Już?
Zniż się trochę. Wyda się większy.
- Pogięło cię, Reynaldo? - No co?
Wyszło rozmazane.
Szlag. Oby nas nie prześcignęli.
Ja mam już dość, Rey.
Mnie też bolą plecy i haluksy,
ale to przecież nie wystarczy.
Haluksy? Aż tak się nie forsowaliśmy.
Upierdliwa podagra.
Podagra, kręgosłup, prostata...
Sypiesz się, stary!
- Pomogę ci. Daj strzelbę. - Dam radę.
Cofnij się.
- Dobra, jedziemy. - Daj.
Don Rey.
Czekaj.
Zatrzymaj się.
Pięćdziesiąt metrów.
Ósmak?
Nie. Raczej szóstak.
Mam go.
Trafiłeś?
Jedźmy.
- Co jest? Stało się coś? - Idę się odlać.
Kurwa...
Rosita, podaj mi krem z filtrem.
Dziękuję.
Don Rey.
Proszę spojrzeć.
Rosita, podaj mi krem z filtrem.
- Proszę. - Dziękuję.
Don Rey.
Spójrz.
PÓŁNOCNE NIEBO NAD PUSTKĄ
Dobra. Raz, dwa...
Uśmiech!
Świetnie!
Pora zwieńczyć tę uroczystość.
Na cześć jednego z najlepszych myśliwych w Nuevo León. Jak i w Teksasie.
I w całym Meksyku. Na całym świecie!
- Otóż to! - Właśnie!
Niech żyje Don Reynaldo!
- Przemówienie! - Tak jest!
Przemówienie, Don Reynaldo!
- Prosimy! - Przemówienie!
Czemu nie?
Cóż mogę powiedzieć?
Jestem bardzo wdzięczny, że jesteście tu
razem ze mną. Są tu rodziny Garza Ramírez
i Garza Garza, i Garza Martínez.
I wszyscy pozostali, którzy...
Którzy przyszli dziś na moje ranczo.
Czujcie się jak u siebie.
- Czego? - To ranczo to najcenniejszy dobytek,
jaki pozostawił mi ojciec. Tu się wychowaliśmy.
Od małego. Tu dorastałem. Ja i mój brat Arnulfo.
Gdzieś tu jest. Gdzie? Tam stoi!
Nasze dzieci też tu dorastały.
I oto... znów nadszedł ten czas.
Zbliża się rocznica naszego rancza.
Zarazem to dwudziesta rocznica śmierci taty.
Nauczył mnie życia na ranczu. Nauczył mnie polować.
A przede wszystkim tego, że najważniejsza jest rodzina.
Poza Garza Ramírezami. „To banda wsioków”, jak mawiał.
A wy nie lepsi!
Zdrowie!
Zdrowie wszystkich tu zebranych!
- My byliśmy pierwsi. No prawie... - Jasne.
Tello. Powiedz prawdę.
Ty go zastrzeliłeś, co? Jak poszedłem się odlać.
Nie. Czemu pan tak myśli? Skądże.
- Z 200 metrów. - On tak go trafił.
Rey nie wcelowałby prosto w łopatkę.
Cóż, tak gadają.
Jemu nawet do klopa zdarza się nie wcelować.
- Kogo tu mamy? - Jak się masz, Rey?
- Kopę lat. - Byliśmy tuż za wami.
Fajnie, że jesteś. Ale wyrosłeś.
- Myślisz? - Wszerz też.
Właściwie to schudłem. Wyglądałem jak wieprz.
Dziedzic przybył.
Jak się masz, wujku?
Dobrze cię widzieć.
- Siemasz, tatku. - Cześć, synu.
- Przegapiłeś uroczystość. - Problemy w pracy.
Wymówki to twoja specjalność. Do cholery.
Chłopcze!
Jak się masz, wujku? Gratuluję dzika.
Nieźle! Popatrz tylko. Pięknie, drugie miejsce.
Przywieź dzieciaki na polowanie na pisanki.
Zapraszasz rodzinę na Wielkanoc?
- Oczywiście. - Jak się masz?
Ja po tej aferze z Ramosami wolę tu przyjeżdżać sam.
Nie ściągam tu swoich córek i Loreny.
Siejesz popelinę.
- Chrzań się. - Sam się chrzań.
Co się stało?
Nic. Obraził się, bo zająłem pierwsze miejsce.
Chodź, spróbujesz wieprzowiny.
Opowiedz wszystkim o tym telefonie.
Teść odebrał telefon
od jednego z tych, co siedzą w kiciu i dzwonią po ludziach.
Tak było.
Zadzwonił do mnie jeden taki naciągacz.
Mówi do mnie tak:
„Jak nie dasz nam tyle a tyle forsy do jutra,
„to urżniemy ci jaja, skurwielu”. Myślę sobie: „Co u diabła?”.
- Co mu powiedziałeś? - Ja mu na to tak:
„Lepiej zaopatrz się w nie lada maczetę, chuju”.
Czego się spodziewali? Banda naciągaczy.
Dałeś im popalić!
Zdrowie!
- Dobrze się bawisz? - Świetnie.
Posłuchaj. Zanim zapomnę.
Lalita mówiła, że masz problem z doprowadzeniem wody.
Pamiętaj, że jakby co,
pogadam z ludźmi w ministerstwie i nam pomogą.
- Dzięki, Raulito. - Żaden problem.
Wiesz, że zrobię wszystko dla rancza.
I dla rodziny mojej żony, która jest także i moją rodziną.
Powiedz mi, synu.
Masz chrapkę na moje ranczo?
Jeśli z góry się przyznam, to nie możesz mieć pretensji.
Żartuję.
Ale nie da się ukryć,
że Elías nie jest zbytnio tym zainteresowany.
I sam wiesz, że Lily jest trochę narwana.
Jak to „narwana”?
W sensie, że jest zbytnio wyzwolona.
Co to ma znaczyć?
Mówię tak tylko, bo słyszałem od Laury,
że Lily najpierw umawiała się z jakimś wałkoniem,
- a teraz ze sternikiem. - Jakim znowu sternikiem?
To chyba jakiś surfer.
- Tak naprawdę to sam nie wiem. - Jak nie wiesz, to nie paplaj.
Już się naparzają.
Na krzewie moim nie ma róż
A miłość mego życia
Nie powróci już
Dzieci pytają o matkę
Na widok ojca Który tonie we własnych łzach
Twą miłość chcę znów czuć
Więc błagam, do mnie wróć
Choć nie zmieniło się tu nic
Nie, o mnie nie martw się
Tu nic nie zmienia się Choć ciebie nie ma już
Dawaj!
Wszystko jest tak, jak było.
Obrazki na ścianie wiszą tak, jak je sama powiesiłaś.
Twoje sandałki są na swoim miejscu.
Szlafroka też nie ruszałem.
Zmieniło się jedynie lustro.
Teraz, gdy w nie spoglądam, widzę w nim postać
z podkrążonymi oczami
i zmarszczkami, które szpecą mi twarz.
Twarz, którą tylekroć słodko tuliłaś.
Twą miłość chcę znów czuć
Więc błagam, do mnie wróć Choć nie zmieniło się tu nic
Nie, o mnie nie martw się
Tu nic nie zmienia się Choć ciebie nie ma już
Kurde.
- Trzymaj porządnie. - Dobrze trzymam.
- Nieprawda. Dlatego cię kopie. - Jestem leworęczna. Tak mi wygodniej.
Gonzalitos! Kurwa.
- Tato! - Chodź tu.
No proszę! Szczęście nowicjuszki.
- A jebany Gonzalitos? - Leniuch został na dole.
Ale czemu zaraz „jebany”?
- Daj. - Zostaw.
Co znowu? Wuj Arnulfo coś podpalił?
Kto wie?
Nawet nie wiedziałem, że tu jest.
Później tam zajrzę.
Trzeba rozmontować rolety.
- Ile kukurydzy zostało? - Tylko te dwie torby.
Zapisz, że trzeba kupić więcej.
Powiedz mojej córce Lily, ile trzeba, to da ci pieniądze.
Weź vana, Tello.
Rosa, osiodłaj Lorenza.
Szefie.
- Rozważył pan moją prośbę? - Tak.
Ale teraz nie dam nikomu pożyczki.
Pogadamy w następnym sezonie łowieckim.
Lily mówi, że macie tylko gęś. To nie wystarczy.
Rey.
- Reynaldo! - Co?
Mówię do ciebie.
Szukam klucza. Widziałaś go gdzieś? Jestem pewien, że miałem to tutaj.
Przyniosłeś tylko jedną gęś?
Jeszcze jej mało.
- Starczy dla wszystkich? - Co? Ta kaczka?
Odpada, dałem ją Wencesowi.
To co? Co będziemy jeść?
Tyle hałasu o kaczkę, która nawet wam nie smakuje.
Bo mówiłeś, że będzie kaczka.
Skoro tak im zależy, to niech wstaną rano.
Jasne. Żeby iść polować? Przecież nie dasz im strzelb.
Niech sobie kupią.
Raulito to darmozjad.
Taki z ciebie żartowniś.
Rey. Nawet nie masz już cela.
- Cześć, tatku. - Co cię stało, cukiereczku?
Popsuło mi się!
Cukiereczkowi zbiło się jajeczko?
- Skarbie, widziałaś moje klucze? - Przy drzwiach, tato.
„Cukiereczek”.
Spadaj.
- Dzień dobry. - Prawie dobry wieczór.
- Dzień dobry. - Jak poszło polowanie?
Dobrze.
Pomóż mi wycinać.
Kochanie, wiesz, że nie umiem.
To pomóż je malować. Tyle chyba potrafisz.
Ile wypiłaś?
- Nie faszeruj ich marihuaną. - Chcesz trochę?
Wiecie, o której wasz brat się zjawi?
- Nic nie mówił. - Nie.
- Rey. - Co?
Wziąłeś już kolchicynę?
Tak.
Wszystko gotowe?
- Tak, szefie. Pojadę z panem. - Nie. Po co?
Masz zapasowy klucz do magazynu?
Nie?
Wychodzisz?
- No. - „No”.
Przestań. Jadę tylko do Arnulfa.
Przyjechał z Loreną i swoimi grymaśnicami?
A bo ja wiem?
Dobra. Daj spokój, Sofía, spieszę się.
Dokąd ci się spieszy?
- Dzieci zaraz wstaną. - Zaraz wracam.
- Dobra. Przywieź mi parę awokado. - Awokado?
- Skąd? - Z miasta.
- To kawał drogi. - Vicky!
Zaczekaj, aż reszta się obudzi.
Powiedziałem Tellowi, żeby upiekł kozę.
- Dokąd się wybierasz? - Do wujka Arnulfa.
Weźmiesz ją ze sobą?
Wyprostuj się. Tak jest.
Dziadku, gorąco mi.
Spójrz, skarbie. Dzik.
Zwijasz się przez parę cholernych krów?
Pieprzyć to.
- Co? - „Przez parę cholernych krów”.
Dobre sobie.
U Ramosów też się od tego zaczęło.
A potem... sam wiesz, co było.
Czemu ciebie miałoby spotkać to samo?
Patrzcie na to!
Moim krowom nic nie jest.
Nie warto ryzykować dla głupiego kawałka ziemi.
Zostawiasz sako?
Nie.
A winchestera?
O co pytasz?
Jak to o co? Masz go, nie?
Dobre sobie. Czemu tak twierdzisz?
Co pięć lat, kurna, to samo.
- Dałem ci klacz za winchestera. - Nie. To moja strzelba.
To ty zmieniasz wersję co pięć lat.
A teraz zgubiłeś strzelbę.
Możliwe, że krowy były chore.
Pewnie ich nie zaszczepiłeś, dusigroszu.
Ramosowie wdali się w złe towarzystwo.
To nieprawda, Reynaldo. Dobrze wiesz.
Chodź, skarbie. Wpadniesz później?
Jadę do Monterrey z Loreną i dziewczynkami.
Przestań, rancho ma rocznicę.
Muszę dokończyć pakowanie.
Jak chcesz. Chodź, skarbie.
Podsadzę cię.
- Dziadku, nie lubię awokado! - Dlaczego?
- Miłego dnia. - Dziękuję.
Awokado jest pyszne. Jedziemy.
CENTRUM HANDLOWE - RESTAURACJA
Babcia zrobi guacamole.
Nie! Czekaj, Adrián!
Zabili kózkę!
Czemu płaczesz?
- Będę miał koszmary. - Przestań.
Bądź mężczyzną. Nie becz. Takie jest życie.
Isis, pomóż nakryć do stołu.
- Chodź, łobuzie. - Mamo!
Hej, skarbie. Podobała ci się przejażdżka, księżniczko?
- Trzymaj. - Lubisz guacamole?
Co z małym?
- Tylko bez kłótni, proszę. - Cześć.
Cześć, tato.
- Jak się masz? - Wujek Elías przyjechał!
Przywiózł klauna!
Śliczna jak zawsze.
- Mój ty słodki. - Nawaliłeś, Elías.
Miałeś przywieźć zamek do skakania.
Przywiozłem. Coś ty myślała?
Pomożesz czy nie chcesz popsuć paznokci?
Robię prezentację rancza.
Pokazałaś mamie swój tatuaż?
Od kiedy masz tatuaż? Nieposłuszne dziecko.
Jest malutki. Mam go od czterech miesięcy.
Jak jakaś krowa? Najpierw kółko w nosie, teraz to.
- Oznakowałaś się? - Maleńki. Sama zobacz.
Okropność. Ojciec dostanie zawału.
Śliczny jest. Powiem mu wieczorem.
Gdy tata przyjeżdża na ranczo, gada jak dziadek.
Zrzędzi i przeklina. Tylko Rosa umie z nim wytrzymać.
Daj mi znać, jak będzie niemiły.
Nie szkodzi, odpłacam mu się tym samym.
To lepiej z tym skończcie. Jak pojedziesz z nami do Monterrey,
będziesz mieć go na głowie cały dzień.
- Zabieracie ze sobą Rosę? - Tak. Licha odeszła. Nie mówiłam ci?
- Licha? - Tak.
Nie Carmen?
Nie. Licha. Ta z San Luis Potosí.
Pamiętacie, jak wszystko ostrożnie odkładała na miejsce?
- Z tobą żadna długo nie wytrzyma, mamo. - Zmyślasz.
Masz chłopaka, Rosa?
Z taką śliczną buzią tylko patrzeć, jak znajdzie sobie męża.
Nie wyobrażam sobie, żeby miała się zajmować tatą.
Zwłaszcza jak jest w takim nastroju.
Jeszcze gorzej traktuje Elíasa. Powinnaś zobaczyć.
Wredus.
Ja i Lily poznałyśmy przyjaciela Elíasa.
- O nie! - Szlag.
- Nie! - Nic się nie stało.
- Co za koszmar. - Co się stało? Spokojnie.
O co chodzi, mamusiu?
- Co się stało? - Nic.
O co chodzi? Trzymaj.
- No już. - To nic.
Cholerna menopauza. Zapomniałam, co mi jest.
Może masz menopauzę, ale nie pocisz się jak świnia. Spójrz.
- Sama popatrz. - Ohyda. Chryste.
- Ale zalatuje. - Fuj!
Gdzie ustawić dmuchany zamek?
- Gdzie ma stać? - Może tam.
W samym słońcu? I gdzie się podłączę?
Czego potrzebujesz?
Wszystkiego. Powiedz gdzie, a resztę sam przygotuję.
Tello!
Zanieś klaunowi przedłużacz. No już. Nie leń się.
A dzieci?
Zostały z Claudią.
Miałeś je przywieźć.
Nie widziałem ich od twoich urodzin.
- Zapomną, jak wyglądam. - Wiem, ale nie mogłem.
Załatwiliście formalności?
Prawie. Niedługo podpiszemy papiery.
Eugenio mówił, że z nim nie gadałeś.
Kumpel udzielił mi rady, więc nie chciałem zawracać mu głowy.
Co ci doradził? Żeby nie starać się o opiekę rodzicielską?
A ty co? Masz nową dziewczynę czy coś?
Nie.
A ona? Zamieszka z tym typem?
Chyba planują ślub.
- A co on robi? - Nie wiem. Chyba jest prawnikiem.
No to możesz zapomnieć o opiece nad dziećmi.
Słuchaj.
Nie mogę znaleźć strzelby dziadka. Widziałeś ją gdzieś?
Nie.
Tello!
Posyp ją wapnem palonym.
Rosa!
Berek!
Berek.
To drzewko...
Tata je zasadził.
Byłem wtedy berbeciem.
Miałem może tyle lat, co Vicky.
Dobra, synu. Opowiedz nam historię rancza.
No cóż...
Dobra.
Dziadek Reynaldo, który przybył z Hiszpanii...
- Nie... - Już pamiętam.
To twój pradziadek Arnulfo przybył tu z Hiszpanii.
Dziadek Reynaldo urodził się w Monterrey.
- Pozwól mu mówić. - To niech nie zmyśla.
- Dobra... - Pozwól mu.
Dziadek Reynaldo odziedziczył kawałek ziemi w Arteaga.
- O co chodzi? - O nic.
I poznał tam babcię Cordelię.
Była nauczycielką w szkole...
Po co o tym mówisz? W jakim celu?
- Daj mu dokończyć. - Przejdź od razu do pumy.
To sam opowiadaj, tato. Albo wy, makolągwy.
- Jeśli mi pozwolisz... - Rosa.
Opowiedz tym półgłówkom historię rancza. Może się nauczą.
- Nie znam. - Następna.
- Tyle razy wam opowiadałem. - Dziadek rozglądał się tu za ziemią.
Pewnego dnia natknął się na pumę. Złapał winchestera i ją zastrzelił.
I w tym miejscu założył ranczo.
- Tak po prostu. - Tak było.
- Tak. - To cała historia.
- Jasne, tak po prostu. - No tak.
Tata szukał...
ziemi.
Dowiedział się, że przepływa tędy strumyk.
Postanowił to sprawdzić.
Od małego wszędzie mnie ze sobą zabierał.
Tutaj też.
Pamiętam to wyraźnie.
Byliśmy wycieńczeni po całym dniu w słońcu
i nagle zobaczyliśmy coś w zaroślach. Myśleliśmy, że to zając.
Ale to było puma.
Tata nie był wtedy myśliwym, tylko zwykłym robotnikiem.
Myślał, że nas zaatakuje.
Sięgnął,
chwycił winchestera i...
Strzelił do niej. Uciekała, aż się kurzyło.
Ale była ranna, bo zostawiła za sobą strużkę krwi.
Tata mówi: „Chodźmy za nią”. I tak zrobiliśmy.
Rosło tu wtedy mnóstwo akacji i kaktusów.
W końcu nie dało się dalej przejść.
Tata mówi: „Zaczekaj tu”.
Zaczął się przedzierać, prawie się czołgał, podążając za pumą.
Zwierzę było ranne, więc jak je zobaczył, naskoczył na nie.
Jakby chciał je mocno przytulić. Serio.
Ponownie chwycił strzelbę, najlepiej jak potrafił,
i znów wystrzelił.
Pewnie właśnie wtedy, w momencie samoobrony,
poczuł smak emocji, jaki pojawia się
tuż przed zabiciem zwierzęcia.
To wydarzenie tak wiele dla niego znaczyło,
że ojciec...
postanowił włożyć w tę ziemię swój ostatni grosz.
A tutaj właśnie,
gdzie pochował tę pumę, zasadził to drzewko pomarańczowe.
Kochany tatko przemienił śmierć w życie.
A zając wielkanocny dotarł?
Nie. Dojazd jest koszmarny.
Teściu, chcę ci coś powiedzieć.
Mój znajomy jest agrotechnikiem.
- Może Lalita coś wspomniała. - Nie.
To geniusz! Studiował w Monterrey.
Zna się na cytrusach i sorgo.
- Tato! - Co?
- Obejrzyj moją prezentację. - Później, skarbie.
- Kiedy? - Po obiedzie.
Nie sięgnie, bo jest za daleko.
Trzeba było się przygotować.
Następnym razem zamówię innego klauna.
- To usługa profesjonalna. - Rozumiem.
To ma być zabawa.
- Wieprzowina jeszcze nie gotowa. - To na wieczór? Dla nas?
- Co się stało? - Maleńka! Co się stało?
- Isis, co to było? - Laura, zaczekaj!
- Chodź tu, skarbie. - Co się stało?
- Co z tym zamkiem? - Nie wiem.
- Musiała coś popsuć. - Nie sądzę.
„Szeol dla Niego jest nagi,
„Abaddon jest bez zasłony.
„Dach rozciąga nad pustką,
„ziemi niczym nie umacnia,
„wody chmurami krępuje,
„nie pękną pod nimi obłoki”.
Księga Hioba 26, 6–8.
Brawo, mój drogi!
Pora na modlitwę.
Dzięki ci, Panie, za moją rodzinę,
za przyjaciół i Avengersów.
Za Avengersów!
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
- Jebany zamek sflaczał czy co? - Musisz się tak wyrażać?
Chyba zabrakło prądu.
Kazał ktoś Tellowi sprawdzić transformator?
Nie.
Tello, sprawdź transformator!
Ja pójdę!
- Rosa. - Nie musi się już słuchać?
- Daj jej spokój. - Nieważne. Jedzmy.
Już 16.
„Już 16!
„Pora refleksji.
„Jaki pożytek ma człowiek z rządzenia całym światem,
„jeśli przy tym całkiem się zatraca?
- „Radio, telewizja”... - Przestań. Nie cytujmy do końca.
Tyle wystarczy.
Kto to?
Co to za ludzie, Rey?
Robi się duszno. Chodźmy do środka.
Gdzie tam. Tu jest przyjemnie.
Rey... Nie. Jadą tu...
- Zabierzcie dzieci. Rey... - Idźcie z mamą.
- Chodź, Elías. - Dziewczynki, Raúl!
Elías, idź do środka.
No już.
Co słychać? Don Reynaldo, prawda?
Witam.
Ricardo Guzmán.
Wszystko na mieście pozamykane,
więc wpadliśmy, żeby załapać się na taco.
Tello. Daj im gulaszu z nerek.
Obejdzie się bez nerek. Lepiej dorzuć łopatkę.
Że co...
- Coście wy za jedni? - Bez nerwów.
Wszystko gra. Patrolujemy tę strefę.
To niebezpieczna okolica. Pewnie słyszałeś.
Możemy zjeść tutaj?
Nie, kolego. To rodzinny posiłek.
Mogę mówić do ciebie „tato”.
Żartowałem. Pełen szacunek, kolego.
A skoro o tym mowa...
Potrzebujecie tu ochrony?
Będziemy patrolować pozostałe rancza.
Wpadniemy później. Może zmienisz zdanie.
Posłuchaj.
Lepiej już tu nie wracaj. Jasne? Nie będę się powtarzał.
Wedle życzenia. Niech ci będzie. Hej, ziomek, dorzuciłeś parę tortilli?
Pojedziemy już. Jedzenie stygnie.
Bywaj, kolego!
Smacznego. Do zobaczenia wkrótce!
Odjeżdżają.
- Ki chuj, tatku? - To nic, skarbie, nie martw się.
- Siadaj. Chodź. - Rey.
- Kto to? Co mówili? - Nic. Spokojnie. Siadaj.
- Powiedz, skarbie. - Niczym się nie przejmuj.
To co, zjemy i pojedziemy, tak?
- Jedźmy już teraz. - Nie ma mowy.
Siadajcie, uspokójcie się.
To tylko znajomi bumelanci, którzy wpadli na taco. Siadajcie.
Znasz ich?
- Tak. Siadaj, Elías. - Nie kłam, Rey.
Jedźmy już. Dzieci są zmęczone.
Nie. Za wcześnie, jedzmy. Siadaj, Raúl.
- Siadaj, kochanie. - No już.
Hej, Vicky. Usiądziesz z dziadkiem?
- Idź do dziadka. - Chodź.
Guacamole, mamo?
- Dalej, jedzcie. - Do diaska. Zabrali łopatkę.
Siedź tu, księżniczko. Zaraz coś zjesz.
A gdzie Rosa?
- Poczęstuję się. - Skarbie, nie martw się.
Wszystko w porządku.
No to słuchajcie.
Myśliwy chodzi po lesie.
Zastrzelił dzika i widzi, że skończyły mu się naboje.
„A niech to! Nie mam więcej naboi. Jak teraz wrócę do domu?”
Rusza w drogę powrotną.
Z duszą na ramieniu rozgląda się w obawie przed zwierzętami.
Przeszedł kawałek, gdy nagle natyka się na pumę.
I myśliwy, choć jest niewierzący, mówi tak: „Pomodlę się do Boga.
„Nie mam wyjścia”. Patrzy w górę i mówi:
„Panie, nie pozwól, by puma mnie pożarła. Odpędź ją ode mnie”.
- Nie ma więcej benzyny? - Nie.
Nie mogliście powiedzieć?
Jest w magazynie.
- Jutro naprawię bezpieczniki. - Dobrze.
I puma odeszła, nie robiąc mu krzywdy.
Słuchaj...
O co chodzi z Brauliem? Wdał się w złe towarzystwo?
Rozpal ognisko.
Myśliwy rusza dalej. Nagle na drodze staje mu niedźwiedź.
Wielki i rozjuszony.
Myśliwy znów zaczyna się modlić. Wznosi oczy ku Bogu i mówi:
„Panie, proszę, spraw, by niedźwiedź się zlitował
„i mnie nie pożarł”.
I niedźwiedź padł na kolana.
Nie wierzę!
Ogromny, budzący grozę niedźwiedź...
To jakiś żart!
Pada na kolana. I wiecie, co robi?
- Co? - Zaczyna się modlić.
Niemożliwe!
- Prawie wyciągnął różaniec. - No weź!
Niedźwiedź zaczyna się modlić, a myśliwy dziękuje Bogu.
- Nie. Przestań. - Spójrz mi w oczy.
Co się stało tej krowie?
Zdechła. Co się miało stać?
Szef coś o tobie wie, że jest taki podejrzliwy?
O mnie? Nie. Co miałby wiedzieć?
Wkurza się na widok jego durnej gęby.
- Wychodzę. - Słuchajcie. Modli się dalej.
Mówi: „Dzięki Ci, Panie, za to, że się o mnie troszczysz”.
Ale wtem słyszy niedźwiedzia,
który mruczy na klęczkach:
„Dzięki Ci, Boże. Pobłogosław jadło, które zaraz spożyję”.
Nie wytrzymam!
Wiecie, co się święci, prawda? Niedźwiedź chce go zjeść!
Pożre myśliwego na kolację!
- Co się stało? - Nie wiem.
Co się stało?
- Co jest, skarbie? - Mamo.
- Co się stało? Powiedz mi. - Mamusiu.
Ktoś tam jest?
Tello!
Co się dzieje?
Łopaty!
Elías!
- Gdzie jest Elías? - Więcej piachu!
Dalej!
- Więcej piachu! - Dobra!
Musisz im zapłacić, Reynaldo.
To nie takie proste.
Jak poproszą raz, to poproszą znowu. I tak bez końca.
Musimy zrobić, co trzeba.
- Gregorio ma kumpla w marynarce... - Gregorio?
Mógłby nam pomóc.
Trzeba będzie im zapłacić. Nie ma wyjścia.
Dzięki. Ale to sprawa rodzinna.
Może najlepiej byłoby sprzedać ranczo.
Rey. Zróbmy to.
Przynajmniej wezwijmy policję. Mój wuj...
Nie. Problem jest z doprowadzeniem wody. Załóżmy kanalizację i sprzedajmy ranczo.
Nie.
Nie wiem, czy jest sens ciągnąć rury od strumienia.
Możesz przyjść? Nie mogą zasnąć i mam już dość.
Czekaj, Lalita. Rozważamy, co robić.
Raúl.
Możesz przyjść, proszę?
Zaraz wracam.
Głowy do góry. Wszystko będzie dobrze. Zobaczycie.
Dziękuję, synu.
Ile chcą?
Chyba niedużo.
To jak?
Wyjedziemy.
Ale nie dam im ani grosza.
Koniec dyskusji.
- Siedź porządnie. - Chodź.
Jedźmy!
Trzymaj się, Lalita.
- Kocham cię, tatku. - Dzięki za wizytę.
- Daj znać, jeśli czegoś potrzebujesz. - Dobrze.
- Pa, dziadku! - Kocham cię!
Pa, dzieciaczki! Buziaki!
No dobra.
Elías!
Weź ze sobą mamę, Lilianę i Rosę.
- A ty? - Dobrze.
Bez ciebie nie wyjadę.
Zresztą nie zmieścimy się w tym wypierdku.
Pojadę swoją furgonetką, a ty swoją. Jedno za drugim.
Dojadę do was po południu.
Tello! Wreszcie się pokazałeś. Gdzie Rosa?
Niech tu przyjdzie. Wyjeżdżają. Ja potem dołączę z tobą.
Wyjedziemy, ale niech nas popamiętają. Do jasnej cholery.
Pogadać z kumplem z marynarki?
No dobrze.
Kocham cię, tato.
Tello.
- To twój dom, prawda? - No.
„No”. Tylko tyle masz do powiedzenia?
Posłuchaj.
Wzmocnimy druciane ogrodzenie.
I wykopiemy rów na głównej drodze.
Pewnie tędy podkradli się ci szubrawcy.
I zabijemy deskami drzwi i okna w domu.
Dobry plan.
- Proszę pana. - Tak?
- Nasz dom też? - Tak.
Nie mam dokąd pójść.
- Zabieracie Rosę ze sobą? - Tak.
Jest w ciąży.
Czemu nie pojechałaś z Elíasem?
- Nie wiem. - Będzie syf, jak twój tata im nie zapłaci.
Kiedyś też mówiłaś do niego „tato”.
Byłam mała. I niesforna.
- Znalazłam wodę. - Tak po prostu?
Tak po prostu.
Obejdzie się bez dodatkowych rur.
To i tak już bez znaczenia.
Skoro ma się tu zrobić syf i Bóg wie co.
Już od jakiegoś czasu tak jest.
I będzie jeszcze gorzej.
Spadaj.
Ty i Tello jesteście parą?
A ty ze sternikiem?
Na litość boską! To żaden sternik!
Jest surferem.
Chcę z nim zamieszkać, ale rodzice jeszcze o tym nie wiedzą.
A co im do tego? Jesteś dorosła.
A co z deskorolką?
No co?
Nie wiecie, jak się tu żyje.
Myślicie, że wiecie, ale...
Paradujecie tu w kowbojskich ciuchach, marnujecie naboje.
A potem wracacie do domów w furach z odkręconą klimą.
Sprawdźmy, jak idzie kopanie rowu.
Podobno ciężarnym zaleca się kopanie rowów, co, Tello?
A gdzie wywiało Braulia?
Później przyjdzie.
Rosa, idź napoić zwierzęta. Lepiej nie ryzykować.
A ty, Liliana? Mam ci kazać zostać, żebyś zechciała wyjechać?
Zabierz mamę do Monterrey. Zawadzacie nam tutaj.
Tello...
Tello!
Dawaj. Zostaw to!
Biegiem! Do auta! Szybko!
- Co się stało? - Zostańcie w kuchni.
- Rey! - To nic. Idźcie do kuchni!
Ja go zastrzelę, Don Reynaldo.
Tello, bierz strzelbę i idź na tył.
- Gotowy, tatku? - Nastał dzień zapłaty.
Mam lepszego cela od ciebie.
- Trzymaj porządnie. - Jestem leworęczna, mówiłam ci.
Spokojnie, skarbie.
Kurwa...
- Cholera. - Co jest, kurwa?
Dzień dobry.
Jestem zajączkiem wielkanocnym. Miałam być, ale się zgubiłam. Przepraszam.
Ogarnij się, impreza była wczoraj!
- To dzisiaj nie jest piętnasty? - Nie, to było wczoraj.
- Jasna cholera. - Nic nie poradzę. Zgubiłam się.
O nie... Tyle zachodu o nic.
W porządku?
Jutro rano odwieziesz mamę do domu.
- Zostanę tu jeszcze dzień. - Po co?
Jest tu sporo do zrobienia, skarbie.
Nie martw się.
Prawie zabiliście zajączka.
Myślisz, że strzeliłbym, jak już ją zobaczyłem?
No to Lily. Lily prawie zabiła zajączka.
To ranczo to tylko meskwit i kurz.
Nic więcej.
Nie podoba mi się, jak traktujesz Elíasa.
Biedak cię uwielbia.
Ja jego też.
Czemu mu tego nie okażesz?
Ta ziemia była tu, zanim twój ojciec
rzekomo upolował pumę i zasadził pomarańczę.
Nie mów „rzekomo”.
Była tu przedtem.
I nadal będzie.
- Wybacz. - Bardzo przepraszam.
- Dzień dobry. - Prawie dobry wieczór.
Gdzie zajączek?
Powiedziała, że spieszy się na następną imprezę.
Kawy?
- Jak wam idzie? - Pomalutku.
Tello...
Każ Brauliowi przekazać kumplom,
że damy im forsę.
Mieszkają niedaleko lotniska. Znam ich, ale się nie kumplujemy.
Mają broń?
Jak każdy w tej okolicy. Po prostu zeszli na złą drogę.
Posłuchaj, Braulio.
Od małego miałeś u mnie robotę.
Przysięgam, to nie moi kumple.
„Przysięgam”.
Przekaż im, że zapłacę.
W Lomitas jest woda, tato.
Serio. Rosa wyczaiła ją tą swoją różdżką.
- Niemożliwe. - A jednak.
Wystarczy pompa i gotowe.
- Porozmawiamy później, dobrze? - Tak.
Trzymaj się.
- Dobrze. - Idź.
Tello, zostaw to i odprowadź je do drogi.
Ty też, Rosa! Pospiesz się, wyjeżdżasz!
- Rosa nie wyjeżdża. - W porządku.
W takim razie masz się mnie słuchać. Jak pozostali. Jasne?
O co chodzi?
To przez menopauzę.
- Niedługo się zobaczymy. - Tak.
- Idź już. - Dobrze.
Prosto w bark, popaprańcu.
Rosa!
Będziesz dziś trzymać wartę.
Jadę.
Las Gotas.
Las Gotas. Tu Naranjo. Słyszysz mnie?
Tu Las Gotas.
- Guzmán. - Żadnych imion.
W porządku.
Jest gotowy.
Zapłaci.
Serio? Świetnie. Wpadniemy później.
W porządku.
Gotowe.
Proszę, synu. Jedz.
Też chcesz, Tello?
Nie, dziękuję.
Tym lepiej. Co nie, Braulio? Więcej dla nas.
Nie, szefie. Umierałem z głodu, ale nie zasmakowało mi. Zbyt gumowate.
Myślałem, że będą z ciebie ludzie!
Dziękuję.
Kto panu powiedział?
Nie usunę.
Nie musisz o tym mówić.
Sam się wygadałeś.
Jebany kapuś, wszystko im opowiedz.
Ktoś mu musiał powiedzieć.
Który miesiąc?
Cóż...
Chyba drugi.
Mniej więcej.
Powiedz mu.
To nie Tello jest ojcem.
Banda zbirów wdarła się na ranczo.
Bóg wie, kto jest ojcem.
Pieprzony Tello.
I nic nie mówiliście?
Daj rękę.
Po co?
Wyciągnij rękę.
Gdzie był?
Dokąd idziesz?
Winchester.
- O co chodzi? - O tym też wiedziałeś?
Wstawaj, gnojku. Ty gnido.
- Zostaw go. - Chodź tu.
- Zwiąż go, Wences. - Ale czemu, szefie?
- Tello, chodź. - O co chodzi?
- Idziemy. - Proszę go zostawić. Spokojnie.
- Sam go zwiążę. Idziemy. - Da pan spokój.
Nie ruszaj się.
- Popełnia pan błąd, szefie. - Morda.
Proszę puścić.
Tello, powiedz mu.
Proszę go puścić.
Kurwa mać.
Bo co mi zrobicie?
Zdrajcy.
Tello. Wpuść ich. Szybko.
Szef zaraz przyjdzie. Poszedł po forsę.
Spoko.
Co jest, Rosa? Czemu się dąsasz?
Uśmiechnij się.
Jak chcesz.
Daj znać później, jak chcesz kasę.
Gotówką, przelewem, PayPalem. Równowartość w gorzale. Jak wolisz.
Szef ci zapłaci.
Nie musisz nam nic zwracać. Tylko się odczep.
Félix!
Don Rey.
Rosita, podaj mi krem z filtrem.
Don Rey.
Rosita, podaj mi krem z filtrem.
Don Rey.
Proszę.
Rosita.
Wystarczyło zapłacić parę peso. Według umowy.
A tak przyjdą pozostali, z którymi nie da się dogadać.
- Jacy pozostali? - Bandziory.
To wyjedźmy. Do Monterrey.
Pakujcie się i wyjeżdżamy.
Obstawili drogi. Nie przejedziemy.
Słuchajcie, dam wam trochę pieniędzy.
Przeczekacie gdzieś, aż się z tym uporamy.
Poza tobą, skurwielu.
Tobie nie dam ani grosza. Mało tego.
Zamknę cię w szopie.
Dla pewności.
- A co z Guzmánem? - Z kim?
Ze sztywniakiem.
Z nieboszczykiem.
Pochowajmy go. Nie jesteśmy zwierzętami.
Nie.
Jego rodzina powinna to zrobić.
No już.
Usypiemy kopczyk z kamieni i tyle.
To ja zabrałam winchestera.
I podpaliłam drzewko.
Odpuść Brauliowi.
To ja się z nimi dogadałam.
Powiedziałaś komuś?
O jeleniu?
Nie.
Przysięgasz?
Przysięgam.
Nieważne, mam to gdzieś. Według mnie pan go upolował.
Mój brat myśli, że to Tello.
Chciałby.
Jest twój.
Winchester. Prezent ode mnie.
Pieprzony Wenceslao. Tchórz.
Przebić mu oponę?
Nie. Niech jedzie.
Rosa, nie śpisz?
Nie.
Jak pojedziemy główną drogą, dotrzemy do rancza Galindów.
Melo tam jest, mógłby nam pomóc.
Wyjedźmy stąd.
Stary pryk chce dać się zabić.
A Braulio?
Braulio to lawirant. Farbowany lis.
Nie oglądaj się. Będzie ci niedobrze.
Wyłaź. Bierz mój wóz i spadaj.
- Ale... - Żadnych pytań.
No już. Wynoś się.
Halo?
Tak.
Zajączek wielkanocny.
Nasz słynny zajączek.
Tak, został tutaj.
Trudno się tu dodzwonić. Nie ma zasięgu.
Nie martw się.
Oddam ci go, jak wrócę do Monterrey.
Wtedy to załatwimy.
Tak.
Słuchaj...
zrobiłabyś coś dla mnie?
Mój syn Elías...
Powiedz mu, że go bardzo kocham.
Właśnie tak.
Dobrze. Na razie.
- Proszę mnie wpuścić! - Co tu robisz?
Przykucnij!
Okno!
W porządku?
Masz więcej naboi?
Chyba został mi jeszcze jeden.
Widzisz? Mogłaś wyjechać do Monterrey.
No tak.
Tak.
Masz niesamowicie celne oko.
Prawda?
KONIEC
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek