É a última botella.
Que nos preste.
Mira, volveu o esquiíño.
Ola, amigo.
Jane, colle os cartos do cuarto.
Non podo seguir así.
Que?
Non podo fuxir máis.
Deixemos de fuxir.
Bota fogo de supresión desde o soportal.
Se os distraes, podo flanquear...
John?
Tres, corenta e sete!
Hi hi, benvida.
Inserir cachos de unllas aquí
Teño que mirar a pantalla?
Canto mides?
Mido 1,63
se me poño dereita.
Cal é a túa etnia?
Son medio xaponesa, medio...
branca escocesa.
Estás disposta a trasladarte?
Si, estou disposta a trasladarme.
Non hai nada que me reteña aquí.
Son organizada e estou ben preparada.
E si, haberá quen diga que son de tipo a,
pero eu digo que son eficiente.
O meu mestrado.
CIA.
Non, estiven a piques, pero non pasei o corte.
Eu creo que xa falei disto.
Dixeron que tiña tendencias antisociais.
Inserir cachos de unllas aquí
Teño que pulsar algún botón?
Mido 1,83.
Mido 1,80.
Afroamericano.
Si, claro.
Sen dúbida, se a oportunidade o merece.
Claro.
Vivín en moitos sitios.
Adestramento.
Combate militar, man a man.
Drons.
Eu non diría que é deshonroso.
Pero que digan o que queiran.
Mataches alguén? Cantos?
Un, por accidente.
E 13 adrede.
Cantos cartos tes na conta agora mesmo?
Non quero dicilo, pero...
catorce mil.
Creo que teño 366 dólares
e algo solto.
Non estou desesperado.
Esa é difícil.
Adoro comer.
Pasta.
E pode que carne coreana.
Carne coreana.
Gústanme as dúas.
Cal é o teu peor atributo?
Que son moi calada.
Competitivo.
Demasiado.
Se mal non recordo,
dixo que tiña pouca intelixencia emocional.
Creo que foi "parada e manipuladora".
Pero está ben aquí, ou?
"Quérote"?
En voz alta?
Si, díxenllelo a dúas mulleres e a miña nai.
Pero iso conta?
Non. Nunca.
Porén, si que o sentín un par de veces.
Podo preguntar unha cousa? Para que é esta parte?
Ola.
Podo pasar?
Si.
Por favor.
Son Jane.
Eu, John.
Hai unha nota.
"Sorte no primeiro día de casados."
Está ben.
Estupendo. Armas.
Oe, mira isto.
É unha Alien.
Ten contrapeso para...
Xa, para reducir o retroceso. Si.
Iso mesmo.
Falta o contrasinal.
Eu vin un aquí.
Si. Este.
Grazas.
Vale.
"Hi hi.
Seguide a muller. No restaurante Orsay a mediodía.
Ide á barra. Interceptade vulto.
Entregádeo nas coordenadas. Gozade."
Quen será ela?
Unha espía estranxeira?
Si, ou da intelixencia.
Si, saberémolo mañá.
E agora que?
Parece que son nosos.
Permiso de conducir, tarxeta de crédito, licenza de armas...
Acta de matrimonio.
Grazas.
De nada.
Casamos!
Si, iso parece.
Si.
É raro.
- Moi raro. - Si.
Queres durmir no cuarto principal?
Merda.
Debe vir coa casa.
Gustácheslle.
- Tomamos algo? - Eu durmo na de invitados.
- Non, vai ti á principal. - Vale.
É que estou cansa, así que vou ir.
- Xa, claro. Vai. Normal. - Si, vale.
Teño que colocar as cousas. Deixei todo tirado.
Vémonos pola mañá.
- Si, ata mañá. - Moi ben.
- Encantado. - Igualmente.
Isto é xusto o que precisaba, este reto axúdame
a crer en min mesma.
Creo que me subestimo moito, pero agora vou...
Pasa.
Ola.
Non sei se temos que dicir "boa noite".
Non traes camisa.
Si. Parece que o voso vai rápido.
Si.
Non tes que regar as plantas.
Teñen temporizador.
Cústame confiar, así que...
Teño unha aplicación que avisa se...
botas demasiada auga ou non para poder... quitala.
Vale.
Moi ben.
Pois vémonos mañá.
Vale. Boa noite.
Boa noite.
Tiña calor abaixo.
Por iso non levo camisa.
Aquí vai máis frío.
O calor sobe, terás o aire posto.
Non o puxen.
Eu tiña calor. Estaba adestrando.
- En fin... Falamos mañá. - Vale.
Moi ben.
Boa noite.
Hai unha lagosta moi grande.
Onde?
Non te ergas, que a asustas.
Unha mesa para dous.
Claro. Teñen reserva?
Non.
Non hai problema. Un segundo.
Creo que é esa.
Vale, listo. Síganme, por favor.
Vale, grazas.
Aquí é.
Non me gusta esta mesa.
Xa. Podemos poñernos naquela mesa de aló? É a nosa favorita.
- Claro. - Grazas.
- Grazas.
Ola. Tráiolles algo para comezar?
Café, por favor. E un croissant.
Vale.
Té verde.
Grazas.
É moi baixiña.
Pola foto parecía que ía ser máis alta.
Ves o paquete?
Aínda non.
Parece que lle gusta o sándwich. Mi madriña!
Será o sándwich o paquete?
Non o sei. Aí está.
Está buscando dentro do bolso.
É unha tableta.
Podes ler o que pon? Que di?
DEZ LUGARES PARA VIAXAR SOA
"Dez lugares para viaxar soa."
Vállame Deus. Desculpen.
Xa estamos.
- Vaites. - Ben.
Iso é...
Si, grazas.
Grazas.
- Moitas grazas. - Grazas.
- Proveito. - Grazas.
Nada mellor para os nervios que un montón de cafeína, verdade?
Podo... facerche unha pregunta?
Pediches risco alto?
Si. E ti?
Si.
Que raro, isto parece...
Agardaba algo diferente para a primeira misión.
Coma que?
Non o sei. Coma...
os láseres, sabes? Algo así, máis...
Xa sabes, algo...
Será por non asustarnos.
Sabes que primeiro sempre hai que vixiar.
Si.
Como te colleron?
Contratar. Como te contrataron?
Foi por correo.
Por correo?
- O correo? - Si.
"Hi hi."
Si, "hi hi."
Iso.
Si, a min pareceume estraño
que non dixesen o da parella ata a última entrevista.
Si, certo.
Pero é intelixente.
Por que?
Chamas menos a atención.
É menos probable que falles se dependes dunha parella.
Unha vella táctica do KGB.
Estupendo.
Moi romántico.
Entón...
- Primeira vez en Nova York? - Non.
Como te chamabas antes?
Jane non.
Vale.
Só quero falar, intento...
Perdoa.
Mataches alguén?
Vale.
Non, a verdade.
- En serio? - Non.
E ti?
Ti que cres?
- Que si. - Pois non.
Seguro que si. Tes ollos para matar.
Que significa iso?
Ollos de depredadora, están moi pegados.
- Que? - A presa tenos de lado.
Os depredadores non.
Que dis? Non teño os ollos pegados.
Ti si.
Xa que logo...
Si.
Viñeras a Nova York.
A que viñeras?
Pois nunha excursión.
Si. Escapei para comer torta cun pedófilo.
Que?
- Merda. - Que dixeches?
Marcha. Vamos.
Marchamos. Tes cartos?
Si, teño cartos.
Temos contacto.
Será a entrega.
Leva algo el?
Non vexo paquete ningún.
Parece persoal.
Podería ser o fillo.
Ou o noivo.
Que?
- Pensei que era broma. - Non.
Non o creo.
E ti que eras,
do FBI ou da CIA?
Algo así.
Botáronte?
Algo así.
A ver, tes que contarme algo.
Non te coñezo.
Estamos casados.
Facemos tregua?
Podemos contar o básico?
Vale, si.
- Coma que? - Coma...
Podo sacar o lixo, pero non me gusta pasar o ferro.
Vale.
Gústame ler antes de durmir.
Lavo a louza mentres cociño.
- Militar. - De mamá.
O teu peor atributo?
Nunca perdo pelexas.
- Non. - Si.
- Non. - É unha merda, pero sempre teño razón.
Xa.
Este matrimonio comezou co pé dereito. Estupendamente.
- Si. - Si.
Que pasará se fracasamos?
No matrimonio?
Na misión.
Non será así.
O paquete serán cartos?
Pode ser?
Non o sei, é difícil.
Vale.
- Mira iso. - Miro.
- Está ben. - Vaia, vaia...
Trabuqueime.
- Si? - Si, trabuqueime.
Pero podo recoñecelo.
Defendo a miña suposición e non ten nada de malo.
Xa, claro. Non.
- Non son fato, vale? - Non.
Só quero que sexa feliz.
É a muller máis feliz.
Non son fato.
Non, claro que non. A muller marcha.
TEATRO CHERRY LANE
Ten que ser aquí.
Si.
Eu cúbrote e ti entras.
Distráelos ti?
Si. Despois escríboche.
Vale.
- Non teño... - Non tes o meu número.
- Dásme...? - Ou...
- Si, imos anotalo. - Si, imos...
Voucho deixar claro. Non busco o amor.
É un auricular. Quería poñercho.
Perdoa.
- Paréceche? - Si.
- Perdoa. - Non, perdoa ti.
Vale? Non dixen nada, foi culpa miña.
- Non, ponmo. Pensei que... - Xa o sei.
- Falo ti? - Non, por favor.
Vale.
- Está ben. Si. - Si.
- Grazas. - De nada.
- É... - Si.
Estupendo. John Smith.
Vale.
Quero un boleto.
Señor, eu non os vendo.
- Como que non? - Isto non é un cine.
Só teñen un.
Mamá, e o teu boleto?
Collíchelo ti.
Mamá, e o teu boleto?
Non a coñezo.
Vale.
Pode axudar a miña nai?
O meu pai está dentro só e ela está tola.
Agora tes unha boa brazada, Mary, cos case catro quilos que colliches.
Engordei...
Óesme?
Jane?
Hai un problema no plan.
Desculpe. Perdón.
Escríbeme.
Teño que baixar.
Estou dentro.
Pouco? Pensei que era moito.
Ves algo?
Aínda non.
A señora vai ver a obra de teatro?
Ninguén no mundo podería facer iso
sen morrer dun empacho.
A ver, por un intre foi un pouco emocionante, non?
Non tan emocionante coma esa obra. Soa divertidísima.
O que dixeches na cafetería de comer torta cun pedófilo, ía...
en serio ou estábasme metendo unha pillada?
Si, tiña 14 anos.
E que pasou?
Un tipo moi amable invitounos
a min e a miña amiga Dina a comer torta.
Moi amable? Estasme metendo unha pillada.
Que idade tiña?
Uns corenta.
Corenta e largos.
Non sei. Parece inventado.
Non, tiñamos fame. Era un sitio público.
Non hai perigo en público.
E máis en Nova York, ou?
Logo que pasou?
Comemos torta. Pagou a conta.
Iso é bo supoño.
E despois?
Cada un polo seu lado e morremos coa risa cando se foi.
Que ben que agardastes a que marchou
para non ofendelo.
Non eramos monstros, John.
Non vos estaba a chamar monstros.
Se é verdade,
sei todo o que hai que saber de ti.
Para que viñeches?
- Merda. - Que?
Que foi?
A señora marcha.
Ten o paquete.
Desde cando?
Desde o gardarroupa.
Como é?
Unha caixa marrón.
E cal é o plan?
Non sei, a ver.
Dixéronnos que o interceptásemos. Collémolo e xa?
Non. Temos que ser discretos.
Vale, entón que?
Vale, vou distraela.
Teño unha idea. Non a perdas de vista.
Véxoa. Está baixando.
Non atopo as miñas chaves.
Está nunha tenda de móbiles. Onde estás ti?
Que fas, John?
Mercou un Android.
Está chamando a alguén.
Vale, colle velocidade. Hai que bulir.
John, segues aí?
Ten máis caixas desas?
Sen o logo?
Marcha. John, escóitasme?
Vale, pero necesito algo de tempo.
E se ela coordina a entrega?
Mira se ela...
Se vai onda alguén, precisamos coller a caixa xa.
John!
Que fai?
- Podo levar esta caixa? - Non.
E se merco isto? Levo isto.
Grazas.
Tirou o móbil.
Que fas?
Por Deus, John! Estás de compras?
Vale, eu... Quede co cambio.
Grazas.
Sae cara a Broadway.
Vale, marcha.
Colle a caixa.
Vai saltar á esquerda.
Oe! Amigo!
Se volves falar coa miña filla, rómpoche a crisma.
Levas unha malleira.
- Coidado! - Perdón.
- Que che pasa?
A iso me refiro con alto risco, moza.
Que cara lle quedou ao tío coa patada que lle deches na mesa.
Xa o sei. Que dixen? Algo dixen.
Falaches da túa filla.
- Si? - Si. Por que?
Pois non o sei.
Pois creo que foi...
Non te anoxas con alguén que defende a súa filla.
- Estivo ben. - Foi ben.
Sentinme ben.
Que cres que haberá aí?
Pesa bastante.
Non sei, algunha arma militar ou algo así.
Si, ou hardware cifrado. Haberá unha máquina cifrada?
Pode ser.
Quen cres que son? A compañía.
Tanto ten. Temos todo o necesario.
É que...
tal e como vai o mundo,
alégrome de ter traballo.
Teño unha pregunta: por que fas isto ti?
Se non é por amor,
por que o fas?
Non me queren en ningures.
E teatro gratis.
- Teatro gratis? - Si.
Se te fai sentir mellor...
A min tampouco me queren.
Pois si.
O matrimonio é legal?
Non, para nada.
Non será problema.
Estás disposta a cortar lazos co pasado?
Sen contacto? Con ninguén?
Nin coa miña nai?
Non, sen problema.
Pagádesme por non falar co meu pai?
Onde asino?
É aquí?
Si, son as coordenadas.
Ola?
Ola, traemos un paquete.
Hai un paquete!
Estamos atrás!
Grazas.
Poñede iso debaixo da lámpada de calor.
Querida, non poñas tanto sal no espárrago.
Steven, sae da neveira e pon uns pantalóns.
Por favor, Steven!
Xusto a tempo.
Vaites!
Está un pouco chafada.
Faredes un desconto do 50 %?
Iso non depende de vós, verdade?
- Non. - Para nada.
Vale. Queredes tomar algo?
- Si. - Non, grazas. Temos outras entregas.
Vale. Pois a saída é por atrás.
- Grazas. - Grazas.
Suzan, outra vez co sal. Xa cho pedín tres veces.
Unha torta?
Non podemos falar diso.
Seino, pero...
Non podemos falar diso.
Desculpen.
Oe, agarda aí un intre. Si.
Xa pode estar rica de carallo.
Serán diplomáticos e a torta terá ingredientes
- que non hai nos EUA. - Si, pero por que...?
Chalados!
Si, vémolos!
- Imos detrás deles. - Vamos.
Ei!
Ei, que facedes?
Veña!
John, vamos!
Dáme a man.
Sacade o lixo. Fai ti iso.
- Vou. - Si.
Hai máis xente. Precisan axuda.
Está ben?
- Vou por axuda. - Saíde!
Axuda!
Estás ben?
Si.
E ti?
Si.
Eu saio pola ventá, ti pola porta.
- Moi ben. - Vale.
Vémonos na casa.
Para non asustarnos.
Si.
Moi ben.
- Vale. - Adeus.
Oe,
ten coidado.
9 MORTOS NUNHA EXPLOSIÓN NUNHA CASA
Jane?
Es Jane?
Vin desexarche boa noite, pero quedei durmido.
Esta cama é incrible.
De cabalo.
Como?
É de pelo de cabalo.
E como lles sacan o pelo?
Afeitaranos, supoño.
Segues sen estar intrigado?
Fixemos o traballo. Rematou a misión.
Iso é o que nos pediron.
Se quedásemos 30 segundos máis...
É alto risco.
É o que pedimos.
Si?
Como chamamos ó gato?
Max.
Samuel?
Gústame Samuel.
Non, creo que... mellor Max.
Pero é que Max soa a nome de can.
É un gato, así que ten que ser rexio.
Hai que ceder. Ten que haber algún nome que nos...
Gústame ceder. Dígocho de verdade.
Pero podo ceder noutras cousas, non no de Max.
Max é o teu gato.
Trouxéchelo da túa casa?
Si.
Sabíao. Sabía que era o teu gato.
Mentín
na cafetería.
Si que matei xente.
Traballei nos primeiros drons en Afganistán.
Non estou orgulloso.
Vou para o meu cuarto.
Oe.
Foi idea de Dina o de tomar torta co home amable aquel.
Eu tiña moitísimo medo.
Xa.
Boa noite.
Vale.
Vaites! É unha vida totalmente nova.
Paréceme ben.
EN MEMORIA DE MICHAEL S. SLOANE, QUE SEMPRE CONTOU A VERDADE
- Non toques iso! - Non!
- Acaba de tirar dinamita? - Vamos...
ESTA TEMPADA EN MR. & MRS. SMITH
Traballades xuntos?
- Si. - Si.
E a que vos dedicades?
Enxeñeiros de software informático.
Gañamos certa cantidade e logo marchamos.
Bárbaro.
Que tal a intimidade entre vós?
- Xenial. - Moi ben.
Xa sei que isto é unha lúa de mel chafada para vós.
Comes así.
Queres comigo ou arranxas matrimonios?
- Non quero fallar. - Así será.
De xeonllos.
Décimo sexto!
Non foi mal, ou?
Foi bastante mal.
MISIÓN INCOMPLETA: UN ERRO. QUEDAN 2.
Pregúntase se sodes ou non compatibles.
O matrimonio é coma unha casa. Podes cambiar de gusto.
E prometo non matarte.
Non sei se é broma.
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa Estefanía Prol Lusquiños