Ola.
Permiso de conducir, tarxeta de crédito e acta de matrimonio.
Inserir unllas aquí
Pediches risco alto?
Si, así é.
E ti que eras,
do FBI?
Algo así.
Se falas coa miña filla...
Botáronte?
Algo así.
Se te fai sentir mellor,
tampouco me queren.
Pois si.
Que pasará se fracasamos?
No matrimonio?
Na misión.
Este matrimonio comezou co pé dereito. Estupendamente.
Max?
Que fas?
Mirar as túas cousas.
Ti que facías?
Meditar.
Que ben.
Falo todos os días?
Antes si.
Pero ninguén miraba as miñas cousas.
É para a coordinación óculo-manual.
Si, é xaponés, verdade?
Si. Deumo meu pai. Estivo destinado alí un tempo.
Impresionante.
Vou saír mercar algo para almorzar.
Vale.
Eu vou mirar as túas cousas.
Queres algo en especial?
Non...
O que ti queiras.
Cento dous! Desculpen...
Ola, 102.
Dous bagels con ceboliño e queixo crema,
pero sen alcaparras.
- Algo máis? - Non.
Grazas.
ROUPA DE ABRIGO
COMPOST BOKASHI
CANÍBALES E VORE RESTRINXIDO
Non me metas no forno.
Non quero gravar aí.
Ven, voute aderezar.
Vouche botar aceite por riba.
Non, non me cociñes.
Tes gato?
- Ola. - Ola. Tes gato?
Non. Por?
É que me desfixo as plantas e cagou no meu xardín.
Pois non é meu.
Segura?
Porque despois
sae o meu can e come caca de gato,
o cal é, como comprenderás, moi desagradable.
Pois si que o é, si.
Non.
Adestra o teu can para que non coma merda.
Non sei se se pode adestrar para iso.
En serio?
Os cans adéstranse para facer moitas cousas.
Voulle levar o almorzo a John.
Sinto o do teu xardín, vaia noxo.
Vós tedes xardín, non?
O composteiro?
No tellado?
Si, temos.
Está moi ben.
Está moi ben ter iso na cidade.
É unha casa moi bonita.
Si, tivemos sorte.
É a casa dos nosos soños.
Levabamos tempo buscando algo así.
Perdoa, non quero ser atusmón. Son deseñador. Interiores.
Vivo aquí ao lado.
É incrible o rápido que fixestes o traballo.
Eran autónomos ou...?
Si.
- Autónomos. - A que vos dedicades?
Eu deseño software.
- San Francisco. - E teu home?
É un interrogatorio?
Non.
O mesmo. Traballamos xuntos.
Pois entenderédesvos moi ben.
Á parte de co papón do meu can,
non imaxino o que é pasar tanto tempo con ninguén.
É estupendo.
Si.
El é John. E ti?
Jane.
John e Jane.
Si.
E o teu can?
Poeta.
É Poeta. De O profeta.
Que ben.
Poeta non será papón, ou?
Bo almorzo.
Grazas.
Que lle pasa a ese?
Ola.
Non o sei.
É bastante sexy.
Estupendo.
Pero vixíanos.
E púxolle o nome ao can por O profeta.
É dos meus libros favoritos.
- É dos favoritos de todo o mundo. - Si?
Si. O meu tamén.
Estás celoso?
- Eu? - Si.
Pareces celoso.
Celoso non, pero...
É raro que...
a túa muller vexa sexy o veciño.
Pero non son a túa muller real.
Si, certo. Xa o sei.
- Non estamos xuntos. - Xa.
- Si. Xa o sei. - Vale.
Pero cres que a compañía quere que...?
Nos deitemos?
Non.
Si, claro, en parte.
Que saiamos.
Non deberiamos.
- Xa. - Ti si?
Non, creo que non... deberiamos necesariamente.
Eu penso que é mellor que diferenciemos.
- Claro, si. - Así é máis simple.
- Non é que debamos. - Xa sei, pero...
Estamos de acordo.
Concordo contigo.
Toma o almorzo.
É un bagel con sementes de salmón afumado e maionesa.
- Nunca almorzo. - Que?
Xa xantarei.
Pena por ti.
Debo probalo?
- Si. - Vale.
Mi madriña.
Verdade?
Está moi bo.
Sabíao.
Vaites.
Pois...
E ti tiñas pensado casar?
Na vida real?
Si.
Si, a ver...
Está...
ben comprometerse con outra persoa.
Está moi ben.
Creo que...
poder vir á casa
despois dun día de merda
e ter
alguén a quen bicar para esquecelo todo,
en teoría, iso é...
É perfecto, ou? Está moi ben.
E por que elixiches este camiño logo?
Polos cartos.
Ben. Menos mal.
- Eu tamén. - Si.
Facemos un pacto?
- Encántanme os pactos. - A min tamén.
Eu propoño
que gañemos certa cantidade,
e cando os dous queiramos, marchamos.
Vivimos a vida.
Vale. Bárbaro.
- Sen sexo. - Nunca.
- Sen sexo. - Nada. Si.
Agora quero ter sexo, a verdade.
Iso é culpa do pacto.
- Pero non. Ou? - Non, nada diso.
- Non. Si. - É o acordado.
Temos un paquete.
De quen?
Do Sr. Hihi.
Vale.
"Hihi.
Benvidos.
Para a vosa próxima misión,
ide á poxa silenciosa.
De etiqueta.
Ide ben vestidos."
Que guapa.
Grazas. Ti tamén.
- Lista? - Si.
"Paso un:
Buscar o maior ofertante do Warhol."
Grazas.
"Paso dous:
Inxectar dose de droga da verdade.
Non superedes unha dose.
Gravade a información que proporcione.
Seguide estas normas:
Ningunha morte. E importante: ningunha testemuña."
Iso último estaba en maiúsculas. Vai en serio.
Boa noite. Grazas.
Que pasa?
Vou raiar os zapatos.
Por que?
Vou entrar co catering.
Deberiamos ir xuntos.
Se entro aí,
serei un dos negros que se coñecen.
Non poderei moverme. Así será mellor. Creme.
Vale.
Podes gardarme isto?
Por que?
É un Gucci.
Vale.
Grazas.
Ola. Jane Smith.
Grazas.
Vale.
CRANIO HUMANO DESCOÑECIDO
Toma algo?
Es un pesado.
Entramos.
Só tes que poxar e vixiar o noso amigo.
Non te vaias lonxe.
Tes o auricular.
Como imos atopar o maior ofertante nunha poxa silenciosa?
E se facemos espionaxe clásica?
A do lunar,
sete millóns no Warhol.
O suorento, dez millóns.
Vállame Deus. A min non me poñas alcumes.
American Psycho, 50 millóns no Warhol.
Vou ver á Angela Lansbury de aquí.
Desculpe, que ten aí?
Isto é un petisco de aceite de oliva.
Vale, grazas.
Dáseche moi ben isto a ti.
Se non che vai ben como espía, tes o catering.
Creo que hai gañador.
Que? Quen?
106 MILLÓNS - POXAR
Día longo. Perdón.
Pois levas comida rica.
Come algo.
Tiñas que comer o bagel todo.
Hai que collelo só. Vai a xunto del e fai unha broma.
Unha broma?
Si, sé amable. Sedúceo ou algo.
Que?
Vai cara a aí. Faino, Jane.
Veña, vai.
Vouno buscar.
Merda. Sabía que o coñecía.
É Eric Shane.
Peixe gordo. Ten a metade do Upper West Side.
Un caramelo?
Queres un caramelo?
Patrimonio de 15 000 $ millóns. Sen muller nin fillos nin dirección.
Última residencia coñecida, no 411 da rúa 86 oeste.
¿Eras ti o dono da casa esa
da rúa 86 oeste
cos balcóns en ferro tan bonitos?
Bótoa en falta.
Boas vistas.
Sabía que te vira.
Era a túa veciña.
Si?
Si, ti tamén me soas.
Ai, si?
Chamouche algo a atención?
É unha poxa silenciosa...
Temos que collelo só.
Así...
mellor.
Grazas?
Que cona fai?
Isto é moi aburrido.
Unha forma moi aburrida de gastar moitos cartos.
De ser así, non poxarías polo Warhol.
É o único que paga a pena.
O momento da morte,
repetido.
Conxelado.
Eternizado nunha imaxe.
É impagable.
Que fas? Non llo inxectes aí.
"Sen testemuñas."
Todo ten un prezo.
Todo é cuestión de negociar.
Estarías disposto a vendelo...?
Non. Desculpa.
Déixame probar a min. Creo que non es o seu tipo.
Teño unha idea estúpida.
Que idea?
¿Que opinas
se imos a un sitio privado
e lle pedimos a un dos camareiros
que cumpra ordes?
A quen llo pedimos?
Que queren que faga?
Ponte de xeonllos.
Si, moi ben.
Ti tamén.
Ao seu carón.
Xa.
Máis preto.
Arrimádevos.
Xuntade...
as caras.
A catro patas.
Abride a boca
e sacade a lingua.
Sodes cans.
Dous cans
que se coñecen no parque.
E non hai ninguén.
En serio!
Volvemos.
Vale.
Si.
Tedes que coñecervos intimamente.
Si.
Coñecédevos.
Sodes cans.
Bicádevos.
Sodes cans.
Outra vez.
Que?
Que era iso?
Que fixestes?
Por que fixeches iso?
- Que? - Mandáchesme.
Non, dixen que o ía facer.
Non!
¿Por que
me mirades
coma se fose un xigante?
Estás ben?
Estou un pouco saído.
E teño moitísimo medo. Pero...
Téñoa dura.
Non, non a teño dura.
Ben. Que alivio.
É posible que mexase por min...
un pouquiño.
Isto é terrible.
Escoitamos ata que diga algo valioso?
Non o sei.
- Hihi dixo que gravemos. - É mala herba.
- Si, el é mala herba. - Moi ben.
Vale.
Imos axudarche. Tes que sentar.
- Ben. - Á de tres.
- Moi ben. - Liscade de aquí!
342, Silver Car Crash, Double Disaster de Warhol.
Ola. Ola.
Ola.
Son Eric Shane.
Non ten que presentarse,
pero grazas pola súa xenerosa poxa.
Eu...
Gastei moitos cartos esta noite.
Porque podo!
Si.
Sr. Shane, temos aquí o seu cadro.
Pode tomar auga.
- Por que non senta aquí? - A escandalosa
cantidade de cartos que teño,
miles de millóns de dólares ilegais.
Non me sinto mal por iso.
Para nada.
Non é moi raro?
Non ter remorsos.
Richard sabe o das illas.
Está aquí,
nalgunha parte.
E Philip...
Bronstein, aí está.
Oe! Agarda! Non!
Non, Philip usa a outra illa.
Non para desfalcos.
- Para sexo, explotación sexual. - Ai, non. Sr. Shane?
- Grava isto. - Por Deus.
Beau! Beau di que son gracioso.
Si, chama a Beau para botar unhas risadas.
E para que deixe fotos do seu pene
na mesa das bolseiras.
Fotos reais.
Tomadas no Walgreens.
Mirade o lonxe que vai para facer iso.
Melissa,
é incrible
porque sempre te atopei máis cativadora
que as bolseiras coas que fochica.
O feito de que el te tratase mal fíxome
sentir máis intriga.
A túa tristura.
Así foi como me sentín eu
cando me quitaron as moas do siso.
O Sr. Shane non se atopa ben...
Deume moito medo.
Non graven isto, por favor.
- Non graven. - Señor.
Deixen de gravar.
- Hai algún doutor aquí? - Deus.
Algún médico?
Creo que lle sentou mal.
- É un choque. - Ocupámonos nós.
Veña.
Tranquilos, xa o levo eu.
Veña, vamos.
Estaba con este home facendo de can!
- Mente! - Señor.
Ela tamén fixo de cadela! Ela tamén!
De cadela? Vale, a ver. Hai...
Canto bebeu...?
Díxenlle que non mesturase.
Tes bos ombreiros.
Non podemos levalo ao hospital.
Ves?
Por iso hai que ter un plan.
O plan foi seguirte e acabamos así.
Oe! Abre os ollos!
Se dorme, pode que non esperte.
Oe, Eric, tes que falarme, vale?
Aguanta sen durmir.
Di algo.
Teño medo.
Non vai pasar nada, imos axudarche.
Pero se mo destes vós.
Onde me levades?
- Vale. - Non...
Non durmas.
- Non soa ben. - Eric.
Eric.
Abre os ollos!
Abre os ollos. Epinefrina.
Eric?
Eric, aguanta esperto.
Mírame, aguanta.
Mírame. Si.
- Non hai epinefrina. - Si.
Non hai.
- Está aí. - Non hai epinefrina.
Só hai gasas.
- Está aí. É un kit médico. - Pero non hai!
Só hai gasas e alcol.
- Nada máis. - Hai!
- A ver. - Estades moi sós.
Metinme nisto porque eu tamén estou só.
Estaba cunha muller que non me gustaba moito.
Hai unha bolsa alí.
É verde, unha caixa.
Pero casamos.
Gustábame a calor que desprendía de noite.
As súas pernas eran coma un radiador.
Seica morreu.
Pero tivo un bebé meu.
Teño unha filla.
Non penso nela nunca.
Non creo que sexa malo porque non me sinto mal por iso.
Bebe auga, por favor.
Bebe, Eric. Bebe auga.
Non teño amigos.
- Nós somos amigos. - Non é certo.
Non somos. Queres o mesmo que todos.
- Ti, goberno, Primeiras Nacións... - Epinefrina.
- Bule. - Esta puta...
Collen, falan e só...
- Non paran de falar e laretar. - Non.
Eric, aguanta.
- Eric, non! - Eric!
Quen se ocupa do corpo?
Supoño que nós.
Vale.
Como?
Enterrámolo fóra.
Si.
No composteiro.
- Si. - É que... Si.
Como vai entrar?
- Ben. - Vale.
Vale.
Polas pernas.
Vale. Un, dous, tres.
Ti...
Ti rompes as pernas e eu, os brazos.
- Vale. - Vale.
Cubrímoslle antes a cabeza?
Si, boa idea.
Falo ti?
Imos facelo xuntos.
- Vale, veña... - Moi ben.
- Vale. - Vale.
Agarda.
Á de tres.
Un, dous,
tres.
Vállame Deus!
Non fagas iso.
Se trousas, eu tamén.
Perdón.
Vale. Unha, dúas, tres.
Sénteste mal?
Eu, moi mal.
MISIÓN COMPLETADA
1 morto
PERDÓN
Aquí é onde ías?
Ola.
Que fas?
Ver debuxos.
Non dormes?
Non.
Eu tampouco.
Son copia de Tom e Jerry?
Mamá non me deixaba ver
cousas violentas cando era neno.
Por iso agora
isto reláxame.
Eu non vexo debuxos violentos.
En serio?
Si.
Que sorpresa.
Por que te sorprende?
Non o sei, é que...
Pensei que che gustaría iso.
- Serás parva. - Miraches no meu ordenador!
- Estás enfermo. - Ti... Enfermo eu?
- E... - Era unha trampa?
- Si, pero era... - Porno caníbal?
Pensaches que me gustaba iso?
- Si. - Enganeite...
- Espiáchesme. Si. - Enganáchesme.
Estás coma unha cabra.
Unha puta cabra.
Eu non son o raro.
Vale.
Pero funcionou.
Sabes? Volveron dobrar
a Mammy Two Shoes por ser demasiado racista no orixinal.
Quen é esa?
A das pantuflas, que fai...
Agora é unha branca que di: "Gato malo!"
Pero estaba moi mal.
Así que...
dobrárona cunha branca.
Como era a voz orixinal?
- Non penso facela. - Veña.
Non, é como...
Xa sabes.
Non, nunca o vin.
Era racista.
- Xa sabes. - Racista como?
Pois facía:
"Oh, Jasper, lisca,
e cando digo que lisques, é que lisques."
Vaites. Asustáchesme!
Estúpido.
Víaseche o medo na cara.
En serio.
Un día de merda.
Si.
Queres bicarme?
Non coma cans, senón de verdade.
Si, voute bicar.
MISIÓN INCOMPLETA: UN ERRO. QUEDAN 2.
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa Estefanía Prol