Powiem szczerze. Romanse mnie nie interesują.
To tylko słuchawka.
Ładnie ci w tym.
Tobie też.
Zero kontaktu? Z kimkolwiek?
Nawet z moją matką?
Co będzie, jeśli nam się nie uda?
W małżeństwie?
Na misji.
Co?
Ale gówniany dzień.
Chcesz mnie pocałować?
MISJA NIEWYKONANA. PIERWSZA PORAŻKA Z TRZECH MOŻLIWYCH.
„Hejhej.
Witamy we włoskich Dolomitach.
Zameldujcie się w hotelu Fanes. Pokój 602.
Obserwujcie swoich sąsiadów, Gavol i Parkera Martinów.
Załóżcie im podsłuch w telefonach.
Nagrajcie ważną rozmowę jutro o 17.00.
Nie zawiedźcie. Dzięki”.
Szampan ma liścik.
„Smacznego. Tym razem dokończcie misję”.
Hejhej zrobił się pasywno-agresywny.
Najwyraźniej jest kobietą.
- Co z tobą nie tak? - Żartowałem.
- Miało być zabawne... - Co?
- Poddam się karze. - Powinieneś. Natychmiast.
Nie chciałam jeść sera.
To ich specjalność. Jeśli nie chciałaś jeść sera,
- powinnaś powiedzieć coś wcześniej. - Dlaczego?
Zamówiłeś, co chciałeś, i ja też.
Ty tylko... Chciałaś to?
- Wciąż jesteś twardy. - Wiem.
To loteria genetyczna.
- Możemy porozmawiać? - O czym?
Spanie w osobnych pokojach to trochę przesada.
Strasznie chrapiesz.
Muszę się wyspać.
Wiesz, że nigdy nie spaliśmy w jednym łóżku?
- Nie. Naprawdę? - Tak.
Jedno łóżko. Jedna łazienka.
Na pewno sobie poradzisz?
To ty schodzisz na dół za każdym razem, gdy uprawiamy seks.
Dlatego że wiem, jakie są jedynaczki.
- Jakie? - Potrzebujecie...
- Czego? - Jesteście jak drapieżne ptaki.
- Potrzebujecie przestrzeni. - Zwariowałeś.
- Nie bierzesz prysznica? - Nie.
Pooglądam telewizję.
Na pewno pójdą spać.
Powinniśmy wyjść. Może wypijemy drinka na dole?
Przez tę wiadomość Hejheja jestem trochę niespokojna.
- Nie chcę zawieść. - I nie zawiedziemy.
Będę czujny. Obiecuję.
Po prostu fajnie byłoby wyjść
i poczuć tę atmosferę.
Ale tu jest miło i przytulnie.
Zabierzemy elektroniczną nianię ze sobą. Byłoby miło.
Możemy ich obserwować z dowolnego miejsca.
Wiem, ale chcę tu z tobą zostać.
Dobranoc, kochanie.
- Możemy porozmawiać? - Teraz?
Chcę mieć...
chwilę nagości.
- Co to za chwila nagości? - To tekst z terapii.
Myślę, że powinniśmy spróbować
- spać razem w jednym łóżku. - Sama możliwość
twojego chrapania nie da mi zasnąć.
- Poprawiło mi się już. - Skąd wiesz?
Przecież śpisz!
Czemu jest dla niego niemiła? On chce tylko spać obok żony.
Nie wiem. Brzmi na wyczerpaną.
Czy to coś złego, chcieć czułości od swojej żony?
To nie koniec świata.
To Gavol Martin.
Jej majątek jest równy PKB Australii.
- Ona potrzebuje snu. To jest... - Tak. To uczciwe.
Po co ten wyjazd...
Czemu mamy podsłuchiwać oba ich telefony?
Czemu nie tylko jej?
Nie wiem. Poszperałem trochę o tym gościu.
Jest surferem. To znaczy był, ale to wszystko.
Może jutro? Będę cała twoja.
Nie będę pracować cały dzień.
Ale żeby to zrobić, muszę się wyspać.
- Możesz mi coś obiecać? - Tak, co?
Że nigdy tacy nie będziemy?
Nawet jeśli wszystko się spieprzy.
Tacy?
- Umowa stoi. - Stoi.
Co to było?
Sprawdź na zewnątrz.
- Czysto. - Czysto.
- Wydawało mi się coś. - W porządku.
Dobranoc.
Kochanie, chodź tutaj. Szybko.
Sujata mówi, że na stokach powinno być dzisiaj pusto.
Spakowałeś epi-peny?
- John? - Tak.
Nie widzę ich.
Na pewno mają je w restauracji.
Poszedłem na siłownię, wszyscy spali. Spotkamy się na dole na śniadanie?
Nie takie dla dzieci.
Idą na stoki.
Nie wygląda, żeby ze sobą rozmawiali.
Założymy im podsłuchy, jak się rozdzielą.
Rozdzielą się
i jak się odnajdziemy?
Udostępnimy lokalizacje.
Na pewno chcesz to zrobić?
My nie... Tak, to znaczy...
- Co? - To duży krok.
To prawie tak, jakbyśmy znali swoje hasła do telefonu.
To do pracy, to byłoby po prostu...
- Ale nie musimy... - Nie.
Zróbmy to.
Dobra.
- Jesteś pewien? - Tak.
- Dobrze. - Świetnie.
- Zrobione. - Zrobione.
- Kto to był? - To tylko...
jakiś spam. Nie przestają.
To dziwna misja.
Czuję się jak prywatny detektyw dla rozpadającego się małżeństwa.
- Mogę kawałek twojego bekonu? - Tak.
Tak, wiem.
Dziecko tylko pogarsza sprawę, bo jest pogrążone w grze,
jakby chciał się wyrwać z tej rodziny.
Chce uciec...
O tak.
Dobra. Nie wiem, jak inaczej to robić,
- by jednocześnie mówić i... - Tak,
po prostu mów pomiędzy. Albo przeżuwaj tak.
- Nikt tak nie robi. - Ja robię.
Chcesz wiedzieć, jak jesz? Patrz.
To jak solówka na perkusji.
- Brzmi jak STOMP. - Tak.
W moich uszach, nieustannie.
- Naprawdę? - Tak.
Jesteś wredna.
Przepraszam, to pani?
- Mój Boże. Dziękuję. - Żaden problem.
Tom, co by było, gdybym zgubiła szalik?
Byłabyś załamana.
Wiem. Kochasz ten szalik.
- Tak. - To piękny szalik. Prawie go wziąłem.
Musi pani uważać.
Skąd go pani ma?
Kupiłem go dla niej na naszej drugiej randce.
Kiedy?
- To było 49 lat temu. - Prawie 50.
Pół wieku. To niewiarygodne. Skąd jesteście?
Jesteśmy z Konstancji. To na południu Niemiec,
tuż przy granicy ze Szwajcarią.
Super.
Chcieliśmy spędzić tam trochę czasu.
- Fajnie tam? - Spodobałoby się wam.
- Jest nad jeziorem. - Bardzo niechętnie,
- ale musimy iść. - To duże jezioro.
Największe w Niemczech.
Naprawdę? Tak duże jak Como?
Miło było was poznać.
- Może jeszcze się spotkamy. - Tak. Do widzenia.
Spróbujcie wina.
- Z chęcią. - Kochanie, chodźmy.
- Miło było poznać. Do zobaczenia. - Dziękujemy.
John.
- Co? - Nienawidzę wakacyjnych znajomych.
Celem wakacji jest przerwa od znajomych.
Nie poznaje się nowych.
To trwa całą wieczność.
Jest inna droga w dół niż jazda na nartach, bo...
ja nie dam rady.
Nie umiesz jeździć na nartach?
Nie.
Kupiłeś cały sprzęt narciarski.
Bo wyglądał odlotowo.
- Proszę, powiedz, że to żart. - Nigdy nie żartuję z mody.
Kto to?
John.
Halo, wszystko w porządku?
Trzy telefony z rzędu. Myślałem, że coś jest nie tak.
Tak, teraz nie mogę...
Wyłącz go, a potem znów włącz.
Przejdź do ustawień.
Poprosi o hasło.
Golly, wolly, 0, 4, 0, 1, wykrzyknik.
Nie.
0, 4,
0, 1, wykrzyknik.
No to nie wiem. Zadzwonię do firmy, jak wrócę.
Tak, jest tu.
Muszę kończyć.
W porządku. Pa. Kocham cię.
Jak często się z nią kontaktujesz?
- Kilka razy dziennie. - Kilka razy dziennie?
Ty tak, kurwa, na poważnie?
Nie uśmiechaj się, to...
To niebezpieczne.
Co ona o nas wie?
- Co wie? - Nie wie nic, co mogłoby nam zaszkodzić.
- Naprawdę. - Zwraca się do ciebie nowym imieniem?
Nie. Ale ona myśli...
Dużo podróżuję służbowo. Wie, że jestem żonaty. I tyle.
- I tyle. - Nie utrzymujemy kontaktów.
- To jest... - Wiem.
- To nie... - To niebezpieczne nie tylko dla nas,
ale też dla twojej mamy. To takie samolubne.
Nie mogę porzucić własnej mamy.
Ma tylko mnie.
Mój tata zmarł, tylko ja jej zostałem.
Opiekuję się nią. Muszę z nią rozmawiać.
To nie była opcja.
- Mówię tylko, że... - Wiem.
Nie narażałabym nas w ten sposób.
Przepraszam,
ale nie wiedziałem, jak ci powiedzieć. Przepraszam.
Jestem pewien, że rozmawiasz z tatą chociaż trochę.
- Nie. - Co nie?
Nie gadam z tatą.
- Wcale? - Tak.
Wzięłaś tę pracę i zniknęłaś?
Tak.
- Nie oceniaj mnie. - Nie oceniam. Ja tylko...
Nic nie wiesz o moim tacie.
A jeśli mnie molestował?
Tak.
Przykro mi.
Przepraszam. Nie wiedziałem.
Nie robił tego. Mówię tylko,
że to jak...
- Czekaj, co? - Chodzi o to, że nic nie wiesz,
- więc nie... - Czekaj... Nie molestował cię?
Ty po prostu...
To pierwszy przykład, czemu miałabyś
- z nim nie rozmawiać? - To nie...
- I to nieprawda? - Kurwa, nie odwracaj kota ogonem.
To oni.
Chodź, zgubimy ich.
John, jedziemy!
Jedziemy, kuźwa!
Wymyślmy sport, w którym rzucamy się
- z pięknej góry. - Żyjesz?
Ledwo. Na pewno już tego nie powtórzę.
Świetny pomysł, Jorgensen. Może bogate dupki zagrają w to
- w przyszłości. - Tylko mówię.
Po co tu przyjeżdżać, jeśli nie chcesz jeździć na nartach?
Źle się czuję. Możesz jeździć beze mnie.
Graham, chcesz coś?
Mamy mało czasu, żeby założyć podsłuch.
Dlaczego go zmuszasz?
Nie próbuję go do niczego zmuszać.
Chodź, on niczego nie chce. Chodźmy.
Dziękuję.
Do kogo ona dzwoni?
Z kim rozmawiają miliarderzy?
Może dzwoni do mamy.
Nieźle, Jane.
Zobacz, kto tu jest.
- Cześć. - Hej.
- Podoba wam się jarmark? - Tak. My...
- Ale musimy iść, więc... - Musimy jechać...
Zanim pójdziecie,
znaleźliśmy z Ritą urocze miejsce z tapasami.
- Tak, zróbmy to. - Super, chętnie.
Mówiłam Tomowi, jaka z was elegancka para.
Jaki macie numer pokoju?
My jesteśmy w pięknym pokoju z widokiem
- na góry... - Przestań gadać.
- A jak słońce... - Przestań.
Zamknij się, suko. Mam broń i cię zastrzelę.
Bądź cicho.
Właśnie straciliśmy nasze cele.
I wakacyjnych znajomych.
Poproszę burgera z frytkami.
Hej, kolego. Masz burgera.
Nienawidzą się, a są nierozłączni.
Miałaś nie pracować cały dzień.
Nieprawda.
Mówiłam, że nie będę pracować cały dzień, ale trochę muszę.
Nie to powiedziała.
Najwyraźniej źle ją zrozumiał.
Celowo źle mnie zrozumiałeś, żeby być na mnie zły.
Widzisz?
Nie, powiedziałaś:
„Nie będę pracować cały dzień”.
Powiedziałam, że nie będę pracować przez cały dzień.
Dobrze, chciałbym... Jesteś...
Żałuję, że nie mam nagrania, bym mógł odtworzyć, jak bardzo się mylisz.
Mamy nagranie. Możemy mu je dać?
- Co ci jest? - Nic.
Jeszcze minutę temu było fajnie.
Co się dzieje?
Dzwoniłeś do mamy z siłowni?
Czemu to przede mną ukrywasz?
Jesteś dziwny.
Trzymasz dystans,
odsuwasz się, w porządku,
ale robi się dla ciebie za poważnie.
Powiedziała kobieta, która chciała mieć
oddzielne pokoje przez większość związku.
- Ja nie... - Więc tego chcesz?
- Co? - Udowodniłeś, że mam rację.
Lubisz zdystansowaną Jane.
- Tego nie powiedziałem. - Mogę taka być.
- Ja nie... - Też mogę mieć tajemnice.
Co ty robisz?
Dobra.
Chcesz być zdystansowana, spoko.
Nie rozmawiajmy przez resztę czasu.
Też mogę taki być.
Dąsasz się? Tak.
Chcesz w ogóle być w tym małżeństwie?
Dlaczego tak teraz mówisz?
Bo sam mam wątpliwości.
To jasne.
To jasne, że musimy później poważnie porozmawiać.
Tak.
Idę na moje spotkanie.
W końcu się rozdzielają.
Pójdę za nią. Baw się dobrze na dystans.
- Świetnie, pa. - Pa.
Pa.
Tędy.
Przepraszam. To tylko dla członków klubu Alpine Peak.
Proszę pana.
UDOSTĘPNIANIE LOKALIZACJI SMITHÓW
Mogę prosić wódkę z lodem?
Nie oceniaj mnie.
Wiem, że to miejsce do wypoczynku.
I tak jest zepsuty.
Wilgoć.
Cześć.
- Chyba jesteśmy sąsiadami. - Nowożeńcy.
- Wyglądacie na szczęśliwych. - Tak.
- To twój syn? - Tak.
Widzę, że cieszy się przyrodą.
Niedobrze, że spędza na tym tyle czasu.
Wygląda na zadowolonego.
Dzieci powinny być zadowolone.
Zadowolone nie znaczy szczęśliwe.
Na koszt firmy.
Mój ulubiony.
- Musisz być jasnowidzem. - Co podać, proszę pana?
Mogę dostać miskę niegotowanego ryżu?
I to samo, co ta pani.
Dobrze.
Skąd jesteś?
Z Ugandy.
Pieprzysz.
Mieszkałam tam przez półtora roku.
Powiedziałeś temu pracownikowi,
że biały człowiek go zje, żeby dostać się do gondoli.
Nie lubię, jak ludzie mówią mi, gdzie mogę iść.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jesteś głodny?
To na twój telefon.
Dziękuję.
Powinno pomóc z wilgocią.
Na zdrowie.
Widziałam was na stoku.
- Wyjdziecie znowu? - Pewnie nie.
- Moja żona źle się czuje. - Szkoda.
Przeżyje.
A ty?
Co ja?
Jak ty się czujesz?
Bywało lepiej.
Czemu ze mną flirtujesz?
Skoro pytasz, chyba kiepsko mi idzie.
- Wiesz co? - Co?
To byłby dobry moment na romans.
Piękne miejsce,
interesujący człowiek, prywatność.
Poza tym chyba się rozwiodę.
Nie dogadacie się?
To podryw czy terapia małżeńska?
Ożeniłem się z Gavol po zaledwie trzech miesiącach.
Była najbardziej energiczną osobą, jaką znałem.
Byłem zawodowym surferem.
Pływałem na niemożliwych falach,
a ona stała tam z piaskiem we włosach, po prostu promieniejąc.
Potem oboje bylibyśmy tak podnieceni,
że pieprzyliśmy się bez końca.
Myślę, że zdrada
to największe kłamstwo, jakie popełnia się w małżeństwie.
Nie potrafiłabym tak kłamać.
Wolę małe kłamstwa.
- Jakie? - Cóż...
Mówię mężowi, że mam spotkanie, gdy nie mam spotkania.
To rani jego uczucia mniej, gdy chodzi o pracę.
Czasami po prostu muszę od niego uciec.
Rozumiem to.
A teraz
ciągle próbuję wrócić do tego uczucia.
Ale nie wiem, czy to może wrócić.
Rety.
- Przepraszam. - Nie...
Próbuję tylko wyobrazić sobie ciebie jako surfera.
To było wieki temu. Już nawet nie znam tego gościa.
Ale przeżyję.
To o niego się martwię. Jak sobie poradzi w życiu.
Wydaje mi się...
że jest samotny.
Jest tak wciągnięty w tę grę wideo, że nie wiem, jak mógłby nie być samotny.
Daj mi telefon.
- Co? - Daj mi telefon.
Pomogę ci nawiązać więź z... Jak on ma na imię?
Graham.
Graham, w co grasz?
Skate City. Dobra.
W porządku, ściąga się.
On kocha Skate City. Teraz ty kochasz Skate City.
Tak.
Dobra, podoba mi się.
Chciał tu jechać, żeby spędzić razem czas, ale...
Widzę, jak teraz na mnie patrzy i...
A ja...
- Wybacz, gadam bzdury. - W porządku. Sprawdzę,
czy twój telefon się włączył...
- Chyba działa... - Rety, świetnie. To...
Jesteś cudotwórcą.
Nic ci nie jest?
- W porządku? - Tak, przepraszam,
po prostu poczułam się trochę źle.
- Pewnie przez wysokość. - Tak. Oczywiście.
- Chcesz wody albo... - Nie. Pójdę tylko...
- Do toalety... - Na pewno?
Tak. Przepraszam.
Hej. Jak w to grać?
Co tam? Tu John, zostaw wiadomość.
Założyłam podsłuch, 16.58. Gdzie jesteś?
RM-263-04 POŁĄCZ
INICJALIZACJA
POBIERANIE DŹWIĘKU
USTANAWIANIE SZYFROWANEGO KANAŁU
Nie.
Przepraszam. Gdzie jest toaleta?
Idę tam. Mogę ci pokazać.
Dobrze. Dziękuję.
- Dobrze się czujesz? - Nic mi nie będzie.
Dziękuję.
Czemu zabierasz mnie na zewnątrz?
Co robisz?
- Potrzebujesz świeżego powietrza. - Dokąd idziemy?
- Nie. Zostaw mnie. - Zamknij się.
- Wiesz, kim jestem? - Cicho.
Pomocy!
Co tam? Tu John, zostaw wiadomość.
Co za jebany kutas.
Pomocy! Zostaw mnie!
Kim jesteście?
Kim jesteście? Czego chcecie?
Pieniędzy? Czego chcecie?
Chcę...
Puszczaj!
O Boże.
Otwórz drzwi.
Wsiadaj. Dalej.
Założyłeś podsłuch? Gdzie jesteś?
Porywają Gavol.
Co?
Porywają Gavol.
Kurwa.
- Gdzie jesteś? Nie widzę lokalizacji. - Wyłączyłem ją.
To takie niedojrzałe.
- Co... - Porozmawiamy o tym później.
Dobra. Kurwa, ja... Nieważne...
Dzwoni telefon.
To Parkera.
Dzwoni. Nagrywam rozmowę.
- Co chcesz, Gavol? - Parker Martin?
- Tak, kto mówi? - Mamy twoją żonę Gavol.
Jak się rozłączysz
albo będziesz szukał pomocy, zabijemy ją.
Pomocy!
Kim jesteś... Kto mówi?
Przestań! Łapy precz!
Słyszałeś to?
Tak.
Ile chcesz?
Masz zrzec się swoich udziałów,
jak tylko się rozłączymy. Masz godzinę.
To niemożliwe.
- Zarząd na to nie pozwoli. - Musisz ich przekonać.
51%, jak tylko zakończymy rozmowę.
Posłuchaj, to praktycznie terroryzm.
- Zgodnie z prawem nie mogą tego zrobić. - Zabiję ją.
To proste „tak” czy „nie”.
„Tak” czy „nie”?
Nie.
Nie zgadzam się.
- Pożegnaj się z mężem. - Powiedział „nie”?
To było okropne.
Ale nagraliśmy to. Zakończyliśmy misję,
powinieneś teraz wrócić. John?
Rozumiem to. Ale to nie nasze zadanie.
- Nie mieliśmy... - Ale zrobiliśmy to.
Jest matką. Nie możemy jej tak po prostu zostawić.
Kurwa, to nie jest nasze zadanie. Nie zrób teraz czegoś głupiego.
- Wracaj. - Daj mi 15 minut.
- Mówię poważnie. - 15 minut.
Jak nie zadzwonię, znajdź mnie.
John, posłuchaj mnie! Czy...
Jesteś taki wkurzający.
Uciekaj.
Idiota! Lepiej, żebyś był postrzelony lub martwy, jak mnie tak ignorujesz
Przepraszam za to mam nadzieję, że nie jesteś martwy
Że też musiałem wybrać czerwień.
Miałeś okazję pokazać, że potrafimy się skutecznie komunikować.
Ale spieprzyłeś to. – Duży błąd
Przepraszam, proszę, odpowiedz mi
Alert! - John Smith zaczął udostępniać ci lokalizację
Nie, zatrzymaj się! Stój!
John!
Dobra. W porządku. John.
Nic ci nie jest. Podniesiemy cię. Dobra?
Raz, dwa, trzy!
Tato. Mama wróciła.
Nic ci nie jest?
Chodź.
Powiedziałeś „nie”?
Naleję ci wody do wanny.
Kurwa, powiedziałeś „nie”!
- Powiedziałeś... - Gavol! Nie powiedziałem „nie”!
- Powiedziałem „nie”, ale... - Słyszałam cię!
Miałam zakneblowane usta, nie uszy!
- To było okrutne. - Gavol. Rozmawialiśmy o tym!
Rozmawialiśmy.
- Że gdybyśmy byli w sytuacji... - Wiem,
ale chciałeś, żeby mnie zabili!
Oddychaj.
To prawda. Ale teraz tak się cieszę, że żyjesz.
Świetnie.
Cieszysz się, że żyję. Wspaniale.
Czujesz palce?
Dzwoniłeś tam?
Kurwa.
Dlatego kazałam ci wrócić.
To zimna woda, będą boleć cię palce,
ale to dobrze, okej?
Nie czuję penisa.
- Czego? - Penisa.
Penisa?
A teraz?
Nie stracisz penisa. Obiecuję.
Dostaniesz ode mnie dużo SMS-ów. Byłam wściekła.
A teraz?
Słuchaj.
Jesteśmy zespołem. Musimy się nawzajem słuchać.
Nie możesz tak się buntować. A gdyby znowu nam się nie udało?
A teraz?
Może...
gdybyś włożyła go do ust.
- Ty pieprzony dupku! - Nadal mnie boli.
Nadal boli.
- Boże. - Zaczęło boleć.
Jest dobrze.
Naprawdę ci na mnie zależy?
Tak.
Naprawdę mi na tobie zależy.
- Mnie też na tobie zależy. - Nie. Ale...
Mnie naprawdę na tobie zależy.
Musiałeś zgodzić się na moją śmierć, żeby zrozumieć, że nadal mnie kochasz.
To brzmi dziwnie. Ale tak.
Te SMS-y.
„Postrzelony lub martwy”.
Nieźle.
- Wszystkim grozisz. - Po prostu je usuń.
Mnie, tej starszej pani.
Misja zakończona. Po prostu je usuń.
Nic nie znaczą.
Jak miło.
- W końcu śpimy w jednym łóżku. - Tak.
Chcesz tak robić po powrocie?
- Co? - Dzielić pokój.
Naprawdę?
- Chcesz to zrobić? - Brzmisz jak myszka z bajek.
Naprawdę?
- Jestem zaskoczona. - Tak. Zrobię to, jeśli chcesz.
Chcę. Ale mam nadzieję, że ty też chcesz.
Inaczej bym nie proponował.
- Dobra. Świetnie. - Fajnie.
- Wszystko okej? - Tak. Idę tylko na spacer.
Pójdę po jakieś przekąski. Jestem trochę głodna.
Możesz go wypuścić tutaj.
Po prostu pierdnij.
O czym ty mówisz?
- Myślę, że musisz pierdnąć. - Ja... Nie muszę pierdnąć.
Wiem, że ostatnio pierdnęłaś.
- Co? - Nic nie mówiłem,
bo nie chciałem... Byłaś zawstydzona.
- Nie obchodzi mnie to. - Nie pierdnęłam wtedy...
- Nie? - Nie świruj.
Spoko. Pierdnij. Wszyscy pierdzą.
- To nieistotne. - Wiem.
I nie muszę. I nie pierdnęłam.
Po prostu zostanę. Nie muszę jeść.
Po prostu go wypuść.
- Pierdzisz teraz? - Nie.
Chryste!
- Mój Boże. - Przestań.
- Wyskoczę przez okno. - Nie jest tak źle. Przestań!
- Boże, uderzaj mnie dalej. - Przestań!
Ból odwróci moją uwagę.
Napisy: Anna Kurzajczyk