To ostatnia butelka.
Delektujmy się.
Spójrz. Wiewiórka wróciła.
Hej, kolego.
Jane, weź pieniądze z sypialni!
Nie mogę tak dalej.
Co?
Tak ciągle uciekać.
To nie uciekajmy.
Osłaniaj mnie z ganku, kochanie.
Jeśli odwrócisz ich uwagę, będę mógł...
John?
Numer 347!
HEJHEJ, WITAM
WŁÓŻ OBCIĘTE PAZNOKCIE TUTAJ
Mam patrzyć w ekran?
ILE MASZ WZROSTU?
Mam... 162 cm,
jeśli stoję prosto.
POCHODZENIE ETNICZNE?
W połowie Japonka, w połowie...
biała Szkotka.
MOŻESZ SIĘ PRZEPROWADZIĆ?
Tak, mogę.
Nic mnie tu nie trzyma.
Jestem zorganizowana. Dobrze się przygotowuję.
Niektórzy nazywają to osobowością typu A,
ale ja myślę, że jestem skuteczna.
Mój dyplom magistra.
CIA.
Nie, byłam blisko, ale się nie załapałam.
Mogłabym przysiąc, że już o tym mówiłam.
Uznali, że mam skłonności antyspołeczne.
WŁÓŻ OBCIĘTE PAZNOKCIE TUTAJ
Mam coś nacisnąć?
Mam 183 cm.
Dobra, 180.
Afroamerykanin.
Tak, oczywiście.
Dla odpowiedniej okazji.
Oczywiście.
Dużo się przeprowadzałem.
Zwykłe szkolenie.
W wojsku, jak walka wręcz.
Drony.
Nie nazwałbym tego niehonorowym.
Ale mogą to nazywać, jak chcą.
ZABIŁEŚ KOGOŚ? JEŚLI TAK, ILU?
Jedną osobę, przypadkowo.
A 13 celowo.
PIENIĄDZE, KTÓRE OBECNIE MASZ NA KONCIE
Wolałabym nie mówić, ale...
czternaście tysięcy.
Mam chyba 366 dolarów
i jakieś grosze.
Ale nie jestem zdesperowany.
Trudne pytanie.
Kocham jedzenie.
Makaron.
I może dobry koreański...
Koreański grill.
Lubię oba.
JAKA JEST TWOJA NAJGORSZA CECHA?
Pewnie to, że jestem skryta.
Rywalizacja.
Do bólu.
Jeśli dobrze pamiętam,
powiedziała, że brakuje mi emocjonalnej inteligencji.
Nazwał mnie nieczułą manipulantką.
To się tu przyda, prawda?
„Kocham cię”?
Na głos?
Tak, powiedziałem to dwóm kobietom i mojej mamie.
To się liczy?
Nie. Nigdy.
Czułam to parę razy.
Mogę zadać pytanie? Do czego jest ta część?
Cześć.
Mogę wejść?
Tak.
Proszę.
Jestem Jane.
John.
Jest liścik.
„Powodzenia w pierwszym dniu małżeństwa”.
Jak miło.
Fajnie. Broń.
Hej, spójrz na to.
To Alien.
Ma tę przeciwwagę...
Żeby zmniejszyć odrzut. Jasne.
Tak.
Chce hasło.
Widziałem jakieś tu.
Tak. To.
Dzięki.
„Hejhej.
Śledźcie tę kobietę. Będzie w restauracji Orsay o 12.
Obok baru. Przechwyćcie paczkę.
Podrzućcie pod te współrzędne. Miłego”.
Ciekawe, kto to.
Może zagraniczny szpieg.
Tak, albo wywiad USA.
Dowiemy się jutro.
Więc co dalej?
To chyba jest dla nas.
Prawo jazdy, karta do banku, zezwolenie na broń.
Akt małżeństwa.
Dzięki.
Spoko.
Małżeństwo.
Chyba tak.
Tak.
To dziwne.
No, trochę dziwne.
Chcesz zająć główną sypialnię?
O kuźwa.
Musi tu mieszkać.
Polubił cię.
- Chcesz się napić... - Mogę zająć pokój gościnny.
- Nie, weź główną sypialnię. - Dobrze.
Jestem zmęczona. Zamierzałam iść na górę.
- Nie, jasne. Idź. - Tak. Dobrze.
Rozpakuję się. Przywiozłem trochę rzeczy.
Do zobaczenia rano.
- Jasne, do zobaczenia. - Dobra.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Właśnie tego potrzebowałam, to wyzwanie pomaga mi
uwierzyć w siebie.
Często nie doceniam samej siebie, ale zdecydowanie czuję, że...
Wejdź.
Nie wiedziałem, czy mamy mówić sobie dobranoc.
Zgubiłeś koszulkę.
Widzę, że wy nie marnujecie czasu.
No.
Nie musisz ich podlewać.
Mają timer.
Ale mam problemy z zaufaniem, więc...
Mam aplikację, która mówi ci, jeśli...
za dużo je podlewasz, więc mogę wlać to z powrotem.
Jasne.
W porządku.
Do jutra.
Jasne. Dobranoc.
Dobranoc.
Na dole było mi za ciepło.
Dlatego nie mam koszulki.
Tu jest zimniej.
Ciepło się wznosi, włączyłaś klimę.
Nie włączyłam.
A ja się rozgrzałem. Ćwiczyłem.
- Pogadamy jutro. - Jasne.
W porządku.
Dobranoc.
SIEDZI TAM STRASZNIE DUŻY RAK.
GDZIE?
NIE WSTAWAJ, PRZESTRASZYSZ RYBY.
Stolik dla dwojga.
Mają państwo rezerwację?
Nie.
Żaden problem. Chwileczkę.
To chyba ona.
W porządku. Proszę za mną.
Dziękujemy.
Proszę bardzo.
Nie podoba mi się ten stolik.
Możemy dostać tamten? To nasz ulubiony.
- Oczywiście. - Dzięki.
- Dziękuję. - Dzięki.
Witam. Mogę coś podać na początek?
Mogę prosić o kawę? I croissanta?
Tak.
Zielona herbata.
Dzięki.
Jest niska.
Na zdjęciu wydawała się trochę wyższa.
Widzisz paczkę?
Jeszcze nie.
Naprawdę smakuje jej ta kanapka, Boże.
Myślisz, że kanapka to paczka?
Nie wiem... Zaczyna się.
Sięga do torebki.
To tylko tablet.
Widzisz, co tam jest napisane?
GDZIE WARTO PODRÓŻOWAĆ SAMEMU
„Gdzie warto podróżować samemu”.
O Boże. Przepraszam.
Proszę bardzo.
- O rety. - Hej.
To jest...
Tak, dzięki.
Dzięki.
- Dziękujemy. - Dziękuję.
Smacznego.
Nic nie ukoi nerwów lepiej niż kofeina, no nie?
Mogę cię o coś zapytać?
Starałaś się o wysokie ryzyko?
Tak. A ty?
Tak.
To dziwne, ale czuję...
Spodziewałem się czegoś innego na pierwszej misji.
Na przykład?
Nie wiem. Na przykład...
laserów. Wiesz, trochę bardziej...
Wiesz, coś...
Po prostu wolno nas wprowadzają.
Zawsze tak jest, najpierw przydzielają obserwacje.
Jasne.
Więc jak cię dopadli?
Jak cię zrekrutowali?
Dostałam e-maila.
E-maila?
- Tego e-maila? - Tak.
„Hejhej”.
Tak. „Hejhej”.
Zgadza się.
Pomyślałem, że to dziwne,
że nie wspomnieli, że będziemy parą, do ostatniej rozmowy.
Wiem.
Choć to całkiem sprytne.
Dlaczego?
Jako para przyciągamy mniej uwagi.
Mniejsze szanse na zdradę, jeśli jesteś zależny od partnera.
To stara taktyka KGB.
Spoko.
Bardzo romantycznie.
Więc...
- Pierwszy raz w Nowym Jorku? - Nie.
Jak nazywałaś się przed Jane?
Nie Jane.
Podtrzymuję tylko rozmowę. Po prostu próbuję...
Przepraszam.
Zabiłeś kogoś kiedyś?
Nie, właściwie to nie.
- Serio? - No.
A ty?
A wyglądam, że tak?
- Trochę. - Nieprawda.
Wyglądasz. Masz oczy zabójczyni.
Co to znaczy?
To oczy drapieżnika, są trochę bliżej siebie.
- Co? - Ofiara ma je z boku.
Jak drapieżniki.
Co takiego? Nie mam oczu blisko siebie.
Sam takie masz.
No więc...
Tak.
Byłaś już w Nowym Jorku.
Co tu robiłaś, co to było?
Wycieczka szkolna.
Urwałam się z niej, żeby zjeść naleśniki z pedofilem.
Co?
- Kuźwa. - Co powiedziałaś?
Wychodzi. Chodźmy.
Musimy iść. Masz gotówkę?
Tak.
Jest kontakt.
Może przyniósł dostawę.
Niesie coś?
Nie widzę paczki.
Wydaje się osobisty.
Może być jej synem.
Albo jej chłopakiem.
No co?
- Myślałem, że żartujesz. - Nie.
Nie widzę tego.
Wcześniej byłaś...
w FBI czy w CIA?
Coś w tym stylu.
Wyrzucili cię?
Coś w tym stylu.
Musisz mi coś powiedzieć.
Nie znam cię.
Jesteśmy małżeństwem.
Zawrzemy rozejm?
Omówimy podstawy?
Dobrze, tak.
- Na przykład? - Może...
będę wynosił śmieci, ale nie lubię prasować.
Lubię czytać przed zaśnięciem.
Zmywam naczynia podczas gotowania.
- Wojsko cię nauczyło. - Mama.
Twoja najgorsza cecha?
Nie mogę przegrać kłótni.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Wiem, słabo. Ale zawsze mam rację.
Wiem.
To małżeństwo świetnie się zaczyna. Po prostu świetnie.
- No. - No.
Co będzie, jeśli nam się nie uda?
W małżeństwie?
Na misji.
Uda nam się.
Może pieniądze są paczką.
Może.
Nie wiem, trudno powiedzieć.
No dobra.
Dobra.
- Nie do wiary. - Dobra.
- Spoko. - Proszę, proszę.
Myliłem się.
- No co ty! - Tak, myliłem się.
Pogodziłem się z tym.
Ale w moim założeniu nie było nic złego.
Oczywiście, że nie.
- Nie jestem dupkiem. - Nie.
Życzę jej szczęścia.
Wygląda na szczęśliwą.
Nie jestem dupkiem.
Nie, wcale. Ruszyła się.
TEATR CHERRY LANE
To musi być to miejsce.
Tak.
Zrobię zamieszanie, a ty wejdź do środka.
Odwrócisz ich uwagę?
Tak. A potem do ciebie napiszę.
- Nie mam... - Nie masz mojego numeru.
- Dasz mi... - Albo...
- Tak, wpiszmy je. - Wpiszmy...
Powiem szczerze. Romanse mnie nie interesują.
To tylko słuchawka. Chciałem ci ją włożyć.
Przepraszam.
- Mogę? - Tak.
- Wybacz. - To ja przepraszam.
Nic nie powiedziałem. To była moja wina.
- Nie. Zrób to. Myślałam, że... - Wiem.
- Ty chcesz? - Nie, zrób to.
W porządku.
- Jest dobrze. - Tak.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- To jest... - Tak.
Świetnie. John Smith.
Chcę kupić bilet.
Ja nie sprzedaję biletów.
- Jak to? - To nie jest jak kino.
Jest tylko jeden.
Mamo, gdzie twój bilet?
Ty go wzięłaś.
Mamo, gdzie twój bilet?
Nie znam cię.
Pomoże pan mojej mamie znaleźć bilet?
Muszę pomóc tacie w środku, a ona jest szalona.
Zrobiłaś się pulchna, Mary. Prawie cztery kilo na plusie.
Za bardzo utyłam...
Słyszysz mnie?
Jane?
Ten plan ma jeden problem.
Przepraszam.
Napisz do mnie.
Muszę schudnąć.
Dlatego zjadłaś mało na śniadanie?
JESTEM W ŚRODKU
Wydawało mi się, że zjadłam dużo.
Masz coś?
JESZCZE NIE
Przyszła tylko po to, żeby obejrzeć sztukę?
Nikt na świecie tego nie potrafi.
Umarliby z niestrawności.
No dobra. Wcześniej zrobiło się ciekawie.
Nie tak ciekawie, jak w tym teatrze.
Te naleśniki z pedofilem, o których mówiłaś w kawiarni...
To prawda czy tylko się zgrywałaś?
PRAWDA, MIAŁAM 14 LAT
Co się stało?
JAKIŚ KOCHAŚ ZAPROSIŁ MNIE
I MOJĄ PRZYJACIÓŁKĘ DINĘ NA NALEŚNIKI
Kochaś? Sam nie wiem. Chyba ściemniasz.
Ile miał lat?
PO 40.
BLIŻEJ 50.
To nie brzmi jak prawdziwa historia.
NIE, BYŁYŚMY GŁODNE. TO BYŁO MIEJSCE PUBLICZNE
To tak, całkowicie bezpiecznie.
Szczególnie w Nowym Jorku.
I co się stało?
ZJEDLIŚMY NALEŚNIKI. ZAPŁACIŁ RACHUNEK
Miło z jego strony.
I co wtedy?
ROZSTALIŚMY SIĘ, A POTEM UMARŁYŚMY ZE ŚMIECHU
Fajnie, że śmiałyście się po jego odejściu,
żeby go nie urazić.
NIE BYŁYŚMY AŻ TAKIMI POTWORAMI, JOHN
Nie mówiłem, że nimi jesteście.
Jeśli to prawda,
wiem o tobie już wszystko, co powinienem.
Po co w ogóle przyszłaś?
- Kuźwa. - Co?
Co jest?
Wychodzi.
Ma paczkę.
Od kiedy?
Od szatni.
Jak wygląda paczka?
Brązowe pudełko.
Jaki mamy plan?
Daj mi pomyśleć.
Kazali od razu ją przechwycić. Mamy ją po prostu wyrwać?
Nie. Musimy być dyskretni.
No to co robimy?
Dobra, odwrócę jej uwagę.
Mam pomysł. Miej na nią oko.
Widzę ją. Idzie na dół.
Nie mogę znaleźć kluczy.
Wchodzi do sklepu z komórkami. Gdzie jesteś?
Co robisz, John?
Właśnie kupiła telefon.
Dzwoni do kogoś.
Przyspieszyła. Musimy się spieszyć.
John, jesteś ze mną?
Ma pan więcej tych pudeł?
Bez logo?
Jest w ruchu. John, słyszysz mnie?
Potrzebuję jeszcze chwilę.
A jeśli umawia dostawę?
Słuchaj, jeśli...
Jeśli spotyka się tu z kimś, musimy zgarnąć paczkę.
John!
Robi pan bałagan.
- Mogę wziąć to pudełko? - Nie.
A jeśli to kupię? Kupię to.
Dzięki.
Wyrzuciła telefon.
Co robisz?
Chryste, John! Robisz teraz zakupy?
Dobra... Reszty nie trzeba.
Dzięki.
Wychodzi na Broadway.
Dobra, wychodzi.
Weź pudełko.
Skoczy w lewo.
Hej! Koleś.
Zostaw moją córkę w spokoju albo spuszczę ci wpierdol.
Skopię ci dupę.
- Uwaga! - Przepraszam.
- Tak mi przykro. - Co z panią nie tak?
Właśnie o tym mówię, kochanie. Wysokie ryzyko.
Wyraz twarzy tego biedaka, jak kopnąłeś mu wystawę.
Wiem. Co ja mu powiedziałem?
Mówiłeś o swojej córce.
- Tak? - No. Dlaczego?
Nie wiem.
Może byłem...
Nie możesz być zła na kogoś, kto chroni córkę, prawda?
- Było dobrze. - Racja.
Tak to czułem.
Jak myślisz, co tam jest?
Jest dość ciężka.
Nie wiem, może broń wojskowa czy coś w tym stylu.
Tak, zaszyfrowany sprzęt. Może maszyna szyfrująca?
Może.
Jak myślisz, kim oni są? Firma?
Kogo to obchodzi? Mamy basen.
Więc wiesz...
Z taką sytuacją na świecie
cieszę się, że mamy pracę.
Mam pytanie. Czemu to robisz?
Skoro nie dla romansów,
to po co to robić?
Nikt inny mnie nie chciał.
Plus darmowy teatr.
- Darmowy teatr? - Tak.
Jeśli to cię pocieszy...
mnie też nikt nie chciał.
Pocieszyło.
To prawdziwy akt ślubu?
Nie. Skąd.
Nie, w porządku.
JESTEŚ GOTOWA ZERWAĆ WIĘZI Z PRZESZŁOŚCIĄ?
Zero kontaktu? Z kimkolwiek?
Nawet z moją matką?
Nie, żaden problem.
Zapłacicie mi, żebym nie gadała z ojcem?
Gdzie mam podpisać?
To tu?
Tak, to te współrzędne.
Halo?
Dzień dobry, mamy paczkę.
Jest paczka.
Jesteśmy z tyłu.
Dziękujemy.
Trzeba je położyć pod lampą grzewczą.
Kochanie, nie za dużo soli na szparagach.
Steven, wyjdź z lodówki i włóż spodnie.
Proszę. Steven!
W samą porę.
Co?
Jest trochę uszkodzony.
Może 50 procent zniżki?
Nie musicie oddać tego z własnej kieszeni?
- Nie. - Skąd.
Napijecie się czegoś?
- Jasne. - Nie, dziękujemy. Mamy inne dostawy.
Dobrze. Możecie wyjść tylnymi drzwiami.
Dziękujemy.
Suzan, znowu ta sól. Prosiłam cię trzy razy.
Tort?
Nie powinniśmy o tym rozmawiać.
Wiem, ale...
Nie powinniśmy o tym rozmawiać.
Przepraszam.
Proszę chwilę zaczekać.
Lepiej, żeby smakował zajebiście.
To pewnie dyplomaci, a w torcie jest składnik,
- którego nie ma w Stanach. - Ale czemu...
Kretyni!
To oni!
- Ścigamy ich. - Dalej.
Co wy tu...
Dalej!
John, szybciej!
Daj rękę.
Wynieś śmieci. Zajmij się tym.
Jasne.
Jest ich więcej. Potrzebują pomocy.
Co jej jest?
- Wezwę pomoc. - Wyjdźcie tam.
Pomocy!
Nic ci nie jest?
Nie.
A tobie?
Nie.
Wyjdę oknem, ty drzwiami.
Spotkamy się w domu.
Wolno nas wprowadzają.
Tak.
Dobra.
- Okej. - Pa.
Uważaj na siebie.
BOMBA W DOMU ZABIJA 9 OSÓB
Jane?
Ty jesteś Jane?
Przyszedłem powiedzieć dobranoc, ale łóżko mnie skusiło.
Jest niesamowite.
Końskie włosie.
Co?
Jest z końskiego włosia.
Skąd je biorą?
Chyba golą konie.
Nadal cię to nie interesuje?
Robota wykonana. Zakończyliśmy misję.
Tylko to kazali nam zrobić.
A gdybyśmy zostali 30 sekund dłużej?
Wysokie ryzyko.
Sami tego chcieliśmy.
Prawda?
Musimy nazwać kota.
Max.
Samuel?
Samuel jest super.
Nie, myślę... Myślę, że Max.
Max brzmi jak imię psa.
To kot, musi być królewskie.
Możemy pójść na kompromis. Musi być imię, które...
Uwielbiam kompromisy. Naprawdę.
I nie mogę się doczekać, by pójść z tobą na kompromis, oprócz Maxa.
Max to twój kot.
Przywiozłaś go ze sobą z domu?
Tak.
Wiedziałem, że to twój kot.
Skłamałem,
dziś w kawiarni.
Zabijałem ludzi.
Sterowałem pierwszymi dronami w Afganistanie.
Nie jestem z tego dumny.
Idę do siebie.
To Dina wymyśliła, żeby zjeść naleśniki z kochasiem.
Ja byłam przerażona.
Dobranoc, Jane.
Dobranoc, John.
Czyli całkiem nowe życie.
Pasuje mi to.
KU PAMIĘCI MICHAELA S. SLOANE'A, NAJWIĘKSZEGO GŁOSICIELA PRAWDY
Nie dotykaj tego!
- Upuścił dynamit? - Po prostu...
W TYM SEZONIE
Więc pracujecie razem?
Tak.
Czym się zajmujecie?
Jesteśmy informatykami, programistami.
Zaróbmy pieniądze, a potem się rozstaniemy.
Jasne.
Jak tam w łóżku?
- Jest super. - Super.
Wiem, że to dla was jakiś pokręcony miesiąc miodowy.
Patrz, jak jesz.
To podryw czy terapia małżeńska?
- Nie chcę porażki. - Uda nam się.
Na kolana.
Szesnaste piętro!
Nie było tak źle, prawda?
Powiedziałbym, że było źle.
MISJA NIEWYKONANA. PIERWSZA PORAŻKA Z TRZECH MOŻLIWYCH.
Zastanawia się, czy do siebie pasujecie.
Małżeństwo to dom, który budujesz, a gusta się zmieniają.
Ślubuję nigdy cię nie zabić.
Nie wiem, czy żartujesz.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger