Poprzednio...
Mam teraz dużo na głowie.
Boję się, że mógłbym schrzanić ten związek.
- Gdzie Belly? - Jest z Jeremiah.
Conrad znikł.
Jadą do niego do Cousins.
Jestem zły za tamto lato.
Byłaś moją przyjaciółką. Spiknęliśmy się.
Potem poleciałaś do mojego brata, a ja miałem to wziąć na klatę.
Nie mogłem.
Wybacz, że cię zawiodłam.
Dom został wystawiony na sprzedaż.
Jak to?
Co ona tu robi?
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Dlatego olałeś moje telefony i wiadomości?
Jere, ogłuchłeś?
Stracimy dom mamy.
- Czemu wasz tata go sprzedaje? - Nie on, a ciocia Julia.
- Siostra Susannah? - Przyrodnia.
Dom należał do nich obu. Mamy nie ma...
I ciocia jest jedyną właścicielką.
- Zadzwoń do taty, on coś myśli. - Już to zrobiłem.
Zgodnie z prawem dom jest jej.
- Niech tata go odkupi. - Nie ma kasy!
Czesne za Brown, leczenie...
Wiem, ile to kosztowało. Byłem przy niej.
Od dawna o tym wiesz?
Wszystko działo się błyskawicznie.
Chciałem to ogarnąć i powiedzieć ci po fakcie.
Jak niby to ogarniasz?
- Znikasz, wagarujesz... - Jebać uczelnię! Wisi mi.
Jeśli nie wrócisz, oblejesz.
Jak zostaniesz lekarzem bez studiów?
Nie masz pojęcia, o czym gadasz.
Serio?
Pojechaliśmy na Brown, bo się martwiliśmy o ciebie.
Znów odwaliłeś to samo, bo masz wszystkich w dupie.
Nawet na mnie nie spojrzy.
Wybacz, że tu jestem.
Więc dom...
Jest na sprzedaż.
Jere'a to nie obchodzi.
Obchodzi.
Ale ty go obchodzisz bardziej.
Po tym wszystkim, co się stało,
zapadasz się pod ziemię? Serio...
Myślał, że coś ci się stało.
Ja też.
Dwa dni temu dostałem telefon.
Od Liama.
Pytał o tablicę z informacją „Na sprzedaż”.
Uznałem, że to nieporozumienie.
Przyjechałem tu, wyciągnąłem znak z ziemi
i wywaliłem do śmieci.
Czułem, jakbym znów ją stracił.
Chciałem oszczędzić tego Jere'owi.
Kasa z mojego funduszu będzie zaliczką za dom.
Pogadam rano z doradcami finansowymi mamy.
Nie chciałem nikogo martwić.
Mam to pod kontrolą. Możecie wracać.
Nie tylko ty kochasz ten dom.
Jeśli Jere chce tu zostać i pomóc, to jego decyzja.
Ty za niego nie decydujesz.
Nie ma nic piękniejszego.
Ten zachód słońca
jest dziesięć razy piękniejszy niż wszystko inne na świecie.
Co by się nie wydarzyło,
napięcie z całego dnia tutaj odpływa z morskimi falami.
Chcę zapamiętać to wszystko,
bo nie wiadomo, kiedy ostatni raz widzi się jakieś miejsce
lub osobę.
Że też nikt nie wynalazł niczego prostszego.
Gdybym nie był taki zjebany, wyjechałbym dziś.
Mama wszystko szykowała na nasz przyjazd.
Bez niej dom jest inny.
Jestem na zły na Conrada.
O czym on bredzi z tym domem?
Chyba mówi poważnie.
Cholera.
Idziesz spać bez pościeli?
- Tak. - Dobra.
Belly?
Tak?
Dzięki, że przyjechałaś ze mną.
Nie wiem, co zaszło między tobą a Conradem,
ale pewnie jest ci tu ciężko.
Cieszę się, że nie jestem tu sam.
A ja, że przyjechałam.
Dobranoc.
Nie jest mi tu ciężko z powodu Conrada.
U nas w domu zdaje mi się, że Susannah nadal żyje.
Tutaj, w domku na plaży, jest wszędzie
i nigdzie jednocześnie.
Marzysz, że pływasz na olimpiadzie?
Już nie.
Podczas pływania
nie zauważyłabyś, gdyby dom stanął w ogniu.
Jesteś tak skoncentrowana, że odpływasz w inny wymiar.
Dlatego uwielbiam to robić.
Naprawdę nie mogę tknąć funduszu bez niego?
Nie.
Jeszcze nie rozmawialiśmy,
ale to żaden problem.
Niedługo przekonam go, żeby się zgodził.
Dobrze.
Tak. Dziękuję.
Cześć.
Chcesz pogadać o planie B?
Nie ma czasu na plan B.
Jak to nie ma? Takie masz przerośnięte ego?
Ciocia Julia już jest.
- Co? - Tak.
Od wczoraj przebywa w Ocean Harbor.
Widzieliście się?
Gadaliśmy chwilę przez telefon.
Nie pofatygowała się na pogrzeb mamy,
a na sprzedaż domu ma czas przylecieć.
Nie kumam. Skąd ten pośpiech?
To bez znaczenia.
Żarty się skończyły i sprawa jest poważna.
Wracajcie spać, a ja to ogarnę.
Świetnie nam poszło.
Powtarza, że wszystko ogarnie,
a gówno zrobił.
Przemówisz mu do rozsądku?
Posłucha tylko ciebie.
Masz już smoking?
Nie.
Mam jeszcze czas.
Bal jest dopiero drugiego.
Pierwszego.
Pierwszego?
Hej, Connie.
Cześć.
Krzesło jest wygodniejsze do nauki.
Stąd lepiej mi się myśli.
Musimy dorzucić się na pokój hotelowy z Taylor i jej facetem.
Gadacie o pokoju hotelowym przy mnie?
Taka jestem luzacka?
To nie tak! Będziemy tam siedzieć po balu.
- Dobra. - Przecież wiesz.
Zamówić ci smoking?
Nie. Zajmę się tym.
Dobra.
Wszystko w porządku?
Po prostu pomyliłem daty.
Dobra.
Lekarze mamy chcą jej zmienić leki.
To znaczy, że obecne są nieskuteczne.
Rozumiem.
- Nie chcę cię martwić. - Przestań.
Możesz ze mną pogadać o wszystkim.
Zwłaszcza o Susannah.
Mama zawsze się dołuje, gdy Susannah jest ciężko.
Dziś ma tak dobry humor, że myśli, że jest zabawna.
Pewnie dadzą nowe leki, bo jej się poprawia
i potrzebuje mniejszej dawki.
No tak.
Na pewno masz rację.
Wtedy nie wiedziałam, że już zaczęłam go tracić.
Conrad kiedyś mnie słuchał,
ale moja opinia już go nie obchodzi.
Jestem głodna. A ty?
Susannah zawsze dbała, by wszystkiego było pod dostatkiem.
Skoczę po coś.
Mogę zrobić omlet.
Spożywczak jest obok Ocean Harbor.
Jedziemy szukać cioci Julii?
Zgadza się.
Dobra.
CONRAD - WSZYSTKO GRA. DZIĘKI ZA WIADOMOŚĆ.
Ruszam na dworzec.
Powal ich na kolana, czy co tam robicie na eventach.
Sama się zastanawiam.
Belly się odzywała? Odpisuje mi półsłówkami.
Mnie też.
Zadzwonić do niej?
Nie. Nic jej nie jest.
Mnie wysłała trzy słowa,
więc już jej przechodzi.
Pewnie niedługo wróci od Taylor. Luz.
Dobra.
Wrócę za kilka dni.
Wystaw kubły ze śmieciami w środę i skoś trawnik.
Miło będzie, jeśli poskładasz swoje ciuchy.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też.
Pa.
Szczęśliwej podróży.
Dziękuję.
Tylko nie zapomnij.
Nie zapomnę.
Czego chcesz, Steven?
Jadę do Cousins.
Miałeś pozwolić Belly ogarnąć sytuację.
Conrad prosił, żebym przyjechał.
To ich pierwsze wakacje bez mamy. Potrzebują mnie.
Belly wciąż smutno z powodu Conrada,
a są tam oboje razem...
Miło, że się troszczysz.
Co powiesz Laurel?
Nie będę cię kryć, bo mam stresu po kokardkę.
Nawet o to nie proszę.
Mama pojechała na event pisarzy.
Tak dzwonię, żeby dać ci znać.
Super.
Jadę z tobą.
Dlaczego? Przecież nienawidzisz Cousins.
Wcale nie.
Nienawidzę bogaczek, które zostawiają mnie nago w lesie.
Nie będę tu siedzieć, gdy wszyscy jesteście w Cousins.
Wspólna jazda z kimś by mi nie zaszkodziła.
Dobra, ale wyjeżdżam teraz. Serio.
Będę czekać spakowana.
Jeszcze coś.
Wyślę ci listę rzeczy do spakowania dla Belly.
Pewnie cały czas łazi w jakiejś starej koszulce.
- OK. Pa. - Cześć.
Dobra.
Jak to załatwimy z Julią?
Atak z zaskoczenia? Łapówka?
Morderstwo?
Wykorzystam swoje mocne strony.
Czyli ofensywny urok.
- Po to nam kwiaty? - Tak.
Mało o niej wiem, bo nie utrzymywały specjalnie kontaktu.
Ostatni raz widziałem ją i Skye, gdy miałem osiem lat.
Czyli dawno.
Tak.
Susannah mówiła mi,
że siostra ją przekonała, żeby została artystką.
Naprawdę?
Słabo ją pamiętam, więc będę improwizować.
Znając Conrada,
podczas rozmowy poniósł go sprawiedliwy gniew.
Na bank poszło mu jak z płatka.
Nigdy nie umiał robić dobrej miny do złej gry.
Zapraszam chłopaków.
W końcu.
- Nie cieszcie się tak. - Fajnie.
Pozy jak na bal?
Ujęłaś całe sylwetki?
Pokaż całe włosy Belly, nie tylko kosmyki z przodu.
Beck!
Sorry, twoje zdjęcia są do bani.
Hej!
Pięknie.
- Pokażcie bukieciki. - Już.
Masz?
Cholera.
Co jest?
Zapomniałem bukieciku.
Został w lodówce w akademiku.
Nie szkodzi.
Musimy lecieć.
- Tak. - Racja.
Muszą zmykać. Cyknę im ostatnie fotki.
Przyjadę do ciebie jutro rano.
Wszystko gra?
Przepraszam. Powinienem był pamiętać.
Nie przejmuj się kwiatkami.
Wynagrodzisz mi to za rok, kupując dwa.
Jeden na każdą rękę.
Co tylko sobie życzysz.
- Zapraszam. - Dziękuję.
Gentleman.
Nie zaprosisz mojej siostry do tańca?
- Zatańczymy? - Nie musimy, jeśli nie chcesz.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
Idziemy stąd?
Afterparty zaczyna się po północy.
Chodźmy gdzieś pogadać na osobności.
Nie chcę. Zostańmy tu jeszcze.
W porządku.
Może wrócę dziś do akademika, bo w poniedziałek mam egzamin.
Mogę odpuścić sobie afterparty? Odwiozę cię.
Myślałam, że zostajesz na noc.
Jeśli zostanę, zrujnuję wieczór, a nie chcę tego.
Wkurzyłam cię czymś?
Pogadajmy o tym na zewnątrz.
Przepraszam.
Wiem, że ci ciężko
i masz dużo na głowie,
ale nie odsuwaj się ode mnie.
Ciągle cię rozczarowuję.
Skądże.
Cały dzień cię rozczarowuję. Nie zasługujesz na to.
Więc przestań się tak zachowywać i wróćmy do środka.
Nie.
Nie mogę.
Dobrze.
Skoro muszę, to powiem to.
Ale co?
Że z nami koniec.
Prawda?
- Belly... - Przestań.
Nic nie mów.
Nie kończ wieczoru kłótnią.
To ty do tego doprowadziłeś.
Nie.
Zaczekaj.
Przestań.
Czekaj!
Już dobrze.
Conrad odpycha ludzi, gdy ich potrzebuje.
Straciłem do niego cierpliwość.
Jest cholernie męczący.
Racja.
- Dobra. - No.
Gotowy?
Uda nam się.
Tak.
OK.
Słucham?
Ciociu Julio! O Boże.
Conrad mówił, że jesteś. Chciałem się przywitać.
- Jeremiah. - Tak.
- A ty... - Belly Conklin. Isabel.
Córka Laurel Park, przyjaciółki Susannah.
Racja, wybacz.
- Kopę lat. - Tak.
Masz oczy mojego taty.
Przywiozłem ci hortensje z ogrodu mamy.
Możemy chwilę porozmawiać?
Chodzi o dom?
- Tak. - Wybacz.
Nadal chcę go sprzedać.
Jutro robimy prezentację.
Na pewno wie pani,
ile dom znaczy dla Jeremiah, Conrada i mojej rodziny.
Też spędzała tam pani wakacje.
Kilka razy.
To dlaczego chce pani
rozstać się z tak bajecznym miejscem?
Susannah też tak o nim mówiła.
Czemu pozbywasz się tego, co twoja siostra kochała?
Nie z pobudek osobistych.
Akurat.
Sugerujesz, że mam ci podarować dom?
- Jest nasz... - Skądże.
Ty i brat pogadajcie z ojcem.
Wy macie środki,
a ja nie mogę odwlekać sprzedaży, aż się ogarniecie.
Wracam do pracy za tydzień. Ledwo zdobyłam wolne.
Dlatego nie dotarłaś na pogrzeb?
Powiedzmy.
- Mamo? - Tak? Cześć.
Jeremiah?
Skye, nie wiedziałem, że jesteś.
To jest Belly.
Nasze mamy były najlepszymi przyjaciółkami.
Musisz skończyć wirtualną wizytę po domu.
- Już jest gotowa. - Więc chodźmy jeść.
Dzięki za wizytę.
Nie zapomnij o kwiatach.
Dzięki.
- Wstaw je do wody. - Pa.
- Miłego dnia. - Do widzenia.
Więc...
O czym myślisz?
Ja, głupi, sądziłem, że zmienię jej zdanie.
Musiałeś spróbować.
Cała nadzieja w Conradzie.
Może przekona ojca, żeby odblokował kasę.
Jeśli go nie poniesie.
Wciąż się nie dogadują?
Powinniście pogadać z tatą razem.
Będzie chciał to zrobić sam, a ja mam dość kłótni.
Nie to nie.
W konfrontacji z Adamem
musicie być po tej samej stronie.
Spróbuję.
Złe wieści?
Czat grupowy lasek z siatkówki.
Piszą, co spakować na obóz za tydzień.
Coś brak ci entuzjazmu.
To nie był mój najlepszy rok.
Przestałam być kapitanką.
Odpieprzyło mi na zawodach regionalnych.
Podczas gry bywasz wredna.
Tak, bo lubię wygrywać.
Doskonale o tym wiem.
Kapitanka drużyny siatkarskiej nie powinna być
trochę wybuchowa, ambitna i zadziorna?
- Zwykle tak. - Ale?
Przegrywałyśmy sześcioma punktami z fajtłapami,
grałyśmy w ich parnej sali, a moje ściny leciały w siatkę.
Nie mogłam się skoncentrować.
Myślałam tylko o Susannah.
Po prostu...
Puściły mi nerwy.
Rozumiem.
Obiecałam Taylor, że pojadę na obóz.
Może to był zły pomysł.
Pojedziesz na ten obóz.
Ja zdzierżę Conrada,
a ty wesprzesz zespół. Umowa stoi?
- Stoi. - Dobra.
Brakowało mi cię.
JADĘ RATOWAĆ BELLY. MILO - BEZPIECZNEJ DROGI.
- Patrz na drogę. - Wyluzuj.
- Gapiłeś mi się na telefon. - Chciałabyś.
Nie gap mi się w telefon.
Milo nie jest zły, że jedziesz?
Skądże. Czemu miałby być?
Z powodu...
zeszłego lata.
O czym ty mówisz?
Całowaliśmy się dwie sekundy.
Nie ma z tym problemu.
- Pozdrawia cię. - Akurat.
No co? „Pozdrów Steve-O”.
Kazałaś mi patrzeć na drogę!
- Nie krzycz na mnie. - Nie krzyczę.
ILE TO ZAJMIE?
POMÓŻ Z WYTWÓRNIĄ.
ZAJMIE TYLE, ILE ZAJMIE.
NAJLEPSZA PRZYJACIÓŁKA MNIE POTRZEBUJE.
JA TEŻ CIĘ POTRZEBUJĘ.
Wszystko gra?
Tak.
Nasz sceptyczny nieuk zalicza kryzys egzystencjalny?
Wie, co znaczy „egzystencjalny”?
Pewnie myśli, że matura to bzdura.
Nie każdy ocenia ludzi po tym, na jaką elitarną uczelnię chodzą.
Chyba o tym wiesz?
Na tych uczelniach są dupki mający się za panów świata.
Zbeształeś na imprezie swoją pogrążoną w żałobie siostrę,
więc dobrze się tam wpasujesz.
Nie zbeształem jej.
Właśnie, że tak.
Byliście w sklepie?
Chcieliśmy wyjechać, ale postanowiliśmy cię nie słuchać.
Pojechaliśmy nie tylko na zakupy.
Byliśmy u cioci Julii.
Jak poszło?
Nie najlepiej.
- Gadałeś z tatą? - Nie.
Zaniosę zakupy do środka.
Dzięki.
Jak fale?
Strome.
Poserfujemy później razem, gdy będą łagodniejsze?
W porządku.
Słuchaj.
Chcę być przy rozmowie z tatą. Mam z nim lepszy kontakt.
Gdy zobaczy, jak nam zależy, odblokuje nasze fundusze.
„Nasze”?
Nie będziesz już działać sam.
W porządku.
Super.
Mogę poprowadzić ostatni odcinek.
Słuchaj...
- Co? - Nie jesteś gównianym bratem.
Wielkie dzięki.
Fajnie, że idziesz na Princeton.
Harowałeś na to.
Ale zrozum.
Zachowujesz się, jakbyś był lepszy i mądrzejszy od innych.
W tym mnie.
Wcale tak nie myślę.
Jesteś niesamowicie bystra.
Dobra, na bank tak jest.
Powiesz mi, co cię gryzie,
żebyśmy mogli wrócić do normy?
Belly myśli, że nie rusza mnie śmierć Susannah?
Wcale tak nie myśli.
Miała wtedy wieczór do dupy.
Wiem.
Tęsknię za Susannah.
Ale też cieszę się ze studiów na Princeton.
Czy jestem dupkiem?
Pewnie tak. Ale nie dlatego.
Każdy inaczej radzi sobie z życiem.
Z terapii wiem, że można czuć radość i smutek jednocześnie.
I to jest w porządku.
Dobra.
Spokojnie.
Porozmawiam z Belly na miejscu.
Skoro tak gadamy od serca,
to muszę ci coś wyznać.
- Nie wiedzą, że będziemy. - Co?
Conrad nie prosił, żebym przyjechał.
Jedziemy z niezapowiedzianą wizytą?
Chciałem ich wesprzeć, więc się wprosiłem.
Kapuję.
Cokolwiek się zdarzy, nie bierz tego do siebie.
Bracia Fisherowie kochają cię nad życie.
Jedziemy.
Nie możemy pojawić się z pustymi rękami,
więc wyglądaj za jakimś sklepem.
Nie przestawiaj mi fotela.
Samochód jest trefny.
Nie samochód, tylko ty.
- Nie obwiniaj auta. - Ja jestem OK.
- Niedługo zadzwoni tata. - Tak.
Chcecie z nim pogadać na osobności?
Zostań. Już dużo nam pomogłaś.
To też jest twój dom.
Cześć, tato.
Hej, Con, mam tylko kilka minut.
Cześć, tato.
Też jesteś w Cousins, Jere?
Przyjechałem wczoraj.
Dzwonili do mnie z banku,
że chcesz wypłacić kasę z funduszu.
Nie zgadzam się.
Więc już postanowiłeś?
Kasa jest na twoją przyszłość, nie domek na plaży.
- To więcej niż dom. - Jak chcesz, to mogę błagać.
Telefon zadzwonił o poranku.
Wszystko ma swój czas,
wszystkie sprawy pod niebem.
Mogłam wyczuć, że to złe wieści.
Tylko złe wieści nie mogą poczekać.
Jest czas umierania, sadzenia
i wyrywania tego, co zasadzono.
Pogrzeb był taki, jak myślałam.
Przemawiał pastor, który jej nie znał.
Jej odlegli znajomi szlochali.
NA ZAWSZE Z NAMI
Nie zaskoczyło mnie nic z wyjątkiem...
Często śpiewałem tę piosenkę mamie na jej życzenie.
Przepraszam.
Wtedy przyrzekłam sobie,
że do końca dnia nie odstąpię go na krok.
Będę mu potrzebna.
Dziękuję za przybycie.
Jak się trzyma pan Fisher?
Conrad przyjechał tu z tobą?
Nie wiem.
Dzięki za przybycie.
Hej, Jere.
- Przepraszam. Możemy pogadać? - Tak.
Śmiało.
Jeśli chcesz iść na górę, to przyniosę ci przekąski.
- Nie, dzięki. - To żaden problem.
OK. Dziękuję.
Ta sukienka jest za krótka.
Przecież przygotowałam ci inną.
Założyłam tę dla Susannah, bo jej się podobała.
Porcja dla Jere'a?
- Tak. - Zaniosę mu na górę.
OK. Przekaż mu, że zaraz przyjdę.
Jak się trzymasz?
OK. Widziałeś Conrada?
Odpoczywa w salonie na górze.
Dobra, dzięki.
- OK. - Cześć.
Cześć. To dla nas?
Dzięki.
Belly.
Zaczekaj.
- Czekaj. - Czego chcesz? Puść.
To tylko Aubrey.
Nie chciałam wam przeszkadzać.
Pomagała mi.
Więc ona może ci pomóc, ale ja nie?
Miło wiedzieć, gdzie się plasuję w rankingu twoich eks.
Dorośnij.
Idź do diabła!
Wiedziałem, że taka będziesz.
Co masz na myśli?
- Nieważne. - Powiedz.
Czułem, że chodzenie z tobą to zły pomysł.
Nie wierzę ci.
To był ogromny błąd.
Nienawidzę cię.
Dobrze.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Zostaw.
Nie pozwolę mu tak na mnie wpływać.
Nie mogę.
Bo mnie to zniszczy.
Od pogrzebu prawnicy szukali i nie znaleźli kruczków.
Dom należy do Julii.
Wiedziałeś od pogrzebu, że go stracimy?
Nie jestem tym złym i nie chcę zrujnować wam życia.
Jestem równie wkurzony co wy.
Co za bzdury.
Zawsze miałeś ten dom gdzieś jak i mamę.
Wiesz, że to nieprawda.
Jere, ty mnie rozumiesz.
Czemu nie możemy go kupić za kasę z funduszu?
Jeśli będzie krucho z kasą, to go sprzedamy.
Nie. Julia zrobi jutro prezentację.
Miło, że się staracie, ale to koniec rozmowy.
Nie róbcie Julii problemów, dobrze?
Conrad miał rację. Nie ma co z tobą gadać.
Niespodzianka!
Cholera, trzeba było powiedzieć, że wpadamy.
Nie o to chodzi.
Tracimy dom.
Wystawili go na sprzedaż.
Kochana, sprzedają dom?
Tak.
Kupiłem ci placek z jagodami.
Miło, że przyjechałeś.
Czułem, że tu będziesz.
Przepraszam za ten poranek.
Bałem się,
że zobaczycie, jak daję plamę.
Dzięki, że byłeś przy rozmowie z tatą.
Z ciocią nie wypaliło, ale sądziłem, że tatę przekonam.
Dzięki tobie nie zwymyślałem mu. To nie lada wyczyn.
Tracę wszystkich,
a dom jest ostatnią rzeczą, która nas łączy.
Nie poddajemy się.
Nie ma mowy.
Coś wymyślimy.
Masz plan?
Nie.
Jeszcze nie.
Wymyślimy coś razem.
Może coś takiego?
Na początek podczas prezentacji
możemy być wrzodami na tyłku.
Ciocia na pewno się ucieszy.
Zjebiemy jej plany.
Tak jest.
Jak tam Jere?
Chyba dobrze.
Nie poddamy się.
Dobrze.
Bo się nie poddamy.
Tam masz całą kanapę.
Dziękuję, Belly.
- Zła kanapa. - Właśnie.
Nie mogę ręczyć za...
To moje miejsce.
Przegapiłaś okazję. Siadaj na podłodze.
- Ustąp jej. - Co?
- Złaź z kanapy. - Jezu, dobra.
- Boże. - Sorry, Steve-O.
Zamówiłem pizzę, będzie za 30 minut.
Będzie tylko jedna z ananasem, więc zaklepuję dwa kawałki.
Wsuń nawet całą.
Co?
Może Julia miała rację?
Cousins było dla Susannah krainą fantazji.
Dla mnie również, więc może uda mi się to podtrzymać?
- Co oglądamy? - Może Ich noce?
Super.
Relikt przeszłości.
ICH NOCE
Conrad!
Co się dzieje?
Conrad?
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger