Voucho deixar claro. Non busco o amor.
É un auricular.
Que guapa.
Grazas. E ti.
Sen contacto? Con ninguén?
Nin coa miña nai?
Que pasará se fracasamos?
No matrimonio?
Na misión.
Que?
Un día de merda.
Queres bicarme?
MISIÓN INCOMPLETA: UN ERRO. QUEDAN 2.
"Hi hi. Ola, ola.
Benvidos ás Dolomitas italianas.
Rexistrádevos no hotel Fanes. Habitación 602.
Observade e informade sobre os veciños: Gavol e Parker Martin.
Intervide os seus teléfonos.
Gravade unha chamada importante mañá ás 17:00.
Non falledes. Grazas."
O champaña trae unha nota.
Di: "Agardo que vos guste e que completedes a misión desta vez."
- Hihi está moi pasivo-agresiva. - Xa.
Non sabía que era muller.
- Que che pasa? - Era broma.
- Pareceume gracioso. - Si?
- Voume castigar adecuadamente. - Deberías. Si.
É que non quería comer queixo.
Pois é a especialidade. Se non querías comer queixo,
- tiñas que dicilo antes. - Por que?
Ti pediches o que querías e eu tamén.
Logo... estabas comendo isto?
- Segues téndoa dura. - Si.
Lotaría xenética.
- Podemos falalo? - O que?
Creo que durmir en habitacións separadas é excesivo.
É que roncas moitísimo.
E eu teño que poder durmir.
Sabes o que? Nunca durmimos na mesma cama.
- Non é certo. Ou si? - Si.
Unha cama. Un baño.
Seguro que vas estar ben?
Es ti o que sempre marcha para abaixo despois do sexo.
Iso é porque sei como son os fillos únicos.
- Como somos? - Necesitades...
- Que necesitamos? - Sodes como aves de rapina
- e necesitades 15 metros de espazo. - Que loucura.
- Non te duchas? - Non.
Vou ver a tele.
Seguro que van para a cama.
Deberiamos saír. Tomamos algo embaixo?
A nota esa de Hihi púxome un pouco nerviosa.
- É que non quero fallar. - Non imos fallar, vale?
Estarei atento. Prométocho.
Estaría ben ir dar unha volta
e ver o ambiente.
Pero isto é agradable e acolledor.
Si, pero podemos levar o monitor do bebé. Estaría ben.
Podemos velos desde todos os lados. Hai que axexar e informar.
Xa, pero é que prefiro quedar aquí contigo.
Boa noite, amor.
- Podemos falar? - Agora?
Quero ter un...
momento de nudez.
- "Momento de nudez"? Que é iso? - Refírese á psicoloxía.
Creo que deberiamos probar
- a durmir na mesma cama xuntos. - A posibilidade
de que ronques xa non me deixa durmir.
- Pero mellorei. - E como sabes que melloraches?
Estás durmido!
Por que o trata tan mal? Só quere durmir coa súa muller.
Non sei. Parece esgotada.
Si, pero tan mal está querer que a túa muller che dea cariño?
Non é a peor cousa do mundo.
É que é Gavol Martin.
O seu valor neto será case coma o PIB de Australia.
- Ten que durmir. É que... - Si. De acordo.
Non ten sentido que amañe todo isto, Gavol...
Por que interviremos o teléfono dos dous?
E non só o dela?
Non o sei. Investiguei algo ao tipo.
É surfista. Ou máis ben érao. Nada máis.
E mañá? Son toda túa.
Non traballarei todo o día.
Pero para poder facer iso, teño... Teño que poder durmir. Vale?
Vale.
- Prométesme algo? - Si. O que?
Que nunca seremos así.
Aínda que todo vaia á merda.
Así?
- Trato. - Trato.
Que foi iso?
Mira fóra.
- Despexado. - Despexado.
- Pareceume oír algo. - Non pasa nada.
Boa noite.
Oe, ruliña, ven aquí. Rápido.
Sujata dixo que as pistas ían estar tranquilas hoxe.
Trouxeches a epinefrina?
- John? - Si.
Non a atopo.
Terán no restaurante.
JOHN: Fun ao ximnasio cedo. Almorzamos embaixo?
Non será de nenos.
Van ás pistas.
Pero parece que non se falan.
Para intervir, sería mellor que se separasen.
Se se separan,
como nos atopamos?
Compartindo localización.
Seguro que queres facer iso?
É que se non... Si, porque...
- Que? - É un gran paso.
É como saber o contrasinal do teléfono do outro.
É para traballar, só porque...
- Pero non temos que... - Non.
Vale, imos facelo. Veña.
Vale.
- Seguro? - Totalmente.
- Vale. - Xenial.
- Listo. - Listo.
- Quen era? - Era...
spam. Chaman sen parar.
Que misión máis rara.
Parecemos investigadores privados dun matrimonio malogrado.
- Podo comer do teu touciño? - Si, claro.
Si, xa o sei.
Creo que o fillo empeora todo porque está moi metido no xogo,
coma se tivese ganas de deixar a familia.
Ten ganas...
disto.
Vale. Non sei facelo doutra maneira
- o de falar e... - Xa.
Pois fala polo medio. Ou mastiga así. Tanto dá.
- Ninguén fai iso. - Eu si.
Queres saber como comes? Comes así.
- Xa. - Solo de batería.
- Coma STOMP. - Si.
Para min, sempre é así.
- En serio? - Si.
Que mala es.
Señora, isto é seu?
- Vállame Deus. Grazas. - De nada. Non se preocupe.
Tom, imaxina que perdo a bufanda.
Quedarías moi triste.
Xa o sei. Encántache esa bufanda.
- Si. - É moi bonita. Case a levo.
Teña coidado.
Onde a comprou?
Compreilla na nosa segunda cita.
Cando foi?
- Hai 49 anos. - Case 50.
Medio século. Vaites, iso é incrible. De onde son?
Vimos de Constanza, no sur de Alemaña,
onde a fronteira con Suíza.
- Vaites! - Pois que ben!
Falabamos de pasar máis tempo por aló.
- Está ben? - Si, vaivos gustar.
- Está onda o lago. - Desculpen,
- pero marchamos. - É grande.
O máis grande do país.
En serio? Tan grande coma o Como?
Vale, si, un pracer coñecelos.
- Vémonos polo hotel. - Si. Adeus.
Probade o viño.
- Probaría o viño. - Amor, vamos.
- Encantado. Vémonos. - Moitas grazas. Grazas.
John.
- Que? - Detesto os amigos de vacacións.
O mellor de ir de vacacións é deixar amigos atrás.
Non facer amigos novos.
Isto tarda moito.
Hai outra maneira de baixar que non sexa esquiando?
Non sei esquiar.
Non sabes esquiar?
Non.
Compraches todo o equipo.
Si, porque queda de medo.
- Será un chiste. - Nunca fago chistes coa moda.
Quen é?
John.
Ola. Estás ben?
Chamaches tres veces. Pensei que pasaba algo.
Si, é que agora non podo...
Probaches a apagar e volver a prender?
Vai á configuración.
Vaiche pedir contrasinal.
G, w, cero, catro, cero, un, exclamación.
Non.
Cero, catro,
cero, un, exclamación.
Pois non o sei. Xa chamarei á empresa cando volva.
Si, está aquí.
Teño que colgar.
Vale. Adeus. Quérote.
Cada canto falas con ela?
- Varias veces no día. - Varias veces no día?
Estás de puta broma?
Non, non sorrías, iso é...
- Vale. - Iso é perigoso.
Que sabe de nós?
- Que sabe? - Non sabe nada comprometido.
- En serio. - Chámate polo teu novo nome?
Non. Pero a ver, ela pensa que...
Viaxo moito por traballo. Sabe que estou casado. Xa.
- Nada máis. - Non se pode contactar.
- Iso é... - Xa o sei.
- Non é... - Non só é perigoso para nós,
é perigoso para a túa nai. Es un egoísta.
Mira, non podo abandonala, vale?
Só me ten a min.
Meu pai morreu e só lle quedo eu na vida.
Coido dela. Teño que falar con ela.
Non era opcional.
- Só digo que... - Xa o sei.
Eu nunca nos poñería en perigo así.
Sinto non contarcho,
é que non sabía como facelo, vale? Síntoo.
Estou seguro de que ti falaches con teu pai algunha vez.
- Non. - Que non que?
Non falei con el.
- Nada? - Non.
Viñeches e desapareciches?
Si.
- Non me xulgues por iso. - Non quero xulgarte.
Non sabes nada de meu pai.
E se abusaba de min?
Si.
Síntoo moito.
Síntoo. Non o sabía.
Non abusaba de min. Só digo
que é coma se...
- Como dis? - O caso é que non sabes nada,
- así que non... - Non abusaba de ti?
Acabas de...
- Claro que non. - É o primeiro exemplo
- de por que non falades? - É...
- E non é verdade? - Non cambies o puto tema.
Vale, aí están.
Veña, que os perdemos.
John, vamos!
Veña! Vamos, hostia!
E se facemos un deporte que sexa coller a montaña
- e lanzarte? - Ben?
Non, estou mal. Non penso repetir.
Boa idea, Jorgensen. Quizais os tontos ricos o practiquen
- nun futuro. - Só pregunto.
Por que vés a unha pista de esquí se non queres esquiar?
Non me atopo ben. Esquiade sen min.
A ver, Graham, queres algo?
Temos un par de horas para intervir.
Obrígalo a levar algo?
Non quero obrigalo a nada, pero...
Veña, que non quere nada. Vamos.
- Grazas. - Grazas.
A quen chama?
Con quen falan os millonarios?
Quizais chame a súa nai.
Ben, Jane.
Mira quen vén.
- Ola. - Ola.
- Gozando do mercado de Nadal? - Si, pero...
- Temos que marchar... - Si, desculpen.
Antes de que marchedes,
Rita e mais eu atopamos un sitio de tapas.
- Si, vamos. - Encantaríanos.
Díxenlle a Tom que erades unha parella moi elegante.
Cal é o voso número de cuarto?
Estamos nun cuarto fermoso con ventás grandes
- e vista á montaña... - Cala.
- E cando o sol... - Para.
Cala a puta boca, pécora. Teño pistola e vou disparar.
Está calada.
Perdemos os obxectivos.
E os amigos das vacacións. "Teño pistola"?
Hamburguesa mediana con patacas.
Campión, xa chegou a hamburguesa.
Dúas persoas que se detestan, pero non se separan.
Onte dixeches que non ías traballar en todo o día.
Non é verdade.
Dixen que non ía traballar todo o día, pero algo si.
Non é o que dixo.
Non, el entendeu mal.
Ti tamén me entendes mal a propósito para enfadarte.
Ves?
Non. Ti dixeches
que non ías traballar en todo o día.
Non, dixen que non ía traballar todo o día.
Vale, oxalá... Es...
Oxalá tivese a gravación para demostrarche que estás equivocada.
Nós témola. Deberiamos darlla?
- Que che pasa? - Nada.
Estabamos ben hai un minuto.
Que pasa?
Ías ao ximnasio falar con túa nai?
Por que me ocultaches iso?
Estás moi raro.
Estás distante
e estás a apartarme de ti
porque cres que é demasiado para ti.
Isto é de tolos vindo da muller que quixo
cuartos separados toda a relación.
- Non... - Pero é iso o que queres?
- Que se o quero? - É así.
Gústache a Jane distante.
- Non dixen iso. - Podo ser fría, está ben.
- Non... - Eu tamén teño segredos.
Que fas?
Vale.
Se queres ser a Sra. Fría, está ben.
Imos estar calados o resto do tempo.
Tamén sei ser frío.
Estás enfurruñado? Si que o estás.
Pero ti queres seguir casada?
Por que me dis iso agora mesmo?
Porque non sei se eu quero.
Iso está claro.
Está claro que despois temos que falar.
Si.
Vou á miña reunión.
Parece que se van separar.
Vou seguila. Pásao ben sendo fría.
- Vale, adeus. - Chao.
- Adeus. - Adeus.
Por aquí.
Perdón, señor. É para membros do Alpine Peak Club.
Señor.
PERMITIR LOCALIZACIÓN COMPARTIDA
Ponme un vodka con xeo?
Non me xulgue.
Sei que é un lugar de relax.
Pero coido que se avariou.
Coa humidade.
- Ola. - Ola.
- Somos veciños. - Os da lúa de mel.
- Parecedes felices. - Si.
- É o teu fillo? - Si.
Xa vexo como goza da natureza.
Non é bo que pase tanto tempo niso.
Parece satisfeito.
Os nenos deben estar satisfeitos.
Pero estar satisfeito non é o mesmo que feliz.
Invita a casa.
Ademais é o meu favorito.
- Debes de ser adiviño. - Que toma, señor?
Pode darme unha cunca de arroz cru?
E o mesmo ca ela.
Vale, si.
De onde es?
Uganda.
E unha merda.
Vivín ano e medio en Uganda.
Oínte dicirlle ao operario
que te ía comer un home branco para que che deixase subir.
Non me gusta que me digan o que debo facer.
- Grazas. - De nada.
Tes fame?
Para o teléfono.
Grazas.
Si, debería axudar coa humidade.
- Saúde. - Saúde.
Vinvos antes nas pistas.
- Ides volver saír? - Seguramente non.
- A miña muller non se atopa ben. - Que pena.
Sobrevivirá.
E ti?
Que pasa comigo?
Como estás?
Pois... teño estado mellor.
Por que moceas comigo?
Se tes que preguntar, é que non o fago ben.
- Sabes que? - Que?
É o momento de ter unha aventura.
Un lugar bonito,
un home interesante, privacidade...
E estou pensando en divorciarme.
Non se pode solucionar?
Queres comigo ou arranxas matrimonios?
Casei con Gavol aos tres meses.
Era a persoa máis alegre que pensei que coñecería.
Eu era surfista profesional
e facíao moi ben con ondas imposibles,
e debeu ser que a area do seu cabelo me cegou.
Despois diso andabamos tan quentes
que non faciamos máis que foder e foder.
Pois eu creo
que un engano é a peor mentira nun matrimonio...
Eu non podería mentir así.
Eu conto mentiriñas.
- Que mentiriñas? - Pois...
Dicirlle ao meu home que teño reunión cando non teño ningunha reunión.
Creo que lle doe menos cando é polo traballo.
Ás veces só quero fuxir del.
Enténdoo.
E agora
sigo intentando volver sentir o mesmo.
Non estou seguro de se poderei.
Caramba.
- Síntoo. - Non, nada.
Estou intentando imaxinarte de surfista.
Foi hai moitísimos anos. Xa non recordo ese rapaz.
Pero seguirei adiante.
Estou preocupado por el. Por como lle irá na vida.
A min...
A min paréceme solitario.
Eu véxoo tan metido no videoxogo que é inevitable que se sinta só.
Dáme o teu teléfono.
- Que? - Dáme o teléfono.
Vouche axudar a poñerte en contacto con... Como se chama?
- Graham. - Graham.
Graham, a que xogas?
- Skate City. - Xa.
Skate City. Vale.
Vale, está descargando.
A el encántalle Skate City. E agora a ti tamén.
Si.
Vale, paréceme ben.
El quixo vir para pasar tempo xuntos, pero...
Vexo como me mira agora e...
E eu...
- Perdoa, non sei onde vou chegar. - Tranquila.
Vou ver se o móbil está prendido.
- Agora parece que funciona. Está... - Meu Deus, iso é...
Fas milagres.
Estás ben?
- Atópaste ben? - Si, perdón.
Só estou algo mareada.
- Será pola altitude. - Si, seguramente.
- Queres algo de auga ou...? - Non, vou ir...
- Pídolle á rapaza... - Si?
Si. Perdoa.
Oe, como funciona isto?
Que tal? Son eu. Deixa unha mensaxe.
Xa o puxen. Son as 16:58. Onde estás?
CONECTAR
INICIANDO ENTRADA
RECUPERANDO AUDIO
CREANDO CANLE CIFRADA
Si, non, non.
Desculpe, pode dicirme onde está o baño de mulleres?
Eu vou para aló. Móstrollo.
Vale, grazas.
- Está ben, señora? - Estou, si.
Estou ben. Grazas.
Por que me leva fóra?
Que fai?
- Parece que lle fai falta aire. - Non. Onde imos?
- Non! Déixeme. - Cala.
- Sabe quen son? - Cala.
Axuda!
Que tal? Son eu, deixa a túa mensaxe.
Este é un puto imbécil.
Axuda! Sóltame!
Quen es?
Dime quen es e o que queres.
Queres cartos? Que queres?
Quero...
Déixame!
Ai, Deus.
Abre a porta.
Entra. Veña.
Oe.
Interviñeches o de Gavol? Onde estás?
Están secuestrándoa.
Que?
Están secuestrándoa.
Merda.
- Onde estás? Non vexo a localización. - Apagueina.
Es un inmaturo.
- Que...? - Xa falamos despois.
Vale. Vou estar coma tola... Dá igual.
Oio un móbil.
É o de Parker.
Esa é a chamada. Vouna gravar.
- Que pasa, Gavol? - Parker Martin?
- Si, quen é? - Temos a túa muller, Gavol.
Se colgas
ou pides axuda, matámola.
Axuda!
Pero que... Quen é?
Para! Non me toques!
Oíches iso?
Si.
Canto?
Tes que renunciar ás túas accións
en canto colguemos. Tes unha hora.
Iso é imposible.
- A xunta nunca o permitiría. - Pois que o permitan.
O 51 % en canto remate a chamada.
Escoita, isto é terrorismo.
- Por defecto, é imposible legalmente. - Matarei a túa muller.
É un simple si ou non.
Si ou non?
Non.
Non hai trato.
- Despídete do teu home. - Dixo que non?
Vale.
Vale, iso foi terrible.
Gravámolo, a misión está completada.
Deberías volver xa. John?
Enténdoo, pero non é o noso traballo.
- Non podiamos... - Si, pero xa está.
É nai, vale? Non podemos deixala aí.
Non é o noso puto traballo. Non fagas ningunha parvada.
- Volve xa. - 15 minutos.
- En serio. - 15 minutos.
Se non volvo chamar, búscame.
John, escóitame. Estás...?
Es insoportable.
Corre.
É unha parvada. Máis che vale que te maten despois de ignorarme.
Perdón por dicir iso. Espero que non te maten.
E vou de vermello? Puta moda.
Puideches demostrar que nos comunicamos ben.
Pasaches. Error.
Perdón, contesta.
Alerta! John Smith comezou a compartir a súa localización contigo.
Pero que fas? Para!
John!
Vale, moi ben. John.
Non pasa nada. Agora vas erguerte, vale?
Un, dous, tres!
Papá, volveu mamá.
Estás ben?
Ven aquí.
Vale.
Dixeches que non?
Vouche preparar un baño.
Dixeches que non!
- Dixeches... - Gavol! Non dixen que non!
- A ver, dixen que non, pero... - Oínte!
Tiña as mans atadas, non as orellas! Oínte!
- E facía un frío de carallo. - Gavol, xa o falamos!
Xa o falamos.
- Dixemos que se... - Si, xa o sei,
pero o teu primeiro instinto foi matarme!
Respira.
Si, pero agora alégrome de que non esteas morta.
Vállame Deus!
Alégrome moito de que non morreses.
- Notas os dedos? - Íanme matar!
Chamaches a alguén?
- Chamaches? - Merda.
Por iso che dixen que volveses.
Vale.
É auga fría. Vanche doer,
pero iso e bo, vale?
O noso fillo. Pensaches nel?
Non noto o pene.
- O que? - Non noto o pene.
Nunca tiven tanto medo na miña vida.
O pene?
Que?
Vale.
Algo?
Quérote. Quérote!
Non vas perder o pene. Prométocho, vale?
Vas recibir moitas mensaxes miñas. Estaba cabreada.
Notas algo?
Escoita.
Somos un equipo. Temos que escoitarnos o un ao outro.
Non podes ir por libre así. E se fallamos outra vez?
Algo?
Pode que...
Se pos a boca aí...
- Maldito cabrón! - Aínda me doe.
Aínda me doe.
- Deus. - Comezou a doerme agora.
Está ben.
Impórtoche de verdade?
Si.
Impórtasme moito de verdade.
E...
- Ti tamén a min. - Non, pero...
Impórtasme moitísimo, en serio.
Tiñas que aceptar que me matasen para darte conta de que aínda me queres?
Dito así soa raro, pero si. Foi así.
Estas mensaxes.
"Máis che vale que te maten."
Si. Caramba.
- Ameazas a todo o mundo. - Bórraos.
A min, a unha pobre anciá...
A misión rematou. Esquéceos.
Non significan nada.
Isto está ben.
- Compartir cama ao final do día. - Si.
Facémolo cando volvamos?
- O que? - Compartir cuarto.
En serio?
- Ti queres? - Pareces un rato de debuxo animado.
En serio?
- Estou sorprendida. - Si. Fareino se ti queres.
Pois si. Quero. Pero espero que ti tamén.
Non o propoñería se non quixese.
- Xenial. - Estupendo.
- Estás ben? - Si. Vou dar un paseo.
É que quero comer algo, teño fame.
Podes tiralos aquí.
Os peidos.
De que falas?
- O que tes que facer é tirar peidos. - Pero... Non vou tirar peidos.
- Es... - Sei que tiraches o outro día.
- Que? - Non dixen nada
porque non quería... Dábache vergonza.
- A min dáme igual. - Non botei ningún peido. Iso...
- Ningún peido? - Que incómodo.
- Estou... - Non pasa nada. Bótaos.
- Non me importa. - Nin a min
e non vou facelo. Nin o fixen.
Vou quedar aquí. Non como e xa.
Déixao saír.
- Estás botando un? - Non.
Vállame Deus!
- Xesús. - Para.
- Vou saltar pola ventá. - John, non é para tanto. Para!
- Mi madriña, si, dáme máis. - Para!
Teño que distraer o corpo.
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños