, by zobaczyć świat.
Świat na ciebie czeka, zaraz za drzwiami.
Powiem tylko kamerdynerowi, żeby zaczął przygotowania.
Czy to duży problem, gdyby ktoś pokazał mi, jak dojść do metra?
- Ja ci pokażę. - Ja mogę.
Isabella ci pokaże.
Chodź.
Nie spodziewałam się, że jeździsz metrem.
Chodziłem do amerykańskich szkół i sporo podróżowałem.
Staram się zobaczyć jak najwięcej.
Wtopić się w tłum.
Masz na sobie smoking i jedzie za nami auto.
To ma być wtapianie?
Niestety taki protokół.
Zaczekaj, będzie zabawa.
Raz, dwa, trzy, stop!
A jeśli zaczniemy biec?
- Przekonajmy się. - Tak!
Szybko!
Tędy. Szybko!
O Boże.
Chyba przyprawiliśmy go o atak serca.
W porządku.
Mała zemsta na Walterze.
Przyznał się, że telefon pomyłkowo wybrał twój salon.
Zamierzał zadzwonić do salonu… Belle?
Tak, to ma sens.
Chodzą tam same szychy.
Ścięcie włosów to minimum 700 dolców, strata kasy.
U mnie masz to samo za 29,99.
A zapłaciłem 500.
Tyle zaproponował Walter. Jestem dobrą biznesmenką.
Cieszę się, że popełnił błąd.
Od dawna nie spędziłem tak fajnego wieczoru.
Miałeś jechać metrem.
Odwieziemy cię do salonu, nalegam.
Nie, dziękuję.
Noc jest piękna i chcę popatrzeć na gwiazdy.
Jakie gwiazdy?
Jak to jakie?
- Syriusz. Wega. - Gdzie jest Wega?
Patrz, jest…
tam.
Przywykłam do świateł i zanieczyszczenia.
Niesamowite.
Wasza Wysokość, przyjęcie zaręczynowe zaraz się zacznie.
Oczywiście.
Cóż…
Miło było cię poznać, Izzy.
Nawzajem.
Nie jesteś taki zły,
gdy nie zachowujesz się jak książę.
Za kogo się mają ci fryzjerzy?
Zaufaj mi, wyświadczyłam jej przysługę.
Nie zawsze to robię.
Dzień dobry.
Zaczekaj.
Wy dwoje. No dalej. Buziaki.
- Mamo! - Lauren.
Utrwalam chwilę.
- Rozłączyła się. - Jak tam plany weselne?
Kosztowne.
Były zawirowania, ale nic wielkiego.
Czyżby? Odszedł czwarty fryzjer i makijażysta.
Nie wiem, co zrobimy. Zostało mało czasu.
Zasugeruję pannę Isabellę, Wasza Wysokość.
Isabellę?
To właścicielka salonu Bellissime.
Ostrzygła księcia.
- Umie ciąć na jeża? - Umie wszystko.
Jesteś z niej zadowolony?
Tak. Najlepszy salon w Nowym Jorku.
Trudno zarezerwować wizytę.
Jest bardzo popularny.
No to ich zatrudnijmy.
Tak zrobimy.
- Piękne. Prawdziwe? - Ma 24 karaty.
Tu jesteś, Rochelle.
- Zawsze wiem, gdzie cię znaleźć. - Gotowe.
- Proszę bardzo. - Pa, Izzy!
Do jutra.
- Robisz dla nich za dużo. - O tak.
Lubię to. To nie jest problem.
Owszem, jest.
Izzy, ja nie młodnieję.
Chcę przekazać świetlicę komuś, komu mogę ufać.
To mi schlebia, ale nie znam się na prowadzeniu świetlicy.
Nie! Jesteś przecież fryzjerką.
- Nate, zmykaj stąd. - Ale…
Wynocha!
Mamo! Nieładnie. Nawet jak na ciebie.
No co? Wpadnie później na lasagnę, a poza tym
ty pracujesz tutaj.
O, tam.
Tu jest twoje miejsce.
Przy mnie.
Dzień dobry.
Walter. Czy książę o czymś zapomniał?
Przeciwnie. W imieniu LaMottsów i rodziny królewskiej
książę Thomas chciałby przestawić wam ofertę.
Dobra.
- On tak na serio? - Tak.
- Co napisał? - Właśnie, co?
„Proszę Bellissime o wykonanie fryzur i makijażu na wesele królewskie
w Lavanii.
Wynagrodzenie to 50 000 $”.
Wizytówki to niesamowita sprawa.
My wszystkie?
Wszystkie.
O Boże.
Chwileczkę.
- Nie możemy jechać. - Co?
Kto zajmie się salonem? Mamy klientów.
To życiowa szansa. Tata chciałby, żebym pojechała.
Zostaniemy we dwie i zajmiemy się salonem.
Niech dziewczęta jadą i dobrze się bawią.
Ale to bardzo daleko.
Isabello, a jeśli coś ci się przydarzy?
Mamo, jeśli zostanę, nic mi się nie przydarzy.
Co mam powiedzieć księciu?
Zgódź się.
Żeby lepiej usiadł na tronie, bo nadchodzi Bellissime!
Moja krew!
Jedziemy do Lagunii czy gdzieś tam…
Mamo!
Ojejku!
Ale zamieszanie. Patrz.
Rany Julek!
Jak to miejsce się nazywa?
- Lavania. - Jedziemy tam!
- Widziałyście kiedyś coś tak pięknego? - To miejsce jest zachwycające.
Żadnego zanieczyszczenia, graffiti ani budynków.
- Trochę się boję. - Czy to jest za darmo?
Brzydko pachnie.
Zamek!
O Boże.
Moi drodzy. Jesteśmy w Lavanii, to jest…
Witamy w Lavanii.
Walterze, jak leci?
Muszę pana sporo nauczyć.
Tędy, moje panie.
Niesamowite! O Boże!
Wszyscy pracujący przy ślubie mieszkają w zamku?
Tylko wasza trójka. Książę Thomas chce,
by wasz pierwszy pobyt tutaj był niezapomniany.
- Kim są te stare pierniki? - D!
- No co? - To moi krewni.
Wasza Wysokość. Co za niespodzianka.
Wyglądają olśniewająco i dojrzale.
Masz rację.
To dość zatęchła gromadka.
Po rodzinie odziedziczyłem nos.
Jak możesz patrzeć w lustro?
Kathryn, ojcze, chciałbym wam kogoś przedstawić.
Oto stylistki z Nowego Jorku, o których wam mówiłem.
Oczywiście. Witamy.
To…
To bardzo ciekawe…
Poduszka pod szyję.
Zamieni się z panem na naszyjnik.
W sumie to nie. Jest pański.
Rozumiem.
- Thomas. - Oczywiście.
Cudownie was gościć. Dziękujemy za przybycie.
- Wyobrażasz sobie mieć takich rodziców? - Mój tata nie zdejmuje stroju do kręgli.
Tu zamieszkacie.
A to wasza osobista pokojówka.
Żeby ją wezwać, wystarczy nacisnąć przycisk.
Jestem Izzy.
Nie ma potrzeby się przedstawiać.
Oczywiście, że jest. To człowiek.
Wally, gdzie pańskie maniery?
Są podstawą mojego życia i pracy.
To przedstawi nas pan?
Ja…
Isabello, Destiny i Lolu, przedstawiam wam Petrę.
- Petra! - Cześć!
- Izzy, miło cię poznać. - Ten twój kolor.
Masz piękną fryzurę!
Widzi pan? To nie takie trudne.
Ja chcę to.
A ja to!
Wiem, że tego nie lubicie, ale możemy zsunąć łóżka razem?
- Nie! - Nie!
Nic z tego, zawsze muszę spać w szczelinie.
Nie będę tam spała. Gdzie mam spać?
Pani pokój jest obok.
Mój pokój?
Dostałam własny pokój?
Książę uważa, że zrobił niezbyt dobre pierwsze wrażenie.
Chyba chce to naprawić.
Proszę przekazać, że to mało.
Ale dobrze zaczął.
- …elegancko. Superowo. - Wiem!
Co to ma być?
Zaczekajcie, aż zobaczycie widok z dachu.
- O Boże! - O Boże!
Patrz na to!
Dziesięć tysięcy importowanych róż, fontanny szampana,
kolacja na 800 gości.
Brzmi bosko, prawda?
Chciałem coś skromnego.
Moglibyśmy zaoszczędzić pieniądze…
Nie powinieneś się przejmować finansami.
Poza tym LaMottowie płacą prawie za wszystko.
Ten człowiek posiada połowę Teksasu.
Odpowiadamy za naszych obywateli i ich potrzeby.
Właśnie to mamy na uwadze, synu.
Naprawimy parę dziur w jezdni, czego nikt nie zapamięta,
albo pokażemy im wielką galę,
którą zapamiętają na zawsze.
Więc jestem tylko pionkiem.
By zyskać więcej uznania.
Kochanie, jesteś młody i zakochany.
Zakochany?
Z całym szacunkiem, Kathryn, ledwo znam Lauren.
To małżeństwo zaaranżowane.
Czyżbyś narzekał na to, że żyjesz jak książę?
Oczywiście, że nie, ojcze.
Czemu miałbym narzekać?
- To było urocze. - Zaraz, to tu.
- Sorry. - Nigdy nie byłam w lochu.
- Wyglądał zajefajnie. - Spóźniłyście się.
Tak, przepraszamy.
- Tu jest z milion korytarzy. - Tak.
- Znalazłyśmy się w lochu… - Udawałyśmy, że nas zamknięto.
- To dopiero było. - Dobre.
Cisza!
Ślub odbędzie się za niecałe dwa tygodnie.
Nigdy w historii rodziny królewskiej
nieznane osoby nie przygotowywały fryzur ani makijażów,
ale LaMottowie nalegali,
żebyście wy się tym zajęły.
Dlatego wezwałam was tutaj, by sprawdzić wasze umiejętności na kilku…
ochotnikach.
- Rozumiecie coś? - Jest zasadnicza.
Ty będziesz odpowiedzialna za fryzury męskie.
Oto twój model. Pracuje w stajni.
- Jestem Izzy. - Francis.
Masz piękne włosy. Obiecuję, że nie będzie bolało.
Wy przygotujecie kobiety.
Tak.
Jestem Destiny, to jest Lola. A wy?
- Abigail. - Clara.
Pracują w kuchni.
Malujecie się czasem?
- Masz takie piękne oczy! - A te kości policzkowe!
Jesteście jak gwiazdy filmowe, a dali wam pracę w kuchni?
Przemiana!
I gotowy.
Francis?
Broda poszła pod nóż, bo to było konieczne.
Poprawiłam fryzurę i oporządziłam brwi.
Spójrz w te piękne oczy.
Zadowalające.
Uznam to za komplement.
- Możesz odejść. - Zaczekam…
- Zostaw nas! - Dobrze.
- Spotkamy się później… - Idź!
Już dobrze.
Dobra.
Skończyłyśmy.
Przygotuj się na absolutny szok.
Słucham?
Na trzy.
Raz, dwa, trzy!
Co to ma być?
Dałyśmy radę!
Bardzo przepraszam.
O mój Boże!
Płacze z radości.
To twoja zasługa!
Cześć!
- Dzień dobry! - Witam.
- Dziecko. - Mamo?
Coś się stało?
Nic. Powinnaś zobaczyć to miejsce.
Przypomina miasteczka z kolejek elektrycznych.
Jesteś blisko torów? Tak zginął twój kuzyn.
Ciesz się, że mi tu dobrze. Zobacz, jak tu pięknie.
Popatrz tutaj. Zaraz, tutaj.
- Odlot, co? - Wolniej. Robi mi się niedobrze.
Ktoś przyszedł. Muszę kończyć.
Uważaj na siebie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Wyglądają cudownie.
Hej, jak leci?
Cześć.
Wracajcie.
Przepraszam, co to za dzielnica?
Uber de Gleise.
- Co to znaczy? - „Za torami”.
Bardzo ładna ryba.
A więc myślicie, że znacie się na fryzurach.
Chcesz zobaczyć moją licencję z Barbizon?
Królewskie włosy znacznie się różnią od włosów zwykłych ludzi.
Są subtelne. Szykowne.
Lejące, ale nieruchome.
Jak łabędź sunący po wodzie.
Wariatka.
Pokażcie dłonie.
Powiedziała „dłonie”.
Brak mięśni.
Dłonie są słabe,
miękkie,
żałosne.
- Mogę zacisnąć je w pięść. - Cisza!
Nie sądziłam, że znów znajdę się w takim położeniu,
ale wasz brak umiejętności nie pozostawia mi wyboru.
Nożyczki gotowe!
- Które? - Weź te.
Tych nie.
- No… - Są tępe.
- Weź je. - Dobrze.
Zaczynamy.
Nie ma kogo strzyc.
Użyjcie wyobraźni!
Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa. trzy.
Raz, dwa, trzy.
- Raz, dwa trzy. - Szybciej.
Raz, dwa, trzy.
Tak, dwa trzy.
Szybciej. Liczcie ze mną.
Raz, dwa, trzy.
Czujecie to?
Raz… Mam skurcz!
- Destiny, tnij. - Raz, dwa, trzy.
Na nasz ślub przyjedzie bardzo dużo gości.
Prawie nikogo nie znam.
Ja też nie.
Kto to?
To Izzy. Zatrzymaj się.
Nie przydzielono ci kierowcy?
Owszem, ale lubię chodzić.
Ciasteczko?
Były kołaczki, ale Everett zjadł wszystkie cztery.
Dziękuję.
Cześć. Chcesz jedno?
- Poproszę. - Wybaczcie nieuprzejmość.
To Izzy, właścicielka Bellissime.
To moja narzeczona Lauren.
Podobno w dniu ślubu zrobisz mnie na bóstwo.
Z tego, co widzę, to nie będzie trudne.
- Ależ jesteś kochana! - Resztę dam ogrodnikom.
- Ilu ich jest? - Ogrodników? Nie mam pojęcia.
Mieszkasz tu całe życie i nie wiesz?
Miło było cię poznać, Lauren.
Spodobała mi się.
Hej! Jak leci? Chcesz?
- Wiem… - Dziękuję.
Jest świetna.
Miałam cudowny dzień.
Znalazłam w mieście dwa urocze sklepiki.
Kupiłam to dla dzieciaków ze świetlicy.
Nie wiem, co to.
Pytałam, ale akcent sprzedawcy mnie pokonał.
Fajne, co?
Coś się stało?
Cały dzień obcinałyśmy niewidzialne włosy.
Na setki!
- Rąk nie czuję. - Co ty mówisz?
Okrutna Francuzka uważa, że nie podołamy,
więc zrobiła nam wredne warsztaty.
Nam!
Chodźmy gdzieś wieczorem.
Poznamy życie nocne Lavanii, może potańczymy…
- Nic z tego. Idź bez nas. - Idź.
- Bez was nie mogę. - Będziemy z tobą.
- Damy radę. - Duchem.
- Nie martw się o nas. - Przetańcz całą noc.
- Zaszalej za nas. Leć, mała. - Nóg nie czuję.
- Wytańcz się za wszystkie czasy! - Boże!
- Kocham cię! - Jestem padnięta!
Panno Isabello, wygląda pani dziś bardzo ładnie.
Dziękuję. Żółwik.
To się nazywa „żółwik”.
A to „podwójny żółwik”.
Świetnie.
Pojedynczy na co dzień, a podwójny przy szczególnych okazjach.
Co to za specjalna okazja?
- Wychodzę. - Do ogrodu?
Nie. Do miasta.
Ale już prawie ciemno, a pani jest sama.
Skoro daję sobie radę na ulicach Nowego Jorku,
to tym bardziej tam, gdzie wozi się jabłka na furach.
- To nie jest dobry… - Niech się pan trochę wyluzuje.
Kto wie? Może nawet nauczy pan tego księcia.
Zapewniam, że książę umie się wyluzować.
Serio? Nie zauważyłam.
- Uważam, że to nie jest dobry… - Nic mi nie będzie.
Nie chcę przeszkadzać,
ale twoja fryzjerka zamierza opuścić zamek
i udać się do miasta.
Robi się ciemno.
- To niebezpieczne. - Też tak uważam, ale nalegała.
Potrzebuje opiekuna.
Powinieneś z nią iść.
To już nie dla mnie. Potrzeba jej kogoś, kto dotrzyma jej kroku.
Kogo masz na myśli?
Może ty, Wasza Wysokość?
Zna cię.
I myślę, że wieczór bez królewskich obowiązków
poprawi ci humor.
Muszę się ubrać w coś normalnego.
Natychmiast, Wasza Wysokość.
Przepraszam panią.
Nie wolno opuszczać murów zamku.
- Książę Thomas. - Dziś żaden książę.
Jestem Thomas. Tom. Tommy.
- Co tu robisz? - Chciałem się przyłączyć.
Możesz być moją przewodniczką po normalnym życiu.
Sama nie wiem. Czy to nie oznacza kłopotów?
W szkole stale w coś się pakowałam bez własnej winy.
Żadnych kłopotów.
Najwyżej krótki wyrok więzienia za porwanie księcia.
Króciutki.
- Dobrze. - Tak!
Tylko dlatego, że nie lubię imprezować sama. I za wszystko płacisz.
Nie wziąłem portfela.
Jesteś irytujący.
A ty ożywczo szczera.
Dokąd idziemy?
- Do miasta. - Tak.
Byłeś tam kiedyś?
Bywam niezbyt często.
Tak wygląda życie nocne w Lavanii?
Najwyraźniej.
Jesteśmy sztywni i skrępowani, pewnie już to zauważyłaś.
Lepiej wróćmy do zamku.
Zaraz. Wiem, dokąd pójdziemy.
Jakżeby inaczej.
Chodź.
Nie powinniśmy tu przychodzić. Tu jest niebezpiecznie.
Chodźmy tędy!
Będziemy mieli szczęście, jak ujdziemy z życiem.
Coś pysznego zapachniało.
Dwa proszę.
- Dziękuję. - Proszę.
Dziękuję.
Fantastyczne. Ciekawe, co to za mięso.
W takich sytuacjach lepiej nie pytać.
Chodź.
Nie mogę tak tu stać.
Zaraz, co? Dokąd się wybierasz? Zaczekaj…
Cześć! Chodź tutaj.
Gotowa? Obrót!
- Byłaś świetna. Jak masz na imię? - Esme.
Jestem Izzy. Miło cię poznać.
- Jesteś świetną tancerką. - Gotowi na bumbę?
- Co to? - Nasz taniec narodowy.
- Chodź. Na pewno go znasz. - Tylko z daleka.
Serio?
Przyprowadzisz go?
- Nie. Ja… - Ten w czapce.
- Wygląda jak książę. - Czy to książę?
Prosimy o dodanie mu otuchy.
- To książę! - Chodź, dołącz!
Nie rozmawiam z tobą.
- Spoko. Mniej gadania, więcej tańczenia. - Raz, dwa trzy, bumba!
- Co mamy robić? - Nie wiem.
Dziękuję.
Co?
Faktycznie nie znasz tego tańca.
Proszę, staram się skupić.
- Dziękuję, Izzy. - To przyjemność.
- Mieszkasz tutaj? - W tamtym domu.
To moja szkoła. Chcesz zobaczyć, gdzie siedzę?
Nie jest zamknięta?
Zaraz wracam.
SZKOŁA PODSTAWOWA
Pomogłam w tym.
Namalowałam to.
A tutaj jest moje miejsce.
Rany, tu naprawdę jest klimat.
Tutaj siedzisz?
- Jak tam lody? - Dobre.
Naprawdę?
Wyglądają dobrze. Też mam ochotę.
Trochę ciekną.
Jak ci się nie podobają, to kup sobie swoje.
Zaraz. Przecież nie masz forsy.
Wybacz.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jak mogłem bać się tego miejsca?
Ci ludzie są…
Niesamowici.
Chodź, coś ci pokażę.
Tak wyglądają gwiazdy na czystym niebie.
Wzbudzają pokorę, prawda?
Są niesamowite.
Tak.
Jak to możliwe, że książę Lavanii nie zna narodowego tańca Lavanii?
Moi rodzice lubią tradycje polegające na spotkaniach z głowami państw
i noszeniu koron z XIV wieku.
Nie przepadają za tańcami ludowymi.
Co za idiotyzm.
Nawet nie masz pojęcia.
Nie wiedziałam, że w Lavanii mieszkają tak różni ludzie.
Ale to ma sens.
Setki lat temu przebiegał tędy szlak handlowy do Indii.
A więc prócz astronomii lubisz też historię.
Wszystko lubię.
- To czemu jesteś tylko fryzjerką? - Tylko?
Nie to miałem na myśli.
Mogłabyś wykorzystać swoją wiedzę na wiele sposobów.
Wiele bym dała, żeby móc robić coś innego.
Ale mama mnie potrzebuje.
Pięć lat temu zmarł mój tata i…
odtąd przestała być sobą.
Przykro mi.
Moja umarła, gdy miałem siedem lat.
Przykro mi.
Ja też czuję się związany zobowiązaniami i obowiązkami rodzinnymi.
Przynajmniej ty sama podjęłaś taką decyzję.
- Ja nawet nie mogę wybrać żony. - Serio?
Nie poderwałeś Lauren?
Nie.
Chociaż biorąc pod uwagę historię monarchii,
mam szczęście, że nie jest moją kuzynką.
Nie uwierzysz, jak przyjemnie było
znaleźć się wśród ludzi, którzy traktują mnie jak zwykłą osobę
i nie wykorzystują mojego tytułu.
Dlaczego jest im tak ciężko?
Mój ojciec zajmuje się gospodarką i jasno dał do zrozumienia,
że mam się nie mieszać.
Zawsze myślałam, że gdybym mogła, zmieniłabym świat,
a ty dostałeś taką szansę, ale jej nie wykorzystujesz.
Dziękuję za wspaniały wieczór.
Nie ma za co. Następnym razem ty płacisz.
Obiecuję.
Co robisz?
Nic.
- Co to za spojrzenie? - Jakie spojrzenie?
O, to.
Jakbym był chory?
Nie. Jakbyś mnie lubił.
Lubię cię. Zaprzyjaźniamy się.
To nie było przyjacielskie spojrzenie.
No to przepraszam.
Obiecuję zrzec się wszystkich książęcych obowiązków
i będę cały czas ćwiczył spojrzenia.
Tak zrób. Dobranoc, Tommy.
Czy mogę coś powiedzieć…
jako przyjaciel?
Śmiało.
Powiedziałaś, że gdybyś mogła, zmieniłabyś świat.
Nikt ci nie da takiej szansy. Sama musisz ją stworzyć.
Bądź zmianą, jakiej pragniesz.
Powinnaś, bo…
jesteś niezwykłą osobą.
Dobranoc, Izzy.
Niezwykłą.
- Witajcie, Kathryn, ojcze. - Dzień dobry.
Wyglądacie dziś cudownie.
Dziękuję.
Ojcze, jadłeś kiedyś kebab?
Chyba tak, w wojsku.
Z koziny.
- Jest bardzo dobry. - Tak.
Myślałem o mieszkańcach Uber de Gleise.
- Możemy coś dla nich zrobić? - Zabawne, że pytasz.
Ojciec Lauren zgodził się kupić tę część miasta
i odnowić ją dla mieszkańców.
Naprawdę? Cudownie. Mogę zobaczyć plany?
Jeszcze je przygotowują.
To tajemnica.
Nie powinieneś się tym zajmować.
Wiesz, że wolimy, byś unikał tego miejsca. Jest niebezpieczne.
To nieprawda. Byliście tam?
O zamiarach tygrysa nie trzeba przekonywać się na własnej skórze.
Chciałbym się zaangażować.
- Zadbać o naszych obywateli. - Już teraz dbasz o nich wystarczająco.
Temat jest zamknięty.
Powinieneś się skupić na ślubie.
Nie mogę. Są strasznie mdłe.
Ani koloru, ani błysku, ani nawet diamentu.
Jako artystka po prostu nie mogę.
Możesz, D.
- Jesteś silna… - Cisza!
Kwiaty mają być rozłożone do samego dołu.
Będą kwiaty, prawda?
Róże. Różowe.
Łabędzie.
Walterze, są łabędzie? Mówiłeś, że będą.
Potrzebujemy łabędzi.
Niech będzie ładnie i porządnie.
Do samych kamieni, żeby nie było widać ździebełka trawy.
Nie chcę widzieć ani ździebełka.
Wszędzie tylko płatki…
Thomas?
Nachylisz się i ją pocałujesz, w chwili gdy gołębie wzlecą nad krzewy.
Everett, masz wolne miejsce w swojej stróżówce?
Tak, proszę pani. Jest większa niż mój dom.
Mógłbyś mi coś przechować?
Jasne, czemu nie.
Ale jeśli to deser… Nie mogę obiecać, że go nie zjem.
Co masz na myśli?
„Masz stare zabawki, książki, rowery albo meble?
Pomóż ubogim dzieciom
i przynieś te przedmioty do stróżówki przy zamku.
Spytaj o Everetta”.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Pomóż ubogim dzieciom.
Jak się panie mają?
Pomóżcie dzieciom z Uber w złej sytuacji.
Pomóż dzieciom w złej sytuacji.
- Jak się masz? - Cześć.
- Hej. - Cześć.
Ile kosztuje spaghetti?
Zmieści się dodatkowy kucharz?
Izzy. Potrzebujesz czegoś?
Tak! Zdążyłyście.
- Fabre wyszła. - Wymknęłyśmy się.
Co się dzieje?
To może zabrzmieć dziwacznie,
ale chcę zrobić spaghetti z sosem pomidorowym
dla dzieciaków ze szkoły w Uber.
Mam wszystkie składniki. Potrzebna mi kuchenka i pomoc.
Jasne.
Wszystko, żeby się wyrwać.
Dlatego was kocham.
Pierwsza zasada kuchni włoskiej: nie gotuje się bez wina.
Hej!
I muzyki.
- Zajęty? - Nie. Wejdź, proszę.
Mama dała mi nowy projekt nieruchomości.
Szybko. W Lavanii sprawy zwykle dzieją się o wiele wolniej.
Nie przy niej.
Podoba jej się tam.
Uważa tylko, że miejsce wymaga remontu.
Mam też nadzieję, że ten pokój będę mogła wykorzystać do pracy.
Do pracy? Nad czym?
Mam pomysł na biznes.
Mało kto o nim wie, więc powiedz, jak to zabrzmi dziwacznie.
- Psy mają różne przedmioty, prawda? - Izzy!
Piłeczki, swetry, gadżety do gryzienia…
Ale nie mają jak ich przenosić…
O Boże! Ale słodkie.
…będą się nazywać Torebki dla Psów.
Co ty na to?
Genialne.
Serio? Podoba ci się?
Tak.
Mama nie była zachwycona.
Powiedziała, że moja praca polega na byciu księżniczką, co jest prawdą.
- Serio, dzięki. - …mogę to i to.
Tak.
To dobrze, bo miałam nadzieję, że możemy tu otworzyć pierwszy taki sklep.
I może zechcesz zostać oficjalną maskotką.
Założysz koronę i będziesz rozdawał ulotki.
Brzmi cudownie. Mogę cię na chwilę przeprosić?
Prawie się już tu nie mieszczę.
Niesamowite.
To należało do mnie, gdy byłem mały.
Już się tym nie bawię,
więc dajmy to komuś, komu się spodoba.
Tak.
Everett!
Informuję, że na zewnątrz jest inwazja Normanów.
Wasza Wysokość, my…
Bawicie się zabawkami. Tak spędzasz tutaj czas?
Przestań. Przestraszyłeś Everetta na śmierć.
On żartuje, przysięgam.
Tylko ciężko to wyczuć. To sztywniak.
Przepraszam, Everett. Tak sobie żartowałem.
Mogę spytać, czemu stróżówka zmieniła się w sklep z zabawkami?
Myślałam o tym, co powiedziałeś,
i nie mówię, że masz rację…
Ale?
Sama muszę być zmianą, jakiej pragnę.
Więc postanowiłam pomóc uczniom z Uber.
Szukasz wspólnika?
Co masz na myśli?
Boki są dość nierówne.
Ale…
nie jest to odrażające.
- Nie jest odrażające! - Nie jest odrażające!
Piękny. Zawsze był moim ulubieńcem.
Wspaniały.
Czemu nie jest w zamku?
Królowa lubi wymieniać meble.
To, co jej nie pasuje, ląduje w magazynie.
Czy służący nie mogliby wziąć mebli do domu?
Przecież się marnują.
To wbrew zasadom.
Absurd! Załadujmy je na samochód.
Z całym szacunkiem, ale nie wolno ich wynosić z magazynu.
Francis, jak często królowa bywa w magazynie?
- Nigdy. - No to nigdy się nie dowie.
Zbierz wszystkich 18 ogrodników i powiedz, żeby nam pomogli.
Pędzę, Wasza Wysokość.
Wiesz, ilu tu jest ogrodników?
Mieszkam tu całe życie,
ale zabroniono mi bratania się ze służbą.
Co za idiotyzm.
Nie prosiłam o 125 gołębi,
tylko o 125 gołąbków z delikatnym różem na skrzydłach.
To takie trudne?
Macie to załatwić. To wszystko.
Wyglądasz olśniewająco, moja droga.
Walterze, czy łabędzie już dotarły?
Godzinę temu. Powinny być na tyłach.
Są po drugiej stronie zamku, niedaleko stajni.
- Pokażę. - Z kim jest książę?
To tymczasowa pracownica, ma pomóc przy ślubie.
Herbaty? Mamy rumiankową.
Miętową. I chyba earl grey.
Możesz odejść, Walterze.
Tak jest, pani.
To Izzy z salonu w Nowym Jorku.
Bardzo sympatyczna, mamo.
Nie wątpię.
Mamo. Nie stwarzaj kłopotów przed samym ślubem.
Zdaje się, że gdyby to zależało od fryzjerki, nie miałabyś żadnego ślubu.
Może to nie byłoby takie złe.
Słucham?
Prawie go nie znam, mamo.
Przecenia się takie rzeczy jak znajomość męża.
Jak romantycznie. Za to wzniesiesz toast?
Masz przedślubne rozdrażnienie, to wszystko.
Thomas jest miłym, czarującym i przystojnym księciem.
Masz szczęście, że go poślubisz. A on, że poślubi ciebie.
Nie chcę się jeszcze ustatkować.
Chcę założyć firmę.
Dość o tych żałosnych plecakach dla kotów!
Torbach dla psów, mamo. Boże!
Lauren, zostaniesz księżniczką. Ten ślub się odbędzie.
Musisz go tylko trochę krócej trzymać.
W porządku?
Tak. Dawno nie prowadziłem.
Co w tym śmiesznego? Chcesz poprowadzić?
Jestem z Nowego Jorku. My korzystamy z metra.
Cieszę się, że nic wcześniej nie jadłam.
Widzisz? Mówiłem, że potrafię prowadzić.
Tata pozwalał mi jeździć w majątku na północy,
ale tam nie było prawdziwych dróg,
więc to nie były dobre lekcje jazdy.
Ale super się bawiłem. Mogłem pobyć sam na sam z tatą.
Poza tym pamiętam głównie chwile, gdy w niewygodnym garniturze
pozowałem do królewskich fotografii.
Raz, na moje urodziny, dostałem nowiutkie buty do stepowania.
- Super. - Nie znosiłem tych lekcji.
Nadal, gdy słyszę ptaka stukającego w okno,
przechodzą mnie ciarki.
O Boże! Przestań. Bo wpadnę w depresję.
To opowiedz coś wesołego. Jakąś historię z dzieciństwa.
- No? - Myślę…
Mam wiele wstydliwych historii,
których nie opowiem.
Już wiem.
To o moim tacie.
Miałam jakieś pięć lat.
Byliśmy bez forsy i wprowadziliśmy się do babci.
Trudno mi było znaleźć nowe koleżanki
i czułam się nieszczęśliwa.
Nie wiem, dlaczego taty za to nie aresztowano,
ale znał człowieka, który miał powozy konne w Central Parku.
Więc pożyczył konia i przyjechał do mieszkania.
- Serio? - Tak.
Siedzę sobie na schodach i czuję się żałośnie.
A tu nagle na koniu nadjeżdża tata.
Jeździliśmy wtedy po całej dzielnicy.
A potem kupił mi lody.
Koń też dostał.
Po czymś takim miałam mnóstwo koleżanek.
Tacie by się tu podobało.
Miał duszę żądną przygód.
Tak jak jego córka.
I tak jak córka nie miał pieniędzy.
Znów zapomniałem portfela.
Żartujesz sobie? O Boże!
- Serio chcesz się przebrać? - Tak.
Niech to będzie ich dzień, nie mój.
Dokładnie tak.
Świetne przebranie.
Cześć.
Hej.
Ty pewnie jesteś Jane. Izzy. Rozmawiałyśmy przez telefon.
A to mój kolega…
Tommy.
Dzień dobry.
Nie wiem, jak mam wam dziękować. Dzieci bardzo się cieszą.
Nie każmy im czekać.
Chcecie książki i zabawki?
Tak!
I spaghetti!
Tak!
I nowe fryzury!
Po spaghetti. Nie chcemy włosów w jedzeniu.
Tak!
Wypakujmy zabawki. Do roboty.
- Zabawki! - Dziękuję.
Nie ma za co. Kto chce książkę?
Szkoła będzie wyglądać całkiem inaczej.
- Proszę, kolego. - Dziękuję.
Proszę.
Podoba ci się?
Rany! Kim jesteś i gdzie podziała się Esme?
Chcesz spaghetti?
Ostrzygłam wszystkie dzieci oprócz tego.
I tak cię to nie ominie!
Cudownie.
Wszystko dzięki tobie.
Pomogłeś.
Troszkę.
Odrobinę.
Poczytasz nam?
Ja? Będę zaszczycony. Chodź.
Łatwiej jest czytać bez okularów przeciwsłonecznych.
No dobrze.
Zaczekaj. Poprawię.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Utrwalam chwilę.
Przegapiłam śniadanie?
Zawsze są wcześnie z kawą w srebrnym dzbanku.
Dwa tygodnie i już rozpuszczone.
Rozpuszczone? Mamy tu fryzjerski obóz przetrwania, a ty sobie flirtujesz.
Nie flirtuję z księciem Thomasem.
Skąd wiesz, że o nim mówimy?
- Tak. - Nie było mowy z kim.
Może chodziło nam o króla.
Tak. Ma zajefajny podbródek.
- Całowaliście się? - Wyluzujcie.
Tylko się przyjaźnimy.
Poza tym on się żeni. Takich rzeczy się nie robi.
Wreszcie, Petra! Gdzie kawa? Bez niej nie funkcjonuję.
Nic ci nie jest?
Powinnaś coś zobaczyć.
MAKARONIARA UWODZI KSIĘCIA
- Widzisz? Mówiłam. Podoba ci się. - D!
I to bardzo.
To nic dobrego, prawda? Tak.
Przykro mi.
Ale zdjęcie urocze.
Czy coś nie tak?
Na litość boską!
- Myślisz, że LaMottowie to widzieli? - Oby nie.
Walterze, przyjdź tutaj.
Natychmiast przyprowadź Thomasa.
Dopilnuj, aby zniszczono wszystkie egzemplarze tego chłamu,
i poinformuj dziewczynę, że jej usługi nie są już konieczne.
Ale panna Isabella odpowiada za fryzury i makijaże ślubne.
Pozostała dwójka może zostać. Ona nie.
Mam poczucie, że…
- John! - O nie.
Mieliśmy umowę. Która nie obejmuje podrywania fryzjerki.
- Zobacz to. - Już się tym zajęliśmy.
Tak, my… Walterze! Natychmiast!
To na pewno nieporozumienie.
Oby. Bo od tego ślubu strasznie dużo zależy.
Izzy?
O kurka.
Gdzie Izzy?
Wyjechała.
- Pomogę… - Nie trzeba.
- Pomogę. - Nie trzeba.
Izzy!
- Dokąd się wybierasz? - Nie wiesz? Walter mnie zwolnił.
Bardzo mi przykro.
Zostaw nas.
Nie jego wina. Twoi rodzice mu kazali.
- Nie mają prawa. - Król i królowa?
Posłuchaj. To nieistotne.
Wszystko psuję, więc odchodzę.
To nieprawda.
„Makaroniara uwodzi księcia”.
I pomyśleć, że lubiłam tabloidy.
Proszę.
Nie chcę, byś wyjeżdżała.
- Jutro się żenisz. - Z kimś, kogo nie znam.
I kogo nie kocham.
Nie jedź.
Nie mogę.
Zatrzymaj się!
Proszę.
Izzy, jesteś tam?
Mamo, wszystko dobrze?
U mnie dobrze, ale w salonie nie za bardzo.
- Posunęliście się za daleko. - To samo można powiedzieć o tobie.
Wiesz, jak trudno było załagodzić skutki incydentu z fryzjerką?
Synu, niedługo się żenisz. Trochę dyskrecji.
Odwołuję ślub.
Ślub się odbędzie.
Od niego zależy nasze życie i los korony.
O czym ty mówisz?
My…
- nie mamy ani centa. - Co?
Wysoka inflacja. Złe inwestycje.
Nietrafione decyzje.
To trudne czasy dla monarchów.
Wiesz, ile kosztuje ogrzanie 200 komnat w zamku?
- Ja też nie, ale to… - LaMottowie chcieli ziemię.
My potrzebowaliśmy gotówki.
To gwarantujemy tym małżeństwem.
O jakiej ziemi mówisz?
O Uber. Miasto się rozrosło i stał się świetną lokalizacją.
LaMottowie odnawiają go dla mieszkańców?
No cóż, odnawiają go.
Ale nie dla tej hołoty.
- Hołoty? - Nie mieliśmy wyboru.
Nie przyłożę ręki do tej niesprawiedliwości.
Thomas! Zaczekaj.
Weź ten ślub, a obiecuję, że zatroszczymy się o tych ludzi.
Znajdziemy im inne miejsce do życia.
To małżeństwo jest naszą jedyną szansą.
Damy radę.
Dla salonu, dla nas, a przede wszystkim…
dla Izzy.
Kto dziś chce wyglądać bosko?
Pakuj się na fotel, kochana. Zabieramy się do dzieła.
D, będę cię wspierać.
- Szczotka. - Szczotka.
Gotowa?
Do dzieła.
Co sądzisz o tej czapce?
Wspaniała!
Co w niej takiego wspaniałego?
Thomas, wychowałem się w małej wiosce.
W szkole świetnie się uczyłem,
a kiedy stałem się młodzieńcem,
zwróciłem na siebie uwagę Akademii Królewskiej.
Dostałem pożądaną posadę korepetytora księcia,
bardzo niegrzecznego trzylatka.
Problem w tym, że był wtedy ktoś…
Richard.
Byliśmy bardzo zakochani.
Ale gdy obowiązek wzywa, trzeba się stawić.
- Co się stało z Richardem? - Musiałem go opuścić.
Czemu mi to wszystko mówisz?
Bo prowadzę wygodne życie,
o jakim nikt z mej wioski nie mógł marzyć.
Mam wspaniałą pracę i wszelkie zasoby materialne.
Ale co to wszystko znaczy bez miłości?
Przykro mi.
Nie żeń się.
A co z tatą i Kathryn?
Oni są już dorośli.
Nawarzyli piwa, to sami powinni je wypić.
Nie kochasz Lauren.
Kochasz Izzy.
Ale ona mnie nie kocha.
Umiem rozpoznać miłość.
Co za okropna czapka.
Dziękuję, Walterze.
To oczekiwanie mnie rozwala.
Gotowe.
Bum.
Ożeż ty!
Fryzura, makijaż…
Wygląda przepięknie.
Jesteście niesamowite.
Gdzie macie salon?
Przy 183 ulicy, obok pralni chemicznej U Cho.
Nie trzeba się zapisywać.
Przepraszam.
Chciałbym porozmawiać z Lauren.
Sam na sam.
To niemożliwe.
Wręcz przeciwnie.
Czy dopilnował ktoś kwiatów?
Podobno dostawca utknął w korku.
- Były całe w ślimakach. - Potrzeba geranium…
Wiem, że to nasz dzień ślubu i nie jest to najlepszy moment.
Właściwie to najgorszy moment.
Jesteś wspaniałą osobą.
Wiem, że to okropne słyszeć: „To nie twoja wina, tylko moja”.
Ale to moja wina.
Może jestem staroświecki,
ale dla mnie decyzja o małżeństwie powinna się opierać na miłości.
Przede wszystkim na miłości.
- Zatem… - Przestań.
Uśmiechasz się.
Też nie chcę wychodzić za mąż.
Tak.
Było mi miło.
Co to za bzdury?
Mamo, musimy porozmawiać.
O Boże!
Cześć.
Pani Johnson.
Izzy! Skarbie, wróciłaś.
Przykro mi, że musiałaś skrócić swoją przygodę.
- Nie szkodzi. Nadszedł czas. - Wiesz, co ci powiem?
To sprawi, że poczujesz się lepiej. Na koszt firmy.
Dziękuję, pani Johnson. Mam dość tabloidów.
- Izzy! - Hej!
Cześć.
Tęskniłam za wami. Chodźcie tutaj.
Mam dla was prezenty. Bum,
bum i bum.
Ja też nie mam pojęcia.
- Szkoda, że nie widziałaś pożaru. - Gdybyś tu była, tobyś go zgasiła.
Pewnie nie tym razem.
Moja mała wróciła!
Patrzcie!
Nic nie mogliśmy zrobić. To stało się prędko.
Dobrze, że nikomu nic się nie stało.
Izzy, staraliśmy się uratować twój globus.
Dziękuję.
Przykro mi.
No i proszę…
Ostrzegałam, byś spasował z klaskaniem.
Tym razem sprawa się rypła, co?
Jeśli nie masz kasy,
i to dużej kasy, w tym swoim magicznym globusie,
nie wiem, co powiem właścicielowi.
Nie martw się. Już rozmawiałam z panem Bartolim.
Rozmawiałaś? Jak…
Był zaskoczony, bo rok temu dał ci pieniądze na zmianę instalacji.
Dał mi pieniądze. Ja…
Zdziwił się też, ile forsy ode mnie wziąłeś.
Której nie widział na oczy.
Był bardzo wzburzony.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Wynocha z mojego salonu, Doug.
To pistolet na gumki!
Hej, Doug.
Wiesz, co lubię w tej dzielnicy?
Wszystko.
Wynocha!
Pa, kochasiu!
O tak, idź.
Dzięki Bogu, wróciłaś!
Tak, dziękuję… Dość. Dziękuję.
Ten pożar salonu był jak błogosławieństwo.
Uwolniłyśmy się od Douga, pan Bartoli wyremontuje salon,
a wnętrze urządzimy według naszego pomysłu.
Możemy kupić tapety.
Nie zgadzacie się?
Isabello, co z tobą?
Stało się coś, o czym nie mówisz?
Zostaw biedaczkę. Sporo przeszła.
- Jak się macie? - Hej!
- Nate! - Patrzcie tylko!
- Powiedziałaś mamie? - Nie, Nate.
Czekałam, aż wszyscy się napiją, ale dziękuję.
O czym?
Chianti? Skończyło się? Mogę iść do sklepu…
U nas zawsze jest chianti.
Odchodzę na emeryturę.
Gratulacje.
Świetlica będzie zamknięta?
Nie, tylko…
będzie miała nową szefową.
Mnie.
- Isabella! - Izzy!
Wspaniała wiadomość.
Przykro mi, mamo.
Ale nie marzę o byciu fryzjerką.
Ale to twoja praca.
Takie jest życie.
To nie jest moje życie.
Jesteś taka sama jak ojciec.
Wiem.
Kocham cię.
- Mamo, chodź tutaj. - O babciu.
Thomas?
Co robisz?
Jadę na koniu.
Lubię się wtapiać w tłum.
A ślub?
Odwołany.
Izzy…
Cześć.
Muszę ci coś wyznać.
Nie byłem z tobą zupełnie szczery.
Tej nocy, gdy wróciliśmy z miasta, a ty zauważyłaś moje spojrzenie…
to było właśnie takie spojrzenie.
I chcę tak patrzeć na ciebie do końca życia.
Isabello…
jesteś gwiazdami.
Światłem mojego życia, którego zawsze szukałem.
Razem możemy zmienić świat.
Twój włoski nie jest taki zły.
Ćwiczyłem.
Mówiłam, że go kochasz!
- Piękne. - O Boże! A nie mówiłam?
Mówiłam, prawda?
- Jestem jasnowidzem. - Ja też mówiłam.
Kiedy widziałyśmy, jak sobie szliście…
Przeczuwałam to od początku.
Przejedziemy się?
Dokąd?
Obiecałem koniowi lody.
Może też chcesz?
Jasne.
Masz pieniądze?
Ja to załatwię.
Liczę, że konno jeździsz lepiej niż autem.
Postaram się.
- Kocham cię, Wally. - Kocham cię.
KSIĄŻĘ SPRZECIWIA SIĘ ZAŚLUBINOM
TOREBKI DLA PSÓW
SALON PIĘKNOŚCI BELLISSIME WIELKIE OTWARCIE
UBER DE GLEISE NA SPRZEDAŻ
NIE NA SPRZEDAŻ!
Napisy: Dorota Nowakówna