இதற்கு முன்பு த சம்மர் ஐ டர்ன்ட் ப்ரிட்டி இல்…
நான் பிறந்த போது சூஸானா சொன்னது, நான் அவளது
பிள்ளைகளில் ஒருவனுக்காகத்தான் உரிமையாவேன் என்பது.
கான்ராடா, ஜெரமையாவா?
எல்லாத்தையும் உதறிவிட்டாயே ஏன்? ஏன்?
நாம் பரஸ்பரம் காதலித்தோம்னு நினைத்தேன்.
நாம் காதலித்தோமே.
நீ என் உற்ற நண்பன்.
இன்னும் மேலாக நினைத்த தருணங்கள் உண்டு, ஆனால் காத்திருந்தேன்.
-இசபெல் கான்க்லின், நீ என்னை மணப்பாயா? -ஆம். மணப்பேன்.
விளையாடுறியா?
அவனை மணக்காதே. என்னோடு இரு.
என்னைப் பாரத்து சொல், என் கண்ணை பார்த்து சொல்லணும், நீ அவனை இன்னும் காதலிக்கலைனு.
-ஜெரமையா, உன்னை காதலிக்கிறேன். -நான் அதைக் கேட்கல.
இது கான்ராட், பெல்லி இருவரின் காவியக் காதல், ஆத்மஜோடி மாதிரி.
அவங்கள பார்த்தா, நாம் எவ்வளவோ மேலாச்சே.
நாங்க மீண்டும் மீண்டும் சேரறோம்னா,
அந்தக் கதை முடிஞ்சுடலன்னுதானே தோணுது.
ஆனா அது சரிவரலன்னா என்ன செய்யறது?
-எங்கே இருக்கே? -நான் பாரிஸ்ல இருக்கேன்.
பெல்லி, எப்படி இருக்கா? அவளுக்கு என் கூட பேசவாவது பிடிக்குமா?
உன்னை நீயே தெரிந்துகொள்ளும் இடரை எதிர்கொள்ளணும்.
என்னுள் ஒரு பகுதி, எப்படியும், நாங்க மீண்டும் ஒண்ணாவோம்னு சொல்லிட்டுருக்கும்,
நீ என்ன செய்யணுமோ செய்.
எனக்கு பிடிக்கணும்னு எதிர்பார்க்காதே. அந்த உறவை வீணாக்கிடவும் செய்யாதே.
த சம்மர் ஐ டெர்ன்ட் ப்ரிட்டி
-உன் முடி அழகா இருக்கு. -நன்றி.
பத்திரமா இரு, சரியா?
பெல்லி.
கான்ராட்.
சப்ரைஸ்!
இங்கே வா. அணைப்போம். ஹை.
உன் முடி அழகா இருக்கு.
சரி, நன்றி.
இங்கே எதுக்கு வந்தே?
அது.
மன்னி. திடீர்னு முடிவு பண்ணது.
பிரஸ்ஸல்ஸ்ல ஒரு மாநாட்டுக்கு வந்தேன்,
பாரிஸ்லருந்து, கொஞ்ச தூர ரயில் பயணம்தானே அது.
-ஆம். -ஆக…
-உன் பிறந்த நாளாச்சே-- -அது நாளை.
எனக்குத் தெரியும். சும்மா…
மாநாடு நாளைக்குத்தான் ஆரம்பம்.
உன்னை பார்க்க வரலாமேன்னு நினைச்சேன். அதன் பிறகு,
பிரஸ்ஸல்ஸுக்கு அடுத்த ரயிலில் போகலாமேனு.
உனக்கு ஏதோ வேலை இருக்கும் போல.
ஆமாம், வேலை இருக்கு.
பரவாயில்ல. சொல்லாமலே உன் வீடு வரை வந்துட்டேன், அப்ப…
சரி, உன் ரயில் எப்போ?
நிறைய இருக்கு.
நான், அதான், உன்னை பார்க்க முடியலன்னா,
கொஞ்சம் சுத்திப் பார்த்துட்டு, கடைசி ரயிலில் போகலாம்னு இருந்தேன்,
அதனால, இப்ப ஒண்ணும் பிரச்சினை இல்ல.
வந்து, எனக்கு 8:00 மணிக்கு வேலை இருக்கு, ஆனா…
அது வரை உன் கூட இருக்கலாம்.
-அப்படியா? -ஆம்.
-மறுபடி சுற்றுலா பயணியாவது, ஜாலி. -அப்படியா?
-ஆமா. -நல்லா இருக்கும்.
அருமை. சரி, உன் பையை என் அடுக்ககத்தில வெச்சுட்டு வர்றேன்,
-பிறகு நாம் போகலாம். -சரி.
இங்கயே இரு, வந்துடறேன்.
சரி.
என்ன செய்றே நீ?
சுற்றுலா வழிகாட்டி போல கொஞ்சம் போக்கு காட்டிட்டு, அவன் வழியில அனுப்பிடலாம்.
சரி, இதோ தக்காளி இருக்கு.
இதில, 25.
ஹே.
-ஹே. -விழித்து எவ்ளோ நேரம் ஆச்சு?
அஞ்சு மணிக்கு.
அடடா.
அதான், நான் 30 பேருக்கு நாலு வகை உணவு தயாரிக்கணும்,
"பாஸ்டனின் வளரும் கவர்ச்சி செஃப்," பட்டம் எதிர்பார்கிறேன்,
டேய்லரது புதிய டிக்டாக் பதிவின் படி,
நீதானே இருப்பதிலேயே மிகக் கவர்ச்சியான செஃப்.
இதில் அவளுக்கு நான் ஏன் சம்மதித்தேனோ?
இதில நீ கலக்கிட்டா, நகரின் அஞ்சு நட்சத்திர ஹோட்டல் எல்லாம், உன்னை சுடு-குளிர்
உணவு, சமையலறை நிர்வாகியாக்குவாங்க.
சுடு-குளிர் உணவு நிர்வாகின்னா தெரியுமா?
இல்ல, எனக்குத் தெரியாது.
அந்த ஃபோனை எடுத்துப் பேசேன்?
கான்ராட் இன்று நல்லிரவாகட்டும்ன்றான். பிரஸ்ஸல்ஸ்ல இருக்கானா?
இல்ல, பாரிஸ்ல பெல்லியோட.
என்னது.
ஆமா. விடு.
ராத்திரி விமான நிலையத்திலருந்து பேசினான்.
உன் விஷயத்தில தலையிட வேணாம்னு, ஆனா--
டினீஸ், என் விஷயம், உன் அதிகப்படி அறையில கடந்த ஆறு மாதமா தங்கி இருப்பதுதான்.
நமக்குள்ளே நல்லா போகுதே.
சரி. சரி. ஆனா உனக்கு பரவாயில்லயா?
பரவாயில்ல.
ஆம். எதிர்பார்ப்பு என்னமோ மோசமான விஷயம்தான், ஆனா…
இப்ப பெல்லியும் கான்ராடும் ஒருவழியா ஒண்ணா சேர்வதால்,
அது அவ்ளோ மோசமில்ல.
இது முன்னேற்றமாகுமா?
யாருக்குத் தெரியும்?
அதோட-- ஹே, வேணாம், வெச்சிடு.
-இல்ல, இது மட்டும். -உனக்கல்ல.
ஒண்ணே ஒண்ணுதான்.
ஹே, நான் சொல்ல வந்தது,
நமக்கு புது சோஃபா வாங்கினேன்.
சோஃபா இருக்கே.
அந்த சோஃபாதான் உனக்கு பிடிக்காதே.
அதில உட்கார்ந்து வேலை செய்றப்போ, எப்பவும் புலம்புவாயே
முதுகு வலிக்குதுன்னு.
-நான் இங்கிருப்பது உனக்கு பிடிக்கல. -இல்ல.
உன் வீட்டுக்கு இருக்கைகள் வாங்கறேன் மடையன் போல.
இல்ல, ஜெரமையா. போதும். அதல்ல.
நான் கலிஃபோர்னியாக்கு பெயரப் போறேன்.
ஒரு மாதத்தில்.
-என்னது? -தெரியும்.
ஸ்டீவனும் நானும், எங்க வணிகத்துக்கு ஊக்க முதலீடு வருவதால்,
சான் ஃபிரான்சிஸ்கோவுக்கு போக வேண்டிய அவசியம் இருக்கு,
ஆனா உன்னை அம்போன்னு விட்டுட்டு போயிட மாட்டேன்.
டினீஸ், நான் உனக்காக ரொம்ப உற்சாகமாகிறேன்.
உனக்கு சேர வேண்டியது.
-எவ்ளோ கஷ்டப் பட்டே. -நன்றி.
ஐயோ. டேய்லருக்கு கோபம் வருமே.
சரி. உண்மைல ஸ்டீவன் கான்க்லின் இன்னும் அவளிடம்
சான் ஃபிரான்சிஸ்கோ போகப் போவதை பத்தி சொல்லல, ஆக இப்போதைக்கு சொல்லாதே.
என்ன?
மன்னி, இரு, இப்ப-- நீ என்ன சொன்னே?
-அவனை கொன்னுடுவேன். -டேய்லர், தயவு செய்து பொறு.
அப்புறம், இன்றிரவு ஏதோ விஷயம் கசியுதேன்னு கண்டுபிடித்தேன்,
இப்போ எல்லாம் வெடித்து, மூழ்கியே போனேன்,
அதனால், எல்லாமே நாசமானது என்பேன். சொதப்பியது. எல்லாத்தையும்!
டேய்லர், தயவு செய்து, இரு. மன்னி.
போய் குதிக்கப் போறேன்.
ஆம். அப்படியே செய்.
அதைத்தான் செய்யறேன். குதிக்கப் போறேன்.
ஐயோ, ரொம்ப குளிருது.
இதுக்கப்புறம் என்ன பாக்கணும்?
ஐஃபில் ட்வர்தானே? சரியா?
-கண்டிப்பா. -நல்ல காட்சிகள் கிடைக்கும்.
இன்னும் வேற எது? நாம போகக் கூடியது…
ஜிம் மாரிஸன் அடக்கமான பேர்-லாஷஸ் கல்லறை தோட்டம் போலாமா?
-ஆம், அருமையா இருக்கும். -சரியா?
நான்…
ரொம்ப நாளா கற்பனை பண்ணிகிட்டிருந்தது…
இங்கே உன் வாழ்க்கையை பத்தி.
நான் நினைப்பது…
சொல்ல தெரியல, உனக்கு பாரிஸ் எப்படி தோணுதோ அப்படி,
அதே போல, நானும் உணர விரும்பறேன்.
சரி.
உன்னை எங்கே கூட்டிப் போகணும்னு தெரியுது.
எங்கே?
நீயே பார்.
எங்கே?
பார், பாஸ்டனுக்கு இந்த மடையனால்தான் இடம் மாறினேன்.
புது வேலையில் சேர்ந்தேன், இப்ப என்னடான்னா,
விட்டுட்டு அவனோட கலிஃபோர்னியா ஓடணும்ன்றானே?
நான்-- அப்படி சொன்னதா சொல்லலையே.
அவன் ஒன்னும் சொல்லலே.
அவன் என்னை விட்டு விலகப் போறான்றியா?
-நான் அப்படி சொல்லலே! -என்ன இருந்தாலும் சொல்.
-அவன் சொன்னானா? -மாற, இருபது இடங்களை பார்த்தேன்,
ஆனா கிடைக்கல.
ரெண்டு பேருக்கும் பிடித்த இடம் கிடைத்ததா?
இல்ல, வேற வேலையா இருந்துட்டோம்.
இனி-- நாங்க தேடி கண்டுபிடிப்போம்.
ஏன் என் காதலன், ரகசியமா நாட்டின் அந்தக் கோடிக்குப் போறான்னு புரியல.
இப்போ, நான் கறியை எடுத்து மசாலா தடவி ஊற வைக்கணும்,
இறால் சுத்தம் செய்யும் நேரத்தில அதுவும் தயாராக,
சரியா இருக்கும், ஆனா சாப்பிட இடம் இல்லன்னா எல்லாம் பாழாயிடும்.
தெரியும். மன்னி. தெரியுது.
இதை ரத்து பண்ணிடலாமோ.
-இல்ல இல்ல வேணாம். -இல்ல. வேணாம்.
இரு. கடற்கரைல இருக்கும் உன் மகா அழகான வீடு பத்தி என்ன சொல்றே?
அது அருமையான சூழல் உள்ளது.
தெரியலயே.
எல்லோரும் தோற்றத்தில அசந்துடுவாங்க. அங்க பெரிய சமையலறை வேற இருக்கே.
மறுபடி போகவே இல்லே அது-
ஜெரமையா, நீ அங்க போக தயாரா இல்லன்னா, வேற இடம் தேடுவோம்.
இல்ல, டினீஸ், நீ சொன்னதே சரி.
எனக்கும் நல்லதாகும். விருந்துக்கும் நல்லதாகும்.
நான் போக தயாராகிறேன்.
-சரி. -ஸ்டீவனிடம் சீக்கிரமா பேசுவோம்.
கண்ணு, ஸ்டீவனிடம் நீ பேசணுமே?
அவனிடம் பேசப் போறேன்.
சரி. ஆகட்டும்.
ஒரு நாள் பொறுப்போமே? தயவு செய்து?
ஜெரமையாவுக்கு இது முக்கிய இரவு. எனக்கும்--
எனக்கும் இது முக்கிய இரவு.
சரியா செய்தா, என் பாஸ் அவரது விளம்பர பிரச்சாரத்தை என் தலைமைல செய்ய
விடுவார், அப்ப நான் செய்ய வேண்டியது இவ்ளோதான்--
இந்த உணவு விளம்பரதாரர்களை எல்லாம் கசின்ஸ் அழைத்து போவது, உணவு வினியோக டிரக் பாதையை
யோசித்து மாற்றி, வெயிட்டர்களையும்
வாடகை உபகரணங்களையும்,
கொண்டு போனா போதும்.
-போச்சு! -சரி.
சரி. ஹை. ஏம்பா.
நல்லா செய்வே. நானிருக்கேன் உதவ.
இல்ல, நீ சரிதான்.
நான் பொறுமையா இருக்கேன்.
முனைப்பா இருக்கேன், சரியா?
லேசர் போல துல்லியமா இருப்போம், நாம் சாதிப்போம்.
இங்கே நாம் வர அனுமதி உண்டா?
-இது கற்பனைக்கே எட்டாதது. -ஆமாம்.
இங்க அடிக்கடி வருவியா?
முன்பு வருவது வழக்கம்.
இங்கே முதன் முதலா வந்தப்போ,
எப்படி சமாளிப்பதுன்னு யோசிச்சிட்டுதான்
இருப்பேன். வேலை முடிந்த பின் தினமும்
நிறைய நேரம் இருக்கும். அதோட, நான் வேலை செய்யும் இடத்தின் நிர்வாகி,
அவ பேர், செலீன்,
முன்பு அவ இந்த கட்டடத்தில் வேலை செய்தவ,
அவதான், இந்த மேல் மாடியைப் பத்தி எனக்கு சொன்னவ.
அதனால…
சொல்ல தெரியல, பாரிஸை இங்கிருந்து பார்ப்பதே, ஏதோ நல்லா இருக்கும்.
எல்லாம் நம் முன்னால விரிந்து.
இது அப்படியே என்னை திடீர்னு சில விஷயங்களை உணர வைத்தது.
இது இருக்கும் விதமே,
ரொம்ப அழகா அமைஞ்சிருக்கு. எனக்கு அப்படியே,
-அசந்து போயிடுவேன். -மனித உடலை போல.
உடலை ஒவ்வொரு உறுப்பா தேடி புரிஞ்சு கொள்ள முடிந்தால்,
அது ஒரு முடிவில்லாத வேலை, அப்படியே ஆட்கொள்ளும்,
ஆனா, கொஞ்சம் பின்னால் போய், முழுமையா மறுபடி பார்த்தா, மனித உடல்ன்றது,
எப்படி இசைக் கச்சேரி போல ஒன்றிசைந்து, வேலை செய்யுதுன்னு,
திடீர்னு, தெளிவாக ஆரம்பிக்கும். அது ரொம்ப அற்புதமா இருக்கும்.
இதைத்தானே சொல்ல வந்தே? இல்லையா?
-இல்ல, அதான். -சரி. சொல்.
ஒரு நொடி,
நீ சொன்னத பார்த்தா--
மேதாவி மாதிரி இருக்கா?
அதே பத்து வயது பையன் போல.
இங்கே பாரிஸ்ல, ரொம்ப செளகரியமா
இருக்கே போலிருக்கே.
ஆம். அப்படிதான் இருக்கு. இப்போ.
-இங்க வர்றதுக்கு ஒரு வருஷம் ஆச்சு, ஆக… -சொல்?
அதாவது, என்னன்னா,
சின்ன சின்ன வேலைனா கூட, அடுக்ககத்தின் வெளியே போகவே என்னை நானே
வலிய தயார் படுத்திக்க தேவையானது.
-எந்த மாதிரி வேலை? -அது,
என்ன வேலை?
வாஷிங் மெஷின் பவுடரை, மால்ல போய் கண்டுபிடிப்பது.
எனக்கு எது வாஷிங் மிஷின் சோப், எது பாத்திரம்
துலக்கும் சோப், தெரியாது.
நினைக்கறத விட அது கஷ்டம்,
யாரிடமாவது கேட்டு
தெரிஞ்சுக்க, "லெஸீவ்"னு சொன்னா என் ஃப்ரெஞ்ச் உச்சரிப்பு இங்கே புரிவதில்லை.
நல்லா புரியுதே.
கான்ராட், நல்ல ஃப்ரெஞ்ச் எப்படி இருக்கும்னு உனக்கு தெரியாது.
ஆம், பல சமயங்களில் என்னை முட்டாள் போல உணர்ந்திருக்கேன்.
ஆனா, ஒரு நாள் இங்கே வந்து, சூரிய உதயத்தை பார்த்தப்போ,
நீ பசிஃபிக் கடலை முதன் முதலா பார்த்தது பத்தி நீ சொன்ன
அந்த விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது.
அது உனக்கு நினைவிருக்கா?
அது இன்னொரு கிரகத்துக்கு போனது போலிருந்ததுன்னு நீ சொன்னாயே.
எது வேணும்னாலும் நடக்கலாம்னு.
பாரிஸ் எனக்கு அது போலதான் ஆனது.
அது உண்மைல கஷ்டம்,
ஆனா, தாக்கு பிடித்தேன்.
அதனால, நான் இப்போ உலகின் மிக அழகிய நகரில் வாழ முடியுது.
உன்னால முடியும்னு தெரியுமே.
அப்படியா? எப்படி தெரியும்?
பாரேன், உங்க அம்மா உன்னை எப்படி கூப்பிடுவாங்க?
உன்னை சுதந்தரப் பறவைன்னு சொல்லுவாங்க.
அதைப் புகழ்ச்சியா நான் நினைக்க முடியாது.
புகழ்ச்சிதான்.
நீ எப்பவுமே பிடிவாதமாகவும்,
உறுதியானவளாவும் இருந்தாயே? சவால் விட்டா பின் வாங்கவே மாட்டாயே?
போட்டிக் குணம் கொண்டவள், குறிப்பா சொன்னா, நீ உனக்கு எதிராகவே போட்டி போடுவது.
பாரேன், அதெல்லாம்
பார்க்கும்போது, பாரிஸ்ஸாம் ஒண்ணுமில்ல.
இன்னக்கி ராத்திரி வருவாயா?
கடைசி ரயில் இருந்தா.
ஆம். ஒரு ரயில் நள்ளிரவில் இருக்கு, ஆனா நான் உனக்கு
ஒரு தடங்கலாக விரும்பல,
வந்தா தடங்கலா இருக்குமே.
வெறும் நண்பர்கள் மட்டுமே, அவங்க, பிறந்த நாளுக்கு முந்தைய விருந்து தர்றாங்க.
ஆம், நீ வரணும். வேடிக்கையா இருக்கும்.
பழைய நண்பன் அங்கே வருவது, அருமையாகவும் இருக்கும்.
நிஜமாதான சொல்றியா?
சரி.
ஹே, இது எப்படி இருக்கு?
-கொஞ்சம் மேலே தூக்கேன்? -இதோ.
கொஞ்சம் கீழே வரணும்.
டே, இத சாப்பிட்டுப் பாரேன்.
-இதோ -டினீஸை உனக்காக
வேலை செய்ய வெச்சிட்டியே?
இல்ல, அவ செய்வது உனக்காக.
-எல்லாம் பிரமாதமா தெரியுது. -ஆம்.
இப்ப இதை சொதப்பாம இருப்பது என் பொறுப்பு போல.
-இதன் சுவை எப்படி? -அருமை.
இதில் பேஸில் எண்ணெயை கலக்கவே இல்லையோ.
உனக்கு என்ன வேணும்னு தெரியல, ஜெரமையா.
குளிர்ந்த தக்காளி சூப் போலிருக்கு. நல்லாவே இருக்கு.
-எல்லாம் வாங்கி வந்தேன். -மன்னி.
-வாப்பா, கண்ணா. -ஹை.
டினீஸ், தாழ்வாரத்தில உதவி வேணும்.
இதோ, கண்டிப்பா.
இவ்ளோ செய்யறியே நன்றி.
-அடடே. பரவாயில்ல, கண்ணு. -சொல்.
நீ உன் பாஸை கவர நினைப்பதும்,
-உனக்கு முக்கியம்னும் தெரியும். -ஆம்.
ஆம், பணிதானே எல்லாம்?
ஆம். அதே.
இல்ல. பிரமாதமா இருக்கே.
நீ அப்படி நினைப்பது மகிழ்ச்சி. என்ன புரிஞ்சுது சொல்லவா?
நம்ம வீட்டை எப்படியெல்லாம் வித்தியாசமா அமைக்க முடியும்னு
யோசிக்க நேரம் ஒதுக்காம, இந்த தனித்துவ
விருந்துக்கே நேரத்தை செல்விட்டேனே. அதாவது, வீட்டில்
இருப்பது மாதிரி உணர்வை தருவதற்கு?
இருக்கட்டும். சரி.
கூடத்தில் வண்ணம் பூசணும்னு நினைத்திருக்கேன்.
சரி. கண்டிப்பா செய்வோம்.
எனக்கு ஒரு பூனையும் வேண்டுமே.
பூனையா?
லூஸிண்டா என்னை வெச்சுக்க விடல, அதை தீமை நிறைந்தவைன்னு நினைப்பதால்,
ஆனா, நானும் நீயும் நல்ல பூனை பெற்றோரா இருப்போமே.
பூனைகளை, தேவதை போல வளர்ப்போம்.
சரி. சரி. அப்படியே.
இதைக் கொஞ்சம் யோசிப்போம்னு தோணுது.
-ஆமாமாம், இதுக்கு யோசிக்கணுமா, மண்டு! -என்ன சொல்றே--
சரி, அது உனக்கு அவ்ளோ முக்கியம்னா,
சரி, பூனையை வாங்குவோம்.
நாம் அதுக்கு தயாரா இல்லனுதானே--
இப்போ உன்னோட எதுக்கு, எனது வெயிட்டர்கள் யாரும் வரல.
இது என்ன சிக்கல்?
நிமிடத்துல வந்துடுவேன், கண்டிப்பா.
பரவாயில்ல. மெதுவா வா.
லெஸ் அன்னி
நிஜமாவே அருமையான வீடு.
நன்றி. என் தோழி ஜெம்மா கொடுத்தது.
ராத்திரி அவளை பாக்கலாம்.
எனது பழைய இடத்தோட ஒப்பிட்டா, இது அரண்மணை மாதிரி.
நண்பர்கள் உங்க எல்லோரையும் பார்ப்பது உற்சாகம்.
பார்க்க ரொம்ப அழகா இருக்கே.
நன்றி.
எதைக் கண்டுபிடித்தேன் பார்.
நான் போட்டு விடறேன்.
சரி.
நன்றி.
நாம போகணும்.
-ஆமா. -நல்லா இருக்கேனா?
-சரி. பிரமாதம். -ஆம். இப்ப போகலாம்.
-ஹே. -ஹலோ.
எப்படி இருக்கீங்க?
-ரொம்ப நல்லா, நீங்க? -அருமையா.
அசத்தல். இனிய பிறந்த நாள்!
ஹை. எப்படி இருக்கே?
வசீகரம் இது.
-பார்க்க மகிழ்ச்சி. -ஹை.
ஹே!
-இனிய பிறந்த நாள்! அழகா இருக்கே. -நன்றி.
-ஹை. எப்படி இருக்கே? -அருமை. நீ நலமா?
-என் அறைவாசி. -சரி.
இசபெல்!
உன் முடி!
அழகு!
அடேங்கப்பா. ரொம்ப வேகம் நீ.
இசபெல், யார் இவர்?
பசங்களா, இது கான்ராட். ஊரிலிருந்து நண்பன்.
கான்ராட், இவங்க என் நண்பர்கள். ஜெம்மா, மேக்ஸ்.
-சந்திக்க அருமை. -அந்த கான்ராட்?
-ஹை. -நான் மேக்ஸ்.
இவன் வந்திருக்கானே? நல்லதுக்கா, கெட்டதுக்கா?
பார்ப்போம்.
இஸபெல்!
அடிப்பாவி, அமெரிக்க சிறுக்கி.
இது வந்து அண்ணன்.
இவனே இவ்ளோ அழகுன்னா, இன்னொருத்தன் எப்படி இருப்பான்?
கான்ராட், இது--
-செலீன். -ஹை.
பாரிஸில், இசபெலின் உற்ற தோழி.
மன்னிக்கணும்?
ஜெம்மாவுக்கு அடுத்த படியாதான்.
உன்னை சந்திக்க மகிழ்ச்சி.
ஷாம்பேன் காக்டேல், ராணிக்கு.
இனிய பிறந்த நாள், அழகே.
கான்ராட், இது பெனிட்டோ.
ஹே. சந்திக்க மகிழ்ச்சிப்பா.
எனக்கும், நான் கான்ராட்.
உன்னை பத்தி எல்லாமே கேள்விப்பட்டோம்.
இங்க பாரிஸ்ல நீ ரொம்ப பிரபலம் போல.
பிரபலமா?
அடக்கி வாசி.
அடக்கிதானே வாசிக்கிறேன்.
ஹே, உனக்கு ஒரு பரிசு. வா.
-வா. ஜாக்கிரதை. -இதோ வந்துடுறேன்.
அப்ப, உன் பயணம் எப்படி இருந்தது?
நல்லா இருந்தது.
சரி, இசபெல்லை எப்படி உங்களுக்கு தெரியும்?
-அவளோட முதல் இரவில் என்னை காப்பாத்தினா. -அப்படியா??
ஆமாம். அதன் பிறகு நல்லா பார்டி பண்ணோம்.
அதுக்கப்புறம் நடந்தது எல்லோருக்கும் தெரியுமே.
ஆம்.
இப்ப முக்கியமான கேள்வி, உனக்கு வைன் பிடிக்குமா?
வைன் பிடிக்கும்.
-ஒரு க்லாஸ் வைன் தரவா? -தாங்க. நன்றி.
பெனிட்டோ, நல்லாருக்கு. நன்றி.
-பிடித்தது மகிழ்ச்சி. -காட்டு.
காட்டு! காட்டு! காட்டு!
நன்றி.
சரி.
கான்ராட், நீ செய்தது, ரொம்ப ரோமேன்டிக்.
இசபெலுக்கான காதலை உன் தம்பியை மணக்கும் தருணத்தில அறிவித்தது.
அப்படி சொல்றது ஒரு மாதிரி…
சரியான நேரம் இல்லேலே?
நியாயமா சொன்னா, காதலை அறிவிக்கணும்ன்ற எண்ணத்தில்,
நான் அந்த பேச்சை துவங்கல.
அதுக்கு மேலயும் அதை அடக்கி வைத்திருக்க
முடியாதே, அதுதான் ரோமேன்டிக் கதை.
நீங்க சொல்றத என் தம்பி ஒப்புக்க மாட்டானே.
இது ஏதோ படத்தில வர்ற மாதிரி இருக்கே.
படம் பார்க்கிற பாதிப் பேர், "சொல்லு கான்ராட். சொல்லு." என்பாங்க.
மிச்ச பாதிப் பேர், "வேணாம்! சொல்லாதே, சொல்லாதே" என்பாங்க.
ஆம், அந்த படத்தில அவன் வில்லனாகிறான்.
ஐயோ. வில்லன்னு இருந்தா, அது நான்தான்.
சரி, நாம கேட்க வேண்டிய கேள்வியை கேட்கல, அது என்னன்னா,
"கான்ராட், நீ பாரிஸுக்கு ஏன் வரணும்?"
இங்கே வேலையா வந்தான். பிரஸ்ஸல்ஸ்ல ஒரு மாநாட்டுக்கு,
ஆக, பாரிஸுக்கு ரொம்ப பக்கத்திலதானே.
ஒண்ணும் ரொம்ப பக்கமில்ல.
ஒன்னரை மணி நேரம்தானே.
பென்னி அன்பே, நிறுத்திக்க.
என்ன? கலிஃபோர்னியாலருந்து பிரஸ்ஸல்ஸுக்கு நேரடி விமானம் இல்லயா?
சரிப் பட்டு வரலயே.
இல்ல, நீ சொல்றது சரி.
நான் விமானத்தை மாத்தினேன். இவளைப் பார்க்கத்தான்.
ஹே பெனிட்டோ, கண்டுக்காதே.
இன்னும் இடிஞ்சு போயிருக்கான், இசபெல் கழட்டி விட்டதால்.
ஹே, கொஞ்ச ஜாக்கிரதை, என் உணர்வை பேசினா.
ஆறு வாரம்தானே ஆச்சு.
நான் இசபெலை என்னோடு மெக்ஸிகோ அழைத்துப் போக விரும்பினேன், ஆனா,
ஆனா, அவ வர மறுத்துட்டா.
விடு, நீ எப்பவுமே எனக்கு ஸ்கூட்டர் ஓட்ட கத்து கொடுத்தவனாவே இரு. ஆக…
நான் எப்பவுமே உனக்கு சைக்கிள் ஓட்ட கத்து கொடுத்தவனாவேன்.
இருக்கட்டும், நான் பாரிஸுக்கு, பிரஸ்ஸல்ஸ் கிட்ட இருப்பதால் வரல,
ஏன் வந்தேன்னா, எல்லா வருடமும்,
இசபெல் பிறந்த நாளை கொண்டாட, கசின்ஸ்ல எங்க கோடை வீட்டுக்குப் போவேன்,
ஆனா, இவ இப்ப இங்கிருக்கா
அதனால, கொஞ்சம் கசின்ஸ் நினைவை இங்கே கொண்டு வந்தேன்.
அச்சோ.
கசின்ஸா?
அண்ணன் தம்பின்னு நெனச்சேனே, இல்லையா?
யூகம் வேணாம்…
சரி, நல்ல செய்தி, உன் சகாக்களை வெயிட்டர்களுக்கு பதிலா வரவழைத்தேன்,
-பிரமாதம். அதே. -பிரமாதம்.
கெட்ட செய்தி…
கடல் உணவு ஆள் ஆர்டரை சொதப்பிட்டான், அதனால, இறால் இல்ல, நத்தைகள்தான்.
நத்தைகளை வைத்து நான் என்ன செய்வதாம்?
அதை சமை.
டே, அதை சமைக்க மாட்டேன், பார்த்துக்க?
-சரி. -அதை, அப்படியே,
தர்பூசணி புளிப்பு சாஸுடன் பச்சையா, பரிமாறுவேன்.
-எனக்குத் தெரியாது. -அருமை. நல்லாதான் இருக்கும்.
இன்னொரு விஷயம் என்னன்னா, வாடகை நிறுவனம்,
பழ சலாட் கொண்டு வர மறந்தாங்க,
-மறந்தாங்களா? நிஜமாவா? -இந்த சின்ன--
-ஆமாம். ஆனா இது பெரிய நெருக்கடியல்ல. -எப்படி?
நான் நகருக்குப் போய் அதை வாங்கி வந்துடுவேன். கட்டாயம் இருக்கும்.
நகருக்கு போகப் போறியா? உதவ,
-நானும் வர்றேன். -இல்ல, நானே போயிக்கறேன்.
அதுதான் நல்ல பழக்கமாகும்.
ஏண்டா, நான் கற்பனை பண்ணிக்கிறேனா, இல்ல டேய்லர் கிறுக்கா?
அவளுக்கு சான் ஃப்ரான்சிஸ்கோ பத்தி தெரியும், சரியா?
-என்ன? -ஆமாம்.
அவளுக்கு கோபம்.
சரி, அப்ப நான் அவ கிட்ட பேசி பார்க்கணும்.
ஆம், செய், ஆனா, வெளியில, இங்க வேணாமே.
-நேரம் சரியில்லயா? -இன்னும் ஒரு கெட்ட செய்தி வந்தா!
ஆமாம். இருக்கலாம்.
வாங்க, அப்பா, வந்துட்டீங்களே.
ஹே கண்ணா, சப்ரைஸ்!
எனக்கு அனுப்பிய அழைப்பிதழ் வந்து சேரலையோ.
நான் நினைப்பது--
இது அவ்ளோ பெரிய விஷயமல்ல. வெறும் விருந்து.
லாரல் என்னிடம் இதை சொல்லும்போது, இது பெரிய நிகழ்ச்சியா தோணுச்சு.
ஷாம்பேன் கொண்டு வந்தேன்.
என் திருமணத்துலே இருந்தது.
ஆம், வீணா போகக் கூடாதுன்னு நினைச்சேன்.
அதுக்கு ரொம்ப நன்றி, ஆடம். அதை பின் வழியா கொண்டு வெச்சுடுங்களேன்?
சமையலறை பக்கமா வேணாமா?
வேணாம். மன்னிக்கவும். விருந்தினருக்கு சமையலறைல அனுமதி இல்ல.
நான வந்து பார்க்கிறேன், கவலை வேணாம்.
-என் வீட்டிலேயேவா. -ஆம்.
நான் நல்லா மாட்டினேன். விருந்து ஒரு வழியாகுதே.
எங்கப்பா வேற, நான் சொதப்பறத பாக்க போறாரே.
சரியாயிடும்.
இல்ல. நான், வந்திருக்கவே கூடாது போலிருக்கே.
இந்த வீட்டுக்கு வந்தது, போன கோடையில், தோத்தாங்குளியா
வெளியேறியததான் கவனத்துக்கு கொண்டு வருது.
இந்த இடம் சபிக்கப்பட்டது. இதை ரத்து செய்யணுமோ.
இதோ பார், வேணாம், அப்படி பேசாதே. புரியுதா?
ஜெரமையா, மாதக் கணக்கில இந்த வாய்ப்புக்கு பாடுபட்டே,
இவ்ளோ தூரம் செய்து, அந்த வாய்ப்பு வந்துவிட்டதே, புரியுதா?
ஆக, நடந்து போன ஒண்ணு, இந்த வாய்ப்பைப் பறிக்க விடாதே.
நடந்து போனது, இந்த இடத்தை உன்னிடமிருந்து பிரிக்க வேணாமே?
இந்த வீடு ரொம்ப அருமை.
நீச்சல் குளம் வேற இருக்கே, அதிர்ஷ்ட வசமாக.
ஆம். ஆம். நீச்சல் குளம், அழகுதான்.
அதான் சொல்றேன்.
நீயும்தான், டினீஸ்.
அதான்.
நாம சந்தித்ததில மகிழ்ச்சி.
ஆமா, நீ,
உன்னால் முடியும், தெரியுதா?
சரி.
சரிதான்.
-இல்ல, இப்படி போறேன். -அப்படி போ.
சரி. உனக்கு தெரியும்.
ஆம்.
இசபெல், என்னோடதைத் திற!
சரிதான்.
ரொம்ப அழகா இருக்கே!
எப்பவுமே எனது பிடிக்குமே உனக்கு.
நன்றி.
அடேங்கப்பா, அழகு.
ரொம்ப அழகு.
அது சரி, என் பரிசு எங்கே?
சும்மா சொன்னேன்.
இசபெல், அவனேதான் பரிசு என்பேன்.
அப்ப, அப்புறமா பிரிச்சு பார்க்கப் போறியா?
உனக்கு என் பரிசு இதோ.
என் அன்பே.
எல்லோருக்கும்தான்.
பகிர்ந்துக்கலாமே.
அப்ப, பெனிட்டோ,
உன் காதலன் இல்லையா?
அப்படி சொல்லவேயில்லயே நான்.
போதை, மூளையை முடக்கும்னு சொல்வாயே?
நான் சொல்றதையெல்லாம் மனப்பாடம் செய்துபாயா என்ன?
ஆமாம்.
அப்ப, கேலீக் ராத்திரிக்கு வரலயா?
வந்து, கேலீக் என்னை விட்டுட்டு போயிட்டா. இனி கேலீக் கிடையாது.
வருந்தறேன்.
விடு, எனக்கு அதிர்ஷ்டமில்ல.
யார் கூடவாவது பழகறியா?
இப்போதைக்கு யாருமில்ல. இல்ல.
அதாவது, உனக்கு ஏதும் கிடைக்காது போல.
நீங்க சுரத்து இழந்து, பிரிஞ்சுடுவீங்களே.
நாம ஒற்றையர் கப்பல் பயணம் போகணும்.
காதல் கப்பல் பயணம்லாம் வேலைக்கு ஆகுமான்றது கேள்விக் குறி.
வேலைக்காகும். பார்த்தா அவை நாள் முழுதும் குடித்து கும்மாளமிடும் வகை.
-கேவலம். -நான் சொல்றேனே,
கரிபியன் வெயில்ல ரெண்டு பீஸ் உடைல, உடலழகை காட்டி போனா,
லாரல், பலரை கவரலாம்.
இவ்ளோ அசிங்கமாவா பேசறது.
அதனாலதானே ஜெரமையா உன்னை அழைக்கல.
இவ அல்பம். இன்னும் கொஞ்சம் மது எடுத்துக்கறேன்.
என்ன? வேடிக்கைக்குதானே சொன்னேன்.
அவ வந்தது, மகிழ்ச்சிதானே.
முயற்சியாவது செய்றானே.
மறுபடி எல்லோருடனும் இருப்பது அருமை.
ஆமாம்.
பெல்லிக்கு ஏங்கறேன்.
நம்ம குட்டிப் பொண்ணுக்கு
-நாளை 22ம் பிறந்த நாள்னு நம்ப முடியதா? -அடடே.
அவளுக்கு மூணு வயதான கோடை கவனமிருக்கா?
கேக்கை துவம்சம் செய்தா.
-எங்க பாத்தாலும், கிரீம். -அதான். ஆம்.
ஹை. ஒரு குவளை தரவா, இது ஏதோ பஸ்-- ஃப்ரெஞ்சல இருக்கு,
ஏதோ ஃப்ரெஞ்ச் வகை போல.
-தாயேன். நன்றி. நீ இனிமை. -தாயேன். சரி.
எப்பன்னு சொல்.
இன்னும் கொஞ்சம்.
-இதோ. -அது போதும். அருமை.
-அது போதும். உனக்கு? -இல்ல, வேணாம்.
சரி. ஆகட்டும். வந்தனம்.
நன்றி.
-பெல்லிக்கு. -பெல்லிக்கு.
உன் நண்பர்களை பிடிக்குது.
எல்லோரையுமா?
பெரும்பாலாவங்க.
நான் கொஞ்சம் கசின்ஸ் நினைவுகளை
கொண்டு வர பார்த்தேன்னு, சொன்னது நினைவிருக்கா?
அப்ப, பரிசை வாங்கியிருக்கே?
இது, சில வருடங்கள் முன்,
சுதந்தர தினத்துக்கு அங்கே போனப்போ, ஒரு மாதிரி தேடிப் பிடித்தேன்.
ஆம், அந்த சுதந்தர தினம், கவனமிருக்கு.
நான் ரொம்ப நாளைக்கு
திரும்பப் போறதில்லனு தெரிஞ்சதால,
உண்மைல வீட்டின் நினைவு வரும் போதெல்லாம், இதை எடுத்து
பார்ப்பது வழக்கமானது,
அதனால, எல்லோரோடும் நெருக்கமா இருப்பதா
நினைக்க ஆரம்பிப்பேன், அதிலருந்து, சொல்ல தெரியல,
நீ ரொம்ப நாளைக்கு இங்கயே இருக்கப் போவதால், இது உனக்கு
பிடிக்கும்னு நினைக்கிறேன்.
நன்றி.
என்னை அழை. என்னை அடைய, பீப் ஒலி அனுப்பு.
கண்ணு. ஆகட்டும். என்னை சீக்கிரமா கூப்பிட்டேன்.
அடேங்கப்பா.
இந்த ரிங் அடிச்சுகிட்டே இருக்குமோ?
ஒரே சமயத்தில நான் அஞ்சு விதமான வேலைகளை செய்வத பார்க்கறியே. அதான்.
-ஆம். அனேகமா. -சரி.
-கலக்கிகிட்டே இரு. வலச்சுற்றா, நல்லது. -நான் நிறுத்தலயே, இல்ல.
-இதோ நமக்கு பழ சலாட். -நன்றி.
கண்ணு, வந்துட்டியா. இவ்ளோ அருமையா இருக்கே.
உனக்கு கோபம்தான், ஆனா--
கோபமில்ல.எதுக்கு கோபப் படணும்? எதனா செய்தாயா?
என்னிடம் சொல்லாம வாழ்க்கை பிரச்சினைல ஏதாவது முக்கிய முடிவா?
-பாரேன், நான்-- -இல்ல, இதோ பார்.
நாம முழுசா ஒத்துப் போவதா நினைச்சேன்.
-நல்லா இருந்தது. -அப்படிதான்.
அப்படிதான் இருந்தது, இருந்தது.
இல்ல, இல்ல. அப்படிதான்.
-அப்படியா? -ஒத்துப் போனோம்.
-ஸ்டீவன், கலக்குவத பாரேன். -சரி.
நாம ஒத்துப் போறோம். ஒத்துப் போவோம். அருமை.
ஆமாமாம், நாம ரொம்ப அருமை,
அதான் நீ 3,000 மைல் தூரமா, என்னை விட்டுட்டுப் போறே, இல்ல.
நான் அப்படி சொல்லலயே.
ஒரு வேளை நீ என்னிடம் கேட்டு, நான் அத கவனிக்கலயோ.
உன்னை பாஸ்டனுக்கு இடம் பெயர வைத்தேனே--
முதல்ல, நீ மட்டுமல்ல, வேற யாருமே
என்னை எதுவும் "செய்ய வைக்க" முடியாது.
அதானே? ஆம். மன்னி, சரியா?
நான் இதைத்தான் சொல்றேன்,
கலிஃபோர்னியாக்கு வான்னு உன்னை எப்படி நான் கூப்பிட முடியும்?
ஐயோ, அப்படி நடக்கக் கூடாது, அப்படி சரியா நடக்கலன்னா, வேற மோசமா நடந்தா--
அப்போ, சரியா நடக்காதுன்னு நினைக்கறே.
அப்படி சொல்லலை!
-சொன்னியே, நல்லது. மறுபடி… -ஐயோ.
-…ஆறுமாதத்தை வீணாக்க வேண்டியதில்ல. -அப்படி சொல்லல!
-அப்படியல்ல. -அப்படிதான் சொன்னே.
-நமக்கு விஷயங்கள் ஒத்துப் போகாதா? -பசங்களா.
ரெண்டு பேரும் என் உயிர் நண்பர்களே, கடவுள் புண்ணியமா சமையலறைய விட்டு வெளியே போங்க!
-மன்னி, ஜெரமையா. -சரி, மன்னி ஜெரமையா,
-கண்ணு. நான் அப்படி சொல்லல. -இது வேலைக்கு ஆகாதுன்னு--
ஐயோ.
வலச்சுற்றா கலக்கு. அவ்ளோ கஷ்டமில்ல.
இதப் பத்தி, தீர்க்கமா பேசுவோமா? நிஜமாத்தான், தயவு செய்து.
என்கிட்ட நீ சொல்லாததை புரிஞ்சுக்கவே முடியல.
உனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல. சரின்னு சொல்வேனான்னே தெரியலயே எனக்கு.
முட்டாள்தனமா பேசாதே. நீ சரினுதான் சொல்லியிருக்கே.
இது உன் கனவு.
இதில சொதப்பினா, டினீஸ் உன்னை கொன்னுடுவா, அது வேற விஷயம்.
அது சரிதான், ஆனா…
டேய்லர், உன்னோடு வாழ்வதும், இருப்பதும் கூட எனது கனவு.
சரி, அது உண்மையானா, அப்போ,
ஏன் என்னை உன்னோடு வரச்சொல்லி கூப்பிடக் கூடாது? இப்படி.
நேர்மையா சொல்.
டேய்லர் புத்தியை காட்டிடுவான்னு பயமா?
இல்ல, டே, இல்ல.
பாரேன், ஒரு வேளை நீ ஒரு வருடம் முன் என்னை நாட்டின் அந்த கோடிக்கு வர சொல்லியிருந்தா,
கட்டாயம் கோபமாயிருப்பேன்தான்.
நமக்கு பிரிவு வந்திருக்கும். மறுபடி.
இப்ப, இனி நான் நம்மை பத்தி கவலை படல.
இந்த புரிதல் உனக்கு தெரியலயேன்னுதான் கவலைப் படறேன்.
சரி, ஆனா…
அப்படி இல்ல, டேய்லர்.
எனக்காக எதையும்,
நீ விட்டுக் கொடுக்கணும்ன்றதை விரும்பல, நான்.
சரியா?
லூஸிண்டாவுக்கு விட்டுக்கொடுத்தே, பாத்தேந்,
உனக்கு தடையா இருக்கும் ஒருவனாக நான் விரும்பல.
நீ எனக்கு தடையாதான் இருக்கே, மண்டு. உன்னோட
இருக்க விரும்பறேனே, அதுக்கு.
அதாவது, சொல்லவா, நானும் மக்கள் தொடர்பில கலக்கணும்னு ஆசை,
ஆனா, இதை செய்ய பாஸ்டனைப் போலவே சான் ஃபிரான்சிஸ்கோவிலும் செய்ய
அதே போல வாய்ப்பு இருக்கே எனக்கு.
இன்னும் மேலா.
சரி, ஆனா,
என்ன சொல்றே? நீ உண்மைல எல்லாத்தையும் விட்டு கிளம்பி, கலிஃபோர்னியாவுக்கு
எனக்காக இடம் பெயரப் போறாயா? அதாவது…
உனக்காக அல்ல, உன்னோடு இருக்க.
அதான், அதுதான் உன் விருப்பம்னா மட்டும்தான். இல்லனா வேணாம்.
டே, இல்ல, உன்னை நான் காதலிக்கிறேன்.
உன்னை வெறித்தனமா காதலிக்கிறேனே? அதான்.
நீ இல்லாம என் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்னு, என்னால கற்பனை பண்ணவே முடியாது.
அதுதான் விதியாக இருக்கும் போல.
நம்மைப் பாக்கிறாங்களா என்ன?
யார் நம்மை பாக்கப் போறாங்க.
-எங்க அம்மா அங்க இருப்பாங்களே. -இது முக்கியமான நாள்.
-இது ஒரு மாதிரி பொறுப்பற்றதா இருக்கும். -ஆமாம்.
அடேங்கப்பா! நாம் கலிஃபோர்னியாவுக்கு இடம் பெயரப் போறோம்!
-ஆம், கலிஃபோர்னியா போக போறோம். -ஆம். ஆஹா.
இது பயங்கரமில்ல?
ஆம்.
எனக்கு தெரியாமயே போச்சே.
அப்படி என்ன, என்ன தப்பா நடந்துடும்?
நான் நிறைய சொல்லலாமே.
ஏன் அப்படி சொதப்பினே?
ஏன் அப்படீலாம் நீயே சொல்லிக் காட்டறே?
உன் பிறந்த நாள் நல்லா போச்சா, பெல்லி?
உன்னை, இப்போ இசபெல்னு கூப்பிடணுமோ?
இல்ல. வேணாம்.
நீ பெல்லின்னே கூப்பிடலாம்.
அது வெறுமனே
பிறந்த நாளுக்கு முந்தைய விழாதான். எனக்கு 22 வயதாகி, ஏறக்குறைய, ஒன்னரை மணி நேரமே
ஆனது இப்போ.
ஆனா, உண்மைதான், இந்த பிறந்த நாள் நல்லாவே இருந்தது.
கச்சிதமா இருந்தது.
நான் உன்னிடம் ஒண்ணு ஒத்துக்கணுமே?
இங்கே வரும் முன், நான் நினைச்சது நீ, ஒடுங்கிப் போய் தனிமைல அடைஞ்சு கிடப்பேன்னு.
ஒருவேளை, உன்னை நீயே தண்டிச்சுக்கற மாதிரி.
அப்ப அப்படியெல்லாம் நடந்ததன் விளைவாக.
அதான், நீயே விரும்பி தனியா போனது போல,
ஆனா, உனக்கு அப்படி ஆகணும்னுலாம் நினைக்கல நான்.
ஏன்னா அப்படி ரொம்ப நாளா நான் என்னை தனிமையா மாத்திக் கொண்டேனே, அதனாலதான்
அப்படி நினைச்சேன். அப்படியே கொஞ்சம்,
நீ உன்னை மன்னித்துக் கொண்டு, வீடு திரும்புவேனு
ஒரு வேளை உள்ளுக்குள்ளே எதிர் பார்த்தேனோ என்னமோ.
-கான்ராட். நான்-- -இல்ல, தெரியுது,
இது அடிப்படையே இல்லாதது.
எனக்கு புரியுது.
நீ ஒடுங்கிப் போகல.
நீ உனக்கான இந்த அற்புத வாழ்வை உருவாக்கிகிட்டே,
எனக்கும் அதை பார்க்க மகிழ்ச்சியாதான் இருக்கு.
எனக்கும்தான்.
நீ சொன்னது மொத்தமே தப்பு இல்ல. ஆக,
நான் ஒருமாதிரி ஒடுங்கி ஒளிந்தேன்தான், முதல்ல.
அது ரொம்ப கஷ்டமா இருந்தது, ரொம்ப தனிமையா இருந்தது.
ஒரு வகையில நான் அப்படி படணும்னுதான் நெனச்சேன்.
நீ வில்லன் இல்ல, உனக்கு தெரியும்தானே?
பாரேன். ரெண்டு பேருக்குமே தெரியும் நான்தான்னு.
உனக்கும் ஜெரமையாக்கும் நடுவே வந்து உங்க
குடும்பத்தை குலைத்தேன்.
நாம் எல்லோருமே குலைத்தோம்.
குடும்ப ஒற்றுமை நம் கையிலா இருக்கு.
நாம் அப்ப சிறுவரகள்.
நமக்குள்ள தாக்கிக்க பாக்கலையே.
நான் உனக்கு ஒரு உறுதி தரலாமே,
அப்ப நாம தந்த வாக்கை காப்பாத்தியாகணும்னு
யாரும் எதிர்பார்க்க மாட்டாங்க.
என்னையே எடுத்துக்கேன், நான் எதிர்பார்க்கல. ஜெர்க்கு
நான் இங்க வந்தது தெரியும்.
இது அவனுக்குப் பரவாயில்லயா?
தெரியல, "அதிர்ஷ்டமாகட்டும்."னான்.
"அதிர்ஷ்டமாகட்டும்."னானா,
இல்ல, "அதிர்ஷ்டம்… ஆகட்டும்."னானா?
இன்னைக்கு பௌர்ணமி.
நீயும் நானும், நிலவு கீழே ஒரே இடத்தில மறுபடி இருப்பது
பிடிச்சிருக்கு பெல்லி.
நான் உன்னை இன்னொரு இடம் கூட்டிப் போகணும்.
வா.
அப்புறம்--
அவங்க, வெஜிடபிள் சூப்பை நல்லா வழிச்சு குடிச்சு காலி பண்ணிட்டாங்க.
பிரமாதம்.
-நல்லாருக்கியா? -ஆமாம்.
இன்னும் நல்லாதான் ஆகும்.
கொஞ்சம் டெஸர்ட்டை சோதிச்சுப் பாக்கணும்.
இது சரியா இல்லனா, கடைக்கு போய்
நீ, ட்விங்க்கி கேக் வாங்கி வரணும்.
சரி. இது நல்லாதான் இருக்கும்.
அட்டகாசம். சரி, உட்கார்.
நீதான் சுவையை சோதிப்பவள்.
-தயாரா? சரி. -சரிதான்.
நல்லது.
இதுல கொஞ்சம் சுவை.
சரிதானா.
இதோ இந்தா.
சரிதான்.
இதைப் பார்.
எப்படி இருக்கு?
அடேங்கப்பா. அற்புதம்.
உண்மையாவா?
நிஜமாதான், ரொம்ப அருமை.
-இனிமை. -அடேங்கப்பா.
இதோ பார்றா, எப்படிப் பட்ட வெற்றிகரமான ஆள்.
நம்பவே முடியலப்பா.
-எங்கம்மா பார்த்திருந்தா நல்லா இருக்கும். -அடேங்கப்பா.
ஆனா, ஆடமுக்கு நல்லா பிடிச்சிருக்குதானே.
அது சரி, கேக் செய்வது, உயிர்களை காப்பாத்தறது போலல்லவே.
அட என்னப்பா.
பெரியவன் மருத்துவக் கல்லூரில. இருந்தா என்ன? புலம்பும் ஆம்புலன்ஸ்.
அவனை அவ்வளவா தெரியாது, ஆனா,
நான் பார்த்த வரை, உன் அண்ணன் ரொம்ப படுத்துவான் போல, அப்படிதானே?
இப்படி, இதோ பாத்தாயா, "நான்தான் டாக்டர். ஃபிஷர்,"ன்ற மாதிரி.
வாழ்வு முழுதும் பெரிய கொம்புன்னு நினைப்பு.
ஒத்திகை விருந்துல, பார்த்தேனே, மருத்துவ பயிற்சி பத்தி,
சொன்னதை வாய் பிளந்து கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாயே?
எல்லோரையும் போல உன்னையும் அவன் கவர்ந்தான்.
அட. இல்லப்பா. நீதான் அவனால கவரப் பட்டிருக்கே.
ஏன்னே தெரியல. ஏன்னா நீ பேரழகன்.
பேரழகனா?
அட என்னப்பா.
அது சரி, நீ ரொம்ப அழகுன்றது உனக்கு தெரியாதது போல பாவனை பண்ணாதே?
நீ அடிப்படையில் ஒரு மாடல்.
ஸ்டீவனயும் டேய்லரையும், படகுத் துறைல பார்த்தேன்.
இதயும் சொல்லணுமே, அவ அவனோட சான் ஃப்ரான்சிஸ்கோ போறா.
-ஆம். அவங்க போவாங்கனு நினைக்கவேயில்ல. -ஆமாம்.
நீ அவங்களுக்கு ஏங்குவே, அது கடுப்புதான்.
ஆம், நான் எப்பவுமே தனியா இருந்ததில்ல.
அப்படி நெனச்சாலே பயமா இருக்கும்.
சொல்லவா, பெல்லியோட நிச்சயம் ஆனதுக்கு பிறகு,
பாரிஸுக்குப் போகப் போறதில்லன்னு என்னிடம் சொன்னா.
உள்ளுக்குள்ள அவளுக்கு போக ஆசை, எனக்கு தெரியும்,
ஆனா, அவ அதை விட்டுக் கொடுத்தா, நானும் அவளை அப்படி இருக்க விட்டேன்.
நான் தனியா இருக்க முடியாதுன்றதாலயே.
எதுவோ, நான் சொந்தக் கால்ல நிற்பது நல்லதுன்னு நினைக்கிறேன்.
சரி, நோண்டி நோண்டி கேட்கும் சக அறை வாசி கூட நீ இனி மல்லு கட்ட வேணாம்,
அது ரொம்ப நல்லதுதானே.
சரி. அப்படி சொல்லாதே. உனக்காக ஏங்குவேன்னு தெரியாதா.
-ஏங்குவாயா? ஓஹோ. -ரொம்பவே.
ஆமாம்.
அதை செய்யாததுக்கு இப்போ நானே என்னை கடிந்துக்கறேன்.
எதை?
இதை.
மன்னி. தப்பில்லையே?
என்னது? பெரிய இடத்து பிள்ளையை முத்தமிடறது நம்ப முடியலயா?
இல்ல, பெரிய இடத்து பிள்ளை என்னை முத்தமிடுவதை நம்ப முடியல.
கவனிங்க. கவனிங்க. எல்லோரும்.
இன்றிரவு இங்கே வந்ததுக்கு எல்லோருக்கும் நன்றி சொல்லிவிடுகிறேன்.
உங்க எல்லோருக்கும், முதல் முறையா சமைக்கும் இந்த வாய்ப்பு எனக்கு அருமை,
இது கடைசியாகிவிடாதுன்னு நம்பறேன்.
அப்படி இருக்காது.
-சியர்ஸ். -சியர்ஸ்.
சியர்ஸ்.
அருமையா செய்தே.
அருமையான பேச்சு.
சியர்ஸ்.
இது ரொம்ப ருசியா இருக்கு.
சரி.
ஹே, ஜெர், கொஞ்ச நேரம் பேசுவோமா?
டெஸ்ஸர்ட் செய்ய கொஞ்சம் வேலை இருக்கே.
தயவு செய்து?
என்னை உன் முக்கிய இரவுக்கு ஏன் அழைக்கல?
நான் பணம் கொடுக்காம விட்டதுக்கு, இன்னும் கோபமா.
புரியுது அப்பா. என்னை ஒரு தண்டம்னு நெனச்சீங்க. இருக்கலாம்,
ஆனா, இனியும் அல்ல.
உன்னை அப்படிதான் பார்க்கறேன்னு நினைக்கிறாயா?
நீ இன்றிரவு சாதித்ததுக்கு, ரொம்ப பெருமைப் படறேன்.
சரியா? ஆனா ஆச்சரியப் படல. அதாவது, உன்னால எது முடியும்னு எனக்குத் தெரியும்.
எனக்கு எப்பவுமே உன்னைப் பத்தி பெருமைதான். சொல்லாமலே அது தெரியும்னு இருந்தேன்.
இப்ப தெரியுது, அதை சொல்லியிருக்கணும்.
உனக்காக பெருமைப் படறேன்.
நன்றி, அப்பா.
சரிதான்.
உள்ளே ரொம்ப நேரம் இருக்காதே.
உன்னை பார்க்க ஆசைப் படுவாங்க.
புரியுது.
மாலை வணக்கம்.
இங்கே வரத்தான்.
எவ்ளோ அழகா இருக்கு இல்ல?
அதான், வெளிச்சம் தண்ணீரில் பிரதிபலிக்கும் விதத்தை பார்.
மாயம் போல இருக்கு.
மாயம்தான்.
பெல்லி, என்னோடு நடனமாடுவாயா?
கடைசியா நாம் நடனமாடியது நினைவிருக்கா?
பள்ளி இறுதி.
அவ்ளோ சிறப்பல்ல அது.
அதில நான் அவ்ளோ முரடா இருந்தேன்.
நான் கற்பனை பண்ணது, இந்த பள்ளி இறுதி படம்,
நாம் மணிக் கணக்கா நடனமாடுவோம், பிறகு,
ஓட்டலுக்குத் திரும்பிப் போய்--
முயங்குவதா?
ஆம். கான்ராட். முயங்குவது.
ஆனா, அப்படியில்லாம,
மாறா, நான் உன்னைப் பார்த்து, மழையில் கத்தினேன்.
ஒரு கோழையைப் போல ஓடிவிட்டே.
மறவாத ஒரு நிஜ பள்ளி இறுதி.
ரொம்பவே மறக்க இயலாது.
எங்க அம்மாவின் இறுதிச் சடங்கின் போது, ஒழிஞ்சுபோனு சொன்னத போலவே மறக்க முடியாதது.
"நரகம் போ."ன்னு சொன்னேன், "ஒழிஞ்சுபோ."ன்னு அல்ல.
அது இன்னும் பரவாயில்ல பாரு.
நூறு ஆண்டு முன் நடந்தது போல இருக்கு.
ஒன்னு சொல்லவா, கொஞ்ச நாளா.
உன் கடிதங்கள் என்னை ஊக்கப் படுத்தினே.
நான் தனிமையா உணரும் போதும்,
வீட்டு நினைவு வரும்போதும்,
உட்கார்ந்து அவற்றைப் படிப்பேன்.
மறுபடி மறுபடி என படிச்சுகிட்டே இருப்பேன்.
எனக்கு பதில் எழுத ஏன் இத்தனை நாள் எடுத்துகிட்டே?
நான் கடந்து போகணுமே.
நான் பழசை மறக்கணும், உன்னை விடாம இருந்தா,
அப்படிச் செய்ய முடியாதே.
அப்ப, கடந்து போய்விட்டாயா?
வீட்டுக்குப் போவோம் வா.
நான் அவிழ்க்கிறேனே.
இதை பத்தி கனவு காண்பேன்.
உன்னை.
ஒன்னு சொல்லவா, நான்… நான்--
என்ன?
உன் ஒவ்வொரு பிறந்த நாளிலும் உனக்காக ஆசைப் படுவேன்.
இப்போ நீ என்னோட வாழ்வு முழுதும் மாட்டிகிட்டே.
அனேகமா ஊர்ல உனக்கு இப்போ பிறந்த நாள் வாழ்த்து சொல்லிட்டிருப்பாங்க.
சரி.
அட. 4:00 மணி ஆயிடுச்சே. என்ன--
நீ பிரஸ்ஸல்ஸ்ல மாநாட்டுக்கு எப்போ இருக்கணும்?
அது வந்து, நான் நினைச்சது என்னன்னா, முதல் நாளில்,
வெறும் வரவேற்பு உரை, நல்வரவு பானங்கள் மட்டும்தானே, விட்டுடலாம்னு.
நாளை இரவு போகலாம்னு.
இல்ல, வேணாம். எனக்காக உன் திட்டத்தை மாத்திக்க வேணாமே.
சரி, உனக்காக என் திட்டத்தை மாத்திக்கப் போறதில்ல.
ஆம். அப்படி எதிர்பார்க்கல.
சரி, நல்லது,
எனக்குன்னு இங்கே ஒரு வாழ்க்கை இருக்கே.
எனக்குத் தெரியும்.
நல்லாவே புரியுது.
அருமை.
எங்கே போறே?
பாத்ரூம் போகணும்.
மூத்திர கோச பாதிப்பு வருமே.
-மருத்துவம் படிக்கிறே, தெரியுமே. -ஆம்.
ஆம். கண்டிப்பா.
இனிய பிறந்தநாள்
நீ அங்கே முதல் நாளில் இருக்கணும்னு சொல்வேன்.
அடுத்த ரயில் எப்போ?
முதல் ரயில், 5:00 மணிக்கு.
ஆனா,
நாம் காலை உணவு சாப்பிட்டு, பிறகு நிறைய நேரம் இருக்குமே--
இல்ல, அதான், எனக்குப் பசி இல்ல.
சரி, வேணாம். நான் 5:00 மணி ரயிலுக்கே போறேன்.
பிரச்சினை ஏதும் இல்லயே?
ஏதாவது தப்பா பண்ணேனா?
கான்ராட், இங்கே என்ன நடப்பதா நினைக்கிறே?
நினச்சது, நீயும் நானும், வீட்டு வாசல்ல
வந்து நிற்கிறே, என் பிறந்த நாளில்,
சொல்லாம கொள்ளாம, என் பிறந்த நாளில்.
உன் திட்டம்தான் என்ன?
எனக்கு எந்த திட்டமும் இல்ல.
நான் நினைச்சது,
உன்னைப் பார்க்கணும்னு.
-உன் கிட்ட சொல்லணும்னு. -எதை சொல்லணும்?
உன்னைக் காதலிப்பதை.
அப்புறம்?
உள்ளுக்குள்ள கொஞ்சமாவது
நீ என்னை காதலிக்கிறாயான்றதை கேட்கணும்னு.
நீ என்னை இனி காதலிக்கலையா?
உன்னை எப்போதும் காதலித்தேன்.
அதானே பிரச்சினை.
உண்மைல அது பிரச்சினைன்னு நான் நினைக்கல.
நாமே பரஸ்பரம் காதலித்தோமா, இல்ல மத்தவங்க விரும்பினதாலதான் காதலித்தோமான்னு
நமக்கு எப்படித் தெரியும்?
நான் உன்னை எனது ஆறு வயதிலிருந்தே
எங்கம்மா நாம் திருமணம் செய்துக்கணும்னு விரும்பியதால்தான்
அப்படீன்னா நினைக்கிறே?
இல்ல, அப்படி இல்ல,
நான் அப்படி சொல்லல. நான் சொல்றதெல்லாம்,
உங்கம்மாவுக்கு உடல் நிலை மறுபடி கெடாம
இருந்திருந்தா, மறுபடி சேர்ந்திருப்போமா?
இல்ல, அந்த கோடைல கால்பந்து முகாம் போய்விட்டிருப்பே?
திரும்பிக் கூட பார்திருக்கவே மாட்டே என்னை.
சூஸானாவை நாம் இழக்கலேன்னா,
அத பத்தி நாம
இவ்ளோ கவலைப் பட்டிருக்க மாட்டோமே, தெரியுமா?
உங்கம்மா என்னை
திருமணம் செய்துக்கோன்னு சொல்லி இறந்துட்டதாலதான்,
என்னை காதலித்ததா இருந்தா?
அதுக்காக அல்ல,
நான் உன்னை காதலிப்பது.
நான் எல்லாத்தையுமே செய்து பார்த்துட்டேன்,
ஜெர்க்காக, உன்னை காதலிப்பதை விடுத்து,
மறக்கப் பார்தேன், என் சோகத்துக்காக, உன்னை இழுத்து,
காதலிப்பதை தவிர்க்கப் பார்த்தேன்,
அதுக்கு போராடினேன்.
என் அம்மாவுக்கு உடல் நிலை கெடுவதுக்கு பல நாள் முன்னமே.
நீ எப்போதுமே எனக்கு பொக்கிஷம் போல இருந்தே.
உன் மீது எப்போதும் அக்கறை கொண்டேன்.
அதே தருணத்தில்,
உன்னை வித்தியாசமா பார்க்க ஆரம்பித்தேன், அது என்னை பயமுறுத்தியது,
நமக்குள் உள்ள உறவை
மாத்திக்க விரும்பாததால்,
உன்னைப் பத்தி நான் உணர்ந்த விதத்துக்கும்,
என் அம்மாவுக்கும் தொடர்பில்ல பெல்லி.
இன்றிரவுதான் உன்னை முதலில் பார்த்திருந்தாலும்,
உன்னை காதலிப்பேன்.
பாரு, கான்ராட்,
எப்படி சொல்ல முடியும்?
என்னைப் பத்திய எல்லாத்தையுமே
மாத்திகிட்டேன், ஆனா மாறாதது ஒண்ணு, உன்னை காதலிப்பது என்பதால. தெரியும்.
கான்ராட், நானும்,
உன்னைப் போல அவ்ளோ நம்பிக்கையா இருக்க பார்க்கிறேன்,
ஆனா முடியல.
எனக்கு வருத்தம்.
எனக்கு இல்ல.
நான் அந்த ரயிலைப் பிடிக்கணும்.
இனிய பிறந்த நாள், பெல்லி.
இத்தனை நாளா, நான் மாறிட்டேன்னு நம்ப பார்த்தேன்.
நான் அதே சின்னப் பெண் அல்லன்னு,
ஆனா, இன்னும் அவளாதானே இருக்கேன், அந்தப் பெண் மோசமானவளா என்ன?
எது வந்தாலும், அவ தன் இதயத்தின் வழியில் நடந்தா,
தனது எல்லா தவறுகளையும் மீறி,
அவ காதலிக்க தகுதியானவன்னுதான் நான் இன்னும் நம்பறேன்.
அவளை இன்னும் நேசிக்கிறேன்.
அவனை இன்னும் காதலிக்கிறேன்.
எனக்கு பழுப்பு நிற முடி, பழுப்பு நிற கண்கள்,
கான்ராட் ஃபிஷரை எப்போதும் காதலிப்பேன்.
கான்ராட்!
டாக்சி!
கான்ராட்?
இந்த இருக்கைல யாரும் உண்டா?
கான்ராட்,
நான் உன்னை தேர்ந்தெடுத்தேன், என் சொந்தமான சுதந்தரமான விருப்பத்தால்.
எண்ணிறந்த உலகங்கள், வாழ்க்கைகள், இருந்தாலும், என்னுடைய
ஒவ்வொரு பதிப்பும், உன்னையே தேர்வு செய்யும்.
அந்த ஒவ்வொரு உலகிலும்.
என் காதலே, பெல்லி.
நீதான் என் காதல்.
-சியர்ஸ். -சியர்ஸ்.
அந்த கோடைக்கு அங்கே திரும்பி போகல.
ஆனா இறுதியா போயிட்டேன்.
ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம்
வீட்டுக்கு திரும்புவதைப் போல அருமையான உணர்வு வேறு எதுவுமே இல்ல.
எனக்கு எப்பவுமே இருந்ததைப் போல,
அந்த கடற்கரை வீடு, எனக்கு கோடையின் பல்லாயிரம் கனவுகளை உறுதி செய்தது,
என்னவாயிருக்கும் என எதிர்பார்ப்புகளோடு.
பாரிஸில் கிறிஸ்மஸ்
நீ காட்டிய அன்புக்கு, இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து நன்றி சொல்வேன்.
நான் அழகாக மாறிய கோடைகாலம், இத்தனை வருடங்களும்.
முதல் புத்தகத்தின் வழியாக பெல்லியை அறிந்திருந்தாலும், அல்லது, இந்த படத்தில்
இணைந்திருந்தாலும் சரி, பெல்லி கதையை உங்க கோடையின் ஒரு பகுதியாக்கியதற்கு அனேக நன்றி.
இந்தப் படத்துக்காக, ஆத்மார்த்தமா உழைத்தோம்,
நீங்கள் எங்களோடு இதில் பயணித்ததற்கு நிறைய கடமைப் பட்டுள்ளோம்.
ஒரு வேளை நாம் கசின்ஸில் மீண்டும் ஒரு கோடையில் சந்திக்கலாம். அதுவரை--
என் அனைத்து அன்பும், என்றென்றும் -ஜென்னி.
வசனங்கள் மொழிபெயர்ப்பு கைனூர் சத்யன்
படைப்பு மேற்பார்வை நந்தினி ஸ்ரீதர்