Poprzednio...
Prezentacja odwołana.
Macie opuścić dom.
Chodźmy na deptak.
Chodź z nami.
Jak pozna lepiej Cousins i was, zrozumie,
czemu tak kochamy to miejsce.
- Milo nie miał pretensji? - Niby o co?
Bo całowaliśmy się chwilę?
Spokojnie, jestem przy tobie.
Tracę wszystkich.
Dom jest ostatnią rzeczą, która nas łączy.
Wszystko zniknęło.
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Jakby nigdy jej tu nie było.
Nie sądziłem, że może być gorzej.
Myliłem się.
Teraz było gorzej.
Było przejebanie.
Wszystko zniknęło.
Co do chuja?
Przepraszam. Rozumiem, że jesteście w szoku.
Po południu rozmawiałam z waszym tatą
i zdecydowaliśmy, że trzeba zamknąć ten temat.
Jebie mnie, co razem postanowiliście.
Nie miałaś prawa ruszać jej rzeczy.
- Oddychaj. - Przestań.
Rzeczy są w magazynie.
Dopilnowałam, aby wszystko zostało ostrożnie spakowane.
Robię, co muszę, by sprzedać dom.
Pieprzenie. Mogłaś nas chociaż ostrzec.
- Chcesz dalej upokarzać mamę... - Dość!
Nie tylko ty cierpisz.
Nie na mnie powinieneś się wściekać.
Mama mogła cię ostrzec, że tak się stanie.
Znowu zrobiła ze mnie zołzę.
Wybacz, że nie ułatwiła ci życia, bo była zajęta umieraniem.
To słabe, że dziadek kochał ją mocniej,
ale nie dziwię mu się.
Conrad mógł lepiej dobrać słowa, ale miał rację.
Prawda boli.
Cała ta sytuacja boli.
Jere.
Co im powiedziałoś?
O Gównianej Gwiazdce,
żeby zrozumieli, czemu sprzedajesz dom.
Niepotrzebnie, to prywatne sprawy.
Nie stanę w obronie Conrada.
To nie było OK.
Ale twojego postępowania też nie mogę bronić.
A ty?
- Connie, wróć. - Nie.
Con.
Tata nie kiwnął palcem, by ją powstrzymać.
A co mógł zrobić?
On ma nas gdzieś!
Tacie było daleko do tytułu ojca roku.
Miał swoje wady.
Ale w ważnych chwilach był przy nas.
Conrad nie dostrzegał tego. I nie chciał.
Dupek nawet nie odbierze telefonu.
- Wiedziałoś? - Spokój.
Pytam serio. To jak?
Nie. W przeciwnym razie dowiedzielibyście się.
Naprawdę? Nie widzieliśmy się od dziesięciu lat.
Czy dzień na deptaku to dość, by zdradzić własną matkę?
Słabo się znamy, ale takie numery są nie w moim stylu.
Connie, co robimy?
Nie wiem.
Całe życie podziwiałem Conrada.
Zawsze był mądrzejszy, szybszy, lepszy.
Potrzebowałem mieć kogoś za wzór.
Ale już nie potrzebuję, bo wiele się wydarzyło tego roku.
Nie możemy stąd wyjechać.
Dom jeszcze nie sprzedany. Mamy szansę.
Nikłą, bo agentka przewiduje,
że ktoś kupi go za gotówkę i to po zawyżonej cenie.
Dzięki za to w chuj smutne podsumowanie.
- Gdzie będziemy spać? - W garażu są śpiwory.
- Nie śpię w tym domu. - Nie musisz.
O tej porze roku hotele są przepełnione.
Powinienem wracać do siebie.
Zaprosiłbym was, ale mam malutki metraż.
Może też powinniśmy wracać?
Lada moment się poddadzą.
Zostańcie.
Wiem, dokąd możemy wbić się na noc.
Zobaczmy.
Zostawiłeś sobie kartę?
Zawieruszyła się w portfelu.
- Może ktoś tam jest? - Nieczynne od paru godzin.
Ochrona nie pracuje w nocy. Jest dobrze.
Dobra.
PRACOWNIK
- Cholera. - „Kiepski plan”.
To z Avengersów.
RDJ?
„Wiem, do czego nawiązujesz”.
Możecie przestać na chwilę?
Jasne.
Musi być inne rozwiązanie.
Spróbujmy wejść od basenu.
Albo wprowadzić kod mojej mamy.
- Możemy? - Twojej mamy?
Luz. Jest menedżerką klubowej restauracji.
Nie będzie mieć problemu, jeśli sprawdzą rejestr?
Pracuje o różnych godzinach, więc nikt nie nabierze podejrzeń.
Jeżeli nie zrobimy bałaganu,
będzie OK.
Nie dowiedzą się, że tu byliśmy.
Dzięki, że nie jesteś teraz na wielorybniku.
Dziękuję.
- Dzięki, Cam. - Dziękuję.
Jest tu kto?
Co teraz?
Poszukajmy jedzenia. Potrzebuję czegoś więcej niż cukru.
Pójdę z tobą do kuchni.
Też mogę iść? Jestem wybredna w kwestii przekąsek.
Ty szukasz ze mną zasłon, które będą robić za koce.
Nie, bo ogarniam jedzenie.
Potrzebuję, żebyś gadaniem odstraszała morderców.
Raczej wezmę ich stronę.
Jak wolisz spać na zakurzonym poliestrze, to luz.
Nienawidzę cię. Czemu nie możesz tego zrobić sam?
- Po co ci ja do tego? - Chodźmy.
Wiem, gdzie będziemy spać. Idziesz?
Pójdę z Camem i Skye.
Zobaczymy się później.
Wszystko gra?
Niepotrzebnie poszedłem na deptak.
To nie twoja wina.
Nie mogłeś przewidzieć planu Julii.
Ale gdybym został, to by go nie zrealizowała.
Zabrali, kuźwa, wszystko.
Skye mówi, że dom sprzeda się prędko.
Przestań.
To nie koniec.
Wymyślimy coś.
Czasem nienawidzę siebie za to, że tyle byłem ślepy.
Istnieje między nimi niewidzialna siła.
Chciałem mu powiedzieć, że nie ma prawa,
bo ignorował Belly przez lata.
Ale to nie zależało tylko od niego.
Od Belly również.
Zmusiłem się, by się odkochać.
Poza tym miałem większe powody do zmartwień.
Co tu robisz? Nie masz zajęć?
Odwołane.
Więc pomyślałem, że do was przyjadę.
Mama kupiła duże snickersy na Halloween?
Jej ubezpieczenie przyjmie plik paragonów w torebce po kanapkach?
Nic lepszego nie mam.
Na pewno przyjmą.
Jak nie, to coś się wymyśli.
Jak tam w klasie maturalnej?
Spoko.
Mama mówiła, że zostałeś królem balu.
Od pierwszej klasy było pewne, że zdobędę koronę.
- Racja. - No tak.
Poszedłeś z kimś?
Z Blake.
Super.
Umawiasz się z kimś?
Nigdy nie gadaliśmy o tym, co zaszło z Belly.
Poprzednie lato było do dupy.
O waszym pocałunku dowiedziałem się po fakcie.
Miałem nadzieję, że może...
No co?
Dam ci błogosławieństwo?
Masz tupet, żeby tu przyjeżdżać.
Rób, co chcesz. Tak jak zawsze.
Chcę być z nią.
Ona też tego pragnie,
ale nie chce cię skrzywdzić.
- Czyżby? - Tak.
Rozdzierasz jej serce, bo nie odpisujesz na wiadomości.
Jestem zajęty.
Nie chcę, żebyś nas nienawidził.
Myślę o niej non stop.
Aż mnie kłuje w piersi,
bo nie mogę wyznać jej, że ją kocham.
Na takie wyznanie brata można odpowiedzieć tylko jedno.
Nawet jeśli ci to nie leży.
Nie będę stał na drodze do waszego szczęścia.
Bądź z nią.
Dziękuję.
Obecność Belly przypomniała mi o tamtych wydarzeniach.
Miałem być wkurzony i zdystansowany, ale nie wychodziło mi to.
Więc powtarzam sobie w kółko,
że zawsze wybierze Conrada.
Jere, zaczekaj.
Hej.
Nie miałaś iść do kuchni z Conradem?
Nie. Mają dość rąk do pomocy.
Poza tym wolę połazić z tobą.
Idę do sali kinowej. Nie ma tam niczego wyjątkowego.
Brzmi jak przygoda.
Nigdy nie wiadomo, co kryje się za drzwiami.
To country club, a nie Narnia.
No i?
„Przygoda jest celem w sobie”.
Tyle tu świetnych rzeczy.
Tureckie ręczniki i szlafroki z bawełny egipskiej.
- Chore. - Już dobrze.
Sprawdź, czy nikt nie zgubił swetra.
ZNALEZIONE
- Chwila. - O Boże.
Wyglądam jak kolejna z sióstr Hadid.
Cyknę fotkę. Nie śmiej się.
- Jakie urocze. - Nowa fotka profilowa?
Nie, to dla Milo.
Sorki.
- Wyjdź z kadru. - Już wychodzę.
Co za człowiek by po to nie wrócił?
Taki, co daje duże napiwki.
Gdy coś zgubi, ma wymówkę, by kupić sobie lepszy model.
Że też cię nie pogięło od pracy tutaj.
Ostrożnie, to prawie komplement.
„Prawie”.
Nie zapędzaj się.
Bogaci też nie wracają po swoje narkotyki.
Wypas.
Idealna miejscówka.
Nie mogło trafić się lepsze spanie
za okrągłe zero dolców.
Mamy talent do epickich akcji.
Drzwi do kabiny projekcyjnej są otwarte.
Może umiem jeszcze odpalić projektor.
Prawie się udało.
Doskonale. Oglądamy.
Dobra. Robimy teatrzyk cieni?
- Jasne. - Dawaj.
- Ptak. Klasyka gatunku. - Dobra. A teraz...
- Ślimak. - To już coś.
- OK. - Zobaczmy, czy mi wyjdzie.
Robię wilka.
Dobra.
Królik.
- Wilk zjada królika. - Hej!
- Nie tak wygląda teatrzyk cieni. - Mój tak.
Gdy tak na mnie patrzy, prawie wierzę,
że dostrzega we mnie to, co widziała w Conradzie.
GARSONIERA
Twoja mama chciała obejrzeć go ze mną w zeszłym roku.
Mówiła, że Billy Wilder wyprzedzał epokę.
Często to powtarzała.
W zeszłym roku obejrzeliśmy dużo filmów.
Nie hamowała się.
Wybierała tematykę i oglądała trzy filmy z rzędu.
Zagryzała je milionem przekąsek.
Mój zielony koktajl piła przez...
- Żelkową słomkę? - Tak!
- Ja jej to pokazałam. - Chryste.
Chwila.
Spóła?
- Pewnie. - Dobra.
Co?
Podczas wieczorów filmowych myślałem o tobie.
Bardzo tęskniłem i myślałem, żeby do ciebie zadzwonić.
Trzeba było.
Odebrałabym.
Przyjechałabym.
I byłoby tylko gorzej.
Napiszę do Conrada i Stevena, że znaleźliśmy miejscówkę.
Dajcie kanapki na wózek, nikt nie zauważy, że ich brakuje.
Na czas balu zawsze jest nadmiar jedzenia.
Mnie to pasuje.
Usłyszałem grubą plotę.
Znacie tego bogatego chłopaka, Liama Myera z East Side?
Kupił sobie maserati i rozbił go dwa dni później.
Skąd wziął na niego kasę?
Kupił za hajs ojca?
Właśnie, że nie.
Dziadkowie założyli mu fundusz.
Sędzia pozwolił mu z niego korzystać prędzej.
No i ma maserati.
Pomógł mu sędzia?
Jego rodzice się wściekli.
Cam Cameron źródłem ploteczek. Kto by pomyślał?
Mam bogatą osobowość.
Idź po obrusy, ja wezmę poduszki.
Dobra.
To wszystko dla debiutantek?
Tak.
Jak możemy kultywować tradycję przyjęcia,
na którym wprowadzało się na salony seksowne dziewice?
To nie tak. Bal by ci się spodobał.
Czy ty mnie w ogóle znasz?
Znam.
I to kopę lat.
Bawiłyście się z Belly w księżniczki.
No i? Ty chciałeś się bawić ze wszystkimi w doktora.
Nie wyrosłeś na kompletnego zboczucha.
GDZIE JESTEŚ? MAMY MIEJSCÓWKĘ DO SPANIA.
Co robisz?
Tylko sobie wyobraź.
Idealna piosenka, idealny facet.
Wiadomo, że nie ja.
Wiadomo.
Idealny facet staje przed tobą na parkiecie, ma na sobie...
garnitur i krawat.
Milo by tego nigdy nie ubrał.
On też nie jest twoim ideałem.
Dobra.
Ten facet.
Widzi cię w sukni
i mówi ci, że jesteś piękna.
A potem...
robi tak...
Ale banał.
Proszę?
On bardzo chce z tobą zatańczyć.
Znam kroki.
Widzisz? Nie jest tak strasznie.
Nie próżnowaliście.
- Ostrożnie. - Jasne, spoko.
Macie wieści od Taylor i Stevena?
Nie. Poszukać ich?
Mogą być te kanapki?
Pójdę z tobą.
- Nie mogę otworzyć. - Chwila.
Spokojnie, obiecuję, że to posprzątam.
Steve-O!
Wiesz, że Liam Myer zwrócił się do sądu o dostęp do funduszu?
Rodzinka pewnie się ucieszyła.
Wiadomo.
Ale jeśli jemu się udało, to i nam może.
Co planujesz?
Serio chcesz pozwać tatę?
Nie wiem. Może.
On nie chce użerać się z ciocią.
Już mu powiedziałem, że muszę ocalić ten dom.
Przynajmniej nie jesteśmy sami.
Miło być w towarzystwie innych.
- Jak za dawnych czasów. - Tak.
Fajnie, że znów się dogadujesz z Belly.
Brakowało jej twojej przyjaźni.
Czuję się jak w świątecznym filmie.
Wiesz, jak mama lubi motywy.
Cieszę się, że w tym roku spędzamy to święto razem.
Pewnie.
Zobaczcie ten stół. Martha Stewart może cmoknąć mnie w dupę.
Uwielbiam, kiedy przeklinasz.
„Dupa” to nie przekleństwo.
Powiedz „skurwysyn”.
- Steven! - Mówiłaś, że je uwielbiasz.
Uwielbia jak skurwysyn.
Siadajcie, bo jedzenie stygnie.
Niech każdy powie, za co jest wdzięczny.
Jere, synku?
Mogę być ostatni?
Dzięki Bogu.
Przyłapał mnie na dosładzaniu zielonych koktajli.
Psułaś moje zdrowe przepisy. To było kulinarne bluźnierstwo.
Nie psułam, tylko poprawiałam.
Tak jak z musaką?
Z parówkami jest smaczniejsza.
Jak już chcesz psuć przepis, to chociaż stekiem.
Czy wie, jak bardzo chcę trzymać tak Belly za rękę?
Ruszyłoby go to?
Kiedy Jere był mały, robił niesamowite kanapki.
Mamo, przestań.
Conrad umiał robić tylko kanapki z dżemem i masłem orzechowym.
Przekonał więc Jere'a, że od skórki kręcą się włosy.
Faktycznie chciałeś mieć proste włosy.
Tak było.
- Jere już nigdy nie tknął kanapek. - Właśnie.
A Conrad je dojadał.
Przebiegły plan.
Zemściłeś się, sikając mi do śniadaniówki.
Nie wracajmy do tego.
Dobra.
Cholera.
Gotowy na planszówki?
Za bardzo się objadłem.
Boże! Belly, chodź tutaj.
Przymierzysz ciuchy Beck z lat 90.
Jeszcze nie ogarnęłam tych topów od Susannah.
Nie wiem, czy chcę cię oglądać w topach po mojej mamie.
Mamy sporo kraty i koszulek Oasis, które mi zwędziła!
Nie słuchaj jej. To same cudeńka.
Steven odpala Wii. Chcesz pograć?
Położę się.
- Dobra. - Czekaj.
Możemy chwilę pogadać?
Jasne. Mów.
Następnym razem daj mi znać, że przyjeżdża Belly.
Nie wiedziałeś, że przyjeżdżają wszyscy?
Wiedziałem.
Ale jeśli macie być tu razem,
to ja nie chcę przy tym być.
Przecież jest Święto Dziękczynienia...
Wszystkim się przyda odrobina dystansu.
Wy róbcie swoje, a ja swoje.
Pewnie.
Będzie, jak chcesz.
Dobranoc.
Słyszysz tę muzykę?
Tak.
Jezu!
Sorki, nie chcieliśmy wam przeszkadzać.
W niczym nie przeszkadzacie.
Gadaliśmy właśnie
o balu debiutantek, więc pokazywałem Taylor
parę kroków.
Tak je wyryli w pamięci, że ciężko zapomnieć, nie?
- Tak. - Racja.
Szukacie czegoś konkretnego?
Szukaliśmy was.
Znaleźliśmy miejsce na spanie. Pisałem do ciebie...
To moja wina.
Mam kiepski zasięg.
Gra pani w remika gin?
Moja ulubiona część.
- Kiepsko. - Ja tak. Przyniosę karty.
Nie musi mnie pan zabawiać.
Towarzystwo innych to dla mnie przyjemność.
Wie pani, co robiłem w święta?
- Cholera. - Weź serwetkę.
Daj jedną.
...wróciłem posprzątać po panu Eichelbergerze.
Zrobił tu popijawę, więc w tym roku się przygotowuję.
Sekwens z trzema i dwa piki? Wysokie rozdanie.
DO LIAMA – WSZYSTKO GRA?
MAM PYTANIE O TEN INCYDENT.
Taylor, to obrzydliwe.
Widziałam to na TikToku.
Robi się parę dziur, żeby dym mógł przepłynąć,
a potem wystarczy...
Nie możesz palić trawki niewiadomego pochodzenia.
Jest wiadomego. To trawka zgubiona przez bogaczy.
Pewnie jest dobra.
- Dasz jeszcze jedno? - Dobra.
Pomóc ci, Tay-Tay?
Daj mi chwilę. Cholera.
Możesz przy tym tak nie brudzić?
Tu się nie pali z uwagi na tapicerkę.
Nie będę tu palić.
Chodźmy na zewnątrz,
żeby Cam Cameron nie dostał zawału.
Cisnę gaz.
- Dawaj! - Ma swoje limity.
Bądźcie ciszej,
bo nie powinno nas tu teraz być.
- Gaz do dechy! - Przecież wciskam.
Chyba wiem, w czym tkwi problem.
- No? - Jest nas tu zbyt wielu.
- Tak. - To ma sens.
Stary!
- Zapłacisz za to! - Jedziesz!
- Pchaj go. - Niech będzie.
- Było zostać. - Pomóc wam?
Jak mnie to wnerwia.
Palenie trawki powinno być proste.
Mogę spróbować?
- Proszę bardzo. - Dzięki.
Uważaj, bo jest wart 1200.
No weź. Pomóc ci?
Co to za spojrzenie?
Między tobą i Stevenem iskrzy.
Wcale nie. Iskrzy tylko między mną i Milo.
Dobra.
W zeszłym roku Steven mnie zranił.
Niełatwo zapomnieć o takiej przykrości.
- Tak. - Może nie da się nigdy.
Rozumiem.
Wiem.
Chyba kochałam Conrada
dłużej i głębiej niż kogokolwiek innego w życiu.
Pewnie już nikogo tak nie pokocham.
Nawet odczuwam ulgę,
bo nie przeżyłabym kolejnego takiego zawodu.
Może zawrzemy pakt?
Nie wracajmy już do pierwszych miłości.
Jasne.
Widziałam ciebie i Jeremy'ego na deptaku.
I wieczorem na kanapie.
Możecie siedzieć daleko siebie,
a i tak czuć chemię.
Może coś między nami jest.
Zaczyna coś iskrzyć.
Wciąż pamiętam, jak bardzo go skrzywdziłam.
Dlatego wydaje mi się,
że nie powinnam myśleć o nim w ten sposób.
Prawie się udało.
- Przepraszam. - Pchaj!
- Przyłóż się. - OK.
Dobra.
Gruchot padł.
Może kimniemy się tutaj?
Idealny moment,
bo udało mi się zrobić lufkę z jabłka.
- Dobra robota, Skye. - Co za niespodzianka.
Bogata osobowość.
Świetnie. Rozpakujmy się.
Obóz siatkarski jest za cztery dni.
Nie zrobią nam testu na dragi.
Trenerka napisałaby to w e-mailu, nie?
Jakim e-mailu?
Tym wczorajszym o obozie. Gadałaś z nią?
- Jeszcze nie. - Dlaczego?
- Jeśli znów się wycofasz... - Nie wycofam. Chcę jechać.
Nie mów tego mi, tylko trenerce.
Dobra. Napiszę do niej teraz.
Masz.
DZIEŃ DOBRY
Nie chcę tylko,
żeby mnie rugała za poprzedni sezon.
Chciałabym po prostu
przyjechać na mecz i wykazać się na boisku.
Super. W twoim stylu.
- Prawda? - Tak.
Nie muszę do niej pisać, prawda?
Daj telefon.
To absurd.
„Dzień dobry. Chcę jechać na obóz za tydzień.
Gadałam już z drużyną
i dziewczyny się zgodziły.
Nie mogę się doczekać meczu”.
Brzmi dobrze.
- Wiem. - Co tu się wyrabia?
Gramy w prawdę czy wyznanie?
Dobra. Grasz?
Wyzwanie: zjedz lufkę z jabłka.
Jadłem gorsze rzeczy.
- Wiemy. - Tak nad tym harowałyśmy.
Wybacz, Skye.
- Nie. - Bardzo mi przykro.
Ugryzł!
- Jak smakuje? - Jak...
Jezu!
- Boże! - Ohyda!
Cholera!
- Wie, że ma to posprzątać? - Zmusimy go.
Mam jabłko na nodze.
Gramy dalej?
- Conrad? - Ja nie gram.
No weź. Cykorzysz?
Graj.
Gdzie widzisz siebie za dziesięć lat?
Tutaj.
Wrócę do Cousins.
Będę grillować w Dzień Niepodległości, łowić małże,
surfować z Jere'em.
- Robić margarity z granatem. - Tak.
Co by się w życiu nie pieprzyło,
tutaj zapomina się o wszystkim.
Ludzie, nie umiecie grać w tę grę.
Trzeba iść na całość.
Racja. Dawajcie klimat jak w Euforii.
Ja nas rozkręcę.
Dobra i co?
Wyzwanie: Belly, pocałuj Jeremiah.
Dokładnie pamiętam, kiedy wszystko się zmieniło.
Zobaczyłem ją poprzedniego lata i wpadłem po uszy.
Do tej pory była po prostu Belly.
Moją przyjaciółką od dziecka.
Ale wtedy moje uczucia się spotęgowały.
- Jak droga? - Świetnie.
Chciałem ją przytulić i zacałować na śmierć.
Nie mogłem pozbyć się tego uczucia.
Jere, chodź do nas.
No dalej.
Lecz nie ja jedyny.
Wmawiałem sobie, że nie jest im pisane być razem.
Podobam się sobie bez.
Że miałem szansę.
Teraz rozumiem, że nigdy jej nie miałem.
Nie jesteśmy za starzy na takie bzdury?
Tak.
Cam, znasz zasady?
Dawaj prawdę.
Czego najbardziej żałujesz?
Mów prawdę.
Żałuję tego,
że spędziłem za mało czasu z siostrą, nim umarła.
- Wybacz, nie wiedziałam. - Luz.
- Nie musimy o tym gadać. - Żaden problem.
To było 10 lat temu. Miała 16 lat.
Ja byłem dzieckiem.
Naprawdę ją podziwiałem.
Wciąż tak jest.
Z czasem robi się lżej?
Tak.
O tym się nie zapomina,
ale ból się zmienia.
Rana staje się blizną.
Czasem coś niepozornego mnie zasmuci.
Może to być piosenka, którą dla mnie grała,
albo żółta choinka zapachowa, która wisiała w jej aucie.
Wtedy robi mi się przykro.
Ale potem wszystko
wraca do normy.
Jeśli można tak powiedzieć.
Chuja o tym wiem.
- Przykro mi. - Daj spokój.
Współczuję wam straty mamy.
Była bardzo fajna.
Wybacz, Taylor.
- Kiedy cię zanudziliśmy? - Nie zanudziliście.
Uwielbiam gadać o zdrowiu psychicznym. 70% mojego TikToka to terapeuci.
Po prostu jestem totalnie zjebana.
Późno już.
Przyniosę koce.
- Kładźmy się. - Tak.
To już biwakowanie? Dostałam z tego odznakę skautek.
Mamy nadmuchiwany materac?
Hej.
Sorki, jeśli dziwnie wyszło z tańcem.
Trochę tak, ale było spoko.
Ostre suki też lubią dostawać róże.
Wierzę ci na słowo.
- Wiesz, o co mi chodzi. - Pewnie.
UZYSKAJ DOSTĘP DO FUNDUSZU WCZEŚNIEJ
KANCELARIA FINANSOWA W MASSACHUSETTS
NASTOLATEK POZYWA RODZICÓW O DOSTĘP DO FUNDUSZU
OD TRENERKI: POPRZEDNI SEZON BYŁ CIĘŻKI. SZKODA, ŻE TAK WYSZŁO.
LEPIEJ WSTRZYMAJ SIĘ Z POWROTEM DO DRUŻYNY.
MAM NADZIEJĘ, ŻE ROZUMIESZ. POWODZENIA.
- Nadchodzą. - Nie wiem, co zrobi.
On rzucił we mnie.
Hej.
Chcesz dokończyć film?
Jest późno.
Śmierdzę czy co?
Pierwszy raz widziałam, żebyś się nie całował podczas gry.
Daj spokój.
Z czym? Chcę tylko pogadać.
Wcześniej na deptaku...
Przestań.
Dobra?
Dlaczego?
Dlaczego nie chcesz mnie pocałować?
Bo nie potrafiłbym przerwać pocałunku.
Sorry, ale twoje zdjęcia są do bani.
- Beck! - Żałuję, że mnie tam nie ma.
Dopilnuję, żeby cyknęła dobre.
- Wypij od razu. - Dziękuję.
Teraz jedno ze wszystkimi dziewczynami.
Tamtego dnia Conrad wkurzał mnie ze wszystkim.
Szedł z Belly na bal, a zachowywał się, jakby to była kara.
Zapomniałem bukieciku.
Został w lodówce w akademiku.
Nie szkodzi.
Musimy lecieć.
- Już pora. - Tak.
Muszą zmykać. Cyknę im ostatnie fotki.
Przyjadę do ciebie jutro rano.
Bawcie się dobrze.
Ja bym tego nie spaprał.
Nie zapomniałbym bukieciku. Spędziłaby idealny wieczór.
Jestem gotowa na Marilyn.
Kowbojski klimat Skłóconych z życiem czy drag z Pół żarem, pół serio?
Wszystko OK?
Conrad zapomniał bukieciku dla Belly?
Zjebał sprawę.
Zostawił bukiecik w akademiku.
Taki był piękny.
Ze storczyków. Wysłał mi zdjęcia.
Wypij duszkiem.
Nie mieli już wanilii w sklepie.
Oby ci smakował mimo to.
Jasne. Przez tę parasolkę wydaje mi się,
że piję truskawkowe daiquiri.
Belly uwielbiała truskawkowe, bezalkoholowe daiquiri
właśnie przez te parasolki.
Całkiem o tym zapomniałam.
Zawsze pamiętasz, co ją uszczęśliwia.
Tak.
Kochanie.
Nadal coś do niej czujesz?
Nie. Odkochałem się już dawno temu.
Nigdy nie pokazujesz, że cierpisz.
Serio nic mi nie jest.
Aż za często mówisz, że nic ci nie jest.
Nie tego wszyscy oczekują?
Nie ja.
To wszystko moja wina.
Za bardzo się nakręciłam, że Belly może chodzić z jednym z was.
Musiało ci być ciężko,
gdy zeszła się z twoim bratem.
Nie przejmuj się tym.
Obiecaj mi,
że nie pozwolicie z Conradem, aby coś was poróżniło.
Macie być dla siebie najważniejsi.
Nie martw się. Con i ja mamy się dobrze.
Ona wybrała jego. Wybrali się nawzajem.
A ja jestem...
Jej najlepszym przyjacielem.
Dla ciebie życie dopiero się zaczyna.
Nie wiadomo, czy uczucia się nie odmienią.
Nie obiecuję ci, że nikt nie ucierpi.
W życiu najlepsze jest odkrywanie następnych rozdziałów.
Wiesz, kogo cytowałam na koniec szkoły?
Amelię Earhart.
„Przygoda jest celem samym w sobie”.
Zapamiętaj to.
Kocham cię, synku.
Tata bardziej kochał Conrada.
Ja ciebie też, mamo.
Zaś ja miałem mamę.
Tylko ona znała prawdziwego mnie.
Ona i Belly.
Co chcesz powiedzieć?
Nie wiem. To skomplikowane.
Powiedziałaś wcześniej,
że przygoda jest celem samym w sobie.
Usłyszałaś to od mojej mamy?
Nie. Przeczytałam na twoim birecie.
Moja mama nagrała rozdanie świadectw.
Widziałam, jak dumnie odebrałeś swoje.
Chciałam przeżyć ten dzień z tobą.
Nawet jeśli mogłam tylko
oglądać go na telefonie mamy.
Idziemy?
Tak.
Dobranoc.
Zawsze myślałem, że Conrad ma być z Belly.
Ale może...
kolejne rozdziały będą o mnie?
Zabieraj łapy!
Która godzina?
Co tu się wyprawia?
Cześć, mamo. Przepraszam.
Nie mieli gdzie spać, bo stracili dom.
- Cam. - Obiecuję, że posprzątam wszystko.
- Posprzątamy razem. - Dobrze.
- I odstaw wózek. - Jasne.
Nadal myślisz o ruchu Liama?
Napisałem do niego wczoraj.
Tak myślałem.
Wytłumaczył mi, jak to zrobił.
Dał mi kontakt do swoich prawników.
Zadzwonisz do nich?
- Nie musisz tego robić. - Co ci powiedziałem?
Nie działasz już więcej sam.
Napisałem im w e-mailu, że to pilne.
Liczę, że odpowiedzą do jutra.
Gdy tylko się odezwą,
powiemy Julii, że ma ofertę nie do odrzucenia.
Zamkniemy dom i pojedziemy...
Kogo ja widzę.
- Cześć. - Spokojnie, zajmę się tym.
- Dziękuję. - Zadzwonię.
Dobrze. Dziękuję.
Przepraszam.
Trzeba było wrócić do siebie, jak prosiłam.
Nie porzucimy naszego domu.
Nie jest wasz.
I wkrótce nie będzie też mój.
Ciociu, mamy pomysł.
Przyjęłam już czyjąś ofertę.
Jadę do Bostonu dopełnić formalności.
Dom został sprzedany.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger