Trzymaj się, Siwobrody!
Prowadzimy ją do ciebie.
Obroża śledząca gotowa?
Gotowa i czeka. I zamarza.
Wybacz, ciężko się tego używa, gdy nie czujesz palców.
Co to znaczy?
Chyba zepsułem górę!
Co?
Pośpiesz się!
Cześć. Staramy się zrozumieć, czemu spędzasz tyle czasu sama.
Obroża pomoże nam cię śledzić
i dzięki niej może spotkamy inne niedźwiedzie.
Gotowa na obrożę?
Mogę to uznać za „może”?
Jane?
Jane!
Jane.
Wskakuj, Davidzie.
Zgubiliśmy ją.
Ale nie zgubiliśmy lawiny.
Musimy ją znaleźć.
- Kogo? - Ursus maritimus.
Ursus co-timus?
Ursus maritimus. To naukowa nazwa niedźwiedzia polarnego.
Znaczy „niedźwiedź morski”, bo głównie żyją w wodzie.
A muszą żyć w śniadaniu?
Poluje. Niedźwiedzie polarne jedzą foki, morsy, a nawet wieloryby.
- Wieloryby? - Nieźle, co?
Jane, zgłoś się. Odbiór.
Mówi Jane.
Wciąż się bawimy w śledzenie niedźwiedzia?
Za chwilę.
Chcesz wiedzieć, jak polują?
Pan Jin chyba nie chce.
- Chcesz wiedzieć, jak polują? - A możesz mówić i się ubierać?
Chodź.
Nie biegaj!
Udało się.
Hej, tato. Mówi Noah. Tak tylko dzwonię.
Dawno się nie odzywałeś.
Pewnie jesteś zajęty, ale oddzwoń, gdy będziesz mógł.
To powolne polowanie!
Na co polujesz?
Nie, powolne polowanie! Tak polują niedźwiedzie polarne.
Czekają godzinami, stojąc nieruchomo
przy dziurze w lodzie, aż pojawi się foka.
A gdy się zjawi, chrup!
- Biedna foka! - Każdy musi jeść.
Przypomnę ci o tym jutro przy śniadaniu.
Jane?
Dokąd poszłaś?
Chrup!
Powolne polowanie działa.
Dziś założymy niedźwiedzicy obrożę,
żeby ją śledzić i zrozumieć, czemu spędza tyle czasu sama.
Masz jakiś pomysł?
Myślę, że nie chcą walczyć o jedzenie.
A może nie są same. Może opiekują się młodymi.
Ciekawy pomysł.
Nie wszystkie zwierzęta opiekują się dziećmi razem. Jak ty i tata.
Wyobrażasz sobie, jaki słodki byłby mały niedźwiadek?
A może są same, bo mało ich zostało.
Kochanie.
Wszystko będzie dobrze.
- Tylko jeśli jakoś im pomożemy. - Jak możemy to zrobić?
„Gdy zrozumiemy, będzie nam zależało. Gdy będzie nam zależało, pomożemy.
Tylko gdy pomożemy, uda się je ocalić”. Tak powiedziała Jane Goodall.
Wiem. Cytujesz ją co rano.
Niedźwiedzie polarne potrzebują pomocy, ale nim pomożemy...
Musimy je zrozumieć.
Właśnie.
Baw się dobrze, ratując świat.
Będę!
Będziemy!
Zostań tu, Siwobrody.
Widzę niedźwiedzia polarnego.
Co ona robi?
Niektóre niedźwiedzie mają za mało jedzenia, więc jedzą śmieci.
To smutne. I obrzydliwe.
Może, gdy jest zajęta jedzeniem, moglibyśmy...
Założyć jej obrożę. Dobry pomysł.
Ucieka.
Winda?
Trzy!
Dwa!
Panie Jin! Chce nam pan pomóc założyć obrożę niedźwiedzicy?
Pojadę następną.
Na pewno? Jest miejsce.
Na pewno.
Nie należy marnować prądu. Proszę, panie Jin.
Chcemy zrozumieć, czemu tyle czasu spędzają same.
- Kto? - Niedźwiedzie polarne.
Jeden!
Pewnie dlatego, że nie chcą się zadawać z głośnymi niedźwiedziami.
Chcą się zajmować sobą.
Nie chcą się dzielić zasobami.
Może, ale czy nie byłyby samotne i smutne, że ciągle są same?
Zostawiłem worek u góry.
Okej, jeśli zmieni pan zdanie, niech pan przyjdzie.
ODPADY
NIE WRZUCAĆ ODPADÓW NIEBEZPIECZNYCH
Tu jest.
I sobie poszła. Czemu się nas boi?
Nie sądzę, że się boi, ale jeden z naszych pomysłów jest prawidłowy.
Nie chcą marnować energii na walkę o jedzenie.
Też nie chciałbym walczyć o śmieci.
Nie do końca.
Musimy sprawdzić, czy są same, by opiekować się młodymi,
czy dlatego, że mało ich zostało.
Wygląda na to, że są co najmniej dwa.
I jeden może na nas polować.
Chcesz, by było strasznie?
Trochę. Tak jest ekscytująco, nie sądzisz?
ŚMIECI UBRANIA
Siwobrody chyba nie chce się już bawić.
Masz rację, że się boisz.
Niedźwiedzie mają ostre kły i jeszcze ostrzejsze zęby.
Nie pomagasz.
I naprawdę fajne, miękkie futerko?
Tak. Biorąc uwagę pani historię u nas,
możemy zaoferować niższą stawkę za ubezpieczenie.
BADANIA JANE
Jeśli nic nie zrobimy, niedźwiedzie polarne wyginą
Naukowcy szacują, że na wolności zostało
- mniej niż 26 000 niedźwiedzi. - Jest pani tam?
Przepraszam. Tak, jestem.
Niedźwiedzie zagrożone przez zmianę klimatu
Zbyt straszne.
Podaj mi obrożę.
- David! - Zawsze jest zbyt strasznie!
Zostań, Siwobrody. Założę jej obrożę.
Pan Jin!
- To butelki? - Tak.
To one nie idą do śmieci.
- A do recyklingu. - Przepraszam.
Zmieszał pan śmieci z odpadami do recyklingu.
Tak nie można. Mam panu pomóc w segregacji?
Podziękuję.
Dobrze. Tym razem ja to zrobię.
Chodź, Siwobrody.
Ukradła mi śmieci?
Z kim ja rozmawiam?
Tak. David się wystraszył, co?
Nie ruszaj się.
To ona? Miałeś się nie ruszać!
To nasza szansa. Śpi.
Nie mogę głaskać
tego wspaniałego, puchatego, miękkiego...
No i głaszczę.
Futro niedźwiedzi jest białe, więc ich nie widać na śniegu.
Ułatwia im to polowanie.
W tej chwili ułatwi polowanie na mnie.
Uciekaj!
Szybko, Siwobrody!
Skacz!
Tak. Przepraszam, pani Moradi.
Nie, wszystko w porządku.
Moja córka ma bujną wyobraźnię. Niezwykle bujną.
Co ty wyprawiasz?
Poszła sobie.
Jest bardzo kreatywna, tak. Dziękuję za wyrozumiałość.
Co się dzieje?
Prześcignęłam wkurzoną niedźwiedzicę. Nie wie, że chcemy jej pomóc.
Gdzie jest David?
I co to jest?
Śmieci pana Jina.
Przyniosłaś jego śmieci do mieszkania?
Muszę je posegregować...
Czekaj! Gdzie je zabierasz?
- Nie wiesz, co tam jest. - Wiem! Butelki zmieszane ze śmieciami.
Nie możesz grzebać w czyichś śmieciach.
Niedźwiedzie polarne muszą!
Nie jesteś niedźwiedziem, okej?
Skończyłaś sprawę z niedźwiedziem?
Jak daleko zaszłaś?
Wiem tylko, że nie chcą walczyć o jedzenie.
To ma sens.
Nie chcą się z nikim użerać. Tylko ze sobą.
Muszą się czuć samotne.
Może samotność wydaje im się bezpieczniejsza. Mniej ryzykowna.
Mnie byłoby smutno.
Tak. Na pewno jest im czasem smutno.
Ale skoro samotność jest mniej ryzykowna,
to znaczy, że nie opiekują się swoimi dziećmi?
Być może.
Opieka nad dziećmi bywa przytłaczająca.
Wciąż dużo musimy zrozumieć, nim uda nam się im pomóc.
- Powodzenia. - Powiedziałam „nam”.
Możemy zacząć od recyklingu.
Jest mniej niedźwiedzi, bo jest mniej lodu.
A jest mniej lodu, bo klimat się ociepla.
Recykling pomaga to spowolnić, bo zużywamy mniej energii
na recykling...
- Niż na wyprodukowanie czegoś nowego. - Właśnie.
Uważam, że to, że jedna osoba tego nie robi...
Jedna osoba może zrobić ogromną różnicę.
Niedźwiedzie polarne żyją same. My nie.
Gdyby wszyscy współpracowali, by im pomóc, moglibyśmy je ocalić.
Nawet jeśli nie robienie niczego, jest mniej ryzykowne.
- Razem, co? - Razem.
Razem. David.
Gdzie jest twój przyjaciel?
Wystraszyłam go, a mama jest na mnie zła.
Rozumiesz, czemu niedźwiedzie wolą żyć same?
Może mogłabyś ją przeprosić.
Nie lubię przepraszać.
Ja też, ale może czasem trzeba.
Tak. Dzięki, panie Jin.
- Nie ma za co, Jamie. - Jane.
Joan?
- Jane. - Jeanne.
- Jane. Okej. Przepraszam. - Jane.
Chodź, Siwobrody.
Czeka nas przepraszanie.
Halo.
Hej, synu.
Przepraszam, że czasem nie odbierałem telefonu.
- Czasem? - Okej.
Często.
Nie szkodzi. Tęskniłem za tobą.
Ja też za tobą tęsknię.
Niedźwiedzie uwielbiają wodę.
„Przepraszam”.
PRYWATNE!!!
„Wybaczam ci”.
„Mam plan!”
Dwa!
Czas dać się upolować.
Tym razem niedźwiedź przyjdzie do nas.
To będzie niedźwiedzia przysługa.
Załapałaś?
Pamiętaj o planie Davida.
- Gotów? - Gotów.
Na bombę!
Czas na obiad! Kto chce pyszną fokę?
Nie biegaj!
Tak, przepraszam.
To działa. Idzie w stronę ręcznika z foką.
Czas dać się upolować.
Teraz, Siwobrody!
Udało się!
Tak! Udało się!
Mogłam trochę dłużej zostać pod wodą.
Uciekaj, Jane!
Musimy jej pomóc.
- To działa. Płynie z powrotem. - Dziękuję!
Wskakuj, Siwobrody.
Mówiłem: nie biegaj!
- Dobra robota. - Dobry plan.
Dobre zakładanie obroży.
Miałaś rację. Trochę strachu może być trochę ekscytujące.
Tam ich nie ma.
Czego?
- Śmieci pana Jina. - Wyrzuciłaś...
Posłuchaj, wiem, że chcesz ocalić świat, ale to nie znaczy,
że masz grzebać w czyichś śmieciach.
Wiem.
- Przepraszam. - Słucham?
Przepraszam.
Okej. Jeszcze raz, żebym mogła to nagrać.
Przepraszam.
Wyrzuciłaś je?
Nie.
- Recyklinguje pan. - Sam je posegregowałem.
Postanowiłem trochę zaryzykować. To nawet fajne.
Lubię ten dźwięk, gdy butelka spada na dno.
Ja też.
Dziękuję.
Ja tobie też dziękuję.
Pomożesz mi posegregować resztę?
Chwila, nie oddziela pan odpadów na kompost?
Tam jest. Udało nam się.
Tak. Gdy ma obrożę, dużo łatwiej ją znaleźć.
Patrz, Jane, ma dziecko.
Czyli dwa z naszych pomysłów były poprawne.
Zostają same,
bo nie chcą walczyć o jedzenie i opiekują się młodymi.
Teraz musimy sprawdzić, ile ich zostało.
„Tylko gdy zrozumiemy, będzie nam...”
„Zależało. Gdy będzie nam zależało...”
Tak, „pomożemy”.
„Tylko gdy pomożemy, uda się je...”
„Ocalić”.
Pomóż ocalić niedźwiedzie polarne.
Mogę po rozmowie pożyczyć skuter śnieżny?
Może. Pomyślimy, gdy pogadamy z Jill Heinerth.
Spójrz.
Zrobiła to zdjęcie, gdy pływała z niedźwiedziem?
Tak, tak jak ja.
Ty odpływałaś od niedźwiedzia, a nie pływałaś z nim.
Już jest.
Cześć, Jill.
Cześć, Jane, Davidzie.
Dziękujemy, że rozmawiasz z nami o niedźwiedziach.
Byłam pod wrażeniem
zdjęcia skutera śnieżnego, który zbudowaliście.
Pomagałem go malować.
Pływałaś z niedźwiedziami?
Tak.
Gdy pływałam z jednym pierwszy raz, chyba myślał, że jestem foką.
Pokażę wam filmik.
Wskoczyłam z łodzi do wody,
a niedźwiedź płynął do mnie z prędkością 9,6 km/h,
bo myślał, że jestem jedzeniem.
Gdy się zbliżył,
zanurkowałam pod powierzchnię wody i uchwyciłam go, gdy przepływał nade mną.
Niesamowite.
Bałaś się?
Tak. To ważne, by badacz się bał.
To znaczy, że chcesz wrócić do domu.
Kiedy wiedziałaś, że chcesz być badaczką?
Chciałam nią być, odkąd byłam małą dziewczynką.
Gdy dorastałam, ludzie dosłownie wylądowali na Księżycu
i oglądałam Jacquesa Cousteau, wielkiego badacza mórz.
Ale wielu dorosłych mówiło mi,
że małe dziewczynki nie mogą zostać astronautkami albo nurkowczyniami.
Dziś chcę być kobietą,
którą chciałam spotkać, gdy miałam dziesięć lat,
bo jestem dowodem, że można to robić.
Tak jak ja chcę być jak Jane Goodall, gdy dorosnę.
Ja też chcę być jak Jane Goodall, gdy dorosnę.
Lubi zwierzęta tak jak ja.
Chcecie zobaczyć zdjęcia zwierząt, które zrobiłam w Arktyce?
Masz zdjęcie morsów?
Pewnie. To jest rodzina morsów.
Mama z dwójką młodych.
To są lwy morskie, które mnie zaczepiały, jak banda szczeniaków.
Są świetne.
A to są edredony okazałe lecące nad wodą.
Też są piękne.
Ale co roku, gdy tam jadę, widzę coraz mniej zwierząt,
a jest to bezpośredni skutek ocieplania się Arktyki.
Jak to wpływa na niedźwiedzie polarne?
One potrzebują lodu. Chcą odpoczywać na lodzie.
Wychowują młode na lodzie i polują z lodu.
Cała dzika przyroda cierpi z powodu utraty lodu morskiego.
Co możemy zrobić, by zatrzymać ocieplanie się klimatu?
Wiele można zrobić, by pomóc planecie walczyć z ociepleniem klimatu.
Pokażę wam grafikę na moim komputerze.
Jeśli będziemy zużywać mniej benzyny, mnie jeździć, a więcej chodzić
albo jeździć na rowerach.
Ale musimy też pomyśleć o tym, co kupujemy.
Spójrz na te zabawki, Jane.
Wszystko, co kupujesz, też na to wpływa.
Ale to też dobre wieści,
bo to znaczy, że możesz od razu działać,
kupując mniej i myśląc o tym, co kupujesz.
Czyli kupuj mniej i dziel się tym, co masz.
Tak jak podzielisz się ze mną swoim skuterem śnieżnym?
- Chyba tak. - Tak!
Dzięki, Jill.
Dziękuję.
Miło się z wami gadało.
Zawsze inspirują mnie młodzi badacze, którzy są ciekawi świata
i chcą go zmienić na lepsze.
Dzięki, że pomagasz niedźwiedziom i Arktyce.
- Pa, Jill! - Pa!
Zaraz przyjdę po skuter.
JILL HEINERTH, BADACZKA ARKTYKI
Napisy: Agnieszka Otawska