Wysadziłaś mój domek.
Kupiłeś dom bez rozmowy ze mną.
Nie możesz się buntować. A gdyby znów nam się nie udało?
Chcesz sprowadzić dzieci
do tego życia po dniu takim jak dziś?
A co z rodziną?
Jesteś taki prostoduszny...
- Nie jestem głupi... - Uratowałam nas.
Przypisujesz sobie zasługi.
Zawarliśmy pakt, że zarobimy pieniądze.
Gdy już to zrobimy, rozstaniemy się.
Że niby moglibyście
zerwać i odejść...
Wyobrażasz sobie, gdyby Firma na to pozwalała?
CHCESZ WYMIENIĆ JOHNA?
Cześć.
- Piękny dom. - Tak.
- Fajnie, że pani stąd pracuje. - Dziękuję.
W końcu wyprowadziliśmy się z miasta.
To mój wymarzony dom.
- Jest przepiękny. - Dziękuję.
Tutaj czuję, że żyję.
- To miło. - Super.
No dobrze.
Co was sprowadza na terapię?
Myślę, że ostatnio z Jane
nie dogadujemy się w niektórych kwestiach.
John jest pod wrażeniem,
że nasz szef mnie faworyzuje.
- ale... - Bo to prawda.
Faworyzuje ją...
Tak naprawdę nie...
Chce mnie wymienić.
Zapytał cię, czy chcesz.
Powiedziałam, że nie chcę.
Że John jest świetnym partnerem, co jest prawdą.
I że nie chcę awansu, chyba że razem z nim.
Więc pracujecie razem?
Tak.
Czym się zajmujecie?
Jesteśmy informatykami, programistami.
Co jeszcze powoduje konflikt?
Kwestia dzieci.
- Dzieci? - Tak.
- To poważny temat. - Tak.
Porozmawiajmy o dzieciach.
Może ty...
Ja chcę je mieć.
A ona nie.
Tak.
Jakie masz wątpliwości co do dzieci, Jane?
Po prostu czuję, że z powodu naszej pracy
to nie byłoby odpowiedzialne.
W pracy programistów?
- Tak, to po prostu... stresujące. - Tak.
- Branża szybko się rozwija... - To duża presja.
...i ta presja.
Nie wiedziałam.
- Tak, to duża presja. - Tak bywa.
Praca i mieszkanie razem.
Jak wam idzie?
- To trudne. - Dobrze.
Trudne?
W porządku. To się zdarza, dlatego tu jesteśmy.
Mogę zapytać, czemu to trudne?
Pod jakim względem?
Dlaczego?
Po prostu czuję,
że ona lubi...
kontrolować sytuację.
To naprawdę ciekawe.
Nie zgadzam się, myślę,
że to niesprawiedliwe.
Ale tak czuję.
A ja czuję, że to niesprawiedliwe.
Możesz podać mi przykład?
Tak...
Daj nam jakiś kontekst.
Jasne. Na przykład ostatni weekend.
Ilu?
Trzech. Tylko jeden wydaje się uzbrojony.
Koleś w żółtym.
Chcę poprowadzić akcję.
Chcesz poprowadzić?
Poradzisz sobie?
Tak.
Muszę zrobić wrażenie na Hejheju.
Jeśli będę miał problemy, usłyszysz mnie. Powiem:
„Idę do toalety”.
A jak naprawdę będziesz szedł do toalety?
Nie będę potrzebował toalety.
To robota na pół godziny.
To związane z pracą
czy to byli twoi przyjaciele, John?
To klienci,
z którymi próbowaliśmy
zawrzeć umowę.
Zabiegaliśmy o nich.
Udało wam się?
Jak masz na imię? John?
Tak, John.
Nie wiedziałem, że Lif ma tu kuzynów.
Nie mówi o rodzinie?
Nie.
Cały Khalif.
Sprawdzam.
Nie jedz tego, stary. Mają chyba z rok.
Masło orzechowe i precel to idealne połączenie.
To dziwne, że nie są popularne.
Mają słaby marketing.
Marketing jest najważniejszy.
Jasne. Nawet jeśli chodzi o gliny.
Mają dobry branding.
Nawet Michelle Obama mówiła:
„Prezydent powinien mieć budżet na promocję”.
Image jest wszystkim.
Jak się spodoba, to do ciebie przyjdą.
Gliniarze mają dobry branding. Czarni potrzebują lepszego.
Policyjna propaganda. Błędy rzadko się zdarzają.
A jak się zdarzą, to szybko zacierają ślady.
Właśnie.
Nagrywają tańce na TikToka na miejscu zbrodni.
Coś w tym stylu...
O tym mówię, koleś.
To trwało wieczność.
Nie podoba ci się, jak radzę sobie bez ciebie.
To jest problem.
Czujesz, że to przeszkadza Jane?
Wiem to.
Jeśli mamy być szczerzy,
budowałem więzi z czarnymi ludźmi.
- O mój Boże. - To coś,
czego ona nie potrafi.
Miałem dostęp, którego ona nigdy nie będzie mieć. To jej przeszkadza.
Byłeś tam z tymi kolesiami
i rozmawialiście o różnych typach dziewczyn,
- o uległych dziewczynach... - Nie.
Budowaliście więź na seksizmie.
Tak właśnie było.
- Czemu? Powiedz więcej. - Nie.
Rozmawialiśmy o Myi.
Wiecie, na kogo punkcie miałem kiedyś obsesję?
- Myi. - To 2001 czy 2002?
Czy pamiętam Myę? O kuźwa.
Spieszyłem się do domu na środowe popołudnie z MTV.
Marzyłem, żeby Sisqó już zniknął.
Co, kurwa?
Co się stało z Myą?
Właśnie o tym rozmawialiśmy...
Wyszła za bogacza i już tego nie potrzebowała.
- Tak. - Postanowiła być sama.
Po prostu... I wspominaliśmy tę piosenkę...
Tak.
Uwielbiałam ten klip.
- Ten z Sisqó? Był świetny. - Tak
Rozmawialiśmy o tym, jak uwielbiamy Myę.
Jane.
Twoja mowa ciała mówi teraz wiele.
Trudne w tym jest to,
że gdy jesteś wśród mężczyzn, to trochę udajesz.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Myślę...
Udawałeś z nimi. Nawet śmiech miałeś inny.
- Tak się śmieję. - Nie.
Nigdy nie słyszałam tego śmiechu.
Tak się śmieję, gdy coś jest naprawdę zabawne.
To prawdziwy śmiech.
- Co? - „Naprawdę”.
Słyszała pani?
Powstrzymajmy się od używania okrutnego lub kategorycznego języka,
jak tu jesteśmy.
Na zewnątrz możesz.
Chociaż niezupełnie.
On robi tak w towarzystwie mężczyzn.
Nie wiem, czy to ma coś wspólnego z jego ojcem,
z tym, jak dorastałeś, z tym, jak twoja mama...
Słuchaj, mamy tu terapeutkę.
Niech robi swoje, dobrze?
To nie na miejscu.
Co to w ogóle znaczy?
John chce chyba powiedzieć,
że przekraczasz granicę.
Dziękuję.
On przekraczał wiele granic
w tamtej rozmowie.
- Tak. - Jakich granic?
Mówiłeś o mnie rasistowskie rzeczy.
Nieprawda...
Kocham Latynoski, ale nie ich rodziny.
Za bardzo się wtrącają.
No nie wiem.
Kobieta musi być blisko rodziny.
Z kobietą, która nie jest, musi być coś nie tak.
To dużo o nich mówi.
Masz obrączkę.
Musisz być żonaty.
Tak.
Latynoska?
- Azjatka. - O cholera.
- Serio? - Wybrałem Wschód.
Wybrałeś Wschód, co...
- Wschód od granicy. - Tak.
Jesteś szczęściarzem, ja uwielbiam Azjatki.
Są dość konserwatywne.
- No. - Znają swoją rolę.
Nie moja.
Wcale taka nie jest.
Pewnie Filipinka.
Japonka, ale nie poznałem jej rodziny, więc może być i Koreanką.
Nawet nie wiem.
Wiem, że nie jesteś Koreanką, to oczywiste.
- Ja... - Nie.
W waszych indywidualnych społecznościach dopuszczalne są
określone sposoby porozumiewania się,
ale budowanie więzi na rasizmie w tej społeczności
kosztem żony to raczej zły pomysł.
Problem nie polegał na tym.
Chodziło o to, co ona zrobiła.
- Widzisz? O tym mówię. - Czarnuchu, boli.
Nie, nie... Daj mi coś powiedzieć.
Powtarzam mu, żeby nie wyłamywał sobie tak karku.
- Pieprzyć to. - Pożałujesz tego.
Właśnie to mu mówię. Wystarczy joga, 15 minut, jak wstaniesz.
Piętnaście minut? To za dużo.
Niech ktoś mu wyjaśni, o czym mówię.
Jesteś młody, pewnie jeszcze nie musisz tego robić.
Piętnaście minut rano to za długo...
Swoje przeżyłem, ale mów.
Im więcej pracy włożysz w swoje ciało, tym lepiej.
Te zgarbione staruszki na ulicy,
- nie chcesz tego. - Po schodach nie wejdę.
- Nie rób tego. - Dzięki, John.
Dbaj o siebie.
Podoba mi się.
Co to za czarnuch?
Naprawdę mi się to podoba, stary.
Mówię ci, to prawda.
Oni tak poważnie?
Nie wiem, o czym oni gadają...
Nie!
Umieram z głodu. Bierz torbę i idziemy.
Więc Jane to domknęła?
Tak. Bardzo agresywnie.
Mamo!
Przepraszam.
To jedna z konsekwencji pracy z domu.
Powiem mu, że mam sesję.
- Dobrze. - W porządku.
Powiedz jej, że byłaś zazdrosna i prawie mnie zabiłaś.
To przez zazdrość.
O co? Nie zabiłam cię. Uratowałam cię.
Nie potrzebowałem twojej pomocy.
- A jesteś teraz martwy? - Że co?
- Jesteś? - Oszalałaś?
- Za kogo ty się masz? Za Boga? - Ciszej.
Prawie zginąłem.
Przepraszam za to.
- Nie. - Żaden problem, miły dzieciak.
To brak szacunku.
Przepraszam.
- Wybaczcie mi. - Nie.
W porządku.
Przepraszam.
Jasne.
No dobrze, John.
Mówiłeś o kontrolowaniu.
Co innego mogło skłonić żonę do działania?
Może zrobiła tak,
bo odczuwa
niepokój.
Chcesz, żeby Jane się tak czuła?
Nie.
Chcę, by pozwoliła mi pomóc sobie, by się tak nie czuła.
Możesz pozwolić na to Johnowi?
- Tak. - Świetnie.
Naprawdę.
Świetnie, John.
Ja tylko...
Sama nie wiem. Chyba mam problem z tym...
Jak mam to zrobić bez poświęcania...
części siebie, dzięki czemu jestem sobą?
Coś ci powiem.
Spędzałam trochę czasu w dżungli Tortuguero na Kostaryce.
Pewnego razu rzadki wyjec płaszczowy, alouatta palliata, wpatrywał się we mnie,
patrzył mi prosto w oczy.
Na początku wytrzymałam jego spojrzenie,
ale zrozumiałam,
że jak nie posłucham jego ostrzeżenia, to odgryzie mi twarz.
Więc odwróciłam wzrok.
Czasami musimy po prostu słuchać natury.
Rozumiecie?
Tak.
Kończymy na dziś,
ale świetnie wam poszło.
Ta sama godzina za tydzień?
Tak... Chyba możemy.
- Świetnie. - Dziękujemy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Kod Venmo jest na karteczce przy drzwiach.
- Świetnie. - Dobrze.
- Macie... - Mam telefon.
Możesz zrobić zdjęcie...
Mój syn jest... Wisi tam na pewno.
- Dobrze. - Dziękuję.
Dziękuję.
Co miała na myśli, mówiąc o tej małpie?
Nie wiem.
Myślałem o tym. Pogubiłem się.
Nie wiedziałam, gdzie patrzeć.
- Małpa to ja? - A może małpa to ja?
Rasistowski zakaz kontaktu wzrokowego.
Piękna podłoga.
Dziękuję, że zauważyłeś.
Drewno pochodzi z mojego domu z dzieciństwa.
Kazałam je sprowadzić dawno temu.
- Widać, że kocha pani ten dom. - Tak.
Jest dla mnie jak kokon.
No dobrze.
Jak wam się układa od naszej ostatniej sesji?
Nie za dobrze.
Nie za fajnie.
Jane, zauważyłaś, że często odpowiadasz za was oboje?
Ale on nie...
Mam wrażenie, że podczas ostatniej sesji on robił to za mnie.
Ale teraz czuję, że on nie...
odpowiada, chce, żebym ja odpowiedziała.
Dobrze, rozumiem.
Zauważyłeś, że często to robisz?
Czekasz, aż Jane odpowie.
Przyzwyczaiłem się do tego, że ona zawsze wie lepiej.
Możesz to ująć inaczej?
Nie wiem tyle, co ona.
Świetnie.
Czy od ostatniej sesji Jane w ogóle pozwoliła ci
przejąć inicjatywę?
Próbowałam.
Z drogi!
Czekaj!
Nie moja wina, że masz astmę.
Po co to w ogóle mówić?
Jakie znaczenie ma tu astma?
Wykorzystuje to, żeby mnie odciąć.
Nie przekręcaj sytuacji,
żebym znowu wyszła na tą złą.
Nie przekręcam...
Nie jestem zła, to ty byłeś wredny.
- Ja też nie jestem zły. - No.
Jak to? Rozwiń temat.
Wystąpiła awaria oprogramowania,
ja ratowałam komputer.
Zawsze musisz jako pierwsza
rozwiązywać problem, który tak naprawdę nie istnieje.
Nie muszę.
Zaczynam od zera i sprawdzam kod.
Sprawdzasz kod?
Moje pliki są czyste.
- Są w porządku. - Są uszkodzone.
Muszę tyle po tobie sprzątać, że głowa boli.
Naprawdę? A twoje złośliwe oprogramowanie?
Dziwne, że w ogóle jeszcze działa.
To ty zrobiłeś to coś później!
To właśnie to mnie rozjebało.
Nigdy mnie nie doceniasz.
Potrafię improwizować.
KLATKA SCHODOWA DOSTĘP NA DACH
W pracy zawsze się z tobą komunikuję.
Informuję cię.
Trzecie piętro!
Bez jaj.
Czwarte piętro!
- Piąte! - O Boże.
Nie zmienisz się. Jesteś męczennikiem.
Dziewiąte piętro! Dziesiąte!
Zabiję go!
Jedenaste!
Dwunaste!
Pierdol się, skurwielu!
Piętnaste!
Szesnaste piętro!
Idziemy na dach!
Giń, skurwielu!
Co? Co ty mówisz?
Z kim rozmawiasz...
Czy to...
To było do mnie czy do niego?
Kochanie.
„Giń, skurwielu”?
Ominął mnie twój debiut?
- Śmiał się ze mnie. - Kuźwa.
Prosto w twarz.
Nie nadążał z kodowaniem, a ja cię ratowałam...
- Przestań się śmiać. - To było zabawne.
Że to powiedziałaś.
Taki tekst podczas kodowania.
No co?
Wyobraź sobie, że ja to powiedziałem.
„Kruca bomba, mało casu”.
Jakbym to powiedział... Śmiejesz się.
Bo nie to powiedziałam...
Tak, ale to było zabawne.
Ranisz mnie, jak się tak śmiejesz.
Dodawałam sobie odwagi.
Do czego?
To był spontan.
Odbierasz to, jakbym cię obrażał.
To ty myślisz, że nie mogę bez ciebie żyć.
Wiele razy musiałam cię ratować, to fakt.
Kiedy uratowałaś mi życie?
Wyjazd na narty.
Wyjazd na narty?
Uratowałaś mi fiuta.
- Nie życie. - To nie był mały wyczyn.
I tak nie mam kiedy go używać.
Gdy chodzi o ciebie, twoje problemy i twój punkt widzenia,
muszę cię wspierać i rozumieć.
Ale moje problemy nikogo nie obchodzą.
Przepraszam.
Jest odważny i szczery.
Przepraszam, nie graj na pianinie.
Wybacz, nie jest do grania.
Należało do mojego dziadka.
To jedyna rzecz, którą dziadkowie zdołali ocalić z wojny.
Jeden nazista lubił słuchać, jak grają, więc przeżyli.
Jezu, przepraszam. Ja nie...
- Wróć na miejsce, John. - Dobrze.
Bardzo dziękuję.
Nie wiedziałem, że nie można na nim grać.
Wiele osób tak robi, nic nie szkodzi.
Może powiesić tam tabliczkę? Tak jak kod QR.
Więc...
Tak zwykle wyglądają wasze relacje?
Jane zawsze przejmuje inicjatywę, zawsze w roli lidera?
Na początku tak nie było.
Na początku miałem więcej
doświadczenia w programowaniu niż ona i...
Szkoliłem ją na wiele sposobów.
Szkoliłeś mnie?
Dawałem ci o wiele więcej wskazówek.
Jeśli mam być szczery, czułem się bardziej komfortowo w tej roli,
bo wydawało mi się, że jestem dla niej wzorem.
Brakuje mi tego.
John się przed tobą odsłonił. Jak się z tym czujesz, Jane?
Wciąż jesteś dla mnie wzorem.
Zachowujesz się,
jakbym nie pozwalał ci na rozwój, tak się czuję.
Nie myślę tak. Naprawdę.
Nie myślę tak.
Czujecie to?
To moc tej pracy, którą tu razem wykonujemy.
To moc tego pokoju.
Chciałabym, żebyście czegoś spróbowali.
Gdy zacznie robić się gorąco,
powiedzcie „przerwa”.
To brzmi głupio, ale robimy to z mężem
i to naprawdę działa.
Mówicie „przerwa” i za 20 minut,
jeśli chcecie, wracacie do rozmowy.
Co zabawne, w dziewięciu przypadkach na dziesięć
to nie wydaje się już takie ważne.
Spróbujecie?
- Do następnego razu? - Tak.
- Świetnie.
Lubi cię bardziej niż mnie.
- To nieprawda. - Prawda.
Wszyscy cię bardziej lubią.
Jesteś sympatyczny.
Zaczniemy tę sesję od powiedzenia jednej wspaniałej rzeczy,
którą robi dla ciebie twój partner.
Jane?
John zawsze opuszcza deskę klozetową.
Czy coś się stało w tym tygodniu w pracy?
John?
Dobrze, pozwólcie, że wskażę tu przysłowiowego słonia w menażerii.
Praca jest dla was prawdziwym punktem spornym.
Tak. To...
To nie był dobry tydzień w pracy.
To może być depresja od patrzenia na ekrany przez cały dzień.
To nie ekrany.
A co?
Co się stało w tym tygodniu?
Pojechaliśmy na wyjazd integracyjny. Pod namiot.
Hejhej nie mówił, że to tyle potrwa.
Czemu nie dał nam współrzędnych tego gościa?
Pewnie nie wie, gdzie jest.
Musiał zniknąć.
Na pewno się nie zgubiliśmy?
Co tak naprawdę tam robiliście?
Polowaliśmy.
Nie wyglądacie na takich, co lubią polować.
Na co polowaliście?
Na grubą zwierzynę.
Naprawdę grubą.
John lubi tak polować.
„John lubi tak polować”.
Wygląda tak samo.
Nie dla mnie.
Las to las. Zgubiliśmy się.
Myślisz, że po dwóch dniach nagle złapiesz zasięg?
Nie zgubiliśmy się, zaufaj mi. Zawsze taka jesteś.
Jaka?
Zmartwiona i zestresowana.
Misja się powiedzie. Wiem, że się tym martwisz,
ale uda nam się.
- Znajdziemy go przed zmrokiem. - Jasne.
Na początku było fajnie.
Czułem, że znów mnie potrzebuje
i że znów między nami zaiskrzyło.
Jane?
Tak.
Na początku trochę zaiskrzyło.
A co poszło nie tak?
Pracowaliśmy, biwakowaliśmy, polowaliśmy.
A potem zaczął zachowywać się jak macho.
Jesteś dumna?
Będę, jak coś złapiesz.
Cała ta misja jest dziwna.
Czemu?
Zachowujesz się, jakby to był Disneyland,
jak na biwaku, to...
Sama nie wiem.
Nie widzieliśmy śladów celu.
Tu nie ma zasięgu. Nikogo tu nie ma. Jesteśmy tylko...
Skąd mamy wiedzieć, że wciąż tu jest?
- Dobra, pieprzyć to. - Co robisz?
Co, kurwa?
Wyluzuj.
Przestań... Myśliwy cię usłyszy, zwariowałeś?
To przyjdzie do nas.
W końcu nie możemy go znaleźć.
Co się dzieje?
Trzeba strzelać pod nią, a nie w nią.
Nie czytałem książki.
O to poszło.
Tak będziesz o tym mówić?
To właśnie powiesz?
To wszystko z powodu książki.
Przepraszam, ale o co chodzi z tą książką?
John skłamał.
To smutne.
Co jest smutne?
Ogień przyciągnął robaka...
To nic takiego.
Spróbuj się zrelaksować.
Kiedy myślisz o czymś smutnym,
skup się na pozytywach.
Siedzimy pod gwiazdami.
Większość ludzi już ich nie widzi.
Jak w Proroku.
Ta radość w smutku.
Jestem zmęczona.
Idę spać.
Podobał ci się w ogóle Prorok?
Co?
Ta książka. Prorok.
Tak. Co z nią?
Przeczytałeś ją w ogóle?
Nie.
Więc chodziło o książkę.
Zaczęło się od książki. Ale nie o nią chodzi.
No to o co chodzi?
Mówiłeś, że to twoja ulubiona książka.
- Kiedy? - Powiedziałam, że ją lubię,
seksowny sąsiad też, a ty powiedziałeś... Co?
To pewnie dlatego.
Nie lubię tego gościa.
Nie podoba mi się, jak z tobą flirtuje, nie rozumiem tego.
Dlatego powiedziałem, że... To tylko książka.
Czyli kłamałeś?
Tak.
Skłamałem.
Nie sądzę, by to uzasadniało taką reakcję.
Myślałam, że dobrali nas z powodu tej książki.
Międzynarodowa agencja szpiegowska dobrała nas w parę,
bo lubimy tę samą książkę?
Nie.
Niczym w jakiejś apce randkowej?
- Dobra. Nie, myliłam się... - Czekaj, co masz na myśli?
Nigdy nie widziałam,
żebyś czytał książkę...
To ma sens.
Znam cię, Jane.
Nazywasz rzeczy w bardzo przemyślany sposób.
Chcesz nazywać mnie głupkiem, proszę bardzo,
- i możemy pogadać. - Nie nazywam cię głupkiem.
Mówię tylko, że nie czytasz książek.
Co ty w ogóle...
Możemy po prostu iść spać?
Możemy kłócić się o książki rano.
Tak. Jestem zmęczona.
Cały dzień uczysz mnie, jakbym była twoją uczennicą, więc...
Ja tylko...
próbowałem się z tobą dzielić.
Robiliśmy coś razem. Pokazywałem ci...
To było protekcjonalne i despotyczne.
Protekcjonalne i despotyczne?
Tak.
Nie pozwalasz mi się wylizać
bez dokładnych instrukcji,
jakbym nigdy w życiu nie widział jebanej cipki.
Nie wiesz, jak lubię, więc muszę ci mówić.
- Za każdym razem? - Gdybyś słuchał,
nie musiałbym ci mówić, jak lizać cipkę.
Klasyczna Jane. Musisz pozbawić mnie męskości.
Muszę cię wszystkiego uczyć, wielu rzeczy nie umiesz.
- Nie musisz. - Jesteś jak dziecko.
Zbudowałem schronienie.
- Rozpaliłem ogień, zabiłem rybę. - „Jestem męski,
buduję schronienie”.
- Pierdol się. - Jak miło.
Czemu taka jesteś? Powiedz mi. Nie kumam tego.
Mam lepsze priorytety.
Lepsze priorytety?
Nie jesteś w stanie tego zrozumieć...
Zamknij się! Zawsze chcesz, by ktoś czuł się głupio.
„Zamknij się”.
Tak cię mama uczyła rozmawiać z kobietami?
- Masz obsesję na jej punkcie. - Co?
Ja mam obsesję na punkcie twojej mamy?
Dzwonisz do niej pięć razy dziennie.
To trochę niezdrowe i...
- Potrzebujesz granic. - Znowu te „granice”?
- Potrzebujesz ich. - Tylko biali ludzi...
- Zawsze jesteś... - Niezły przytyk.
Nawet nie wiesz, co to znaczy.
Jej mąż zmarł, wspieram ją.
Dbam o nią, bo dała mi życie.
Co zrobiłaś dla taty, jak zmarła twoja mama?
Poza tym, że już z nim nie rozmawiasz.
Jest dobrą matką.
Nic o tym nie wiesz,
bo tylko włóczysz się wszędzie z tym pieprzonym kotem.
Więc nie mów o niej.
Nie wspominaj o niej
za każdym razem, gdy się kłócimy, bo nic nie wiesz o uczuciach.
Nie wiesz, jak to jest, gdy ci na kimś zależy.
Po prostu udajesz i jak jakiś pieprzony robot kopiujesz
wszystko, co robi ktoś inny.
Nie wiem, może jesteś w spektrum,
ale to kurewsko dziwne,
a ty tylko wyśmiewasz tych, którzy mają uczucia.
Sama powiedziałaś, że nie byłabyś dobrą matką.
Więc nie pierdol mi o tych rzeczach.
I tak spierdoliliśmy już tę misję.
Jaki dałeś kontakt alarmowy?
Co?
Jaki dałeś kontakt alarmowy?
Moją mamę.
Ja podałam ciebie.
Szef nie był zadowolony.
Mam pomysł.
Możecie w ogóle brać wolne w pracy?
- Nie bardzo. - Nie.
- Nie.
A co z pracą nad osobnymi projektami
przez jakiś czas, zamiast robić wszystko razem?
- To tak nie działa. - Tak.
Słuchajcie.
To tylko praca.
To nie sprawa życia i śmierci.
Wiem, że wiele z tego jest naprawdę trudne.
Ale pamiętajcie, że nikt was nie zmusza do bycia razem.
Nikt nie trzyma wam broni przy głowie.
W każdej chwili możecie opuścić ten związek.
Decydujecie, czy w nim zostać. To wybór.
W tej chwili wybieracie pracę nad sobą.
Inaczej nie przychodzilibyście tutaj
rozmawiać o problemach.
Tak?
Może poprosimy Hej...
naszego szefa o osobne zlecenia kodowania
- przez jakiś czas. - Tak.
Byłoby dobrze.
Bardzo dobry plan.
Lepiej wam?
Tak.
Świetnie. Widzimy się za tydzień?
- Tak. - Dziękuję.
Zanim zapomnę, to dla was.
Co to?
To nagrania.
Nagrania?
Podpisaliście umowę.
Nagrywam sesje i na koniec każdego miesiąca
możecie to obejrzeć, przeanalizować,
może coś przegapiliśmy.
Świetnie.
Gdzie są te wszystkie kamery i mikrofony?
Ssą ukryte w całym pokoju.
Jak ludzie je widzą, zachowują się nienaturalnie.
Oczywiście.
Posłuchamy tego.
Tak.
Zupełnie zapomniałem, że nagrywamy.
- Tak. - Dziękuję.
- Dzięki. - Dzięki.
Co to jest? To świetne dzieło.
Dziękuję bardzo.
To dzieło pewnego człowieka z Kütahyi,
nie ma go już z nami.
Nazywał się Ulubek Mancho.
To jego ostatnie dzieło.
Powiedział: „Kończę to wraz z życiem”.
No dobrze.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
- Piękny dom. - Dziękuję.
Nie zapomnijcie o Venmo przy drzwiach.
- Jasne. - Pewnie.
Chryste.
Mamo!
Mamusia jeszcze pracuje.
Mamo, pożar!
Powinniśmy znaleźć kogoś innego?
Nie. To nie dla nas.
Wiem, że to trudne, ale...
Użyjesz tego przeciwko mnie. Będziemy się kłócić
- i powiesz: „Może terapia...”. - Przerwa!
Tak, mój dom stoi w ogniu. Dym wychodzi...
Nie wiem.
Tak, mam w domu wiele cennych rzeczy.
Pośpieszcie się.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger