NA PODSTAWIE PRAWDZIWEJ HISTORII
Wczorajsze wydarzenia zebrały krwawe żniwo na Esplanade des Invalides i w okolicy.
5 GRUDNIA 1986
Obrażenia odniosło 121 policjantów
oraz 70 protestujących, dwóch z nich poważne.
28-letni mężczyzna stracił rękę w wyniku wybuchu granatu,
a drugi, również trafiony granatem, stracił oko.
Lekarze sceptycznie oceniają jego szanse na przeżycie.
Dziesięciu innych protestujących także jest w szpitalu.
Dziś po południu w Paryżu kilka tysięcy uczniów i studentów
ponownie wyszło na ulice.
Szli od Sorbony do Opery Garnier, a później do Dzielnicy Łacińskiej.
Nasz korespondent Philippe Reltien jest na miejscu. Philippe?
Tak, stoję pod Sorboną…
- Halo? - Jutro o 9 rano u ciebie.
Zarezerwowałam kort na 9.30. Nie spóźnij się.
Dobra, przestań. Zobaczysz, mecz skończy się sześć do zera.
Ale nie będę tam sama.
- Nareszcie go poznam? - Jest świetny, zobaczysz.
- Trochę się boi… - Słuchaj…
- Muszę lecieć, jestem spóźniony. - OK, o 9.00.
- Tak. Buziaki. - Buziaki.
- Przepraszam. - Młodzieńczy pęd.
Co do czynszu, mój brat Mohamed przyjdzie w poniedziałek.
Nadal jest za granicą.
- Nie ma sprawy. - Dziękuję panu!
Dobry wieczór.
Cholera.
UR. 18 PAŹDZIERNIKA 1964, WERSAL, FRANCJA
- Widziałyście Lucasa? - Tak, jest tu.
- Musi być w pobliżu. - Dzięki.
- Jak tam? - Spoko. Gdzie Lucas?
- Nie wiem. Masz fajkę? - Nie, sorki.
Nie wkładaj słów w moje usta. Nie wycofujemy się.
Ale nie możemy poddać się policyjnej prowokacji.
Zyskamy tylko więcej rannych, jak wczoraj na Invalides.
A oni rzucą się, by nas zdyskredytować.
Powtórzę, co mówi centrala.
To pokojowy protest. Nie reagujemy na przemoc.
Czy mimo aresztowania Georgesa Ibrahima Abdallaha,
libańskiego terrorysty, powinniśmy obawiać się dalszych ataków?
Mecenas Kiejman twierdzi, że tak.
Groźba ataków nadal nad nami wisi.
Sprawcy odpowiedzą za swoje czyny.
Będę walczył o skazanie Georgesa Ibrahima Abdullaha.
Masz bilety?
Nie poddajesz się, co?
- Masz. - Dzięki. Ty nie idziesz?
Nie, tu dzieją się zbyt ważne rzeczy. Rozejrzyj się.
Tworzymy historię.
Ten koncert przejdzie do historii.
Hej! Opowiesz mi o nim?
Proszę!
To piosenka musicalowa, tylko że nikt nie napisał do niej jeszcze musicalu.
Ruszaj się, ruszaj! Jedziemy!
Szybko, szybko!
- Puść mnie! - Wracaj do domu! Już!
Szybko! Z drogi!
No już! Wracajcie do domów!
To wszystko!
Chata
Przepraszam, mają państwo papierosa?
- Tak. Ale nie mam ognia. - Dzięki.
- Ja mam. - Dziękuję.
- Miłego wieczoru. - Nawzajem.
Nie idź tam. Rozkręcają się.
Ja tylko na drugą stronę, do metra.
Oussekine!
Miloud!
Uciekaj!
17 PAŹDZIERNIKA 1961
Yalla! Szybko! Odwagi, Aïcha! Ruszajcie się.
Tato!
Tato, zaczekaj na nas!
Tutaj! Chodźcie, schowajcie się.
Złazić z mostu!
Ustawić się, Araby!
Nie rozumiecie, co do was mówię?
Czekaj, brudasie. Ręce do góry! Odwal się!
Przepraszam, synu.
Obudziłam cię?
Nie, nie martw się, już nie spałem.
Modliłeś się?
Jest tu jakaś kawa?
Informacje prowadzi Thierry. Dzień dobry.
Wczoraj wieczorem miały miejsce kolejne zamieszki w Dzielnicy Łacińskiej.
22-letni student leżał nieprzytomny w budynku przy ulicy Monsieur-le-Prince.
Przewieziono go do szpitala Cochin. Jego stan jest poważny.
Przybliżę teraz reakcje polityków
na wczorajsze zamieszki w Paryżu.
Większość zgadza się z byłym premierem Raymondem Barre'em,
który jest także uczonym.
Pan Barre uważa, że trzeba pokazać, że rozumiemy studentów.
Inni politycy…
Sarah, stanęłaś na ulicy.
To nic.
Najwyżej machniesz odznaką.
Nie stresuj się tak. Mój brat jest super.
Wracam za 30 sekund, serio.
Malik!
Pośpiesz się, bo się spóźnimy.
Malik, co ty robisz?
Malik!
Przepadnie nam rezerwacja!
Malik?
- Dzień dobry, Carmen. - Dzień dobry.
Widziałaś mojego brata?
Ostatnio wczoraj wieczorem.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Pewnie zapomniał. Może spał u waszej mamy?
Znam mojego brata. To zupełnie nie w jego stylu.
Mamy częściowo dobre wieści,
jeśli na Rive Gauche jest zbyt tłoczno…
…schronili się wyżej. Policyjne oddziały prewencji…
Przestań, to wkurzające.
…pomiędzy setkami protestujących i policjantami.
Agresywność policjantów na motocyklach
oraz brak natychmiastowej pomocy
przyczyniły się do śmierci 22-letniego mężczyzny.
Marek Oussedine, student Paris Dauphine, zmarł dziś w nocy.
Ta informacja może mieć wpływ na obecną sytuację,
zwłaszcza biorąc pod uwagę, że rząd Chiraca…
Też to słyszałeś?
To niemożliwe.
Chwila. Powiedzieli „Marek” i „Paris Dauphine”.
On tam nie studiuje, prawda?
Powiedzieli „Oussedine”.
Oussedine i Oussekine są podobne.
Ale czy Malik poszedłby na protest?
- Słuchacie… - Sarah.
Sarah!
Nie, to nie w jego stylu.
Muszę jechać do mamy.
Proszę, spróbuj się dowiedzieć. Może twoi koledzy z pracy coś wiedzą.
Dopiero zaczynam pracę w policji, nie mam dostępu…
Proszę, byś się dowiedział. Nie możesz spróbować?
Skoro mówią o tym w radiu, gliny też coś wiedzą.
Dobrze, spróbuję.
A ty się uspokój.
Bo przestraszysz swoją mamę.
- Co tu robisz? - Jest tu Malik?
Nie, nie ma go tu.
Wszystko w porządku?
Jak tam, mamo?
Odwiedzasz mnie rano?
Wstałam wcześnie i wpadłam się przywitać.
- Nie cieszysz się? - Witaj.
Czemu nie przyszłaś wczoraj? Nagotowałam się.
Przepraszam, mamo.
Mieszkasz sama w swoim mieszkaniu i nawet nie chcesz z nami zjeść.
Zostało trochę ftery.
Dzięki, mamo.
No i?
„Marek Oussedine”, mówię ci.
Nie „Jean-Michel Dupont”, tylko „Oussedine”.
To rzadkie nazwisko.
- Sprawdź w mieszkaniu. - Byłam tam, pusto.
- Dzwoniłaś do jego kumpli? - Jeszcze nie.
To nie mógł być on. Gdyby był, ktoś by nam powiedział.
Odbiorę.
- Halo? - Sarah?
Tak.
- Jestem na dole. - Dobrze.
- Nie, ja zejdę. - Dobra.
O co chodzi?
Malik się nie odzywa.
A co, nie ma go w domu?
Pewnie jest. Pojedziemy sprawdzić.
Nie martw się.
Może jeszcze śpi, jest sobota.
Ben Amar, sprawdź to. Chcę wiedzieć, że nic mu nie jest.
Poszukaj Malika.
Pojawiasz się i wywołujesz panikę. To się da wyjaśnić.
Może schlał się wczoraj i trzeźwieje.
Schlał? Trzeźwieje? Przecież to Malik.
Nie zaczynaj.
Co to za gość?
Przyjaciel. Pracuje w policji.
To pewnie Ben Amar. Miło cię poznać. Yann.
No i?
Gadałem z kolegami. Jedziemy do Wewnętrznego.
To ci, co ścigają swoich?
Tak.
Tam powinnaś się czegoś dowiedzieć.
Nic więcej nie wiem.
Dam znać Mohamedowi.
Po co? Nie potrzebujemy go.
Dobra, to jedźmy.
Nie. Ty zostaniesz z mamą.
Nie ma sensu jej stresować.
Chcesz, żebym wszedł z tobą?
Nie, to nie jest dobry moment na poznanie rodziny.
Jedź pociągiem do domu. Dam ci znać.
Spokojnie, mamo, odbiorę.
Halo?
Halo? Pani Oussekine?
A kto mówi?
Jest pani matką Malika?
Kto mówi?
Twój syn dostał porządny łomot.
Zdechł jak pies. Jeden brudas mniej.
Mam nadzieję, że nie on ostatni…
Kto dzwonił?
Nikt. To była pomyłka.
Rusz się.
Nie stój tak. Nakryjemy do stołu dla braci.
Przepraszam za spóźnienie. Mohamed Oussekine.
Miło pana poznać.
Jak pan widzi, zainwestowaliśmy w nowoczesne maszyny.
To zaoszczędzi nam mnóstwo czasu.
Oczywiście.
Ale nie chodzi tylko o to, ile czasu zaoszczędzimy,
ale też o to, ile zarobimy.
Teraz, gdy zwiększycie produkcję,
będziemy mogli zaopatrzyć największe hotele w mieście.
Ale będziecie musieli współpracować ze mną i hotelami, którymi zarządzam.
To jedyna taka okazja.
Uwierz mi.
Dobrze, Mohamedzie. Muszę to przemyśleć, daj mi parę dni.
Dzień dobry, panie Oussekine. Mecenas Dartevelle.
Miałem do pana zadzwonić.
Jestem kolegą mecenasa Georgesa Kiejmana.
Proszę przyjąć moje kondolencje z powodu tego, co stało się Malikowi
i zapewnić pana o naszym wsparciu.
Panie Oussekine, musimy się z panem jak najszybciej zobaczyć.
To może być sprawa bez precedensu,
musimy działać natychmiast.
Przestań, mama nic nie wie.
Przecież wszyscy już wiedzą. Na co czekacie?
Wejdź. Czekam na Bena Amara. Jest na komisariacie.
Nie mówimy mamie, póki nie wróci.
- Gdzie ona jest? - U siebie.
Zmartwi się, jak cię zobaczy.
Zostań tutaj.
Wytrzyj się. Tusz ci spływa.
Ben Amar?
Twoi bracia jeszcze nie wrócili? Słyszałam hałas.
Nie, jeszcze nie.
Jesteś głodna? Zrobić ci coś?
Nie, zaczekam na chłopców.
Mamo, nie ma sensu chodzić w kółko. Idź do pokoju, odpocznij.
Wyszedł dawno temu.
To nie jest normalne.
Coś przede mną ukrywasz?
Nie, jasne, że nie.
Przysięgnij.
Przysięgam, mamo.
Dobrze, tak, jeszcze raz. Dawaj.
Dalej. Proszę przeć. Tak. Jeszcze raz.
18 PAŹDZIERNIKA 1964
Proszę przeć, zaraz pani urodzi.
Jeszcze raz. Dobrze. Widzę główkę.
Podaj kleszcze.
Dobrze, tak.
Już tu jest. Już jest z nami.
Sarah! Chodź do mnie.
Malik, mały król.
ROBERT PANDRAUD WICEMINISTER DS. BEZPIECZEŃSTWA
Dość tego. Możemy wejść? To pilne.
Nie, absolutnie nie.
Pan Pandraud poprosił o pięć minut spokoju.
To nie potrwa długo.
Proszę wejść!
Musiałem obudzić ministra o drugiej w nocy.
Rozumie pan powagę sytuacji?
Nie kontroluje pan swoich ludzi.
Nie potwierdzono, że to byli moi ludzie.
Mnie nie zgłoszono żadnego zajścia.
Popełniono pewne błędy, tak. Ale nie wiem, jak mogłem to przewidzieć.
To pana praca, nie moja.
Panie ministrze, muszę pana poinformować, że w nocy zdarzył się kolejny incydent.
19-letni Algierczyk, Abdel Benyahia,
został zabity przez policjanta w kawiarni w Pantin.
Potwierdziliśmy, że funkcjonariusz nie był na służbie
oraz że miał 1,84 grama alkoholu we krwi.
Dwóch jednej nocy.
Prasa nie wie jeszcze o Benyahii.
Nie chcę już o tym słyszeć. Nikt się nie dowie.
Tak jest.
Wróćmy do Malika Oussekine'a. Co powiedział lekarz?
Jeszcze trwa autopsja. Ale nie ma wielkich nadziei.
- Ma kartotekę? - Nie, jest zupełnie czysty.
Jeśli nic nie znajdziemy, zrobią z niego męczennika.
No właśnie. Co robimy ze studentami?
Wieści szybko się niosą. Dziś po południu odbędzie się wiec.
- Sprawy nabierają tempa. - I dobrze!
Niech protestują, agitują, wybijają okna.
Panie ministrze.
Przepraszam, ale chyba nie rozumie pan,
że może z tego wyjść kolejny maj 1968.
Jestem tego świadomy.
Za to pan zapomina, że po maju 1968 przyszedł czerwiec 1968.
Im więcej chaosu, tym bardziej Francuzi ufają policji.
Panie ministrze, nie wiem jeszcze, jak możemy to wykorzystać,
ale znaleźliśmy przy nim coś podejrzanego.
Co takiego?
Cóż,
miał przy sobie Biblię.
Być może należał do libańskich terrorystów.
Musimy zgłębić temat.
To zgłębiajcie szybciej!
Połączcie mnie z Pasqua.
Dlaczego nikt mi nic nie mówi?
Czekam od godziny. Dokąd idziemy?
Koledzy odpowiedzą na pytania.
Proszę usiąść.
Dzień dobry.
- Ben Amar Oussekine? - Tak.
Zamieszkały w Meudon-la-Forêt,
urodzony 10 maja 1957 roku w Issy-les-Moulineaux?
Tak, zgadza się.
Jest pan bratem Malika Oussekine'a. Tak?
Tak. To mój młodszy brat. Co się z nim dzieje?
Jesteście ze sobą blisko?
Tak, oczywiście. Dlaczego mnie o to pytacie?
Czy brat zażywa narkotyki? Marihuanę, heroinę?
Nie, skądże.
Jest alkoholikiem?
Nie. Pije tyle, co większość ludzi. Nawet mniej.
Nic nie rozumiem. Co z moim bratem?
Czy pana brat miał wrogów? Podpadł komuś?
Nie, wcale. Wręcz odwrotnie.
Problemy z hazardem? Może jakieś długi?
Nie, w życiu. Jest bardzo odpowiedzialny.
Czy z tego, co pan wie, brat jest aktywistą?
Nie, to cichy człowiek. Nie interesują go takie rzeczy.
Czy brał udział w protestach?
Z tego, co wiem, to nie.
Czyli nie może nam pan nic powiedzieć?
Ja chcę tylko wiedzieć, co się dzieje.
Jest pan pewien?
Nic z tego nie rozumiem. Gdzie on jest?
Czy jest powiązany z terrorystami?
Malik? Jasne, że nie.
O co tu chodzi?
Jest pan Libańczykiem, podobnie jak brat.
Co? Nie jesteśmy z Libanu.
Rodzice są z Algierii, ale my jesteśmy stąd.
Malik jest chrześcijaninem, prawda?
Chrześcijaninem? W życiu!
Chyba mówicie o kimś innym.
Zastanów się.
- Na pewno o czymś nie wspomniałeś. - Nie mam pojęcia, o co wam chodzi!
- Jest mi zimno. - Przyniosę kawę.
Ale najpierw musisz nam pomóc.
Jeśli coś ukrywasz, zostaniesz uznany za współwinnego.
Współwinnego czego?
Nic nie rozumiem. O czym wy mówicie?
Cierpliwości.
Kontynuujcie, coś w końcu powie.
Dobra.
A jeśli powiem, że mamy dowody?
Dowody na co?
Że twój brat był terrorystą związanym z frakcją libańską.
A jeśli powiem, że mamy dowody na to, że zmienił wiarę?
Że jest chrześcijaninem?
Nie, nie, nie. Nie wiem, o co wam chodzi, ale to nie może być mój brat.
- Może nie znasz go tak dobrze. - To nie on. Niemożliwe.
Przykro mi, ale to on.
Gdzie on jest? Co mu zrobiliście?
Powiedz nam, co wiesz.
Co więcej mam powiedzieć?
To dobry człowiek.
Co jeszcze?
Nie wiem!
Jest najmłodszy. Inteligentny, zawsze z książką, ciekawy świata.
Pomimo problemów dobrze się uczy.
Jakich problemów?
Co?
Powiedziałeś, że dobrze się uczy, pomimo problemów.
Nie problemów z prawem.
Chodziło mi o problemy zdrowotne.
A co mu dolega?
Od najmłodszych lat cierpiał na niewydolność nerek.
Ale nie przeszkadzały mu normalnie żyć.
Leczył się na te nerki?
Tak, nasz starszy brat załatwiał mu najlepszych lekarzy.
Zostań tu.
- Panie Oussekine. - Dzień dobry.
Nazywam się Valéry Cassini.
Dyrektor wydziału prosił, bym z panem pomówił.
Cóż…
Malika znaleziono wczoraj na klatce schodowej.
Był nieprzytomny.
Zawieziono go do szpitala Cochin, gdzie stwierdzono jego zgon.
Zgon?
Co? Jak to? Kto mu to zrobił?
Śledztwo jest w toku.
Właśnie odbywa się autopsja.
Nie mogę panu powiedzieć nic więcej.
Chcę zobaczyć brata.
Lepiej, żeby wrócił pan do domu. Będziemy pana informować.
Chcę zobaczyć brata!
29 CZERWCA 1971
Nie masz się czego bać, Malik. Będzie dobrze.
Bóg, w swojej łasce, czuwa nad swoimi dziećmi.
Ale to trwa już tak długo.
Trochę się boję.
Wiesz, spotkałam tutaj wielu chłopców,
ale nie tak odważnych jak ty.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Jesteś taki dzielny – po pięciu latach w szpitalu wciąż się uśmiechasz.
Malik, jesteś zdrowy!
- Wracasz do domu. - Nie.
Jeszcze nie jesteś zdrowy, ale jeśli będziesz brał leki,
będziesz mógł żyć jak inne dzieci.
A gdy będziesz duży, porozmawiamy o przeszczepie.
Dziękujemy.
Mohamed Oussekine?
Tak.
- Mecenas Dartevelle. - Dzień dobry.
W porządku? Nie jest pan zmęczony?
- Nie, dziękuję. - Dobrze.
Panie Oussekine, musimy iść do sądu.
Tam pozna pan mecenasa Kiejmana. Czeka na nas.
Najpierw muszę odwiedzić mamę. Nie odbiera.
Podobnie jak moje rodzeństwo.
Rozumiem, ale to bardzo pilne. Proszę mi wierzyć.
Czeka na nas samochód.
Proszę.
Mecenas Kiejman wytłumaczy dalsze postępowanie.
Muszę to powiedzieć…
Wiem, że pracuje dla Mitterandów i tego nie popieram.
Rozumiem.
Ale wiem też, że go potrzebujemy.
Obym się nie mylił.
Panie Oussekine, proszę nam zaufać.
Mohamedzie,
wiemy, kto zabił ci brata.
Powiem ci, a ty musisz się nad tym zastanowić.
Malika zabiła policja.
Gliny?
Wkrótce poznamy nazwiska.
Ale we Francji nie atakuje się policji.
Spodziewaj się odwetu, oczernienia.
Bądź na to gotowy.
Panie Dartevelle, nowe informacje.
Według pierwszych doniesień śmierć nie została spowodowana pobiciem,
lecz niewydolnością serca związaną z niewydolnością nerek.
Dziękujemy, Christian. Do usłyszenia.
Skąd mogą to wiedzieć?
Nie rozumiesz? Zaczęło się. Nie tracą czasu.
KONCERT DEPECHE MODE
Nie możemy tego dłużej ciągnąć. Musisz powiedzieć mamie.
- Nie ukrywaj tego przed nią. - Dość.
Powiedziałam, że czekamy na Ben Amara.
To czekanie jest straszne.
Nic ci to nie da.
To tortura. Ona ma prawo wiedzieć.
INSTYTUT MEDYCYNY SĄDOWEJ
Mogę panu w czymś pomóc?
Georges, to jest Mohamed Oussekine.
Panie Oussekine, proszę przyjąć moje kondolencje.
Musimy działać szybko. Najpierw trzeba złożyć skargę.
Zrobią, co mogą, by nas powstrzymać, ale ja się tym zajmę.
A pan powinien porozmawiać ze studentami.
Musimy rozładować napięcie.
Nie chcemy zaogniać już i tak trudnej sytuacji.
Mam do nich przemawiać?
Nie jestem politykiem.
Jest pan jego bratem. Pana posłuchają.
Imię Malika już jest na transparentach.
Na pewno pan sobie poradzi.
Od teraz jesteśmy partnerami.
Razem walczymy o sprawiedliwość dla Malika.
A pan musi dopilnować, żeby studenci i pana rodzina byli spokojni.
Po naszej stronie musi być spokój.
Co to jest „nasza strona”?
Od dziś ja i pan stoimy po stronie sprawiedliwości.
Muszę już iść. Niedługo się skontaktuję.
Zostawiam pana z panem Dartevelle.
Liczę na pana, panie Oussekine.
Ja też na pana liczę.
Do zobaczenia, Bernard.
Malik nie żyje! Został zamordowany!
Dziękuję.
ZA MALIKA Dzień żałoby
Studenci są w żałobie! Straciliśmy jednego z naszych…
Odwagi.
…w tragicznych okolicznościach!
Nasz przyjaciel został pobity przez policję!
Zmarł po nic.
Oto jak bardzo uparty jest nasz rząd,
ślepy i głuchy na potrzeby młodych!
Niewinny człowiek nie żyje przez brutalność policji,
która powinna nas bronić.
Malik padł ofiarą rządu!
Żądamy natychmiastowego wycofania proponowanej reformy szkolnictwa!
Młodzi na to nie pozwolą!
Ilu z nas ma jeszcze zginąć, zanim ktoś nas wysłucha?
Ilu jeszcze z nas musimy poświęcić?
Malik nie żyje! Został zamordowany!
Proszę o ciszę.
I o waszą uwagę.
Przekazuję głos bratu Malika, który jest dziś z nami.
Chciałby wam coś powiedzieć.
Dzień dobry.
Jestem tu, by prosić was w imieniu mojego brata
o zachowanie spokoju.
Musimy zachować godność.
Malik chciałby uspokojenia sytuacji.
Dlatego proszę was,
nie niszczcie nic, nie prowokujcie.
To tylko nam zaszkodzi.
To doleje tylko oliwy do ognia, a Malik by tego nie chciał.
Mój brat jest pacyfistą.
Mój brat był pacyfistą.
Nie dla kolejnych wypadków.
Kolejnych ofiar.
Nie dla kolejnego Malika.
Zanim pójdę, chciałbym prosić was o minutę ciszy.
Sprawiedliwość dla Malika!
- Dobry wieczór. - Alain.
Dobry wieczór.
- W porządku, szefie? - Tak.
Dobry wieczór, Schmitt. Wszystko w porządku?
W jak najlepszym, panie komendancie.
Nic szczególnego się nie wydarzyło?
Nic szczególnego.
I cieszymy się z tego. Możemy odpocząć.
Bardzo dobrze.
Ważne, że dzieci są zadowolone.
Do widzenia.
Nie trzeba. Macie zielone światło.
Dowiedzcie się, czego się da, i dajcie mi znać.
Bardzo dobrze.
- Niezły pomysł z niewydolnością nerek. - Media już to podłapały.
Słyszałem. Dziękuję.
Macie nazwiska odpowiedzialnych?
Pracujemy nad tym.
Dobrze. Kontynuujcie swoje śledztwo.
Musimy sprawdzić wszystko. Rodzinę, konta bankowe.
Co z prokuratorem?
Kroki zostały podjęte. Żadnych skarg do poniedziałku.
Macie czas na przeprowadzenie śledztwa.
Musimy mieć solidną wersję.
Tak jest.
Dziękuję.
Widziałem go, Momo.
Zmasakrowali go.
Nie hamowali się.
Zmusili cię do mówienia?
Będzie dobrze.
Wróciłem, ja się tym zajmę. Chodźmy.
Przykro nam, bracia. Odwagi. Jesteśmy z wami.
Uciekaj! Wracaj do domu!
Przepuśćcie mnie!
Można ścinać kwiaty,
ale wiosny to i tak nie zatrzyma.
Napisy: Monika Malesza