Pamiętam, jak zobaczyłam to po raz pierwszy.
Próbowałam znaleźć słowa, by to opisać...
ale nie mogłam.
Nic mnie nie przygotowało...
Żadne książki, żadni nauczyciele, nawet moi rodzice.
Słyszałam tysiące historii, ale żadna nie mogła opisać tego miejsca.
Trzeba ujrzeć to na własne oczy.
Nawet teraz...
gdy to poznałam, wiem mniej, niż gdy zobaczyłam to po raz pierwszy.
Niektórzy nazywają to Amerykańską Pustynią,
inni, Wielkimi Równinami.
Ale te nazwy zostały wymyślone przez profesorów
otoczonych iluzją porządku
i fantazją dobra i zła.
Aby to poznać, trzeba to przemierzyć.
Wykrwawić się w jego brudzie.
Utopić się w jego rzekach.
Wtedy jego imię staje się jasne.
To piekło,
pełne demonów.
Nie radzę.
Pozwolisz mi odejść?
Idziesz na sprzedaż.
Albo zostaniesz zabita!
Mówisz po angielsku.
Dlaczego to robicie?
Mówisz po angielsku, a twoi ludzie też to robią.
Jeżeli to miejsce jest piekłem,
jestem demonem.
Jestem martwa.
1883 S01E01
Tłumaczenie: streamus
Kapitanie.
Tak?
Jesteśmy gotowi.
Idziemy?
Myślę o tym.
Proszę się pośpieszyć.
Jeżeli mam wykopać dół,
lepiej zrobić to przed południem.
Idę.
- Sprytnie. - Więcej się nie nabiorą.
Za chwilkę odstrzelą konie.
To o konie im chodzi.
Farmerzy nie mają niczego innego.
Tak czy siak, zastrzelą je.
Farmera na końcu.
- Co on wyprawia? - Nie wiem, mam to gdzieś.
Dobry strzał.
Oj tak.
Stanęliście, aby się przyglądać?
Miałeś wszystko pod kontrolą.
W takim razie, dzięki za jebaną pomoc.
Nie zabieraj koni.
Należą mi się.
Mnóstwo tu złodziei.
Jeżeli ktoś je zobaczy, będzie to jak zaproszenie do strzelaniny.
Komancze! Kiowa! Kikapowie! Skalpy na sprzedaż!
Magiczny eliksir na nadwagę. Dziesięć dolarów.
Przechowacie wóz i zaprzęg?
- Ile w zaprzęgu? - Czwórka, dwójka dotrze pociągiem.
Maść żółta i jelenia.
- Jesteś James Dutton? - Tak.
Chodźmy na tyły.
Większość trzyma je z tyłu.
Panowie, przepraszam.
Do rana wszystko rozkradną.
Możesz to gdzieś przechować?
Za 10 dolarów wstawię to do stodoły.
- Oczywiście, niczego nie obiecuję. - Płacę za obietnicę.
20 i posadzę kogoś przy tym.
Ile chcesz za konie?
- Dwa za sztukę. - Zgoda.
Polecisz dobry hotel?
- Jesteś sam? - Z rodziną, sześć osób.
Nie chcesz być tu z rodziną. Jedźcie do Dallas.
Tutaj się umówiliśmy.
- Polecam Calhoun. - W porządku.
Policzę ci 77...
82 za wszystko.
A to za wóz.
Jeżeli nie osiedlisz się w ciągu 30 dni, całość pójdzie na aukcję.
- Zasady dotyczące broni? - Lepiej, żebyś ją miał.
Jeżeli wyciągniesz broń, wiedz jak jej używać.
Hej, przystojniaku!
To mój szczęśliwy dzień!
Wstąp na kąpiel.
Nawet pozwolę, żebyś mnie wykąpał.
Zapomnij o tym, kochany. Możesz wejść na mamę jak na drzewo.
Patrz, jak idziesz.
Oddaj to.
Co mam oddać?
- Portfel. - Nie zabrałem twojego jebanego...
Kieszonkowiec!
- Zwróć to. - Ukradł mi portfel.
Farmer nie boi się użyć strzelby.
Wybrał sposób, który na dłuższą metę nie zda egzaminu.
Thomas, stań przy drzwiach. Nie pozwól, żeby ktoś podglądał.
To powinna być odpowiedź na pytania, jak niebezpieczna podróż nas czeka.
Będzie jeszcze gorzej, na całym szlaku w drodze do Oregonu.
Ktoś mówi po angielsku?
Ja...
Ja mówię, jestem Josef.
Czy ta grupa ma przywódcę?
On nie mówi po angielsku.
Nie, nie mówi.
- Macie wozy? - I woły, żeby je ciągnęły.
Woły się nie nadają.
Upał i brak wody zabije je. Sprzedajcie je, kupcie konie.
Nie znamy się na koniach.
Gdzie wasz sprzęt?
- Sprzęt? - Zaopatrzenie.
- Walizki, które zabraliście ze sobą. - W pokoju, z tyłu.
Pokaż.
Co to za gówno?
Wszystko, co wzięliśmy z domów.
Powinniście to zostawić.
Nie nadają się.
Potrzebujemy tego, to wszystko, co mamy.
Jak mam zapakować to na wóz i przewieźć przez pieprzoną rzekę?
Przez góry?
Kapitanie, on nawet nie ma broni.
Nie.
Religia zabrania?
Prawo. Nie wolno nam.
Żaden z was nie ma broni?
Będzie potrzebna?
Pytasz, czy będzie?
Musimy wynająć więcej ludzi.
Aby was ochronić.
Pomóc w polowaniu.
Pogadaj z grupą, w jaki sposób zamierzacie zapłacić.
Nie mamy więcej. Cena to 200 za rodzinę.
Cena uległa zmianie.
Kościół ostrzegał przed takimi jak wy.
Zmieniacie zasady, chcecie nas okraść.
Macie nas za głupków...
Nie macie koni, broni, nie umiecie jeździć.
Jesteście pieprzonymi idiotami!
Myślicie, że możecie przejechać 3600 kilometrów,
nie mając wiedzy jak przetrwać.
Kapitanie.
Złapcie pociąg do Portland.
Nic z tego nie będzie.
Nie stać nas na pociąg.
Sugeruję zakup kilku gospodarstw w okolicy.
Gorąco tu i sucho, jesteśmy ludźmi z gór.
Góry to jedyne co znamy.
Ile będą kosztować kolejni ludzie?
Setka za każdego. Może więcej, muszę popytać.
Wyruszamy z samego rana?
Nie ma szans, że do rana będziecie gotowi.
Wszystko jest w porządku.
Gapisz się przez okno, jakby była tam nagroda do zdobycia.
Nie mylisz się ani w połowie.
Nigdy nie widziałam zachodu słońca.
Słońce nie zachodzi tam, skąd pochodzisz?
Sosny je zasłaniają.
Tennessee...
Po czym poznałeś?
Znam się na sosnach.
I znam się na akcentach.
- Dokąd zmierzasz? - Na zachód.
Samotnie?
Z rodziną.
Nie widać jej tutaj.
Widzę tylko ciebie...
Nasze...
miejsca są z tyłu.
Chciałam tylko wyjrzeć przez okno.
Siedź tu tak długo, jak chcesz. A potem jeszcze trochę dłużej...
Wątpię w osąd twojego ojca.
Gdybym miał córkę tak ładną, jak ty, nigdy nie spuściłbym jej z oczu.
Nie rób tego.
Nie chowaj się przed tym.
Piękno jest po to, by je podziwiać.
Pozwól mi spojrzeć...
O tak.
Spójrz na siebie.
Wiem, co pani sobie pomyślała.
Elsa, idziemy.
Życzę dobrego dnia.
- Przez ciebie dostanę zawału. - Ja tylko szukałam okna.
Okna nie noszą wytwornych garniturów.
Przepraszam.
- Gdzie jest John? - Z ciotką.
- Zostawiłaś go z nią? - Nie dałaś mi wyboru, siadaj.
Pewnego dnia będę podróżować w przedniej części.
To dziecinny cel.
Celem kobiety nie jest podróżowanie pociągami,
tylko pozostanie w domu, którego nigdy nie opuści.
Oboje jesteśmy daleko od celu.
Nie powinna mówić do ciebie w ten sposób.
Gdyby była moją córką...
Jeżeli myślisz, że ciebie posłucha, proszę bardzo.
Szukasz kłopotów i oskarżasz matkę, że cię z nich wyciąga?
Wcale nie szukam...
Przepraszam!
To nie mnie powinnaś przeprosić, tylko ją.
Przepraszam, mamusiu, powiedz jej żeby przestała.
- Udowodniłaś swoją rację... - Bijesz nieznajomego mocniej,
a to córka zasłużyła sobie na to.
Oszczędź rózgi, Margaret, a wolność ją zniszczy.
Jeśli jeszcze tego nie zrobiła.
To było do przewidzenia.
- Ile płacicie? - Sto za miesiąc.
Cztery miesiące na dotarcie tam, a później zimowanie w Oregonie.
- Przewalimy kasę, czekając na powrót. - Odeślemy was pociągiem.
Słuchaj, kapitanie...
Przeprowadzałem bydło w drodze do Omahy.
Miałem do czynienia z imigrantami. Skurwiele proszą się o śmierć.
Nie umieją pływać, jeździć konno.
Bandyci będą was nękać w drodze do Nebraski,
a jak dotrzecie na ziemie Indian...
Indianie są w rezerwatach.
Są w nich do czasu.
Gdy zobaczą was za rogiem, oskubią wszystkich jak kurczaki.
Dobrze mi jest tutaj.
Nie szukam guza na tak długiej przeprawie.
Wszystkie kłopoty, jakie mam, są za oknem.
Dziękuję za kolację.
Moglibyśmy zajrzeć do "Słonia".
Jeżeli jedyni, których znajdę, są tam, to wcale ich nie chcę.
Patrz, kogo przywiało.
Farmer stara się być w kilku miejscach naraz?
Możemy porozmawiać?
Cokolwiek sprzedajesz, nie kupię tego.
Możemy porozmawiać?
- Za kolację i zawracanie głowy. - Płacę za siebie.
Zaprzęg z czterech koni. Co przewozisz?
Śpieszy ci się.
Zgaduję, że jest pusty i załadujesz go tu, w drodze do...
Gdybyśmy chcieli cię okraść,
zrobilibyśmy to już dawno temu.
Prowadzimy grupę wozów na północ. Może zmierzasz w tę samą stronę.
Przydałoby się nam kilku zdolnych ludzi.
Wyglądasz na takiego.
To wszystko, o co prosimy.
Spotykam się dziś z rodziną. Jutro wyjeżdżamy na północ.
- Gdzie na północ? - Nie wiem.
Nie wyglądasz na człowieka, który podróżuje bez planu.
Mam plan.
Lubisz być ciągnięty za język, racja?
Sam nie znam odpowiedzi.
Ludzie, którymi kierujecie, nie znają tego kraju,
nie mają nawet pojęcia, czy im się to opłaci.
To nie dla mnie.
Będę zmierzać na północ, aż znajdę ziemię na osiedlenie.
- Ilu was jest? - Sześciu.
Ilu mężczyzn?
Moglibyśmy sobie pomóc.
Nie szukam pomocy.
Wystarczy mi kłopotów z rodziną, żebym miał przejmować się kimś innym.
Poszczęściło ci się na szlaku.
Poszczęściło na ulicy.
Mam nadzieję, że szczęścia wystarczy dla tych, którzy idą z tobą.
Następny przystanek, Fort Worth.
- Elsa! - Idę na zewnątrz popatrzeć.
Powietrze było tu inne.
W domu jest ciężkie, jak zupa piżmowa.
Tutaj jest lekkie.
Z dziwnym zapachem pyłków i dymu,
jak płonące kwiaty...
Pachniało dziko, nieokiełznanie.
To było piękne.
Poczekajmy, aż wszyscy wyjdą.
Widzieliście Elsę?
Znowu ją zgubiłaś.
Jeśli "okazja" może opisać uczucie, to właśnie tak się czułam.
Cały świat stał się okazją.
I byłam na to gotowa.
Tatuś!
- Jak tu wlazłaś? - Przez drzwi.
Zmykaj z powrotem.
Za dużo ludzi, muszę poczekać.
Nie mogę czekać.
O Boże.
Ostrożnie.
Chodź do mnie.
Rośnij tak dalej, a ułożę cegły na twojej głowie.
Musisz się ogolić, mama się wścieknie.
Może jej się spodoba.
Co za dziewczyna. Jak tu zeszłaś?
Skoczyłam.
To twoja córka, weź ją sobie.
Hej, kochanie. Tęskniłem.
- Wyglądasz jak łotr. - Planowałem się ogolić.
Trzeba było bardziej planować.
Zrobię to z samego rana.
Na razie jest w porządku.
- Wygląda na to, że podróż się udała. - Ledwo.
Facet w Mississippi zesrał się obok mnie
i musiałem to wąchać przez całą drogę tutaj.
- Nie brzmi jak cała masa zabawy. - James, twoje dzieci są zdziczałe.
Całkowicie zdziczałe.
- Witaj, Claire. - Cześć.
Przykro mi z powodu Henry'ego.
Był człowiekiem...
cierpliwym.
Nie powinno być ci przykro. Taka jest wola Pana.
Nie można wierzyć w niebo i być smutnym, że ludzie tam idą.
Zgadzam się.
Mary Abel.
Claire.
Dziękuję.
Elsa.
To niebezpieczne miasto. Nie włócz się.
- Nie włóczę się. - Kochanie, nie będziesz robić nic innego.
Musisz mi obiecać.
- Obiecuję. - W porządku.
- Do Calhoun. - Tak jest.
Skop mu pieprzony tyłek!
Żryj brud, dupku.
- Co ona powiedziała? - Nic, kochanie.
Nazwij mnie dziwką raz jeszcze, skurwysynu.
Długo zostajesz w Fort Worth?
Nie na długo.
To miasto ma swoje zalety.
Nie trafiłeś na nie jeszcze.
Tak myślę.
Hotel Calhoun.
Jesteśmy.
Claire, ten jest twój.
Mary Abel, wchodzimy.
Utrata męża nie złagodziła jej zbytnio.
Mógłbyś moczyć tę kobietę w maślance przez miesiąc, a nic to nie da.
John, pokój twój i siostry.
- Gdzie będziesz? - Zaraz obok, synku.
- Opiekuj się bratem. - Będę.
- Tak, proszę pani. - Powiedziałam, że będę.
Wiem, co powiedziałaś, zabrakło "tak, proszę pani".
- Kobiety tak do siebie nie mówią. - Nagle jesteś kobietą?
A nie jestem?
- Cóż za dzieciak... - Ma rację.
Jesteś gotowy na jej zaloty do mężczyzn.
- Nie ma szans. - Tak właśnie myślałam.
Ile wydałeś na taki pokój?
Ostatni pokój, który zobaczymy przez jakiś czas. Zasługujesz na to.
- Potrzebuję kąpieli. - Tak myślałem.
- Ciekawe, czy jest gorąca woda. - Jest.
Czytałam o hotelu w Nowym Jorku,
gdzie rura z wodą biegnie prosto do pokoju.
Odkręcasz kran, z którego wypływa gorąca woda.
Wyobrażasz to sobie?
Jedyne, co teraz sobie wyobrażam, to wnoszenie wiader po schodach.
Odpowiada mi to.
W porządku.
Zaraz wracam.
Absynt?
Woda sodowa.
Nie znam tego smaku.
Pewnie używasz jej do usuwania plam.
- Dlaczego ją pijesz? - Bo nie piję alkoholu.
Dlaczego nie?
Po prostu nie.
- Hazardu też nie uprawiasz. - Nie.
Tańczysz?
Już nie.
Może lepiej idź do domu i połóż się spać.
Niech zgadnę, nie sypiasz?
Nie za wiele.
Więc siedzisz tu i pijesz coś, co nie wygląda na drinka
i patrzysz, jak wszyscy robią rzeczy, których ty nie robisz.
Trafna obserwacja.
Dlaczego?
To nic nie kosztuje.
Biedni ludzie gapią się na salon
jak małe pieski w oczekiwaniu na resztki.
Ale ty masz pieniądze.
Mam wystarczająco.
Nie chcesz być sam na sam ze swoimi wspomnieniami.
To dlatego nie śpisz.
Siedzisz tu, aż staniesz się zbyt zmęczony na wspomnienia.
Jesteś zbyt mądra, żeby tu pracować.
Zarabiam więcej niż bankierzy.
Jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być.
Jak było jej na imię?
Helen.
Nie poznałeś nikogo od tamtej pory?
Możesz nazywać mnie jej imieniem.
Możesz zamknąć oczy,
nazywać mnie jej imieniem
i będziesz mógł być z nią znowu.
- Mogę ci to wszystko dać. - Odpierdol się ode mnie.
Sprawia jakieś problemy?
Popchnął mnie.
Wiesz, co tu robię?
Szukam okazji.
Chcesz zostać moją okazją?
- Nie chcę. - To siadaj, do kurwy nędzy.
Helen.
Nie zadziałało.
Wszystko, co wiedziałam o seksie, to plotki.
Historie między przyjaciółmi, gdy próbowaliśmy
wyobrazić sobie, co to słowo naprawdę znaczyło.
Teraz już wiem...
Naczytałam się sporo o Wyoming.
Za mało deszczu na wschodzie, za dużo śniegu na zachodzie.
A więc...
Colorado odpada...
Wyoming odpada.
Oregon.
Waszyngton.
Dużo deszczu, niewiele śniegu.
Chłodne lata i łagodne zimy.
Brzmi jak tytuł piosenki.
Brzmi tak dla ciebie.
Nie sądzisz, że wtaszczyłem 150 litów wody,
po tych schodach tylko po to, żebyś się umyła?
Podrywam cię.
Te wiadra wody na pewno musiały być ciężkie.
- Były ciężkie, kochanie. - Biedactwo.
Tak niewiele wiem o życiu.
Uczymy się czytać, uczymy się zasad,
uczymy się Pisma Świętego i manier,
jak unikać mówienia lub robienia rzeczy nieprzyjemnych dla innych.
Wszystkie te rzeczy wydają się przeciwieństwem życia.
Zdają się je dusić.
Ale teraz, śpię na skraju cywilizacji
i wkrótce zostawię tę krawędź za sobą.
Tam, gdzie nie ma zasad. Tylko życie.
Cóż za przygoda.
Cóż za przygoda dla nas wszystkich...
Co za dzikuska!
Moja kolej.
Mamo!
Czy ktoś jeszcze chce zadrzeć z moją rodziną, może ty?
- Co mam z nimi wszystkimi zrobić? - Sprzedać.
- Komu? - Farmerom.
Nie używają już wołów.
Maszyny parowe mogą ciągnąć pług przez cały dzień.
Trzeba tylko zasilać piec.
Nigdy takiego nie widziałem. I ty też nie.
- Wymieńmy się. - Mogę wymienić się na muły.
Potrzebujemy koni.
Nie poradzą sobie z mułami, są zieloni.
Ich problem, nie mój.
Wymieszajmy, ale połowa to muszą być konie.
Niech będzie.
Ale nic mi nie mów o koniach, będą, jakie będą.
Kowboje wybierają sobie najlepsze.
Kiedy zaczynamy?
Zobaczmy, czego możemy ich najpierw nauczyć.
Chcę dać im szansę.
To jest praca, kapitanie. I my ją podjęliśmy.
Wszystko, co mam to dane przeze mnie słowo,
ale połowa z nich nie przeżyje i obaj o tym wiemy.
To wolny kraj i...
do cholery, to właśnie wybrali.
Robimy, co możemy, ale musimy się pośpieszyć.
Zanim zima zabije nas wszystkich.
- Nie są gotowi. - Nigdy nie będą, kapitanie.
To, że nie przetrwają, nie znaczy...
że nie możemy spróbować.
Tego nie powiedziałem.
W porządku.
To jest do gleby.
- A to reszta dla banku. - Dziękuję.
To jest grzechotnik.
Kryje się pod kłodami i skałami.
W nocy, gdy jest zimno, szuka ciepła
i jeśli śpisz na ziemi, tym ciepłem jesteś ty.
Ugryzienie cię zabije.
To jest trujący dąb i trujący bluszcz.
Nie zabije cię, ale będziesz żałować, że nie żyjesz.
Nie dotykać. Nie wchodzić w to.
Co jeszcze?
Woda.
Nie pić wody z gruntu.
Kiedy rozbijemy obóz, zrobimy latrynę z dala od źródła wody.
Co to jest latryna?
Pokoik do makijażu.
Szalet.
Thomas, pomóż mi.
Toaleta.
- Co to jest toaleta, do diabła? - Wychodek po francusku.
Gdzie się nauczyłeś francuskiego?
Nigdzie, wiem, jak jest po francusku.
- Skąd znasz to określenie? - Pieprzyłem dziewczynę z Francji!
Trzeba było tak od razu.
Nie trzeba się złościć z tego powodu.
Powinniśmy ich sprawdzić.
- Wiem. - Wszystkich.
Wiem.
Farmer.
- Jeżeli trzeba, pomogę wam. - Pomoc przyjmiemy, dziękuję.
- Płatne sto za miesiąc. - Nie potrzebuję, nie pracuję dla was.
- Ja tylko z wami jadę. - W porządku...
- Ile kobiet jest w twojej grupie? - Same kobiety i pięcioletni chłopak.
Może będę musiał pożyczyć jedną z nich.
W jakim celu?
Następna.
Obrót.
Przejdź tam.
Następna.
Dalej.
Zdejmij to.
Ramiona w górę.
Odwróć się. Podnieś włosy.
Boże.
To wszystko.
Następna.
Odwróć się.
Hej.
Kapitanie.
Ubierz się.
Masz żonę?
Przyprowadź ją tutaj.
Co?
Nic.
- Co zrobiłem? - Nic nie zrobiłeś.
Thomas.
Co zrobiłem?
Co zrobiliśmy?
- Nie! - Co takiego zrobiliśmy?
Nic nie zrobiłeś. Masz ospę i umrzesz.
Za trzy dni zarazi się tym każdy, kogo spotkasz.
Jeśli masz duszę, opuścisz miasto,
położysz się w pobliżu rzeki i umrzesz w spokoju.
Jeśli cię zobaczę, sam cię zabiję.
Nie jestem chory.
Wynocha z miasta! Dalej, wynoś się stąd!
Nie jestem chory!
Gotowy na podróż?
To była ostatnia noc w tym mieście. Wyjeżdżamy.
Rano ruszamy na północ.
Rozbijemy obóz w Trinity. Spróbujemy nauczyć ich powozić.
Gdzie w Trinity?
Koło wielkiego dębu pochylonego jak stara kobieta.
Wielki głaz opierający się o pień. Jakby rozpaczał nad grobem.
Tam się spotkamy.
W porządku.
Pamiętam historie o wielkiej wojnie,
gdy wydawało się, że człowiek postradał rozum.
Staliśmy się zwierzętami,
a może przyjęliśmy jako fakt,
że zwierzęta to wszystko, czym kiedykolwiek byliśmy.
Są chwile, kiedy czuję, że jesteśmy czymś więcej.
Kiedy nie myślimy tylko o następnym posiłku
lub dominacji, by rozmnażać się z kim chcemy.
Gdzie oddychamy świeżym powietrzem
i możemy prawie poczuć jego Stwórcę.
Chciałabym móc zatrzymać ten czas.
Mogłabym trwać w nim wiecznie.
Pławić się w chwili...
podczas gdy rzeczywistość jest przyklejona do brzegu.
Nie byliśmy biedni.
Nie byliśmy zdesperowani.
Droga na zachód jest pełna porażek.
Ale to nie porażka nas napędza.
To sen.
Sen, który zaczyna się spełniać.
Tłumaczenie: streamus
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.