Stephan.
Jestem Madeline.
Maddie?
Tak podpisałaś list.
Masz rację.
Jestem Maddie.
Masz na nazwisko Schwartz.
Widziałem to w gazecie,
ale nie podpisałaś tak listu.
Pomyślałam, że „Maddie” zabrzmi bardziej osobiście.
A może myślałaś, że wszyscy Polacy są nazistami.
Ale jestem adwentystą dnia siódmego.
Przestrzegamy przykazania o szabacie.
A czy ty trzymasz szabas?
Nie.
Mój ojciec zawsze święcił sobotę.
Nawet podczas wojny.
Twój ojciec był żołnierzem?
Medykiem.
Jesteśmy obdżektorami. Nie nosimy broni.
Dlaczego?
Bo Jezus Chrystus przybył na ten świat
nie żeby niszczyć ludzkie życie, ale by je ratować.
A co z życiem małych dziewczynek?
Twój ojciec wydaje się głęboko wierzącym człowiekiem.
Gdzie on teraz jest?
Zmarł, kiedy miałem siedem lat.
- Bardzo mi przykro. - Co to jest?
- Dyktafon. - Wiem, co to jest.
Ja... Nie chcę być nagrywany.
Myślałem, że chcesz porozmawiać, bo czujesz ze mną więź.
Tak czuję.
Tak czułam... To znaczy czuję.
Pozwolili mi tu przyjść, tylko dlatego, że myśleli, że to wywiad.
Zapiszę po prostu parę myśli,
żeby nie wyglądało, jakbyśmy coś knuli.
Dobrze?
Czujesz więź z innymi ludźmi?
Ostatnio nie.
Nie mogę zbudować z nikim więzi, odkąd znalazłam ciało Tessie.
Skąd wiedziałaś?
Co wiedziałam?
Gdzie ją znaleźć.
To był raczej przypadek.
Dlaczego zostawiłeś ciało w jeziorze?
Nie zostawiłem.
To kto to zrobił?
Tamtego dnia w sklepie był z tobą czarny mężczyzna.
Kim on był?
Stephan.
Bardzo ciężko będzie nam zbudować więź.
A wiem, że oboje po to tu jesteśmy, prawda?
Będzie nam bardzo trudno, jeśli nie powiesz mi niczego prawdziwego.
Przecież to ty kłamiesz.
Na jaki temat?
Że odnalazłaś ją tam tylko za sprawą przypadku.
Masz rację.
Skąd znałaś to miejsce?
To tam chodziłaś z chłopcami.
- Ja też tam chodzę. - Po co?
Żeby patrzeć, jak dziewczęta pozwalają się dotykać chłopcom.
Byłam jedną z tych dziewczyn.
- Przykro mi. - Po raz ostatni byłam tam...
- Przed maturą. - Przykro mi.
Chodziłam z tym chłopakiem.
Robiło się poważnie, a on chciał pójść na całość.
Chciałam się ocalić.
Musiałaś udawać, że jesteś niewinna.
Ale to nie ma znaczenia.
Jeśli nie trzymasz szabasu, bycie dziewicą cię nie uratuje.
Tessie trzymała szabas, a i tak ją zabiłeś.
Nie zabiłem Tessie Durst.
To kto to zrobił?
Stephan. Stephan.
Wiem, jak to jest, gdy udaje się niewinnego.
Dawniej myślałem, że to jedyna droga do zbawienia.
Co zmieniło twoje zdanie?
Jezus zmarł jako prawiczek i ja też.
Nie rozumiem.
Eksperymenty.
Byłem prawiczkiem, kiedy sprawili, że zachorowałem.
Eksperymenty?
Niewinność nigdy nie opuszcza cię powoli.
Opuszcza cię gwałtownie, brutalnie.
Niewinność opuszcza cię, gdy odkrywasz okrucieństwo.
Najpierw w innych, a potem w sobie.
Pochorowałabyś się, gdybyś wiedziała,
że był bliższy mojej śmierci, niż ty kiedykolwiek będziesz.
I jak bardzo zbliży cię do twojej.
KSIĘGA SNÓW
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LAURY LIPPMAN
KOBIETA Z JEZIORA
No i?
„Operacja Whitecoat”.
Co to, do cholery, jest?
Tajny program wojskowy w Fort Detrick w stanie Maryland.
Obdżektorów wykorzystuje się jako króliki doświadczalne
i testuje się na nich broń biologiczną.
Fascynujące.
Gdzie jest, kurwa, mój artykuł o Zawadzkiem?
Patrzysz na niego.
Reggie?
Śniłem dziś o ciemnej kobiecie.
„Ciemna kobieta oznacza dochodowe inwestycje: 366.”.
Masz się wynieść do bożonarodzeniowego poranka, jasne?
Słyszysz?
Cleo?
Chodźmy.
Myślisz, że wyjazd pomoże ci rzucić dragi?
Reggie, nie mam czasu. Jestem chora, a ty mi nie pomagasz.
Chcesz być czysta, zrób to tutaj, ze mną.
Rozumiesz?
Albo sam cię tu zamknę.
Rozpakuj ten syf.
Wstydziłam się, że chcę wyjechać, Maddie.
A jeszcze bardziej wstydziłam się tego, że nigdy nikogo nie kochałam tak mocno,
jak wspomnienia mojego ojca.
Kim się stanę, jeśli przestanę czekać na jego powrót?
Hej.
Musisz mi obiecać,
że to, co dziś robimy, pozostanie między nami.
Okej?
Tylko ty, ja i Bóg.
Co tam, T-Man?
Dzień dobry, pani Tatum. Obsługuje pani kogoś?
Nie, jestem między klientami, ale Charlie już był...
Dzień dobry, pani Tatum.
Mama T-Mana.
Tak.
Nie odpowiadam za niego.
Ja tylko obstawiam zakłady, więc nie mamy o czym gadać.
No chyba że przyszła pani się u mnie uczesać.
Nie. Noszę peruki,
ale mam nadzieję, że wysłucha pani mojej propozycji.
Peruki też robię, złotko.
Mówią, że włosy kobiety to jej największa chwała.
Czasem trudno uwierzyć we wszystko, co robimy naszym włosom.
To, co robimy naszym włosom, to żaden wstyd.
- Ja robię to dla mojej córeczki. - Tak?
Zaczynałam od czesania sióstr, a teraz zarabiam tak na jedzenie.
Jedzenie jest dobre. Naprawdę dobre.
Założę się, że chętnie miałaby pani własny salon.
Coś mi się widzi, że wygaduje pani głupoty.
Tak?
Syn wspominał, że marzy pani o otwarciu salonu w Upton.
To tylko marzenie.
Jeśli będziemy współpracować, dostanie pani ten salon.
Mam tu 50 dolarów.
W Wigilię weźmie pani te pieniądze i postawi na 366. Ani dolara więcej.
To spory zakład.
To żaden zakład.
Wszystko jest ustawione?
Na pewno już to pani przeczuwała.
Nie mówię dzieciakom, że nie ma Mikołaja.
A jeśli będą zadawali pytania?
Proszę pokazać im Księgę Snów
i powiedzieć, że przyśniła się pani ciemna kobieta.
To oznacza dochodowe inwestycje.
Trzy sześć sześć?
Kiedy wygramy, zachowa pani dwadzieścia procent, a ja wezmę resztę.
Jaki jest haczyk, złotko?
Pani milczenie.
Za sześć tysięcy?
Będę cichutko jak myszka w kościele pełnym kotów.
Kiedy wygramy, tym właśnie będziemy.
Trzema myszkami na tej samej łodzi.
Jeśli ktokolwiek się dowie, wszyscy utoniemy.
Panna Jasnoniebieska?
- Nie podasz mi jej nazwiska? - Musisz tylko wiedzieć, że...
Ściągnąłem nas tu, żebyśmy mogli wykonać robotę.
Naszą robotę?
- Naszą robotę. - Czarnuchu, mamy patrolować ulice.
Stary, nie pisałem się na to.
Czarnuch pnie się w górę
i pierwszą rzeczą, jaką robi, jest spiknięcie się z jakąś białą cipą.
Prawda, funkcjonariuszu Platt?
Do czego zmierzasz?
Może nie jesteś tak czysty, jak myślisz.
To tego brata chciałem ci przedstawić.
- Gready. - Duke.
- Duke, hej. - Czekaj.
Co to za gatunki?
Mam Stichelbauty i Jansseny.
Puszczałem je z Tennessee na dystans 800 kilometrów.
Był drugi.
Zabierz je gdziekolwiek.
- Gdziekolwiek? - Tak.
Półtora dolara za ptaka.
- Hej, Duke. - Cholera!
Hej!
Chodź! Dawaj!
Siadaj.
Platt!
Davis!
Robert „Duke” Buxton, podejrzany o próbę zabójstwa
senator Myrtle Summer, został postrzelony. Jego stan jest stabilny.
Funkcjonariusz Percy Davis zginął na służbie.
Policja sądzi, że ci trzej mężczyźni współpracowali z Murzynką
koło trzydziestki.
Trzeci wspólnik pozostaje na wolności.
To atak polityczny, pani Summer?
Nie wiem, ale prawda wyjdzie na jaw.
- Ten człowiek o to zadbał. - To partner Davisa.
Czemu nie zginął ten skurwiel?
...funkcjonariusz Ferdinand Platt,
który wkrótce zostanie pierwszym czarnym detektywem z wydziału zabójstw,
- w wydziale policji w Baltimore. - Wystarczy.
Znajdź tego trzeciego skurwysyna, zanim zrobi to policja i ściągnij go tu.
PODEJRZANY O ZABÓJSTWO TESSIE DURST PODDAWANY TAJNYM EKSPERYMENTOM
Mogę prosić o rachunek? I tartę cytrynową z bezą na wynos.
- Dobrze. - Dziękuję.
Cedrick, czytasz?
Gazety. Chodziło mi o to, czy czytasz gazety.
Tak, Madeline. Czytam gazety.
To mój artykuł. Sama go napisałam.
To moje nazwisko.
O, to rzeczywiście ty.
Czy to oznacza, że niedługo dorobisz się własnego telefonu?
Halo? The Star.
Czemu kierujecie ich do mnie nie do Maddie Morgenstern?
To podejrzany. Nie napisaliśmy, że jest winny.
Napisaliśmy tylko artykuł.
Hej! Uwaga.
Przykro mi, pan Marshall nie przyjmuje dziś telefonów
w sprawie artykułu o projekcie Whitecoat.
Mogę przełączyć panią do pana Bauera, który napisał artykuł.
Mówi Bob Bauer.
Nie, każdy szczegół zweryfikowaliśmy...
Wie pani co?
Skoro jest zły, to musimy robić coś dobrze.
Hej, co to?
Najlepsza tarta cytrynowa w mieście.
To dla pana Marshalla.
Dla pana Marshalla? To Marshall powinien kupić ci ciasto.
Gazety znikają z kiosków.
Ludzie nie są już pewni, czy Zawadzkie to zrobił.
Czołowi psychiatrzy spierają się o to w radiu.
Marshall mówi, że będziemy o tym pisali tygodniami.
Dzięki, Betty. Mogę mu to zanieść?
Hej, wiesz co? Możesz mi to zostawić.
To wydaje się ryzykowne.
Zarzucasz mi nieuczciwość?
Chciałam go zapytać, czy przemyślał moją prośbę.
Nie ma takiej potrzeby.
Musiałem go przekonać, że tekst o Zawadzkiem to nie przypadek.
A to nie było łatwe.
- I co? - Ale mi się udało.
A ty zostajesz oficjalnie zatrudniona
przez The Baltimore Star od dzisiejszego popołudnia.
Chyba że musisz być gdzieś indziej.
Nie ma miejsca, w którym chciałabym być bardziej niż w tej redakcji.
W redakcji.
Będziesz pomagać Donowi Heathowi na infolinii.
Masz własne biurko i...
Nie patrz tak na mnie.
Nawet Eddie Murrow gdzieś zaczynał.
Moje biurko dzieli od drzwi pana Marshalla 20 kroków.
To dużo mniej niż wczoraj.
Nie ma za co.
A tak się składa, że wiem, jak możemy to uczcić.
Czwarty rząd.
Świąteczny mecz Coltsów.
- Która kobieta by się oparła? - Dziękuję, Bob,
ale muszę spędzić dzień z synem.
A pani Bauer na pewno chętnie by poszła.
Wiesz co...
Chcę, żebyś je wzięła...
Okej? Idź z dowolnym szczęściarzem, z którym postanowisz świętować.
- Bob. Twoja sznurówka. - Hej.
Nie...
- Od frontu... - Maddie.
Dostajemy 50-60 zgłoszeń dziennie.
Czasem więcej. Większość może trafić do kosza.
Nie uwierzyłabyś, z czym zgłaszają się ludzie.
Znam te historie z infolinii.
Znasz te, które publikujemy, pani Schwartz.
Morgenstern.
- Źle wydrukowali. - Morg...
- Morgenstern? To twoje nazwisko? - Tak. Panieńskie.
Morgenstern. Naprawdę? To niemieckie nazwisko. Prawdziwe?
Tak.
Tym lepiej.
No dobrze. Otworzysz każdą jebaną kopertę
i przeczytasz je wszystkie,
a potem wybierzesz cztery czy pięć, na które warto odpowiedzieć.
Ja napiszę te teksty.
Potem, kiedy się wdrożysz,
możesz pisać resztę, której i tak nikt nie przeczyta.
Masz maszynę do pisania?
Powiem, żeby ci jedną przysłali.
Na razie możesz zacząć od zrobienia mi kawy.
Czarna, trzy kostki cukru.
A gdybym kiedykolwiek pytał, ile dałaś kostek,
mów, że dwie.
Reg.
Czekaliśmy na ciebie.
Podziwiaj to, bo pewnego dnia wszystko się tu zmieni.
Wszystko się skończy. Nawet muzyka.
Nie pozwolimy, żeby do tego doszło.
Nie pozwolimy?
Mój ziomek Russ powiedział, że wysłałeś Cleo na miejsce spotkania.
Myślałem, że mnie obserwują.
Kto?
Policja.
Byłem w sklepie z rybkami tego ranka, gdy zamordowano tę białą dziewczynkę.
Więc wysłałeś Cleo bez pytania?
Próbowałem pana w to nie mieszać...
- Nic jej nie mówiłem. - To teraz bez znaczenia, prawda?
Ci dwaj pajace, których dorwała policja, mogą ją zidentyfikować.
Podrzuć pieniądze do Pimlico
i zadbaj o to, by Cleo była na bożonarodzeniowym spotkaniu.
Ma tam być.
To Wigilia, szefie.
Będą tam jej dzieciaki.
W takim razie musimy sobie zrobić radosne rodzinne zdjęcie.
A potem...
Wiesz, co robić, chłopcze.
Kiedy Bóg chciał poddać Abrahama próbie,
kazał mu poświęcić to, co kochał najbardziej.
Swojego własnego syna.
Tego chłopca mógł uratować tylko anioł miłosierdzia.
Ale jeśli Cleo będzie oddychała w świąteczny poranek...
Chłopcze, nie znajdzie się anioł na tyle miłosierny, by cię uratować.
Rozumiesz?
Posprzątaj to.
Reggie.
Hej. Hej.
Weź się w garść.
Jak na dziewczynę, która lubi być w ruchu,
ciągnę ze sobą kupę rzeczy, nie?
Ale kończę z tym, Leo.
To koniec, kochanie. Kończę z tym.
Weź to. Kochanie, weź. Nie chcę tego.
- Mam. Wezmę to. Dobrze. - Kończę z tym, Cleo.
Będę ciężko pracować i...
Wyruszę w drogę. Będę wolna.
Nie możesz wyjechać w tym stanie.
Spójrz na siebie. Ktoś musi ci pomóc.
To jedź ze mną.
Nie mogę, Doro.
Wiem, co planujesz.
Reggie mi powiedział.
Co zrobisz, jeśli Shell cię złapie?
Okej. Co z Teddym?
- Nie wiem. - Co z Lionelem?
Nie znam jeszcze wszystkich odpowiedzi. Nie wiem, Doro.
To co zrobisz? Zgarniesz tę kasę
i wszystkich porzucisz, tak jak twój tatuś?
Może.
Wiesz, nigdy ci o tym nie mówiłam, ale...
...nie straciłam nadziei, że wejdziesz ze mną na scenę.
Spójrz na mnie.
Paryż wzywa.
Jedź ze mną.
Znajdę cię.
Zawsze cię znajduję. Prawda?
Uważaj na siebie. Obiecaj mi, że będziesz uważała.
Będę uważała.
Mówiłem ci, żebyś zamykała to okno.
Wszystko w porządku?
Tak.
Widziałam doniesienia o funkcjonariuszu Davisie.
Co się stało?
Mówiłaś, że widziałaś, co się stało.
To nie... Nie chcę o tym rozmawiać.
Okej.
Dokonałeś tego.
Pierwszy czarny detektyw wydziału zabójstw w Baltimore.
A jak twój dzień?
Przykro mi.
Patrzysz na nową Pannę Infolinię.
Pannę Infolinię?
Jestem od dziś pracownicą The Baltimore Star.
Mówią, że długa podróż rozpoczyna się od pojedynczego kroku,
a moja zaczyna się chyba od pojedynczego zacięcia się papierem.
- Panna Infolinia. - Tak.
Pokaż.
To zdecydowanie rozcięcie.
Z całym szacunkiem dla twojego ryzyka zawodowego...
...Panno Infolinio, na pewno istnieje bezpieczniejszy sposób otwierania kopert.
Dziękuję.
Musimy uczcić nasze nowe prace.
Myślałem, że to zrobiliśmy.
To miłe.
Miłe, bo nie musimy rozmawiać?
Nie boję się rozmawiać.
To czemu nie opowiesz mi, co się stało?
Może gdybym nie sądził, że wykorzystasz to, co powiem.
Wykorzystam do czego?
Pomyślmy. Jak Madeline Morgenstern mogłaby wykorzystać to, co mówię?
Ach, no tak...
Mogłaby przekazać te informacje dziennikarzowi, którego właśnie poznała.
Pytam tylko dlatego, że chcę wiedzieć, co ci się przytrafiło.
Czasem trudno to odróżnić.
Nie ufasz mi.
Nie. Ufam, że będziesz sobą.
Nie ufasz mi na tyle, by powiedzieć mi, co czujesz.
Czuję, że przez moje ambicje zginął człowiek.
Nie był moim przyjacielem, ale byliśmy partnerami.
Na pewno nie zrobiłeś nic złego.
Słuchaj, czy możemy... Możemy na tym skończyć?
A ty zrobiłaś kiedyś coś złego?
Skłamałam w sprawie pierścionka.
Zrobiłam to dla ube...
- Nie, nie. - Co?
Wiesz, że już to wiedziałem, Maddie.
Wiesz, że to wiedziałem.
- Naprawdę? - Tak. Wiedziałaś o tym.
Mój mąż nie wie, że nie był pierwszym mężczyzną, z którym się przespałam.
A ja? Który jestem?
Trzeci.
Ale pierwszy, jeśli się nad tym zastanowić, nie?
I najskromniejszy.
Szczerość ponad skromność.
Cholera, kobieto, co masz dziś we włosach?
Spray, żeby nie puszyły mi się włosy.
Znam kobietę...
- Na pewno znasz wiele kobiet. - Od włosów.
Może ci wyprostować włosy, żebyś nie musiała ich tak spryskiwać.
Robię to, żeby dobrze wyglądać dla pana, Panie Detektywie.
Podoba mi się.
Pan Detektyw.
- Tak, Panie Detektywie. - Powtórz to.
Panie Detektywie. Panie Detektywie.
Wolę zająć się innymi pani częściami ciała, Panno Infolinio.
Mam przestać i spojrzeć na twoje włosy?
- Nie. - Dobrze.
Mam przestać i spojrzeć na twoje włosy?
- Nie. - A tutaj?
Nie przestawaj.
- A tutaj? - Nie.
Nie.
Nie. Allan, przestań.
Pozwól mi się poczuć. Na chwilę.
Nie, Allan.
Allan, przestań!
Innym chłopakom nie każesz przestać.
Nie ma innych chłopaków.
Tobie też mogę zrobić dobrze, tylko daj mi szansę.
Po prostu...
Tutaj. Zrób to o moją sukienkę.
Ocieraj się o moją sukienkę.
Lubisz futbol?
Kiedy Coltsi wygrywają.
Mam dwa bilety na świąteczny mecz w sobotę.
Moglibyśmy się tam wybrać i udawać, że się nie znamy.
To atrakcyjna propozycja,
ale prawo zabrania takich rzeczy,
a ja muszę go przestrzegać.
Po prostu chcę z tobą wyjść na miasto.
Wiecznie jesteśmy tu zamknięci.
Maddie, jeśli ktoś to zgłosi, zamkną nas oboje.
- Weź syna. - Jeśli dobrze wychowujesz synów,
zmieniają się w młodych mężczyzn, którzy nie chcą cię znać.
To nie może być prawda.
Zamykaj to okno.
Bolałoby cię, gdybyś wiedziała, że mogłam mieć Ferdiego Platta?
Nie sądzę.
Zależało ci na mojej historii bardziej niż na nim.
Myślał, że wygrał z tobą los na loterii,
ale tak jak ja, stawiał na niewłaściwe marzenie.
Wszystko gotowe?
- Tak. - Zmieniłem zdanie.
Nie zrobię tego za darmo. Chcę dostać swoją działkę, zanim znikniesz.
Gdzie?
Spotkajmy się w parku o północy. Chcę dostać to, co mi się należy.
Ja też mam marzenia, Cleo.
WIGILIA
„Hoffman”.
- Idziemy. - Chwila.
Zakłady zamknięte.
Ostatnie okrążenie.
Halo? Co?
Dobrze. Dziękuję.
Nie chcę tego.
Na pewno?
Dobrze ci w tym.
Nie chcę niczego od tego człowieka.
To na pewno na Shella jesteś zła?
Proszę, nie zaczynaj.
Kiedy tata odszedł, miesiącami nie wstawałaś z łóżka.
Nie mogłaś się ruszyć. Nie mogłaś mówić.
Przynosiłam ci jedzenie, ale nie jadaś.
Śpiewałam ci. Czytałam ci, ale nie słuchałaś.
Nie zwracałaś na mnie uwagi.
Potrzebowałam cię, mamo.
Potrzebowałam, żebyś powiedziała mi, że to nie moja wina.
Wciąż nie możesz mi powiedzieć, że to nie z mojej winy odszedł.
To nie jest niczyja wina.
Bóg nas wszystkich prowadzi.
Wesołych Świąt, mamo.
Co się dzieje, kochanie?
- Wesołych Świąt. - Porozmawiaj ze mną.
To tata!
Tatuś!
Mikołaj ma prezenty.
Slappy „Dark” Johnsonie...
Ho ho ho! Co tam?
Coś ty, na Boga, na siebie włożył?
Mam dziś występ, mamo.
Nie jestem twoją mamą.
Slappy, nie możesz siedzieć w moim domu ubrany jak alfons.
- Właśnie. - Nie chciałem was obrazić.
Wiem, że mnie nie lubicie, ale mam coś dla was.
Co to?
Zapiekanka makaronowa.
Wiem, że nie lubicie suchej zieleniny.
Chyba nie zjawiłeś się w tym domu
- z zapiekanką makaronową. - Mervo.
Skoro już ją przyniósł, nie powinna się zmarnować.
- Wezmę to, Slappy. Dziękuję. - Dzięki.
- Wiesz co... - Isaiah?
To zapiekanka makaronowa.
Pobaw się z nami.
Proszę, proszę.
Tęskniłem za tobą.
Milton się spóźnia. To do niego niepodobne. Gdzie jest?
Milton nie przyjdzie.
Czemu Milton miałby przychodzić?
Coś ty, do cholery, zrobiła z włosami?
Próbuję po prostu czegoś nowego.
Chyba dość już ostatnio próbowałaś.
Seth...
SZCZĘŚLIWEJ CHANUKI
Zapalamy te świeczki
- na pamiątkę cudu chanukowego... - Nie chcę cię więcej widzieć.
...by pamiętać o naszym triumfie, gdy nawet w najmroczniejszej godzinie
pomagaliśmy innym.
Amen.
- Jak teraz jeść? - Wesołej Chanuki, Maddie.
Wesołej Chanuki, Ethyl. Rose.
Wszyscy mówią o twoim artykule, Maddie. Mazel.
- Dziękuję. - Trudno było znaleźć twoje nazwisko.
Następnym razem będzie łatwiej.
Zamierzam używać panieńskiego nazwiska Morgenstern...
To nazwisko mojej matki.
Cóż, nazwisko matki jest nazwiskiem jej męża, prawda?
To, co mówił ten człowiek, to nie może być prawda.
Sam uważa, że nasze wojsko nie narażałoby obywateli USA.
A co ty uważasz?
- Ja? - Tak. Co uważasz?
Powiem ci, co ja uważam.
Maddie Morgenstern zawsze chciała opublikować głośny artykuł.
Allan...
I zrobisz wszystko, żeby to osiągnąć.
Nawet, gdyby oznaczało to rozbudzanie współczucia
dla mordercy, który odebrał mi córeczkę.
- Możemy... - Milcz. Nie wypowiadaj mojego imienia.
Nigdy więcej nie wypowiadaj mojego imienia!
Ani mojego, ani pozostałych członków mojej rodziny.
Miej trochę przyzwoitości i stąd wyjdź.
- Przykro mi... - Wyjdź!
Przykro mi.
Nigdzie nie idę.
Mam nadzieję, że widzisz, że traktuję ją jak własne dziecko
i nie spocznę, dopóki nie odkryję prawdy.
Ale my już znamy prawdę, Maddie.
Wszyscy tutaj znają prawdę.
Próbujesz realizować niespełnione marzenia
i wykorzystujesz do tego ciało mojego martwego dziecka.
Jak śmiesz?
Nie oszczędzał się, co?
Nic nie powiedziałaś, mamo. Ty też nie, Seth.
A co miałem powiedzieć? Jestem po jego stronie.
Wybaczcie, drogie panie, stygnie mi jedzenie,
a ostatnio rzadko kiedy mogę liczyć na domowe posiłki.
Więc...
wesołej Chanuki.
Seth?
Kurwa!
Co to za walizka?
To prezent dla Dory.
Wyjeżdża z miasta i...
Ja też mam dla ciebie prezent.
Tak?
Mam ciepłe ciasteczko w kieszeni. Chcesz je?
Czemu jest ciepłe?
Siedziałem na nim,
- ale jest wilgotne i nie połamało się. - Mogłam się domyślić.
- Najlepsze ciasteczka. - Nigdy mi nic nie dajesz.
Jest Gwiazdka.
- Raz kupiłem ci majtki. - Jakie majtki?
Te z francuską dziurką z tyłu.
Otwierasz je i mówisz: „Bonsoir”.
„To ja.”
Znów będę występował.
Mam mieć stałe występy w Red Fox Lounge.
Dostałem pracę, Cleo.
Wrócisz do domu?
Na pewno tego chcesz?
Daj spokój.
Wiem, że tęsknisz.
Nie tak mocno, jak chłopcy.
Dobra.
Oni też mogą wrócić.
Co się dzieje?
Po prostu... jestem szczęśliwa.
Powiedz Dorze:
„Nie możesz płakać, jeśli się śmiejesz”.
Ferdie?
Kim jest Ferdie?
To policjant.
To ten policjant?
Tak. I będzie tu lada chwila.
Żyjesz z Murzynem?
Nie czułaś się ze mną związana.
Chodziło ci tylko o moją historię.
Nie, nie! Nie rób tego! Nie!
Dlaczego się mnie boisz?
- Nie boję się. - To przez to?
Przyniosłem to tylko po to, żeby otworzyć okno przeciwpożarowe,
ale zostawiłaś je otwarte, więc tego nie użyłem.
Wszystko dobrze.
Wybaczam ci.
Wszyscy czasem upadamy.
Wszyscy jesteśmy słabi i upadamy.
Nie.
Już dobrze. Wybaczam ci. Wybaczam ci.
Wybaczam ci. Wybaczam ci.
Wybaczam ci, Maddie.
Wybaczam ci.
Czy ty też mi wybaczasz?
Tak, wybaczam ci, Stephan.
Tak jest łatwiej, prawda?
Co?
Łatwiej jest wybaczyć innym niż wybaczyć sobie.
Dlaczego tak jest?
Nie wiem.
Może to dlatego Bóg dał nam siebie.
Miałem nadzieję, że wyjedziemy gdzieś razem.
Ale to było pewnie dość dziecinne marzenie, prawda?
Przykro mi, Stephan.
Zimno mi.
Jest na mnie za duży, ale cię ogrzeje.
- Należy do Ferdiego? - Nie.
Nie chcę, żeby moja matka wiedziała, że cię odwiedziłem.
Nie zrozumiałaby tego.
Dochowam twojej tajemnicy.
A ty dochowaj mojej.
- O Ferdiem? - Tak.
Żegnaj, Maddie.
Moja niewola grzechu umiera, gdy przez Chrystusa zmartwychwstaję
do nowego życia, a On mnie prowadzi!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK