Przywiozłaś Maxa ze sobą? To twój kot?
Tak.
Jedna wspaniała rzecz, którą robi dla ciebie twój partner.
John zawsze opuszcza deskę klozetową.
Czy coś się stało w pracy?
Co?
A jak się ma Jane?
Nie mogę porzucić własnej mamy.
Opiekuję się nią. Musimy rozmawiać.
A pani czym się zajmuje?
Programowaniem.
Nie lubię tego gościa.
Powiedz prawdę.
Miałeś emocjonalny romans.
A pewnie miała cię, kurwa, zabić.
I czeka nas porażka, bo musiałeś się dobrze czuć.
MISJA NIEWYKONANA. 3 PORAŻKI. OCZEKUJCIE NA INSTRUKCJE.
Co będzie, jeśli nam się nie uda?
W małżeństwie?
Na misji.
Mam dość.
KONIEC! ZLIKWIDUJ SWOJEGO SMITHA
- Proszę. - Dziękuję.
Dobrze wygląda, co?
Kuźwa. Zapomniałam cię nakarmić.
Przepraszam, Maxi. Boże.
Zawsze wracam do ciebie na kolanach.
Kuźwa.
Będzie śmierdzieć.
Max.
O kurwa.
O Boże.
Muszę wrócić, by naprawili mi ten paznokieć.
Powinnam była dać im dłużej wyschnąć.
A to co?
- Nie powinnaś. - To ciemna czekolada.
To nie znaczy, że jest zdrowa.
- Jest. - To nie brokuły.
Jem tylko jeden mały kawałek wieczorem.
- Jak chcesz. - No.
Wczoraj widziałam, jak zjadasz całego bajgla.
Bo jestem przygnębiony.
Jest różnica.
- Bo mieszkasz u mnie? - Nie.
Ty jesteś w tym najlepsza.
- Synku. - Tak?
Posłuchaj...
Wszystko będzie dobrze.
Dasz radę, wiem to.
Czasami to wydaje się naprawdę trudne.
- Myślę... - Wiem.
- Myślałeś o terapii?
Tak, pomyślę o tym.
- Masz klucze? - Tak, mam.
Drzwi wejściowe otwarte.
- Zostawiłaś podniesioną klapę? - Nie.
Nie korzystam z tej łazienki.
Czarne toalety są niehigieniczne.
To musiałeś być ty.
Wychowałam cię lepiej.
To prawda.
Może wrócisz do salonu naprawić paznokieć?
- Co się stało? - Nic. Ja tylko...
Chcę coś sprawdzić.
Nie wracaj, dopóki ci nie powiem.
- Dobrze. - W porządku.
- Do zobaczenia. - Tak. Do zobaczenia.
MUSIMY POROZMAWIAĆ. TERAZ.
JESTEM BLISKO.
TAK MYŚLAŁEM.
MUZEUM AMERYKAŃSKIEJ SZTUKI WHITNEY BUDYNEK LEONARDA A. LAUDERA
Prowokacyjny.
Od obserwatora zależy, czy jest sama, czy samotna.
Fajne kolory.
Pieprz się.
Słucham?
Odwróć się do mnie.
Dlaczego?
Zrób to.
Sprawdzam, czy żałujesz.
Nie wiem, co czujesz, ale ja jestem
dużo bardziej zły.
Dlatego kazałaś mi przyjść?
Dla „pieprz się”?
Nie znam bardziej okrutnego faceta.
Bo nie znasz innych facetów.
Znam.
Co to ma, kurwa, znaczyć?
Znam innych facetów.
Rżnęłaś naszego sąsiada?
Bądź szczera.
Nie chcę tego robić tutaj.
Wyjdźmy stąd.
Jasne.
Wyjdźmy.
Kurwa!
Zatrzymaj się!
Kim jestem?
Co?
Po tobie.
Nie zrobisz tego.
Nie zrobisz.
Chodźcie.
Puszczać!
Przestań.
W porządku. To moja żona.
Szajbuska.
Nie mów tak.
O Boże!
Dawaj, skurwysynu.
Sami szaleńcy.
On ma bombę! Uciekać!
Jane!
Chcę, żebyś coś wiedział.
Jak cię zabiję, spalę wszystkie twoje rzeczy.
Co o mnie myślałaś, jak się poznaliśmy?
Ty mi powiedz.
Że jesteś piękna, ale bardzo samotna.
Dlaczego mi to mówisz?
Bo muszę wiedzieć, że to było prawdziwe. Że też to czułaś.
Czy to wszystko kłamstwa?
Myślałam,
że łatwo cię zmanipulować i dostanę to, czego chcę.
Gówno prawda. Chcesz mnie tylko zranić.
No to chyba mi się udało.
W porządku.
Wiem już wszystko.
Na razie.
Nic ci nie jest?
W porządku?
Nic ci nie jest?
- Masz telefon? Zadzwoń. - Tak.
Spokojnie, stary.
Nie ruszaj się.
Nic mi nie jest.
W porządku.
Nic mi nie jest. Dzięki.
Kuźwa!
Halo!
Po co sięgasz?
Nic. Ja tylko...
Chodź, usiądź.
Ustawiłam klimatyzator. Macie tu za zimno.
Kim pani jest?
Jestem Denise.
Matka Michaela.
Michael...
Denise, jestem...
Chciałabym pobyć teraz sama.
W porządku. Nie będę długo.
Chodź. Usiądź.
Więc...
Przyjechała...
pani odwiedzić Jo... Michaela
z Baltimore?
Nie. Mieszkam teraz tutaj.
Michael ci nie mówił?
Przeniósł mnie tu dwa miesiące temu. To piękny dom.
Gospodyni jest utrapieniem, ale...
nie widuję jej za często.
Przepraszam, Michael kazał pani tu przyjść?
Nie.
Nie wie, że tu jestem.
Dał mi klucz w razie czego.
Tak tu weszłam.
Tego też ci nie mówił?
Nie.
Kurwa.
- Cześć. - Hej.
- Masz... - Tak.
Co się stało?
Ja...
spadłem z balkonu.
Na główkę.
Tak. Co za szaleństwo.
Cud, że żyję.
Boże. Nic ci nie jest?
Nie.
Nic mi nie jest.
Ale zgubiłem klucze.
Chyba spadły między kraty.
Więc nie mogę wejść.
Zostawiłem otwarte tylne drzwi, mogę...
Mogę przejść przez twój dom?
- Jasne. - Świetnie.
Będziesz musiał przejść przez dom.
Tak. Będę szybki.
- W porządku. - To Poeta?
Przywitaj się.
- Proszę... - Miło mi cię poznać, kolego.
Nie wiem, czy pani mówił...
ale rozstajemy się.
Wiem. Nie jestem ślepa.
Nie włamuję się do domów dla zabawy.
Jasne. Przepraszam.
Michael po prostu musi wiedzieć,
że go kochasz.
Zawsze był bardzo przywiązany
i zawsze musiał być przy mnie, ze mną.
Musiałam zabierać go w foteliku do łazienki,
żeby wziąć prysznic.
Odkryłam,
że naprawdę musi czuć się bezpiecznie.
A gdy się tak poczuje,
będzie sobą.
Ale jeśli nie, to będzie
kimkolwiek chcesz, żeby był.
Zanim się rozstaniecie, upewnij się,
że wiesz, z którym Michaelem zrywasz.
Co Michael mówił o mnie?
Same wspaniałe rzeczy.
Ale ja znam się na ludziach i ty
- wydajesz się zimna. - Chyba nie daję
ludziom poczucia bezpieczeństwa.
Odpycham ich, dlatego trzymam się od nich z daleka.
To dobrze, że nie jesteśmy razem.
Może.
Ale Michael rozumie skomplikowanych ludzi.
Tu chodzi o coś więcej.
Jesteś w ciąży?
Nie.
Wtedy stawka nie jest tak wysoka.
Szkoda.
Wygląda na to, że macie wspaniałe życie.
Nie przeszkadzam?
Skąd.
Dałbyś mi jakiś ręcznik?
- Nie chcę się pobrudzić. - Jasne.
- Poczekaj. - Dzięki.
Masz piękny dom.
Jest twoja żona?
Dziękuję.
Choć nie tak ładny jak twój.
Te zielone kafelki w kuchni są...
Byłeś w moim domu?
Raz czy dwa razy.
Dałem Jane książkę.
Tak...
Co jeszcze wiesz o Jane?
Niedużo. Jest
trochę tajemnicza, tak jak ty.
Dziękuję.
Wszyscy o was rozmawiamy.
Kto?
Sąsiedzi.
Balkon jest tutaj.
Nie czuję się zbyt dobrze.
Rany. Mogę usiąść?
- Proszę. - Dzięki. I...
Mogę prosić trochę wody?
Woda. Coś jeszcze?
Lód. Byłoby świetnie.
Woda i lód.
Tak.
Zaraz wracam.
I nie mam żony.
Rozwiedliśmy się.
To dziwne.
Naprawdę?
Wciąż próbuję się ogarnąć.
Mogę iść do łazienki?
Jasne. Idź do tej na górze.
Nie do tej na dole.
Na dole nie ma łazienki.
Znasz Anthony'ego?
Mieszka po drugiej stronie, to lekarz.
Mogę do niego zadzwonić.
Obejrzałby tego guza na głowie.
WYŚWIETL OFERTĘ SPRZEDAŻY
Nie powinieneś tego widzieć.
Nie
ruszaj się.
Nie ruszam.
Kim jesteś?
I dla kogo pracujesz?
Nazywam się Harris Materbach.
Jestem agentem
dla Sotheby's.
Czy Sotheby's
to jakiś kontrwywiad...
Czy to oddział CIA, który...
Ty jesteś Hejhej?
Jesteś Hejhej?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Dla kogo pracujesz?
Mów.
Albo cię zabiję.
Sotheby's to agencja nieruchomości.
Jestem analitykiem nieruchomości. Chcą twój dom.
Nie wiadomo, czemu pozwolono go zbudować.
Nie ma ewidencji zezwoleń.
Połączyliście dwa historyczne domy w jeden, to niespotykane.
Dodaliście garaż i basen,
co samo kosztowałoby ponad 25 milionów dolarów,
gdyby miasto na to zezwoliło.
I to za pensję programistów.
To nie ma sensu.
Takie coś mogliby zrobić tylko
oligarchowie i saudyjscy książęta.
A ich gusta trochę się mijają
z takim projektem jak wasz dom.
To klejnot.
To mój Moby Dick.
Nie zabijaj mnie.
Nie flirtowałeś z Jane, bo ci się podoba.
Chodziło o nasz dom?
Wolałbyś, żeby mi się podobała?
Przepraszam.
Wybacz.
Nie do wiary.
W porządku.
Chcesz?
Jasne.
Macie z Jane jakieś problemy?
Tak jakby.
Sam przez rozwód trochę zwariowałem.
Tak, mówiłeś.
To coś więcej.
Jeśli mogę coś doradzić...
Praca, życie, pieniądze, miłość,
to wszystko jeden projekt.
Małżeństwo to dom, który budujesz, a gusta się zmieniają.
A może nigdy nie miałeś gustu.
Nie chcę być z moją byłą.
Ale samotność nie jest lepsza.
Nie lubię czytać.
Ona lubi.
Ja nie lubię.
Nie musisz tego lubić.
Ale zacznij czytać.
Czytałeś kiedyś Proroka?
Mogę ci pożyczyć.
Tak, dzięki.
Dzięki za drinka.
Kurwa!
Kiepski z ciebie kłamca.
To był długi dzień.
Twój ostatni.
W porządku.
Dobrze, kochanie.
Skarbie?
Cukiereczku?
Kotku?
Żyjesz, kochanie?
Tak.
Powinieneś tam uważać. Jest mokro.
Zniszczysz całą tę kosztowną sztukę.
No cóż...
Do włoskich kafelków też lepiej nie strzelać.
Książka, której nigdy nie przeczytasz!
Uspokój się. Jane!
Puść.
Nie mów mi, co mam robić.
Wariatka z ciebie.
Uspokój
się.
Jestem spokojna.
Muszę
z tobą porozmawiać.
Wszystko kręci się wokół ciebie.
Przestań...
Przestań walić mnie w jaja.
Jesteś...
Nie. Nie rób tego.
Nie rób tego.
Co robisz?
John...
Nie. Nie rób tego.
Nie rób tego.
Nie!
Nienawidzę cię!
Nienawidzę!
Ja ciebie też.
Co to ze mną robi?
Sprawia, że jesteś szczera.
Nigdy nie byłaś szczera.
Nigdy.
Byłam szczera.
To, że mnie nie rozumiesz, nie robi ze mnie kłamcy.
Nie pieprz!
Każesz wszystkim brać twoje słowa z dystansem,
żeby się nie hamować.
To nie fair!
Boże!
Wszyscy wokół ciebie myślą, że jesteś takim słodkim idiotą.
Nie możesz być kompetentny?
Kochałaś mnie w ogóle?
Tak.
Kochałam cię.
Kochałam...
- To wydaje się nierealne. - Podoba mi się.
Chyba mam złamany palec, ale teraz...
Czuję, jakby moja dłoń uprawiała seks.
Czuję to w kręgosłupie.
Czuję takie
uściski w środku
ciała i jakby pszczoła robiła...
Nie zdałam egzaminu psychologicznego
dla CIA, bo mam „skłonności socjopatyczne”.
Nie chciałam ci tego mówić.
Jesteś socjopatką?
Mam na stole słoik i wkładam do niego kulkę,
gdy robię coś socjopatycznego.
Ile masz tam kulek?
Już 78.
Kurwa. Nie chciałam ci tego mówić.
Myślisz, że jestem socjopatką?
Jesteś po prostu Japonką.
W Ameryce. I kobietą. Wymagasz
od siebie
zbyt wiele.
Myślałam, że dla ciebie jestem „biała”.
Tak.
Mówię to na złość. Bo mnie to wkurza.
Mnie też to wkurza.
Już nie będę tak mówić.
Wiesz co?
Jak nazywasz mnie Japonką, czuję się bliżej mojego taty.
Nie lubię go.
Oceniasz mnie, bo z nim nie rozmawiam.
To prawda.
Wiem.
Ale on nie chce mnie znać.
Wiesz, co to robi z kobietą?
To na nią wpływa.
Wyrzucili mnie z marines.
Tak? Dlaczego?
Zabiłeś kogoś, kogo nie powinieneś?
Nie.
Astma.
To nie twoja wina.
Czuję, że moja. To pozbawia mnie męskości.
Wierzę w to.
Tak.
Wstydzisz się swojej astmy?
Wstydzę się,
że to bardziej stany lękowe niż astma.
Dlaczego...
nie pozwoliłaś mi się kochać?
Nie muszę czuć się bezpiecznie, by być kochaną.
Nie jestem taka jak ty.
Lubię,
gdy jesteś zazdrosny, jak rozmawiam z sąsiadem.
Lubisz to?
Tak.
Byłem zazdrosny, jak spałaś z tymi dwoma celami.
Nie spałam z nimi.
Chciałam cię zranić.
I zraniłaś. Mocno.
Bardzo mocno.
Zabolało mnie, że chciałeś przespać się z Bev.
Tęsknota tak bardzo mnie bolała.
To było udawane.
Nieprawdziwe.
Tak, ale smutek.
Jest prawdziwy.
Co cię najbardziej smuci?
Ciało mojej mamy, jak umarła.
Miała straszny wypadek samochodowy.
Tak.
Nie mogliśmy mieć otwartej trumny.
Co ciebie najbardziej smuci?
Że nie mogę odwdzięczyć się tacie.
Że nie mogę odwdzięczyć się babci.
Jak byś się im odwdzięczył?
Dając im dzieci.
Pragnę dzieci ponad wszystko.
Chciałbyś mieć ze mną dzieci,
nawet gdybym była socjopatką?
Byłabyś dokładnie taka jak teraz,
tylko z diagnozą socjopatki?
Tak.
Więc bez zastanowienia.
Serce bije mi szybciej.
Mogłem zastrzelić cię na schodach.
Ja mogłam zastrzelić cię w kuchni.
To serum
to naprawdę coś.
Uwielbiam, jak się śmiejesz.
- Ja tego nienawidzę. - Uwielbiam to.
Nie lubię mojego śmiechu.
Śmiejesz się jak robot.
Robisz tak...
Przestań.
Nie mogę.
Nie mogę przestać.
Uwielbiam twój zapach.
Ja go nienawidzę.
- Mogę powąchać ci szyję? - Nie.
- Mam i tak to zrobić? - Tak.
- Dobrze. - Tak.
Nienawidzę, jak obniżasz głos, jak chcesz być czarujący.
Nienawidzę,
jak kopiujesz innych, gdy próbujesz im zaimponować.
Lubię to, że nigdy nie robisz tego ze mną.
Lubię to, że mnie obserwujesz.
I...
uwielbiam twoje policzki.
Są jak naleśniki. Chcę je zjeść.
Uwielbiam twój nos.
Ma dołeczek.
Wygląda jak lew.
Chcę zjeść twój nos.
Dlaczego zabiłeś Maxa?
Nie zabiłem Maxa.
Próbowałeś mnie zastrzelić i strzeliłeś do niego.
- Czemu chciałeś mnie zabić? - Nieprawda.
Nienawidzę tego kota.
Nie chciałem cię zabić. Nie zabiłem Maxa.
To ty próbowałaś mnie zabić.
Mnie i moją mamę.
Nieprawda.
Poszedłem do jej domu.
- Były w nim pułapki. - Nie.
To nie ja.
Więc kto?
Halo!
Halo?
- Wow. - No.
Co za bałagan.
- Imprezowicze z was. - Użyliście chyba
każdej broni w domu.
Spodziewałam się znaleźć dwa trupy.
Jak tu weszliście?
Kier. Tak.
Dał nam klucz.
Wiem, o czym myślicie.
Nie dramatyzujcie.
Ręce w górę.
Właściwie to czekajcie.
A może usiądziemy?
- Tak jest przyjemniej. - Dobrze.
- W porządku. - Usiądźcie.
- Dalej. - Tak, usiądźmy.
Chcecie drinka?
Nie. Wzięliśmy serum prawdy.
Ja poproszę.
Bardzo mądrze.
- Serum prawdy? - Tak.
Jesteście uzbrojeni?
Nie.
Czy w domu jest naładowana broń?
Tak.
- W zamrażarce. - Tylko...
- Jedna na klatce schodowej. - ...jedna przyklejona do kosza na śmieci
- i jedna za kanapą. - Chyba nie ma więcej,
- bo użyliśmy reszty. - Użyliśmy większości.
To dziwne.
Kończyliśmy wielu Smithów.
Ale nigdy z serum prawdy.
Co to znaczy „kończyliśmy”?
Eliminowaliśmy innych Smithów.
Nazywają to „kończeniem”.
Jak często „kończycie”?
Tylko to robimy.
W końcu to „bardzo wysokie ryzyko”.
- Bardzo wysokie... - Zabijanie Smithów.
Zabijacie Smithów.
- Tak. - Właśnie.
Szkoda.
- I naprawdę was polubiliśmy. - Tak.
Jesteście fajni.
Dzięki.
Też was polubiliśmy. Prawda?
Ale potem już nie.
Na końcu.
Ten koleś w Salwadorze... Co...
Smith.
To był Smith.
Każdy chce
z tego zrezygnować, a...
to głupie.
Im bardziej ulegacie Kierowi...
Tak.
Im bardziej mu ufacie...
- Tym jest łatwiej. - Tym łatwiej.
Dlaczego mówicie o nim, jakby był bogiem?
Bo nim jest.
Skąd wiedziałem, gdzie cię znaleźć?
To nie był przypadek.
Ryneczek. Stoisko z sokami. Godzina 11.52.
On się nie myli.
Wie, co zamierzasz zrobić, zanim to zrobisz.
Wiedział, dokąd idziesz, zanim ty to wiedziałeś.
Znał nas wszystkich, zanim zostaliśmy Smithami.
Rzeczy, które wie, to, co nam mówi...
Są niesamowite.
Jeśli robisz to, co ci każe,
nagradza cię teraźniejszością.
Bo przyszłość nie jest gwarantowana.
Amen.
Kurwa.
Kurwa!
Kuźwa! Oślepłem!
Chryste Panie!
Moje oko!
Co, do kurwy!
- John! Cicho! - Moje oko!
- Muszę usłyszeć, gdzie są! - Kurwa!
Jane!
Tracę siły, kochanie.
Czysto.
- Tyle tu krwi. - Spokojnie.
Czysto.
John?
Pokaż,
daj mi zobaczyć.
- Tylko... - Tak.
- Tylko ostrożnie. - Jasne.
- To spowolni krwawienie. - Dobrze.
Jeszcze nie wyjdziemy.
Ile masz kul?
Jedną.
A ty?
Wcale.
Daj mi pomyśleć.
Nie otwieraj drzwi.
Ona na to liczy...
- Inaczej oboje umrzemy. - Przestań.
Nie...
Nie zrobimy tego.
Jaki masz plan?
- Pytasz mnie? - Tak.
Pytam cię.
Za kilka minut...
zrobi się ciemno.
Zapali światło albo będzie w ciemnościach.
Jedno i drugie działa na naszą korzyść.
No dobra.
Więc czekamy?
Czekamy.
Tak źle?
Kłamczucha.
Hej. John?
- John? - Nie śpię.
Spójrz na mnie.
Chcę powiedzieć ci coś ważnego.
Możemy mieć dziecko.
W porządku?
Pięcioro.
Dwoje.
Koniec. Więcej nie negocjuję.
Chcę mieszkać w górach.
Musimy znaleźć miejsce dla mamy.
Tak.
Jak masz na imię?
Alana.
Wolę „Jane”.
A ja „Johna”.
Hej. John?
Nie zasypiaj.
Zastrzelę ją.
Dobra, idę.
Zrobię to.
Spójrz na mnie.
Oddychaj.
Zostań ze mną.
Wyjdę. Policzę do trzech.
Zostań tu i oddychaj.
Zastrzelę ją i wyjdziemy.
Dobry plan?
Tak?
W porządku?
Tak.
Policzę do trzech.
Dobra. Zrobię to i stąd wyjdziemy.
Policz ze mną.
Raz...
dwa...
trzy!
Halo?
Przyniosłem książkę.
Po prostu...
zostawię ją tutaj.
Pa!
Kolego.
Seth? Hej.
Myślę, że mogą być gotowi, by sprzedać.
Sprzedam tego Moby Dicka w cholerę.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger