„Canis lupus”.
Muszą gdzieś tu być.
Żadnych śladów, futra, czy myśliwych.
Powinniśmy odpuścić i jechać gdzieś, gdzie jest ciepło.
Nie możemy się poddać. Ledwie zaczęliśmy.
Musimy wiedzieć, czemu wilki wyją.
Tak, Siwobrody. Dlaczego to robią?
Może nie powinniśmy szukać oczami.
Tylko uszami.
Dobry pomysł.
Słyszeliście?
Miałem nadzieję, że to wyobraźnia.
Masz rację. Wycie słychać przed nami.
Jakie są szanse, że zjedzą nas wilki?
Wilki rzadko atakują ludzi. To my atakujemy je.
Wilki są zagrożone,
bo polują na nie nielegalnie ludzie, którzy ich nie rozumieją.
Czyli wilk mnie nie zje?
To mało prawdopodobne.
Ale to nie 0% szans?
Wataha! Jak ich dużo.
Tylko ty się tak cieszysz, gdy jesteś w niebezpieczeństwie.
Są szczęśliwe.
Patrz na ich ogony. Wyglądają jak psy.
Psy wywodzą się od wilków.
Psy były wilkami?
Tak, zanim dawno, dawno temu zaczęły zadawać się z ludźmi.
Nawet pudle?
Nawet pudle.
Chciałbym mieć wilka.
Nie, chyba że chcesz mu pomóc polować na łosie, jelenie i renifery.
Co?
Wilki żyją w watahach, co znaczy, że wszystko robią razem.
Polują. Śpią. Bawią się.
Przywódcami watahy są rodzice.
Oni dowodzą, a reszta musi ich słuchać.
Brzmi jak u mnie w domu.
Ale wciąż nie wiem, jak sprawdzimy, dlaczego wyją.
Jane.
Wyją, by ze sobą rozmawiać?
Jane.
- Czy by rozmawiać z innymi watahami... - Jane.
Jest piękna, ale dlaczego jest sama?
Właśnie. I skąd wiesz, że to ona?
Samice są mniejsze od samców.
Należy do tamtej watahy?
Jeśli tak, to nie wiem, czemu ją opuściła.
Musimy się dowiedzieć.
Mieliśmy się dowiedzieć, czemu wilki wyją.
Zrobimy to i to.
Im więcej się dowiemy o wilkach,
tym lepiej pomożemy ludziom przestać się ich bać.
- Chodź. - Dokąd idziesz?
Nie przejedziemy między drzewami.
Musimy iść pieszo.
Czas na rakiety śnieżne.
Może zostanę tutaj.
Tu jest kolejny ślad łapy. I jeszcze jeden.
Chodzenie w rakietach jest trudniejsze, niż się wydaje.
Idziesz w kółko.
Nie.
To ona nas okrąża.
Mówiłaś, że wilki nie jedzą ludzi, prawda?
Prawda?
Pugsley.
Wracaj.
Cześć, Jane, Davidzie.
- Cześć. - Przepraszam za niego.
Ucieka, gdy wynosimy rzeczy na korytarz.
Ty mały, słodki uciekinierze. Tak.
Mogę go pogłaskać?
Tak.
Wyprowadza się pan, pan Abbasi?
Nie, ja się wyprowadzam.
Zaczynam studia w uroczym miasteczku.
Jest blisko oceanu i daleko od rodziców.
Uważaj, Saadiya,
bo przeprowadzimy się obok i zapiszemy na studia.
Prawda, profesorze Pugsley?
Mama mówi, że to świetne doświadczenie.
Widziałeś moje adidasy? Nie widzę ich.
Biedny Pugsley się nie zgadza.
Chyba chce jechać z tobą na studia.
Tato, będę was odwiedzać.
Bo gdzie niby mam robić pranie?
Jemu to powiedz, nie mnie.
Spójrz na niego. Jest niepocieszony.
Będę was często odwiedzać.
Obiecuję.
Chodźmy dalej pakować.
Mam pomysł. Chodź.
Badamy przodków Pugsleya, Canis lupus.
To pewnie naukowa nazwa wilków.
Sprawdzamy, czemu wyją i czemu jeden opuścił watahę.
Zabranie Pugsleya na spacer naprawdę by nam pomogło.
Jak miałoby wam to pomóc?
Psy są spokrewnione z wilkami,
więc obserwowanie Pugsleya powie im więcej o wilkach.
- Właśnie. - Świetny pomysł.
Mama niedługo wróci.
Jeśli popilnujecie Pugsleya,
przyśpieszy nam to pakowanie.
Proszę.
- Dzięki. - Zaopiekujemy się nim.
Czemu wszyscy mnie zostawiają?
Pierwsza obserwacja,
lubi wszystko wąchać.
I na wszystko szczekać.
I na wszystko sikać.
Ciekawe, czy wilki też tak robią.
Psy odziedziczyły wycie po wilkach.
Myślisz, że Pugsley rozmawia z karetką?
A wilk próbuje rozmawiać z Pugsleyem?
To pewnie nasza wilczyca, ale co ona mówi?
„Wyj dobry”?
Załapałaś?
„Wyj dobry”? Jak dzień dobry, ale z wyciem.
Wycie wilka dobiega z tyłu. Chodźmy.
Uważasz, że powinniśmy iść w kierunku wycia?
Pamiętasz, jak wilczyca na nas skoczyła?
Może chciała się pobawić. Poobserwujemy z dystansu.
Ty poobserwujesz z dystansu.
Siwobrody, idziesz ze mną.
Ochronisz mnie, prawda?
To nasza wilczyca.
Na co czeka?
Myśli, że Pugsley też jest wilkiem? Próbowała go zawołać?
Co to za dźwięk?
Jak to zatrzymać?
O nie. Wilki zwykle nie atakują ludzi, ale atakują psy.
- Nie uważa go za wilka? - Już nie.
Pugsley, wracaj!
Widziałeś moją szczotkę?
Co tu robisz?
Sprawdzam, czy wszystko zabrałaś.
Mała Chrupcia.
Pamiętasz, gdy mi ją kupiłeś?
Wygrałem ją.
Ta piłka sama nie wpadła do beczki.
Wydałem na tę grę chyba ze sto dolarów.
To Pugsley?
Pugsley ją odstraszył.
Może ma w sobie coś z wilka.
Kto jest naszym małym twardzielem? Ty jesteś. Tak jest.
Pewnie była zaskoczona, że Pugsley jednak nie jest wilkiem.
Może powinniśmy go odprowadzić do pana Abbasiego i Saadiyi?
Ale pomógł nam zrozumieć, że wilki wyją, by rozmawiać.
Tak, ale odstraszył wilczycę.
Jeśli znów tak zrobi, nie dowiemy się, czemu jest sama.
Masz rację. Odprowadzę go.
Gotowy na kontynuację spaceru, Pugsley?
Daj znać, jeśli coś zobaczysz.
Tak jest.
Pewnie zanoszą rzeczy Saadiyi do samochodu.
Mam pomysł. Pokażmy tatom, jak świetnie się tobą zajmuję.
Może pozwolą mi na własnego psa.
Chodź, mały.
- Dobry, pani Abbasi. - Cześć, Jane.
Jeśli zobaczysz Saadiyę lub mojego męża,
powiesz im, żeby się pośpieszyli?
- Robi się. - Świetnie.
Widziałeś wilka?
Wycie dobiega z budynku?
Czekaj, Siwobrody.
Dobry, panie Abbasi. Pani Abbasi pana szuka.
- Tu jesteś. - Hej.
Wynajęliśmy vana na godziny.
Ruchy. Szybko.
Widzisz ją?
Ja też nie. Dokąd poszła?
To nie wilk, którego szukamy.
Jest większy. Czyli to samiec.
Też zostawił swoją watahę.
Samica odpowiada na jego wycie.
I się zbliża.
Chyba wreszcie dostaniemy jakieś odpowiedzi.
Pamiętaj, im lepiej się zachowasz,
tym większe mam szanse na własnego psa.
To nie najlepszy moment na spotkanie z rodziną.
Wilczyca!
One nie tylko ze sobą rozmawiają.
Mówią sobie, gdzie są.
Skąd by wiedziała, żeby zejść do piwnicy?
Cieszą się, że się znalazły.
Ciekawe, czy opuściły watahę, żeby się odnaleźć.
- Nie, Pugsley! - Pugsley!
Jane, co robimy?
Znajdź go i odciągnij od wilków.
- Idę za nim. - A my go wyprzedzimy tędy.
Okej.
Hej, Saadiya.
Hej, Jane.
Wszystko okej?
Nie bardzo.
Pugsley zerwał się z obroży i nam uciekł.
- Co? - To nie jest najgorsze.
Gonią go dwa wilki, które chcą go zjeść.
To niedobrze, ale to nie jest pierwszy raz.
Ucieczka. Nie wilki.
- Poszukajmy go. Chodź. - Okej.
Pugsley?
- Pugsley? - Chodź tu, mały.
Pugsley?
Fajny królik.
Dzięki. Nazywa się Mała Chrupcia.
Mam ją od dziecka. Dostałam od taty.
Ja dostałam od mamy Siwobrodego.
Pugsley?
Czemu siedziałaś z nią na schodach?
Wreszcie dotarło do mnie, że wyjeżdżam.
Nie cieszysz się?
Cieszę, ale też...
Nie wiem... Boję się.
Czego?
Bycia samej w nowym miejscu, gdzie nikogo nie znam.
Ciekawe, czy wilczyca, którą śledzę,
też boi się być sama.
Wilki się boją?
- A Pugsley się boi? - Tak.
Fajerwerków, grzmotów, śmieciarek
i swojego odbicia w lustrze.
„Nie możesz dzielić życia z psem,
nie wiedząc, że zwierzęta mają osobowości, myśli i uczucia”.
Jane Goodall to powiedziała.
Jeśli Pugsley ma uczucia, to inne zwierzęta też.
Ale czego może bać się wilk?
Wielu rzeczy. Myśliwych i kłusowników. Innych wilków.
Wilki się nawzajem atakują?
Tak. Jeśli za bardzo się zbliżą do swojego terytorium.
Niełatwo być wilkiem, co?
Nie.
Człowiekiem też nie.
Ale jeśli wilki sobie z tym wszystkim radzą...
To ja sobie poradzę z przeprowadzką?
Czas być odważną jak wilk.
Nie mogę zawsze mieszkać z rodzicami.
Nie możesz zawsze mieszkać z rodzicami. Tak jak wilczyca.
Poszukam Pugsleya na dworze.
Ty szukaj go w środku. Dzięki za pomoc.
Obie sobie pomogłyśmy.
Pugsley?
David!
Znalazłaś go?
Nie, ale dzięki Saadiyi wiem, czemu wilki opuszczają watahy.
Nie mogą zawsze mieszkać z rodzicami, tak jak Saadiya.
Nie rozumiem.
Później wyjaśnię, bo wiem, jak znajdziemy Pugsleya.
Jak?
Wciąż nie rozumiem.
Spokojnie, zrozumiesz.
Tam są. Jest też Pugsley.
Musimy je od niego odciągnąć.
Pamiętasz, o czym rozmawialiśmy? Na trzy. Jeden, dwa, trzy.
Odchodzą.
Pugsley!
Pugsley. Mam cię.
Wybacz, że cię zgubiłem.
I że prawie cię zjadły wilki.
Ale to się już nigdy nie powtórzy.
Wilki wyją, żeby się odnaleźć i żeby się odstraszyć?
Wilki nie lubią, jak inne są na ich terytorium.
Pomyślałam, że jak zawyjemy razem, to je odstraszymy.
A co, jeśli to by nie zadziałało?
Dobre pytanie. Dobrze, że zadziałało.
Czas wracać do twojej watahy.
- Pugsley! Hej! Dobrze cię widzieć. - Hey. O rety.
Musisz przestać uciekać, maluchu.
Przepraszam, że mi się wymknął.
Nie szkodzi. Dobrze, że uratowałeś go przed wilkami.
Później wyjaśnię.
Ja mogę teraz.
Odkryliśmy, że wilki wyją, żeby rozmawiać. I tak jak Saadiya
odchodzą, bo nie mogą zawsze mieszkać z rodzicami.
Nie mogą?
Nie, muszą odkryć, jakim są człowiekiem.
Albo wilkiem.
Właśnie. Tak powstają nowe watahy.
Ale nie musisz robić tego, co wilki, co?
Zwłaszcza że wilkom trudniej jest opuścić dom.
- Dlaczego? - Bo polują na nie ludzie,
którzy ich nie rozumieją.
Tak jak ja nie rozumiałem.
Ja rozumiem, że jeśli się kocha psy, to wilki też powinno się kochać.
Bo jedne i drugie mają uczucia.
Pogubiłam się.
Wyjaśnię po drodze.
Okej.
Oddychaj głęboko. Okej?
Pa.
- Bezpiecznej podróży. - Dzięki.
Może zaczniemy wyprowadzać ludziom psy?
Chcę spędzać z nimi więcej czasu.
Dobry pomysł.
Ale wcześniej chciałabym spędzić czas
z ich przodkami.
Wilki są urocze z oddali.
I gdy nie chcą zjeść Pugsleya.
Wiesz, co jest słodsze od wilków?
Niedługo będą kopać norę, gdzie urodzą się młode.
A wataha zacznie się rozrastać.
Wilczęta? Muszę je zobaczyć.
Pamiętaj, że rodzice są bardzo opiekuńczy.
Jak mówiłem: „urocze z odległości”.
Pomóż ocalić wilki!
Znalazłem.
Możemy to wykorzystać, by zrobić reklamę naszego biznesu.
Świetnie.
Co robisz?
Próbuję się połączyć z Wi-Fi.
Zaraz mamy rozmawiać z dr. Johnem Linnellem.
Specem od wilków?
Może da nam jakieś wskazówki.
Mam.
W samą porę.
Cześć, Jane. Cześć, Davidzie.
Dzień dobry, doktorze.
Mówcie mi John.
Cześć, John. Dziękujemy, że zgodziłeś się na rozmowę.
Z przyjemnością. Lubię mówić o wilkach.
I psach.
Chcemy wyprowadzać psy.
Bo Jane lubi chodzić, a ja lubię psy.
To dobrze, bo psy potrzebują dużo ruchu.
Tak jak wilki, ich dzicy krewni.
Jak są ze sobą spokrewnione?
Psy to wilki.
Które nigdy nie dorastają.
To znaczy?
Pies przez całe życie zachowuje się jak wilczątko.
Na wolności wilczątko dorasta.
I zaczyna się stawiać starszym wilkom w watasze.
Pies nie musi tego robić.
Dajemy mu jedzenie, a on nam się poddaje.
Pies pozostaje na etapie słodkiego szczeniaka.
Coś jeszcze jest takie samo?
Tak. Porozumiewają się tak samo.
Machają ogonami, gdy są szczęśliwe.
Ruszają uszami w górę i w dół, gdy są wesołe i smutne.
Pokazują zęby, gdy są złe lub wystraszone.
I wyją w ten sam sposób.
Tak ocaliliśmy Pugsleya.
Wycie nam dziś pomogło.
Wycie. Czyli coś takiego?
Właśnie to zrobiliśmy.
Wilki muszą żyć w dziczy?
Świetne pytanie, Jane.
Wilki w Europie nie muszą żyć w dziczy.
Mogą żyć na terenach wiejskich, często w pobliżu ludzi.
To ludzie mają wilki w ogródkach?
Tak, ale nie każdy lubi mieć wilki w ogródku.
Musimy pomagać rolnikom i pasterzom,
i innym ludziom żyjącym na wsi, nauczyć się żyć z wilkami.
Uczyć, jak wykorzystywać psy pasterskie
oraz ogrodzenia elektryczne do ochrony zwierząt.
Ochrona zwierząt gospodarskich to pierwszy krok do ochrony wilków.
Dlaczego wilki są ważne?
Nasza planeta potrzebuje zwierząt.
Wilki są piękne i potrzebujemy więcej piękna w życiu.
Ale co ważniejsze, mają prawo tu być.
Kim jesteśmy, by mówić, że nie powinny tu żyć?
Są piękne.
Jak możemy pomóc?
Musimy obalić mit Złego Wilka.
Mówcie o podobieństwach między ludzkimi i wilczymi rodzinami.
Wychowują dzieci, mają uczucia i każdy ma swoją osobowość.
Gdy ludzie spojrzą na świat oczami wilka,
pomoże im to spojrzeć na świat oczami innego człowieka.
Możemy współpracować, by pomóc wilkom?
Pewnie. Nigdy nie jesteśmy za młodzi, by mówić o uczuciach.
Poproście dorosłego o pomoc w napisaniu listu do samorządu.
Wyraźcie obawy dotyczące traktowania dzikich zwierząt.
To genialny pomysł.
Możemy zacząć od ludzi poznanych na spacerach.
Poproszę tatów o pomoc w napisaniu listu.
- Dziękujemy! - Nie ma za co.
Przyszłość wilków i dzikiej przyrody
jest w rękach młodych ludzi takich jak wy.
Powodzenia w kolejnych przygodach.
Pa.
Posprzątajmy, bym mogła zawiesić zdjęcie Johna na tablicy.
BADACZ KONFLIKTÓW WILK/CZŁOWIEK
Naszą firmę powinniśmy nazwać: „Dzikie spacery z Davidem i Jane”.
- Czemu twoje imię pierwsze? - Alfabet.
Nie wpadłbyś na ten pomysł bez wilczej misji.
Ja ją wymyśliłam.
To prawda. Co powiesz na: „Dzikie spacery z dwójką przyjaciół”?
Zgoda.
Napisy: Agnieszka Otawska