Ola.
Permiso de conducir, tarxeta de crédito
e acta de matrimonio.
Pediches alto risco?
- Si. - Eu tamén.
Ti rompes pernas e eu, brazos.
Cubrimos a cabeza?
Vállame Deus.
MISIÓN INCOMPLETA: UN ERRO. QUEDAN 2.
¿E se acordamos
que cando gañemos certa cantidade,
marchamos?
Si, claro.
John!
Non podes ir por libre así.
Impórtoche de verdade?
Impórtasme moito de verdade.
"Hihi.
Gozade do día libre."
Que día tan bonito.
Si.
Que ben o paseo.
Verdade?
Dar un paseo.
Si, sen correr.
Tomamos un viño?
Pois é que temos un cuarto cheo de viños, sabes?
Só viño enlatado.
Gústame tomar algo ás veces.
É o meu favorito. Bo proveito.
Os pementos do noso xardín
- están ben... - Déixao.
- Que? - Non penso comelos nunca.
Estiven vendo o que tes.
Que noxo dás.
- Xa comiches cogombro. - Non.
Mira que bonitos.
- Acaban de chegarche? - Si.
Teñen boa pinta. Orgánicos?
- Si, son orgánicos. - Si?
Serven para facer gaspacho?
Si.
Runi?
- Arre demo. - Que?
- Santo ceo. - Si.
Vállame Deus.
- Que pasa? - Non podo crelo.
- Ola. - Ola.
- Que tal? - Ben.
Cantísimo tempo!
- Moito. Demasiado. - Demasiado.
Alégrome de verte.
Véxote ben.
- Grazas. Ti tamén. - Grazas.
Esta é a miña muller.
- Ola. - Ola.
- Son Runi. - Encantada.
Igualmente.
E Benjamin.
- Ola. Que tal, Benjamin? - Ola.
Cantos anos tes?
- Seis. - Seis?
Vaites, está cabreado cos tomates.
- Boa idade. - Moi boa, si.
- Si. - Si.
Vivides na cidade?
- Si. - Si, ela...
Ascendérona e mudámonos aquí.
E a que te dedicas?
Deseño de software.
Si, fago interfaces de usuario
e cousas así.
Bárbaro.
- Felicidades. - Grazas.
- Segues nas fotos gastronómicas? - Si.
Directora artística.
Que ben.
Ben, si.
- Que ben. - Si.
Pois foi...
un pracer inmenso atoparvos.
- Si. - Encantada.
- O mesmo digo. - Teño que marchar.
- Vale. - Despídete.
Adeus.
- Chao, Benjamin. - Chao.
- Que guapo. - Si.
É moi guapa ela.
Sabes o que? Estou moi impresionada contigo.
Por que?
Non é que teña nada malo iso, pero...
Non o sei. Pensei que che molestaría algo así.
Pero alédame que non.
A que te refires?
Que ten unha man.
Que? Como dis?
- É unha broma? - Non.
Si, ten unha man.
- Ten dúas mans. - Ten unha man.
Tiña dúas cando saiades?
Pois si.
Ponme tres destes?
Non sabes se unha ex túa ten unha man ou dúas?
Pois... Agarda.
Oe, pero deitástesvos?
Si, pero iso foi...
Era o único que faciamos. Era a base da nosa relación.
E non notaches mentres vos deitabades
se ela tiña unha man ou dúas? Iso é...
- Ten dúas mans. - Meu Deus.
Non o sabes. Que triste.
Pode cortarmo?
Claro.
Grazas.
É o noso veciño novo.
John! John Smith!
Non pedín isto.
Que dixo?
- Non pedín isto. - O seu nome?
John Smith.
Pois ese é o seu pedido.
Pero non pedín isto.
Que pediu?
Pedín un zume de laranxa tradicional.
O de sempre.
Xa agardei 15 minutos.
Pois isto é para John. John Smith.
- Xa o oín. - E eu son John.
É o meu?
Verde con crema de améndoa?
Iso mesmo.
- Grazas. - De nada.
Pois...
- Que pasou? - É un parvo.
Si, iso pasa, pero...
Creo que temos o mesmo nome ou algo así.
Pediches zume?
Vin un tipo colléndoo antes.
- Si? - Si.
Parecía moi contento consigo mesmo.
Señor?
- Non, non tes que... - Que queres?
Pagarei o teu e outro. Laranxa?
Si, iso sería estupendo.
Moi ben. Zume de laranxa
- e outro destes. - Claro.
Vaites, seis ou sete anos.
Segue...?
Segue sendo divertido? Que...?
- Que? - É que... Si.
Si, gústame.
John, mira isto.
Vale, non.
Míranos a nós.
- Xa. Si. - Explícome:
hai algúns...
escollos no camiño, pero...
ti sigue o camiño, pásaos. Á fin e ó cabo,
podes mancarte e ter negróns, pero...
John, é a mellor vida.
- Iso dixen eu. Creo... - Ola.
- Ola. Que tal? - Ola.
Esta será a túa Jane.
- Si. - É moi guapa.
Tes sorte.
Grazas. Si, preciosa.
Son John.
Jane.
Apelídase Smith.
É dos nosos.
Que?
- Si. - Vaites.
Si.
- Outro Smith. - Si.
Coñeces outros Smith?
Si, teño visto uns cantos por aí.
Pero esta foi por accidente.
- Vaites. - Si.
Si, é que...
- Nos zumes. - Que loucura. Que?
O deber chama.
- Si. Vai, claro. - Desculpade.
De tolos. Ten moitísima información.
Creo que cre que é
intelixencia posterior ao 11S
porque levan con isto 15 anos.
Vale.
Imos facer unha cousa.
Cear.
Coa miña Jane.
Falaremos de traballo, beberemos
e relaxarémonos. Pura diversión!
- Si. - Si, vale.
Estupendo. Cando?
Esta noite?
- Hoxe? - Si... Que?
- Tedes plans? - Non, é que...
- A min paréceme ben. - Si.
- Si, estupendo. - Vale.
Vale.
O teu móbil.
Xa, é que non sabes onde vivimos.
Tedes o meu número.
Mandádeme o enderezo. Iremos ás sete.
Levarei unha botella de algo anello e perigoso.
- Claro. - Vale?
- Si, estupendo. - Si.
Encantado.
- Encantada. - Igual. Grazas.
Ola, amor. Escoita, non vas crer o que...
Vale, pois veñen á nosa casa hoxe.
- Darei outra volta. - Si.
E collo cousas.
Si, imos coller algo de sobremesa.
Si, sobremesa. Antes vin algo...
Os meus albaricoques.
Albaricoques?
Estás...
nerviosa?
Non, a ver...
Un pouco si.
O bo é que os dous son Smith, sabes?
- Podemos falar de calquera cousa. - Si.
Si. Xa, tes razón.
Si. Estas moi guapa, por certo.
- Si? - Moi amañada.
- Non é demasiado? - Non.
- Isto? - Non, non o creo.
Imos a xogo.
Os dous levamos colo alto.
- Cámbiome. - Non.
- Si. - Déixate estar.
Non cambies.
- Ola. - Ola.
Jane, Jane.
Ola, que tal? Alédame verte.
O mesmo digo.
- Que tal? - Ola. Que ben.
- Ola. - Un pracer.
- Meu Deus. - Grazas.
- Vaia vertedoiro! - Si, é xenial.
- Rapaces... - E moi boa localización.
- Si. Precioso. - Moito.
- Grazas. - Cheira ben.
- Iso é cousa de John. - Si.
Queredes tomar algo?
Si, trouxemos isto.
Parécese ao hibiki.
- Grazas. - Grazas.
Non hai de que.
Esa é do xefe.
É exclusiva e cara, e non apta para cardíacos.
Pareceunos adecuada para a ocasión.
- Proveito. - 1 palabra.
Unha palabra. Sen mensaxes crípticas
nin nada. Si.
Vós recibides mensaxes?
- Si, a ver... - Si.
Fallamos nunha e agora
todo por mensaxe.
Non foi así.
Si, foi un tecnicismo.
Tiñamos que facer algo
- e... - Si.
Non foi culpa nosa.
- Xa, a nós non nos pasou. - Si.
Si, xa, a nós só...
- Foi unha vez. - Non.
- Esa vez soa. - Non pasou.
Non foi importante.
E se nos serves unha copa?
- Si, claro. - Si.
- Ensínasme a casa logo? - Claro, si.
- Queres...? - Xenial.
- Tío, que casa. - Eles quedan aí.
O estudo de ioga é espectacular,
pero isto é...
Mira o tamaño do cuarto!
O noso ten un xardinciño e é embaixo,
pero é máis pequeno.
Que ben.
A empresa ten moi bo gusto
con estas cousas.
O certo é que o comprei eu.
- Si? - Si.
Si.
Quería comprar arte ao comezar a gañar cartos.
Pois tes bo ollo.
- Si? - Iso non se compra nin se aprende.
- Moi amable. Grazas. - É certo.
Ola, pequeniño.
Ese é Max.
Ola, Max.
Isto é...?
O do pánico.
- Sitio raro para poñelo. - Xa.
Debería estar no soto.
- Si. - Si.
Non te preocupes.
Podes confiar na compañía nisto.
Optimización de espazo,
eficiencia e todo iso.
Non sei como o fan,
pero diferenciámonos do resto.
Nós nunca o usamos.
En serio?
Só para asexar.
- Probastes? - Non.
Pois deberiades.
Elixíchelo ti?
Non, ese non.
Un clásico.
Vale.
Iso... Xa o sei...
Gústanos facer os informes xuntos porque...
non quero esquecer nada.
Normal. Eu fago os nosos.
Todos ti soa?
Si. Viches o meu John?
Dánselle moi ben moitas cousas, pero non escribir.
Esquece moitos detalles.
Pero non o cambio.
Alégrame que nos xuntasen.
Algunha vez te preguntas quen son?
Os da compañía.
Antes si.
Moito.
Sobre todo ao comezo.
Pero podo darche un conselliño ao respecto?
- Si. - De Jane a Jane.
Non te impidas ser feliz.
A compañía está para coidarvos.
Só tedes que pedilo.
Jane, amor, imos comer!
Teño moita fame.
Quedoume enganchado o pé na parte superior da gaiola.
Sen roupa interior!
E as partes... en movemento.
Ías así, en plan...
"Ao tema!", ou?
"Ao tema!"
Non, pero despois...
Boa lección, verdade?
Leva sempre unha roupa interior boa e limpa.
- Si. - Non sabes.
Iso digo eu.
- Di iso... - Sempre.
- Si. - Perdón, que foi culpa miña.
- Non, diso nada. - Si.
Foi miña.
- Faltou comunicación. - Pero...
Pero estabamos a...
- Sabes? Non. - Foi culpa miña.
Escoitade, rapaces.
As cousas...
tardan un tempo.
- Si. - Si.
Sobre todo ao comezo.
Melloramos desde entón.
Si.
Desde cando levades?
Cinco ou seis anos con el.
Pero vós non empezastes xuntos?
Cambiáronme hai uns anos.
- Vaites. - Outra Jane.
- Vaites. - Afortunado.
Si, moito.
Afortunado, si.
- Afortunado. - É...
É máis madura, máis...
- Si. - Somos...
- máis compatibles. - Si.
- Estupendo. - Xenial.
Como vos vai
buscando instrucións do Súper?
- Ben? - O Súper?
- Que? - Supervisor.
Pois...
Chamámoslle Hihi.
- Hihi? - Hihi? Que bonito.
Foi o saúdo en inglés
que usaron no correo.
Era como: "Hi, hi."
E pensamos: "Si,
bo nome para un gato de debuxos."
- Iso é... Si. - Que bonito.
- Hihi. - Interesante.
- Iso de "Hihi". - Si, ben.
- Están ben. - Si.
Pero duro.
A nós levounos un tempo entender os parámetros e...
- Agardade. - Si.
En que nivel estades?
- Alto risco. - Si, alto.
E vós?
- Superalto. - Superalto?
- Si. - Vaites.
Gústanos.
- Vai coa nosa personalidade. - Si.
Pero pode que algún día
o cambie todo e vaia a risco baixo, vale?
- Faríalo? - Si.
Poñer un uniforme e...
- Xa. - E dar paquetes.
Hai cifra en xullo.
Os das entregas...
- Non o sabes. - Son Smith.
...e fan cartos.
Os de baixo risco, os que nos dan...
- Os... - Iso ten moito sentido.
Polas vantaxes, cambiariades a baixo risco?
- Non. - Pode ser.
Non o creo. Aburriríame.
- Faríalo? - Si.
Estaría ben. Coma ser xardineiro.
Sabes cando remata e hai cousas que se repiten.
Pero hai algo moi triste niso.
James Bond entregando comestibles...
Non quedaría ben.
E gustaríavos subir?
Eu penseino.
- Si. - Si.
- Nós probamos as dúas cousas. - Si.
Risco superalto é case igual,
pero con máis comodidades.
Si, claro.
Creo que poderiamos...
Poderiamos facelo. Eu probaría.
- Si, pero... - A min...
- interesaríame. - Claro.
Sería divertido probar.
- Si. - Un día.
- Si. - Pois...
Que tal a intimidade entre vós?
Como vos vai? Romanticamente.
- Que...? - Si.
- Xenial. - Xenial.
- Moi ben. - Bárbaro.
Que? É iso!
Xa o sei! Rapaces, síntoo.
- Que estresante. - Eu...
- Resúltame fascinante. - Si.
Tiñamos unhas normas ao principio.
- Si. - De non...
deitarnos.
- Que? - Que?
- Si. - Antes.
- Pero logo... - Nós...
- arrincámonos a roupa. - Como? Si.
- Primeira noite. - Como?
Non me resistín.
Non pasara tanto.
Tiñamos que matar
para poñernos.
Así que foi así...
Non entendo. Vivimos na mesma casa,
facemos loucuras xuntos e logo...
- É que sae natural, ou? - Si.
- Hai tensión. - Claro, si.
Eu non quería malentendidos, vale?
Porque somos socios. Entón... Sabes?
Si, nós non queriamos confusións.
E non te pos celosa?
Non, nada celosa.
É coma un robot.
- Non é verdade. - É...
Non me poño celosa.
Síntoo se ti si.
Quero saber...
Eu vólvome tola cando mocea
- nas misións. - Si?
- Si. - Eu soarei mandona,
pero fixemos un pacto e...
Moitos pactos.
Ao empezar, dixemos de facer
certos cartos.
Cando os consigamos, en teoría,
- marchamos. - Si.
Ai, non.
Para.
Perdón.
Si, coma se fose fácil
romper e deixar todo coma...
Imaxinas que a compañía fose comprensiva?
Santo ceo.
Quero beber.
Toma auga.
Aquí hai auga.
Non, algo máis forte.
- Hai... - Tes o bar aí.
- Vale. Perdón. - Aí.
- Non. - Non pasa nada.
- Alégrame que vos faga graza. - Ristes.
Por Deus.
Credes que de non xuntarvos a compañía,
seriades compatibles?
Pois...
Non sei, a min Jane paréceme
moi intelixente.
Nunca coñecín a ninguén coma ela.
Si, eu respéctoo moito.
Creo que...
ten bo corazón.
Si, eu...
Un. Sempre tres esbirros.
Saúde.
Si.
- Sempre tres? - Si.
- Dous. - Meu Deus.
Caramba. Pois agora...
A gran final.
Non, está igualado.
Non sei a quen apoio!
Non.
Non. Veña, ho!
- Está tola. - Vale, admítoo.
Si que parece...
Crávasme as unllas nas veas.
- Mesmo nas veas. - Non te escuses.
Veña!
Vaites! John!
- Deume unha cambra. - Que forte estás!
- Unha cambra! Foi moito. - Grazas.
- Está tola. Animal. - Grazas.
Si. É polo abdome.
Non foi unha derrota fácil. Para nada.
Teño empatado con homes o dobre ca ti.
Non sei eu se será certo.
- É un afago. - Xa.
- Son forte. - Non pasa nada.
Vaites.
Isto é Eminem?
- Isto? - Si.
Isto é The Clipse.
Gústame Eminem. Segue actuando?
Creo que si.
Eu vino hai un par de anos nun festival.
Era o artista principal
e, entre dúas cancións, dixo:
"Sacade todos o dedo e dicide:
'Vai á merda, mamá.'"
- Houbo un silencio raro. - Non.
E todos dixemos:
"Non, tío. Queremos as nosas nais.
Ti tes que falar coa túa."
Todo o mundo pensaba:
- "Perdóaa. E a ti." - Xa.
- Trabállao. - Si.
Xa es maior para solucionalo.
- Si. - Si, iso afectouche.
John está obsesionado coa súa nai.
- Non é obsesión. - Quérea.
- É... - Quérea.
- E quen non? - Iso está ben.
- Si. - Si.
Como podería curar Eminem iso?
- Xa. Que pode facer? - Pois...
- Facer coma se nada? - É duro...
É difícil envellecer, ser famoso e seguir á moda, si.
- É imposible. - Si.
Perdes o entusiasmo.
Algún mellorará cos anos.
- Quen? - Si.
- Madonna? - Non.
- Non.
Dolly Parton.
- Dolly Parton. - Iso é.
A maldita Dolly Parton.
- Non para de mellorar. - Si.
Mellora sen parar.
- Iso é. - E mellora.
Sade.
- Sade! - Sade!
- Sade. Exacto. - Si, gústame.
Claro, é que son os mellores.
- Si. - Claro. Xa atopamos algún.
Queredes algo máis?
Quero outra cullerada de xeado.
- Nada. Grazas. - Si.
- Só unha. - Si, claro.
- Sade. Que guapa é. - Si.
Cal foi...?
Cal foi a misión máis atolada que tivestes?
Si.
Bali.
- Bali. - Bali.
Si, foi unha tolería.
Que foi?
Pois...
Sacar a alguén do cárcere.
Alta seguridade.
Sen comunicación, armas
- nin tapadeira. - Nada.
Verdade? Ademais había...
- uns parámetros... - Caída libre.
- ...moi específicos. - Si.
E que fixestes?
Vouvos contar algo que me gustaría que me dixesen antes.
Hai un segredo
para saír de calquera situación na que vos vexades,
mesmo se é difícil.
A respiración.
Controlando a respiración,
controlades todo.
É a clave.
A respiración?
Moi potente.
Está ben ter un plan,
pero preparádevos para abandonalo, si?
Pensade rápido se hai perigo.
Sede listos, confiade no instinto
- e seguídeo. - Si.
- Escoitade. - Escoitade.
Si.
Estou aprendendo iso.
Sentídesvos raros emocionalmente tras as misións?
Si.
É normal.
Unha vez matamos outros Smith.
Como foi iso?
Quererían o divorcio.
- Isto é Häagen-Dazs? - É unha broma.
- Está moi bo. - É do mercado.
Dunha leitería do norte.
A ver que hora é.
Imos chegar tarde.
- Marchamos. - Merda.
- Que? - Que?
Si. Temos traballo.
Pero se é noite.
Moitas grazas. Foi unha noite estupenda.
- Vale. - Grazas por vir.
- Perdón por marchar. - Moi bo chef.
- Lavo eu a louza. - Non.
A cea estaba deliciosa.
- Tedes misión? - Grazas.
- Si. - Tedes...?
Perdón. Bebemos moito. Ides...
a unha misión?
- Agora? - É máis divertido.
- Meu Deus. - Si.
- Estades tolos. - Si.
- Vaites. - O certo... Agardade.
O certo é...
Sabedes o que?
En serio?
- Podedes vir. - Si.
- Ía dicilo eu. - Meu Deus.
- Moi boa idea. - Podemos?
- Creo... - Que máis ten?
- Imos. - Así podedes...
probar o risco superalto.
- Si. - Perfecto.
Veña.
Non é unha loucura isto?
Non, xa veredes. Para nada.
Compartimos o pago.
Se vos gusta, pedides ascenso.
- E se non, non. - Vale.
Queres ir?
Si.
Eu iría.
Vale, imos.
- Estupendo. - Vamos.
- Ide cambiarvos. - Vale.
- Agardamos fóra. - Si.
- Veña. - Si, vale.
Vale.
Bebe isto.
Por que?
Creo que están metendo coca agora.
- Que? Si? - Vale.
Isto, por se fai falta.
Seguro que queres?
- Si. - Si?
Está todo ben.
A bandexa de queixo foi moito?
Que dis? Encantoulles.
Eu creo que non.
Non lles gustou o polo.
- Estaba bo. - Xa.
Non é certo.
Ninguén come polo doce.
Comeron, si. É rico.
- Ben feito. Voume cambiar. - Si.
Poñede isto no corpo.
Que non se vexa.
Parte baixa das costas ou así.
Son rastrexadores.
Saberemos a posición dos demais.
Si, somos amigos. Non podemos perdervos.
Que hai que facer?
Algo moi fácil.
O complicado é comezar.
- É unha entrega. - Ti conduce.
É unha...
É unha entrega de risco superalto.
Risco superalto.
Vale, vamos.
Tedes que levar estas bolsas. Ti esta. E temos...
- Non pesa tanto. - Grazas, amor.
- E ti esta. - Vale.
Non pasa nada.
- Vale, veña. - Moi ben.
Vamos!
Quen está aquí hoxe?
Amodo, Gary.
Gary. Meu Deus.
Que hai nas bolsas?
- GPS e iPhones. - E pistolas.
- Imos moi lonxe?
Hai que preguntarlle a Gary.
- Vale. - Gary, canto falta?
Igual que a última.
Sabedes? Vou quedar.
Serán unhas horas.
- Á alba como moito. - Aterraredes coa alba.
Deixade as bolsas ao aterrar.
- Cos tipos. - E...
Vós non vides connosco?
- Non. - Non.
- É moi fácil. - Si.
- Pasádeo ben. É fácil. - Gozade o momento.
- Vaivos ir xenial. - Pero...
- Xa falamos. - Non.
- Non penso facelo. - Xa falamos.
Pero non... Pensabamos que viñades...
Que?
Deixade os móbiles no helicóptero.
A selva é moi complicada. Déixovos e dou a volta.
Non hai combustible. Recollémosvos en 30 minutos.
Suponse que é aquí.
John.
Vale.
- Vale. - Non pasa nada.
- John. - Non pasa nada.
Quérote.
E eu a ti.
AMIGO NOVO (JOHN) ESCORREGAR PARA RESPONDER
Ola.
- Ola. - Aí están.
Ola.
Non foi mal, ou?
Foi bastante mal.
Si...
O xefe non se alegrou de vernos. Queríanvos a vós.
Merda. O capitán?
O xefe. O que non era un neno.
Non son nenos,
- teñen 17 ou 19 anos. - Si.
Vou por auga. Queres ti?
Non, estou ben. E logo...
Como saístes vivos?
Estou impresionado.
Usamos un machete.
Foi horrible.
- A ver, John. - Si.
Son novos.
Fácil loitar contra eles, ou?
Non, co xefe. Non mancamos os nenos.
Que di?
Mataron o capitán
- cun machete. - Merda.
- Ben para nós, ou? - Si.
Está todo ben.
Faremos as misións nós de agora en diante.
- Os dous sós. - Si.
Escoitade.
Como fixestes case todo o traballo,
deberiades levar todos os cartos.
- É o xusto. - Vale.
Si.
- Grazas. - Si.
- Pásovos os cartos. - Si.
Mandámosvolos.
Parecedes cansados. Ide descansar.
Grazas por coidarnos, tíos.
Oe, John. Vale.
Sabes o que lin?
Eminem ten un restaurante: Mom Spaghetti.
Evolucionou ben, verdade?
Si.
Está moi ben.
- Moi ben. - Vale.
- Vale, rapaces. - Adeus.
Moito amor. Vémonos.
- Adeus. - Chao.
Moi ben. Adeus.
DETALLES DO PAGO 375,000 $
Que fas?
Intento chorar.
EXBAILARINA CON ALZHÉIMER BAILA O LAGO DOS CISNES
Vai todo ben?
Non.
Chameite robot.
Non es un robot. Quería que o soubeses.
Sei que non o es
porque tes celos.
De que?
- Si que tes celos. - Non é certo.
Non os teño.
Runi ten dúas mans.
Desde sempre.
Moi boa mentira.
- Tanto ten. - Si, iso dis agora.
- Críchelo. - Dixeches...
Dixeches que...
Dixeches que tiña unha man.
É moi boa. Mentiches moi ben.
Estivo ben.
Se mo dixeses 15 minutos despois, pensaría: "Non."
Pero fuches rápida. Moi ben.
E críchelo.
- Si. - E é a túa ex.
- Xa. - E dubidaches.
Pilláchesme.
Dixeches que me querías.
Xusto antes do do machete.
Si, e ti.
Pero iamos morrer.
Non sentes iso?
Si, claro.
Si que?
Si que te quero.
Que ben.
Que che dean.
Tes que dicilo.
Dío.
Gústame isto.
- Pero... - Gústame...
- Quérote. - Quérote, Jane.
En serio?
Si.
Que parvada.
Sabes o que?
Non me gustaron nada eses dous.
Eu ódioos.
- Si? - Ódioos.
- Moito. - Moito.
- Son o peor. - Dan noxo.
- Xa. - Dan moito noxo.
Foi algo... coma un meigallo raro.
- E ti... - Non sei que pasou.
- Por que nos caeron tan ben? - Pois...
Non o sei. Son moi...
- O esbirro... Tres esbirros. - Si.
- E aplaudimos. - Certo.
- Pareceunos ben. - Aplaudimos e...
"Por que? É iso o que che gusta?"
É como: "Imos a festas e esbirramos."
- Tres veces. - Si, tres.
- Creo que finxiu o último. - Si.
Os primeiros dous non.
- O último non lle saía. - Xa.
Estaba como... E...
É o acento.
- Si. - Queres axudarlle.
- E perdóasllo todo. - Xa.
- Cando dixo: "Só tes que..." - Meu Deus.
"...respirar."
- Foi como... - "E podedes con todo."
E ti dixeches que non o sabías.
- Que? - Non.
Fuches ti. Negaches coa cabeza.
Foi como: "Isto é demasiado bo."
- Si, certo. - Fala...
- Que vergonza. - ...do que levamos facendo
toda a vida
e fixo que parecese maxia.
Fixo que parecese
- que non o fixeramos nunca. - Xa.
E eu como: "Respirar, claro. Como non o pensei antes?"
Vállame Deus.
- Xa, que lles dean. - Si.
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa Estefanía Prol Lusquiños