„Anthozoa”.
Rozumiem, czemu nazywają ją Wielką Rafą.
Piękna, prawda?
Mnóstwo kolorów i kształtów.
Są tysiące gatunków Anthozoa.
Anthozoa? A misja nie dotyczy koralowców?
- Ant… - Anthozoa to ich naukowa nazwa,
- zgadza się? - Tak.
Nie jesteśmy za blisko?
Niektóre koralowce wyglądają na ostre.
Tak, ale bez obaw, wprowadziłam kilka poprawek w łodzi.
Jakich poprawek?
Lepiej jest być zmniejszonym.
Możemy się zbliżyć do koralowców i zobaczyć, czym są.
Jak to „czym są”? To koralowce.
Naszą misją jest dowiedzieć się, czy są rośliną, czy zwierzęciem.
To chyba oczywiste.
To roślina. Spójrz na nie.
Wielka Rafa Koralowa jest jak wielki podwodny ogród.
Nigdy nie należy oceniać książki po okładce.
Widzisz tego koralowca? Ma macki.
Nie znam roślin, które mają macki.
Uważam, że to roślina.
A ten jak się nazywa?
- O nie. - „O nie”? Dziwna nazwa.
Nie. O nie, czyli nie jest dobrze.
Gdy koralowiec cierpi, robi się biały.
Dlaczego cierpi?
Z wielu powodów. Ludzie łowią ryby i zanieczyszczają wodę.
Ocean robi się cieplejszy i brudniejszy, a ludzie ich dotykają.
Musimy się dowiedzieć, czy są rośliną, czy zwierzęciem.
Bo jeśli zrozumiemy koralowce, to im pomożemy?
Zgadza się.
Trzymajcie się!
Co to było?
To papugoryba. Nie wierzę, że widzimy ją z bliska.
Za blisko. Zdecydowanie za blisko.
Ohyda.
- Jesteście tacy głodni? - Nie, nie lubię babek z piasku.
Łapiecie? Wolę inne babeczki. Ten mi się udał.
Załapałyśmy. Nie wiedziałam, że papugoryby jedzą koralowce.
To niedobrze. Rafa już jest zagrożona.
Niech zgadnę, rafa koralowa?
Co jej zagraża?
Teraz? Papugoryba. Ale też to, że ocean się ociepla.
- I nadmierny połów ryb. - Właśnie.
Mniej zanieczyszczeń i połowów pomogłoby zwierzętom. I koralowcom.
One są roślinami.
Zobaczymy. Musimy powstrzymać papugorybę.
Do licha.
Co on robi?
Łowi ryby?
Do roboty.
Udowodnijmy, że koralowce to rośliny.
- Dokąd poszła? - Tam.
Gdzie?
Poszła na molo. Coś związanego z misją.
Ja jestem na misji.
Chodźmy, Siwobrody.
- Zostańcie na widoku. - Dobrze.
Jane!
Jane, czekaj! Jane!
Jane. Nasza misja. Daj mi złapać oddech.
Patrz, on łowi ryby. Zaraz obok znaku „zakaz łowienia ryb”.
A co z ratowaniem rafy?
Tak też ratujemy rafę. Woda jest ze sobą połączona.
Połów tam, gdzie nie wolno, jest tak samo zły, jak nadmierny.
A niech to.
Tak, ładne. Większe niż się spodziewałem.
Biedne ryby.
Tak, naprawdę niezłe sztuki.
Sztuki? Sprzeda je na sztuki? Ktoś je zje?
Dokąd idziesz?
Ocalić je. Idziesz czy nie?
Dobra.
Biedne ryby. Zobacz, ile złowił.
Ta w środku najfajniejsza.
- Davidzie. - Chodźmy po twoją mamę.
Nie ma czasu.
- Jane, one nie należą do nas. - One nie należą do nikogo.
Gdy wiesz, że dzieje się coś złego,
musisz coś z tym zrobić.
Jane Goodall?
Nie, to akurat ja.
Dobre.
- Tak! - Nie.
O kurczę. Co robicie?
Te ryby powinny być w wodzie!
Co?
Słyszał pan.
Jane, czekaj!
- To nie było w porządku. Ani trochę! - To było świetne!
O czym mówicie?
- O niczym. - Serio? Nie brzmi jak nic.
O niczym ważniejszym od ratowania rafy.
Idziesz, Davidzie?
Chyba zostanę tutaj i będę pilnował przekąsek.
Spójrz, papugoryba wciąż je koralowca.
Zje całego. Jak ją powstrzymać?
O co chodzi?
Co to za dźwięk?
Skąd dobiega?
To odgłos rafy. Brzmi jak strzelający popcorn.
To nie jest prawdziwy popcorn.
Ciekawe, czy to znaczy, że rafa jest zwierzęciem.
Rośliny nie wydają słyszalnych dźwięków.
To nie brzmi jak popcorn.
Papugoryba zjada zagrożony gatunek.
Nic z tego! Przygotować się na zderzenie!
Znajdź sobie coś innego do jedzenia!
Przestań jeść koralowca. Jest zagrożony, a ty nie.
Zwróciliśmy na siebie jej uwagę.
Cofaj!
Masz rację. Nie mamy dokąd uciec.
Ryba jest przed nami, a koralowiec za nami.
Ratownik David do prawie pożartych Jane i Siwobrodego, słyszycie mnie?
Tak!
Wygląda na to, że macie problem. Może mogę pomóc.
Chodź no tu, papugorybko.
Davidzie, uratowałeś nas.
Tak jak ty uratowałaś ryby.
Chyba raczej ukradłaś.
Cześć, szabrowniczko.
Szabrowniczko?
Mamo, niczego nie ukradliśmy. Złapał te ryby. My je ratowaliśmy.
Ratowaliście? Przed czym?
Nie widział pan znaku „zakaz połowu”?
Ludzie już poławiają zbyt wiele ryb,
a to szkodzi morskim stworzeniom.
Mimo wszystko nie należały do ciebie.
Bardzo przepraszam.
Co ciekawe, to nie jest pierwszy raz.
Przeproś albo wracamy do domu.
Przepraszam, że wypuściłam ryby,
których nie powinien pan mieć.
Niezłe ziółko z ciebie, co?
Nie ma pan pojęcia.
Myślę, że mam. Wiecie co?
Mogę im pokazać, co tak naprawdę robiłem na molo?
Jest pan pewien?
Tak. Chodźcie za mną.
Przypominacie mi kogoś.
Kogo? Kogoś sławnego?
- Albo z jakiejś opowieści? - Mnie.
Gdy byłem w waszym wieku, uwolniłem homara z pułapki.
- Naprawdę? - Tak.
Próbował pana uszczypnąć?
Tak. Mam po nim bliznę.
Mam was.
Cieszyłem się, że go uratowałem.
Gość, który go złapał, wręcz przeciwnie.
Złapał go tam, gdzie nie powinien?
Nie, miał licencję i wszystko.
Nie pomyślałem o tym,
że musiał go sprzedać, by utrzymać rodzinę.
Tak.
Wtedy nauczyłem się, że nie wszystko jest takie proste, jakie się wydaje.
Potrzebował pan sprzedać te ryby?
Nie. Czego używałem, by je złapać?
Sieci?
Właśnie. Sieci, a nie haczyka.
Bo gdy skończę, wypuszczam je do wody całe i zdrowe,
ale dopiero, gdy zdobędę informacje.
Informacje?
Tak. Mierzę ryby, ważę je,
robię im zdjęcia, by mieć pewność, że są zdrowe,
i wrzucam to wszystko do aplikacji, byśmy mogli je monitorować.
Jest pan naukowcem?
Tak jakby. Jestem badaczem obywatelskim,
czyli zwykłym obywatelem,
który stara się pomóc planecie.
Moje badania pomagają zrozumieć ryby.
A jeśli je zrozumiemy…
- Możemy im pomóc! - Właśnie.
„Codziennie powoli, ale zdecydowanie,
my, ludzie, pomagamy zmienić świat”.
Też pan lubi Jane Goodall?
Pewnie! Jestem jej fanem.
Czytałem wszystko, co napisała o szympansach. Takich jak ten.
- Naprawdę? - Tak.
Nazywa się Siwobrody.
Witaj, Siwobrody.
Przepraszam, że wypuściliśmy przedmiot badań.
Tak. Nie spytaliście.
Nie należy oceniać książki po okładce.
Podczas misji powiedziała to samo,
gdy stwierdziłem, że koralowce są jak ogród.
Jesteście w trakcie misji?
Sprawdzamy, czy koralowce są zwierzęciem, czy rośliną.
Wygląda na to, że też jesteście badaczami obywatelskimi.
To świetne pytanie.
Wiedzieliście, że rośliny same wytwarzają sobie jedzenie,
a zwierzęta muszą jeść inne rzeczy?
Czyli koralowce są roślinami?
Nie, mówi, że są zwierzętami, prawda?
To musicie sprawdzić sami.
Dajcie znać, co odkryjecie.
Wracamy do misji?
By udowodnić, że mam rację? Pewnie.
Musimy wprowadzić zmiany w twojej łodzi.
Przekonałaś mnie.
Skoro jestem malutki…
Sprawdźmy, czy koralowce zjedzą cokolwiek.
Nie tak szybko, Jane.
Papugoryba wróciła.
I nie cieszy się, że nas widzi.
Przycisk wielkości. Który sprawi, że znowu będę duży?
Jeszcze nie wprowadziłam powiększania.
Szkoda, że nie wiedziałem, nim mnie zmniejszyłaś.
Dobry pomysł, Siwobrody.
Możemy zgubić papugorybę w rafie.
Dobry pomysł.
Tu będziemy bezpieczni.
Zgubiliśmy papugorybę.
Nieźle, Siwobrody.
Spójrz, koralowce są osadzone w ziemi.
Jak, powiedz to razem ze mną, rośliny!
Nie powiedziałaś.
Bo jak to wyjaśnisz?
Macki niczego nie dowodzą.
Same nie, ale przyjrzyj się.
Spójrz. Macki przesuwają plankton.
Czym jest plankton?
To maleńkie żyjątka w oceanie.
I dokąd trafiają?
Do buzi koralowca.
One mają buzie?
Są jak my. Jedzą dzięki ustom.
Koralowce jedzą plankton i nie wytwarzają jedzenia.
Jedzą inne rzeczy!
Wiesz, co to oznacza?
Koralowce są zwierzętami.
Głośniej.
Że koralowce są zwierzętami.
Właśnie. Misja zakończona.
Wszystko dobrze?
Nie mogę się wydostać.
Jest źle. Bardzo źle!
Wziął go za jedzenie.
Uważaj na usta!
A co niby robię?
Pomocy, Jane! Ratunku!
Już płynę!
Tak!
Udało się. Uratowałaś mnie.
Tak jak ty nas wcześniej.
Lubię, jak się mnie nie zjada.
- Mamo! - Trzeba cię posmarować.
Max chce wiedzieć, czy chcecie mu pomóc mierzyć ryby.
Możemy?
A co robią dziecięcy badacze?
Badacze obywatelscy.
Przepraszam. Jasne. Bawcie się dobrze.
Chodź.
Dobra. Zmierzmy go.
Wprowadzę to do apki.
- Okej. - Dzięki za pomoc.
To wy mi pomagacie.
Dzięki tobie wiemy, że koralowce są zwierzętami.
Koralowiec zjadł plankton, a potem próbował zjeść mnie.
A wcześniej próbowała papugoryba.
Sporo mi dziś groziło.
Papugoryba zjadała koralowce.
To niedobrze dla rafy. Jak to powstrzymać?
Wygląda na to, że myślicie, że wiecie, co się dzieje,
a wcale nie wiecie.
To znaczy?
Papugoryby nie zjadają koralowców.
Zjadają algi, które na nich rosną.
A gdy je zjadają, oczyszczają koralowce.
To dlaczego nas goniła?
Próbowaliśmy przerwać to, co chciała robić, czyli jeść.
Może się zdenerwowała?
Wiem, co czuła.
Chwileczkę.
Papugoryba pomaga koralowcom, a nie je krzywdzi?
Tak jak ty pomagasz rybom.
Musimy zacząć zadawać więcej pytań.
Okej. Może ja muszę zacząć zadawać więcej pytań.
Dobry pomysł.
Powiem wam coś ciekawego. Papugoryby wydalają piasek.
Co?
Twierdzisz, że cały dzień siedziałem w kupie ryby?
Tak. W sumie to tak.
Fascynujące.
Obrzydliwe.
Może jedno i drugie.
Zastanówcie się.
Papugoryba pomaga koralowcom i wytwarza piasek.
W przyrodzie wszyscy współpracują.
Ludzie też powinni, by pomóc oceanom i rafie.
Właśnie.
- Dobra. Kolejna ryba? - Pewnie.
Miałem piasek w buzi.
Nie wierzę, że to koralowiec chciał mnie zjeść, nie ryba.
Wybacz, rybo. Źle cię oceniliśmy.
Nie wiedzieliśmy, że pomagasz, a nie ranisz.
Ktoś ma nagle ochotę na popcorn?
Pomóż ocalić rafę koralową.
Nie wierzę, że część piasku to kupa papugoryby.
Dzwoni!
- Jak się nazywa? - Natalie Lobartolo.
Jest badaczką morską i wie wszystko o rafach.
Cześć, Natalie!
Cześć, Jane, Davidzie.
Dziękuję, że odpisałaś na wiadomość.
Nie codziennie ktoś pyta,
skąd się wzięła naukowa nazwa rafy.
Co znaczy „Anthozoa”?
Greckie słowo „ánthos” oznacza „kwiat”,
a „zôia” znaczy „zwierzęta”.
Kwiat? Zwierzęta? Oboje mieliśmy trochę racji.
W jakiej sprawie?
Próbowaliśmy się dowiedzieć, czy są zwierzęciem, czy rośliną.
Uwielbiam koralowce, bo są zwierzęciem,
ale też goszczą roślinę albo algi
i razem tworzą twarde koralowce.
Spójrzcie na to.
Ta twarda struktura jest domem
dla milionów różnych morskich zwierząt i roślin,
dlatego koralowce są fantastycznymi zwierzętami.
Ale fajnie.
Rafa koralowa to podwodne miasto zasilane energią słoneczną.
Twarde koralowce są jak bloki mieszkalne,
a zwierzęta są niczym ich mieszkańcy.
Potrzebują siebie nawzajem, by przeżyć i się rozwijać.
Tak jak w naszym bloku.
- Zawsze lubiłaś koralowce? - Tak.
Lubiłam przyglądać im się z bliska.
Gdy jesteśmy ciekawi, możemy zobaczyć, jakie są fascynujące.
Dlatego lubię pokazywać rafę ludziom, którzy nigdy jej nie widzieli.
Zamknijcie na chwilę oczy.
Przywołajcie piękne wspomnienie i weźcie głęboki oddech.
Nie moglibyście tego zrobić, gdyby nie było oceanów i raf.
Pomagają wytwarzać tlen, którym oddychamy.
Myślałem, że drzewa to robią.
One też.
Ale to dzięki oceanom mamy połowę tlenu, którym oddychamy,
a o zdrowie oceanów dbają rafy koralowe.
Jak możemy im pomóc?
Możecie się podzielić tym ćwiczeniem,
by pomóc ludziom łączyć się z oceanem poprzez oddech.
I możecie być świadomi śladu węglowego żywności.
Śladu węglowego żywności?
Pokażę wam obraz, który pomoże.
Pomyślcie, skąd pochodzi jedzenie
i jak zmniejszyć odległość, którą pokonuje, nim trafi do żołądka.
Gdyby ludzie hodowali pomidory, pomagaliby klimatowi,
bo byłoby mniej plastiku,
mniej dowozów do sklepów
i zużyto by mniej energii na magazynowanie.
Wszystko to pomogłoby rafie koralowej.
Możemy założyć ogród warzywny.
Dobry pomysł. Zachęcimy sąsiadów do pomocy.
Wspaniale.
Dziękujemy. Teraz wiemy, jak pomóc.
Dziękuję, że pomagacie
i razem ze mną troszczycie się o oceany i rafę.
- Pa! - Pa, Natalie!
Powieszę to na ścianie bohaterów.
Musimy założyć ogród warzywny.
Podoba mi się ten pomysł, ale najpierw się wykąpmy.
Wyjdę włazem ewakuacyjnym.
Napisy: Agnieszka Otawska