W poprzednim odcinku…
Susannah powtarzała mi,
że jest mi pisany jeden z jej synów.
Conrad czy Jeremiah?
Dlaczego wszystko przekreśliłeś?
Myślałam, że się kochaliśmy.
Tak było.
Jesteś przyjaciółką.
Czasem pragnę czegoś więcej. Więc czekałem.
- Wyjdziesz za mnie? - Tak.
To jakiś żart?
Nie wychodź za niego.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że go nie kochasz.
- Jeremiah, kocham ciebie. - Nie o to pytam.
To Belly, Conrad, ich epickie braterstwo dusz po wsze czasy.
W porównaniu z nimi radzimy sobie.
Wciąż do siebie wracamy.
Związek się nie kończy.
A jeśli się nie uda?
- Gdzie jesteś? - W Paryżu.
Jak Belly? Myślisz, że chciałaby, żeby się do niej odezwać?
Musisz sam się o tym przekonać.
Część mnie zawsze wierzyła, że się odnajdziemy.
Rób tak, jak czujesz.
Nie myśl, że to zaakceptuję, ale też nie spierdol tej szansy.
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
- Piękna fryzura. - Dziękuję.
Trzymaj się.
Belly.
Conrad.
Niespodzianka!
Przytul mnie. Cześć.
Fajna fryzura.
Dzięki.
Co tu robisz?
Sorki za taki spontaniczny przyjazd.
Mam konferencję w Brukseli,
a to rzut beretem od Paryża.
Więc jestem.
- Są twoje urodziny… - Będą jutro.
Wiem.
Konferencja zaczyna się jutro,
dlatego wpadłem dziś.
Wrócę do Brukseli pociągiem później.
Pewnie masz już plany.
Tak.
Luz. Pojawiłem się bez zapowiedzi.
O której masz pociąg?
Cały czas jeżdżą.
Chcę wrócić ostatnim.
Jeżeli bym cię nie spotkał, planowałem pozwiedzać
albo pospacerować, więc luz jak coś.
Mam plany na 20.
Ale wcześniej mam czas.
- Tak? - Tak.
- Fajnie będzie znów być turystką. - Mówisz?
- Tak. - Super.
Zaniosę twoją torbę do siebie.
- I potem idziemy. - OK.
Zaczekaj. Zaraz wracam.
Dobra.
Co ty odpieprzasz?
Pobawisz się w przewodniczkę i potem go pożegnasz.
Pomidory są tam…
Tego ma być 25.
Cześć.
- Hej. - O której wstałeś?
O piątej.
Rety.
Gotuję cztery dania dla 30 osób oczekujących popisu
najlepszego początkującego szefa kuchni z Bostonu.
Na nowym tiktoku Taylor było,
że jesteś najseksowniejszym szefem kuchni.
Dlaczego dałem się namówić?
Bo jeśli się uda, 5-gwiazdkowe restauracje będą cię błagać,
żebyś był ich garde-manger.
Wiesz, kto to?
Skądże.
Sprawdzisz?
Conrad życzy ci powodzenia. Jest w Brukseli?
Nie, w Paryżu. Z Belly.
Nie pieprz.
No tak.
Dzwonił wczoraj z lotniska.
Nie chcę się wtrącać, ale…
Mieszkam u ciebie od pół roku i wiesz o wszystkim.
Możesz się wtrącać.
Dobrze się z tym czujesz?
Tak.
Najgorsze było czekanie.
W końcu się spotkają,
więc nie jest źle.
Robię postępy?
Kto wie?
Odłóż to.
- Jedną. - To dla innych.
Tylko jedną.
A właśnie.
Znalazłem nam nową kanapę.
Mamy już kanapę.
Nie znosisz jej.
Ciągle narzekasz, że gdy z niej pracujesz,
bolą cię plecy.
- Masz mnie tu dość? - Nie.
A ja, jak dupek, wybieram ci meble.
Przestań. Nie w tym rzecz.
Przeprowadzam się do Kalifornii…
za miesiąc.
- Co? - No tak.
Steven i ja dostaliśmy spore fundusze na start,
ale musimy się przenieść do San Francisco.
Nie zostawię cię na lodzie.
Tak się cieszę.
Zasłużyłaś na to.
- Na to harowałaś. - Dziękuję.
Jezu, Taylor pewnie jest wkurzona.
Conklin jeszcze jej nie powiedział
o przeprowadzce do San Francisco, więc bądź cicho.
Co?
Chwila, co powiedziałaś?
- Zabiję go. - Czekaj, Taylor.
Dowiedziałam się, że w barze wieczorem
była awaria i jest zalany.
Wszystko się spierdoliło!
Taylor, zaczekaj. Przepraszam.
Wskoczę sobie.
Nie krępuj się.
Zrobię to! Wskoczę.
Za zimna.
Co chcesz zobaczyć potem?
Pewnie wieżę Eiffla.
- Jasne. - Widoki są ładne.
Co jeszcze? Możemy…
zobaczyć grób Jima Morrisona na Père-Lachaise?
Świetny pomysł.
Wiesz…
Długo wyobrażałem sobie…
twoje życie tutaj.
I chyba…
Zgodzę się na wszystko, chcę tylko…
zobaczyć Paryż twoimi oczami.
Dobrze.
Zabiorę cię w pewne miejsce.
Dokąd?
Zobaczysz.
Ale gdzie?
Dopiero co przeniosłam się do Bostonu dla tego głąba.
Zaczęłam nową pracę, a on myśli,
że rzucę wszystko dla Kalifornii?
Tego nie powiedział.
Gówno powiedział!
Chce ze mną zerwać?
- Tego nie mówię. - No gadaj.
- Tak mówił? - Dzwoniłem wszędzie.
I nic.
Znalazłyście lokal?
Nie, byłyśmy trochę zajęte.
Znajdziemy coś.
Czemu mój facet ukrywa, że przeprowadza się tak daleko?
Muszę zrobić wywar i zamarynować jagnięcinę,
żeby zgrać ją idealnie z przegrzebkami.
Na nic moja robota, jeśli nie mamy lokalu.
Wiem, wybacz.
Może odwołamy kolację?
Nie!
A twój obrzydliwie piękny dom nad oceanem?
Idealny klimat.
Nie wiem.
Ludzi zatkają widoki. Masz tam też ogromną kuchnię.
Nie byłem tam od…
Jeśli nie jesteś gotowy, to luz. Znajdziemy coś.
Nie. Denise, masz rację.
Pobyt tam wyjdzie mnie i gościom na dobre.
Zacznę się pakować.
- OK. - Wróćmy do tematu Stevena.
Kochana, musisz z nim pogadać.
No i tak zrobię.
Dobrze.
Poczekajmy jeszcze 24 godziny, OK?
Dla Jere’a to ważny wieczór…
Dla mnie też.
Jeśli mi się uda, szefowa pozwoli mi prowadzić
kampanię promocyjną. Muszę tylko wymyślić,
jak przewieźć kulinarnych influencerów do Cousins,
przekierować transport jedzenia,
wypożyczony sprzęt
i kelnerów.
Cholera!
Spokojnie.
Dasz radę. Pomogę ci.
Masz rację.
Jestem spokojna.
I skupiona.
Jak jebany laser. Ogarniemy to.
Wolno nam tu być?
- Niesamowity widok. - Tak.
Często tu bywasz?
Kiedyś bywałam.
Zaraz po przyjeździe…
kiedy wszystko jeszcze było świeże.
Dni bardzo się ciągnęły.
Kierowniczka baru, w którym pracowałam,
nazywa się Celine,
pracowała kiedyś w tym budynku.
Pewnego razu powiedziała mi o tym dachu.
No i…
Ten widok na Paryż coś odblokował.
Widać stąd całe miasto.
Zaczęłam układać sobie myśli w głowie.
Nagle wszystko…
połączyło się w całość.
- Niesamowite. - Jak ciało.
Analizowanie, jak działa ciało, narząd po narządzie,
to syzyfowa praca.
Ale jeśli spojrzeć na nie z perspektywy, widać,
że narządy współpracują ze sobą niczym orkiestra.
Nagle wszystko zajebiście nabiera sensu.
Nie o to ci chodziło?
- Tak, o to. - OK.
Przez chwilę…
brzmiałeś, jak…
Dziwak?
Jakbyś miał znów dziesięć lat.
Widać, że dobrze ci tu.
W Paryżu.
Teraz tak.
- Zajęło mi to rok. - Tak?
No tak.
Przygotowywałam się mentalnie do każdego wyjścia
i najprostszych zadań.
- Jakich? - Na przykład…
Mów.
Jak szukanie detergentu do prania w supermarkecie.
Nie umiałam go odróżnić
od płynu do naczyń.
To wcale nie takie proste.
Musiałam pytać ludzi,
którzy mnie nie rozumieli, bo źle wymawiałam lessive.
Brzmi dobrze.
Nie wiesz, jak brzmi dobry francuski.
Tyle razy czułam się jak idiotka.
Pewnego dnia przyszłam tu obejrzeć wschód słońca
i przypomniało mi się, co mówiłeś…
gdy zobaczyłeś Pacyfik.
Pamiętasz to?
Mówiłeś, że czułeś się jak na innej planecie,
gdzie wszystko było możliwe.
Tym stał się dla mnie Paryż.
Było bardzo ciężko…
Ale wytrzymałam.
A teraz mieszkam w najpiękniejszym mieście na świecie.
Czułem, że dasz radę.
Niby jak?
No tak. Jak mówiły na ciebie nasze mamy?
Nazywały cię dziką kotką.
To raczej nie był komplement.
Był.
Zawsze byłaś zacięta.
Nie poddawałaś się w obliczu wyzwań.
Lubisz rywalizację, zwłaszcza z samą sobą.
No tak.
Paryż nie miał szans.
Wpadniesz wieczorem?
Jeśli masz późniejszy pociąg.
Tak, mam.
Nie chcę przeszkadzać…
Nie będziesz.
Znajomi urządzają mi kolację urodzinową.
Chodź, będzie fajnie.
Chętnie zobaczę tam starego przyjaciela.
Jesteś tego pewna?
Dobrze.
Jak to wygląda?
- Podciągnij. - OK.
Obniż.
Tay, spróbuj tego.
Namówiłaś Denise,
żeby cię wyręczała?
Na bank robi to dla ciebie.
Wszystko wygląda świetnie.
Teraz nie mogę niczego skopać.
- I jak? - Doskonałe.
Nie spróbowałaś oliwy bazyliowej.
Nie wiem, czego chcesz.
Jest dobre. Smakuje jak zimna pomidorówka.
- Mam wszystko! - Wybacz.
- Hej. - Cześć.
Denise, pomóż mi ze schowkiem.
Oczywiście.
Dziękuję za wszystko.
Nie ma za co, kochanie.
Chcesz zaimponować szefowej.
To dla ciebie ważne.
Praca jest najważniejsza.
No tak.
Wygląda świetnie.
Miło, że tak uważasz. Wiesz, co myślę?
Tak mnie pochłonęła organizacja tej kolacji,
że nie miałam czasu pomyśleć,
jak urządzimy mieszkanie.
Żeby było bardziej przytulnie.
OK.
Pomalujmy salon.
Pewnie.
Weźmy też kota.
Kota?
Lucinda nigdy nie chciała, bo mówiła, że są złośliwe.
Bylibyśmy świetnymi rodzicami dla kotka.
Wychowalibyśmy go na aniołeczka.
Oczywiście.
Ale możemy trochę przystopować?
- Sam przystopuj, fiucie! - Co ty…
Jeśli to dla ciebie takie ważne,
weźmiemy kota.
Nie jesteśmy gotowi…
Nie teraz. Straciłam kelnerów.
Co to było?
Jeszcze kilka minut, obiecuję.
Masz czas. Nie spiesz się.
LATA
Świetne mieszkanie.
Dzięki. Odstąpiła mi je koleżanka Gemma.
Poznasz ją dzisiaj.
W porównaniu z poprzednim jest jak Wersal.
Fajnie, że poznam twoich znajomych.
Wyglądasz przepięknie.
Dziękuję.
Spójrz, kogo mam.
Ja to zrobię.
Dobrze.
Dziękuję.
Chodźmy już.
Wyglądam dobrze?
- Świetnie. - Teraz możemy iść.
- Hej. - Cześć.
Jak się masz?
- Dobrze, a ty? - Też.
Cudnie wyglądasz. Sto lat!
Co słychać?
Miło mi.
- Miło mi. - Cześć.
- Najlepszego! - Dzięki.
- Cześć. Jak tam? - Dobrze.
- Współlokator. - Spoko.
Isabel!
Obcięłaś się!
Cudownie!
Szybka jesteś.
Kto to?
Conrad. Przyjaciel ze Stanów.
Moje przyjaciółki, Gemma i Max.
- Miło mi. - Ten Conrad?
- Cześć. - Max.
Przyjechał? To dobrze czy źle?
To się okaże.
Isabel!
Ja cię pieprzę, amerykańska zdziro.
To ten starszy brat.
Ten jest taki sexy, to co dopiero tamten?
Conrad, to jest…
- Celine. - Cześć.
Najbliższa przyjaciółka Isabel w Paryżu.
Co, proszę?
Druga po Gemmie.
Miło cię poznać.
Kir Royale dla królowej.
Najlepszego, piękna.
Dziękuję. Conrad, to jest Benito.
Miło cię poznać.
Ciebie też, Conrad.
Słyszeliśmy o tobie wszystko.
Jesteś w Paryżu legendą.
Mówisz?
Zachowuj się.
Jestem grzeczny.
Mam dla ciebie prezent. Chodź.
- Uważaj. - Zaraz wracam.
Jak minęła podróż?
Dobrze.
Jak poznałyście Isabel?
- Uratowała mi życie. - Czyżby?
Tak. Potem imprezowałyśmy.
Reszta to historia.
No.
Ważne pytanie: lubisz wino?
Uwielbiam.
- Chcesz lampkę? - Tak. Dziękuję.
Piękne. Dziękuję, Benito.
- Podoba ci się. - Pokaż.
Pokaż.
Dziękuję.
Dobra.
Twoje zachowanie było romantyczne.
Wyznałeś Isabel miłość tuż przed jej ślubem z twoim bratem.
Nie pomyślałeś,
że tamten moment był do dupy?
Nie zamierzałem wtedy
wyznawać jej miłości.
Nie mogłeś już dłużej wytrzymać.
To takie romantyczne.
Mój brat raczej myśli inaczej.
Scena jak w filmie.
Połowa widowni kibicuje, żebyś to zrobił.
Druga połowa mówi, żebyś się powstrzymał!
W tym filmie byłby złoczyńcą.
Jedynym złoczyńcą byłam ja.
Powinniśmy zadać zupełnie inne pytanie.
Po co przyjechałeś do Paryża?
Służbowo. Ma konferencję w Brukseli.
Paryż jest niedaleko.
Nie aż tak.
Półtorej godziny.
Bujaj się, Benny.
Nie ma lotów z Kalifornii do Brukseli?
To bez sensu.
Masz rację.
Zmieniłem rezerwację, żeby się z nią zobaczyć.
Nie przejmuj się Benitem.
Jest skwaszony, bo Isabel go rzuciła.
Ranisz moje uczucia.
Minęło tylko sześć tygodni.
Zaprosiłem Isabel do Meksyku na spotkanie z babcią…
ale odmówiła.
Zawsze będę wspominać, że nauczyłeś mnie jeździć na skuterze.
Ja nauczyłem cię jeździć na rowerze.
Nie przyleciałem do Paryża, bo jest blisko Brukseli.
Zjawiłem się, bo co roku spędzaliśmy
urodziny Isabel w naszym domu w Cousins.
Teraz jest tutaj,
więc przywiozłem jej kawałeczek Cousins.
Słodko.
Jaki kuzyn?
Myślałem, że są braćmi.
Chyba nie…
Dobra wiadomość jest taka, że ziomki z bractwa będą kelnerami.
- Super. - Dobra.
Zła jest taka, że…
gość od owoców morza nawalił. Zamiast przegrzebków są ostrygi.
Co mam z nimi zrobić?
Ugotuj je.
Nie ma mowy.
- OK. - Może…
Podam je ze słonym sosem arbuzowym.
- Nie wiem… - Brzmi świetnie.
To nie wszystko.
Wypożyczalnia zapomniała o kokilkach.
- Poważnie? - Tych małych…
- To nie kryzys. - No jak nie?
Pojadę do miasta i może coś znajdę.
Mówisz? Pomogę ci.
- Pojadę z tobą. - Nie, jadę sama.
Muszę się przyzwyczajać.
Mam jakieś zwidy czy Taylor ma jazdy?
Wie o San Francisco.
- Że co? - No tak.
Jest wkurzona.
Muszę z nią pogadać.
Byle na zewnątrz.
- Zły moment? - Tylko na złe wieści.
Możliwe, że tak.
Tato, przyjechałeś.
Cześć, młody. Niespodzianka!
Zapomniałeś mnie zaprosić.
Nie sądziłem…
Ta kolacja to nic specjalnego.
Laurel mówiła co innego.
Mam szampana.
Z mojego ślubu.
Ma się zmarnować?
Miły gest. Zanieś go do spiżarki.
Nie do kuchni?
Niestety goście nie mają wstępu do kuchni.
Zaraz tam przyjdę.
- To mój dom. - No tak.
Mam przejebane. Kolacja się chrzani,
a tata będzie patrzył na tę porażkę.
Będzie dobrze.
Niepotrzebnie tu przejechałem.
W tym domu czuję się jak frajer,
którym byłem zeszłego lata.
To miejsce jest przeklęte. Odwołam kolację.
Nie mów tak, jasne?
Od miesięcy harujesz jak wół
właśnie na ten moment.
Przeszłość ci tego nie odbierze.
Nie pozwól też, żeby odebrała ci ten dom.
Jest bardzo ładny.
Ma nawet basen, na miłość boską.
Fakt. Basen jest całkiem spoko.
Właśnie.
I ty też.
Dobra.
Fajnie cię znać.
Dobra.
Dasz radę, mistrzu. OK?
Jasne?
OK.
- Nie, tędy. - Właśnie.
Dzięki. Trafię.
Tak.
Otwórz ten ode mnie.
Dobrze.
Jaka ładna!
Moja zawsze ci się podobała.
Dziękuję.
Piękna.
Śliczna.
Gdzie mój prezent?
Żartuję.
To chyba on jest prezentem.
Rozpakujesz go później?
Ja mam dla ciebie prezent.
Kochana.
Od nas wszystkich.
Podaj dalej.
Więc, Benito…
to nie twój chłopak?
Nie mówiłam, że był.
Podobno trawka niszczy istotę białą.
Pamiętasz wszystko, co mówiłam?
Tak.
Nie będzie Kayleigh?
Zostawiła mnie, więc już więcej się nie pojawi.
Przykro mi, stary.
Takie życie.
Spotykasz się z kimś?
Na razie nie.
Czyli też masz posuchę.
Wiedziałem, że się wypalicie.
Płyniemy w rejs dla singli?
To nadal jest popularne?
I to jak. Całodobowe chlanie i bzykanie.
- Chore. - Mówię ci.
To ciało w bikini, skąpane w karaibskim słońcu…
Miałabyś branie.
Jesteś obleśny.
Dlatego syn cię nie zaprosił.
Jaka wredna. Idę po dolewkę.
No co? Żartowałam.
Dobrze, że przyjechał.
Przynajmniej się stara.
Miło być znów razem.
Tak.
Tęsknię za Belly.
Dasz wiarę?
- Jutro kończy 22 lata. - Jezu.
Pamiętasz jej trzecie urodziny?
Zmasakrowała tort.
- Lukier był wszędzie. - No.
Cześć. Może lampkę Bus…
czegoś tam po francusku?
- Chętnie. Dziękuję. - OK.
Ile nalać?
Jeszcze trochę.
- Proszę. - Już wystarczy.
- Dla pana? - Nie, dziękuję.
OK. Arrivederci.
Dziękuję.
- Za Belly. - Tak.
Polubiłem ich.
Wszystkich?
Większość.
Pamiętasz, jak mówiłem,
że przywiozę ci kawałek Cousins?
Jednak masz prezent?
Powiedzmy. Zebrałem piasek
kilka lat temu, w okolicach 4 lipca.
Pamiętam tamten pobyt.
Wiedziałem, że nie wrócę…
przez długi czas.
Więc kiedy tęsknię za domem…
wyciągam to
i czuję się bliżej wszystkich.
Pomyślałem…
że skoro trochę cię nie będzie,
to może ci się przydać.
Dziękuję.
Zostaw wiadomość.
Kochanie, oddzwoń, proszę.
Boże.
Ciągle będzie dzwonić?
Robię pięć różnych rzeczy naraz.
Więc pewnie tak!
- Mieszaj, ale lepiej w prawo. - Ciągle mieszam.
- Znalazłam kokilki. - Dziękuję.
Kochanie, jesteś. Świetnie wyglądasz.
Jesteś wkurzona, ale…
Nie jestem. Zrobiłeś coś, żebym była?
Podjąłeś życiową decyzję za moimi plecami?
- Słuchaj… - Ty słuchaj…
Myślałam, że nam się układa.
- Było miło. - Tak.
No było…
Jezu, nie. Nadal jest.
- Tak? - Układa nam się.
- Steven, mieszaj. - Dobra.
Układa się i jest fantastycznie.
Tak fantastycznie,
że wyprowadzasz się na drugi koniec kraju beze mnie.
Nie mówiłem tak.
Więc przeoczyłam, gdy mnie o to pytałeś.
Zmusiłem cię już do Bostonu…
Po pierwsze…
mnie nikt do niczego nie zmusza.
Racja. Przepraszam.
Tylko mówię…
Nie mogę prosić, żebyś jechała ze mną do Kalifornii.
Nie daj Boże, coś nie wyjdzie…
Uważasz, że nam nie wyjdzie.
Źle wyszło.
- Dobrze, że… - Szlag.
- …nie zmarnuję… - Nie o to mi chodzi!
Tak powiedziałeś.
- Nie wyjdzie nam? - Słuchajcie.
Kocham was na zabój, ale wynocha z mojej kuchni!
- Sorry. - Przepraszam, Jere.
- Kochanie. Nie o to mi chodziło. - Nie uda się…
Szlag.
Tak trudno mieszać w prawo?
Pogadajmy o tym na poważnie.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Nie wiem, co ci powiedzieć, bo nie wiem, czy chcę jechać.
Nie wydurniaj się. Jedziesz.
To twoje marzenie.
Denise cię zabije, jeśli spieprzysz jej szansę.
Dobrze, ale…
Życie z tobą to też moje marzenie.
Skoro to prawda,
to czemu nie zapytałeś, czy z tobą pojadę?
Mów szczerze.
Myślałeś, że wytnę numer?
Nie.
Gdybyś rok temu zapytał, czy przeniosę się na drugi koniec kraju,
całkiem bym spanikowała.
I pewnie znów z tobą zerwała.
Ale już się nas nie boję.
Boję się, że tego nie wiesz.
Rozumiem.
Ale nie w tym rzecz.
Nie chcę…
żebyś cokolwiek dla mnie rzucała.
OK?
Robiłaś to dla Lucindy.
Nie chcę cię ograniczać.
Nie ograniczasz mnie, gamoniu.
Chcę być z tobą.
Chcę być też zajebistą ekspertką od PR-u,
ale w San Francisco mam na to takie same szanse
co w Bostonie.
Nawet lepsze.
Dobrze, ale…
Serio się spakujesz i przeprowadzisz
do Kalifornii dla mnie?
Nie dla ciebie. Z tobą.
Jeśli tego chcesz.
Tay, kocham cię.
Zajebiście cię kocham.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
To przeznaczenie.
Widzą nas?
Chyba im to obojętne.
- Moja mama tam jest. - To ważny dzień.
- To nieprofesjonalne. - No.
Boże! Przeprowadzamy się do Kalifornii!
Jedziemy do Kalifornii.
Obłęd.
Raczej.
Tak.
Ale wiesz co?
Co złego może się stać?
Mogłabym…
Czemu jesteś taka porąbana?
Musisz tak się droczyć?
Dobrze się bawiłaś?
Mam ci teraz mówić „Isabel”?
Nie.
Mów mi Belly.
Impreza przedurodzinowa.
Mam 22 lata dopiero od…
półtorej godziny.
Ale tak, było bardzo fajnie.
Doskonale.
Mogę ci coś wyznać?
Przed przyjazdem sądziłem, że może się tu ukrywasz.
I karzesz za to,
co się wydarzyło.
I że wysłałaś się na wygnanie.
Nie uważałem, że na to zasługujesz.
Pomyślałem tak, bo sam tak długo robiłem.
I chyba…
łudziłem się, że to tymczasowe.
I że sobie wybaczysz, i wrócisz do domu.
- Conrad… - Wiem.
Gadam od rzeczy.
Rozumiem cię.
Nie chowasz się.
Stworzyłaś sobie wspaniałe życie.
Cieszę się, że mogłem je zobaczyć.
Ja też.
Masz trochę racji.
Na początku się ukrywałam.
Było ciężko, czułam się samotna.
Uważałam, że na to zasługuję.
Nie jesteś czarnym charakterem.
Oboje wiemy, że jestem.
Rozbiłam waszą więź z Jere’em…
I twoją rodzinę.
Wszyscy to zrobiliśmy.
Nie ty miałaś trzymać nas razem.
Byliśmy dziećmi.
Nie chcieliśmy się skrzywdzić.
Gwarantuję ci,
że ze złożonych wtedy obietnic
dziś nikt nie będzie cię rozliczać.
Powiem za siebie, że ja nie będę.
Jere wie, że tu jestem.
I nie ma nic przeciwko?
Nie wiem. Życzył mi powodzenia.
Ale na wesoło
czy ironicznie?
Jest pełnia.
Fajnie, że możemy ją razem oglądać.
Belly…
Mamy jeszcze jeden przystanek.
Chodź.
Dobrze.
Wylizali do czysta miseczki po gazpacho.
Świetnie.
- Wszystko gra? - Tak.
A będzie lepiej.
Testuję deser.
Jeśli się nie uda,
polecisz mi po batoniki.
Na pewno będzie dobrze.
Miodzio. Wskakuj.
Będziesz degustatorką.
- Gotowa? - Tak.
Dobra.
Trochę tego.
Dobra.
Proszę.
No dobrze.
Proszę, proszę.
I jak?
Jezu, niesamowite.
Poważnie?
Serio. Jest pyszne.
- Super. - Boże.
Ale się pławisz w sukcesie.
Niesamowite, stary.
- Szkoda, że mama tego nie widzi. - Boże.
Adam jest pod wrażeniem.
Robienie ciasta to nie ratowanie życia.
Chryste.
Masz brata na medycynie. Ile będziesz o tym jojczyć?
Szczerze? Ledwo go znam,
ale wydaje się wkurzający.
Taki typ, który będzie podkreślał, że jest lekarzem
do końca życia. Wielkie mi halo.
Akurat. Na kolacji próbnej
spijałaś mu z ust, jak gadał o stażu.
Świrujesz na jego punkcie jak reszta.
Stary, sam świrujesz na jego punkcie.
Nie wiem czemu, skoro jesteś ideałem.
Jestem ideałem?
Jezu.
Nie udawaj, że nie wiesz, jaki jesteś boski.
Wyglądasz jak model.
Widziałam Taylor i Stevena na przystani.
Raczej jedzie z nim do San Francisco.
- Zero zdziwienia. - No tak.
Będzie ci ich brakować. Trochę słabo.
No. Nigdy nie byłem sam.
Zawsze się tego bałem.
Po zaręczynach Belly powiedziała,
że jednak nie jedzie do Paryża.
Wiedziałem, że chciała,
ale gdy zrezygnowała, nie protestowałem,
bo nie chciałem być sam.
Czas samemu dobrze mi zrobi.
Nie będziesz już użerać się z czepialską współlokatorką.
Więc tyle dobrze.
Nie gadaj. Będę za tobą tęsknić.
- Naprawdę? - Bardzo.
OK.
Żałuję, że nie zrobiłem…
Czego?
Tego…
Wybacz. To nie było w porządku?
Nie wierzysz, że całujesz synalka szefa?
Nie wierzę, że on całuje mnie.
Proszę o uwagę.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Cieszę się, bo pierwszy raz mogłem gotować dla tylu osób.
Oby nie po raz ostatni.
Oby nie.
Na zdrowie.
Zdrowie.
Dobra robota.
Świetna mowa.
Zdrówko.
Smaczne.
Dobra.
Jere. Masz chwilę?
Muszę przygotować desery.
Proszę.
Dlaczego mnie nie zaprosiłeś?
Nadal jesteś zły za odcięcie od kasy?
Masz mnie za nieudacznika. Może nim byłem,
ale już nie jestem.
Myślisz, że tak cię widzę?
Jestem dumny z tego, co dziś zrobiłeś.
Nie dziwi mnie to, bo zawsze wierzyłem w twój potencjał.
Zawsze byłem dumny. Myślałem, że to oczywiste.
Najwidoczniej mogłem to mówić.
Jestem dumny.
Dzięki, tato.
OK.
Nie siedź tam za długo.
Ludzie chcą cię widzieć.
Jasne.
Dobry wieczór.
Jesteśmy.
Pięknie, prawda?
Zobacz, jak światło obija się w wodzie.
Magiczny widok.
Racja.
Zatańczymy?
Pamiętasz nasz ostatni taniec?
Na studniówce.
Nie popisałem się.
Zachowałam się jak bachor.
Wyobrażałam sobie, że będzie jak w filmie.
Przetańczymy wieczór, a potem
wrócimy do hotelu i będziemy…
Kochać się?
Tak. Uprawiać seks.
Ale zamiast tego…
Nakrzyczałem na ciebie w deszczu
i spieprzyłem jak tchórz.
Jest co wspominać.
Niezapomniany bal.
Jak pogrzeb mojej mamy, gdy wykrzyczałaś, żebym spieprzał.
Kazałam ci iść do diabła.
Faktycznie robi różnicę.
Czuję się, jakby to było milion lat temu.
Przez jakiś czas…
twoje listy mnie pokrzepiały.
Kiedy czułam się samotna
lub tęskniłam za domem…
czytałam je sobie.
Czytałam je w kółko.
Czemu tak długo nie odpisywałaś?
Bo chciałam ruszyć do przodu.
Żeby zapomnieć o przeszłości,
musiałam wygasić uczucie do ciebie.
Udało ci się?
Chodźmy do mnie.
Ja to zrobię.
Marzyłem o tym.
O tobie.
Wiesz…
Słucham?
W każde urodziny życzyłam sobie, żeby być z tobą.
Już się mnie nie pozbędziesz.
Pewnie wszyscy walą z życzeniami.
Tak.
Boże, już czwarta rano.
O której masz konferencję w Brukseli?
Pomyślałem, że…
sobie odpuszczę, bo pierwszego dnia są tylko mowy powitalne.
Pojadę jutro.
Nie zmieniaj swoich planów dla mnie.
Ja nie zmienię swoich dla ciebie.
Nie oczekuję tego.
To dobrze,
bo mam tu swoje życie.
Wiem.
Świetnie cię rozumiem.
Dobrze.
Dokąd idziesz?
Muszę się wysikać.
Nie chcę dostać ZUM-a.
- Studiujesz medycynę, to wiesz. - Tak.
Oczywiście.
Sto lat
Powinieneś być na konferencji od początku.
O której następny pociąg?
Pierwszy jest o piątej.
Ale…
jeśli zjemy śniadanie, nadal będę mieć dużo czasu…
Nie jestem głodna.
Dobrze. Pojadę tym o piątej.
Wszystko gra?
Zrobiłem coś źle?
Myślisz, że co się teraz wydarzy?
Myślałem, że ty i ja…
Pojawiłeś się u mnie
bez zapowiedzi w moje urodziny.
Jaki miałeś plan?
Nie miałem żadnego.
Chciałem…
zobaczyć się z tobą.
- Powiedzieć ci, że… - Że co?
Że cię kocham.
I co jeszcze?
I chciałem…
wiedzieć, czy wciąż mnie kochasz.
Już mnie nie kochasz?
Kocham cię od zawsze.
W tym problem.
Nie sądzę, że to problem.
Skąd mamy wiedzieć, że się kochamy, bo tego chcemy,
a nie, że ktoś nam to wmówił?
Myślisz, że cię kocham,
bo gdy miałem sześć lat,
mama powiedziała, żebyśmy się pobrali?
Nie.
Nie o to mi chodzi.
Gdyby mama nie zachorowała znów,
to czy bylibyśmy razem?
Może pojechałbyś tamtego lata na obóz?
I nawet na mnie nie spojrzał?
Gdybyśmy nie stracili Susannah…
to czy…
wzięłoby nas tak mocno?
A jeśli…
kochasz mnie, bo twoja mama tego chciała?
A teraz już jej nie ma.
To nie dlatego…
cię kocham.
Próbowałem wszystkiego…
żeby cię nie kochać i chronić Jere’a.
I żeby cię…
nie pogrążać w moim smutku.
Walczyłem z tym uczuciem.
Na długo przed chorobą mamy.
Zawsze byłaś mi droga.
Zawsze mi na tobie zależało.
W pewnym momencie
zacząłem patrzeć na ciebie inaczej. Wystraszyłem się,
bo nie chciałem,
żeby między nami coś się zmieniło.
Moje uczucia do ciebie
nie mają nic wspólnego z moją mamą.
Jeśli poznalibyśmy się dziś,
to bym cię pokochał.
Daj spokój.
Skąd ta pewność?
Bo zmieniłem w sobie wszystko.
Jedyne co się nie zmienia, to moja miłość do ciebie.
Conrad, ja…
Chciałabym być tego tak pewna jak ty.
Ale nie mogę.
Przykro mi.
A mnie nie.
Spróbuję złapać ten pociąg.
Najlepszego, Belly.
Chciałam wierzyć, że się zmieniłam.
I nie jestem tą samą dziewczyną.
Ale nadal nią jestem. Czy ona była taka zła?
Podążała za głosem serca
i mimo popełnionych błędów
wierzę, że wciąż zasługuje na miłość.
Nadal ją kocham.
I nadal kocham jego.
Mam brązowe włosy i oczy,
i zawsze będę kochać Conrada Fishera.
Conrad!
Taxi!
Conrad?
Wolne?
Conrad,
wybieram ciebie… z własnej, nieprzymuszonej woli.
Jeśli istnieją nieskończone światy,
każda wersja mnie cię wybierze,
w każdym z nich.
Kocham cię, Belly.
Ja ciebie też.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Nie wróciłam tamtego lata.
Ale w końcu tak.
Nic nie przebija
powrotu do domu po długiej nieobecności.
I jak zawsze
ten dom składał miliony obietnic na nadchodzące lato…
I na to, co może się stać.
ŚWIĘTA W PARYŻU
Z całego serca dziękuję za miłość okazaną
Tego lata stałam się piękna.
Czy poznaliście Belly w pierwszej powieści, czy w serialu,
dziękuję, że stała się częścią waszego lata.
Włożyliśmy w ten serial wiele serca.
Jesteśmy wdzięczni, że byliście z nami.
Może kiedyś jeszcze spotkamy się w Cousins.
Ślę całusy! Jenny
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger