POPRZEDNIO
…pomiędzy setkami protestujących i policjantami.
Nie idź tam. Rozkręcają się.
Agresywność policjantów na motocyklach
przyczyniła się do śmierci 22-letniego mężczyzny.
Malika znaleziono na klatce schodowej.
Stwierdzono jego zgon.
Malika zabiła policja.
Ale tu nie atakuje się policji. Spodziewaj się odwetu.
Nikt się nie dowie. Sprawdźcie wszystko.
Musimy mieć solidną wersję.
Należy do terrorystów?
Mimo problemów dobrze się uczy.
- Jakich problemów? - Z nerkami.
Nie zginął w wyniku pobicia. Cierpiał na niewydolność nerek.
Skoro jest w radiu, gliny też coś wiedzą.
Malik padł ofiarą rządu!
Zostanie męczennikiem.
Już jest na transparentach.
Miał Biblię. Zgłębiamy temat.
Róbcie to szybciej!
Sprawiedliwość dla Malika!
Musimy zachować godność.
ABDEL 20 LAT
ŚMIERĆ TO CISZA
Pani Oussekine. To, co zrobili Malikowi, jest obrzydliwe.
Ale my będziemy walczyć. Nie wywiną się.
Obiecuję to pani, obiecuję.
CZARNO-BIAŁY FILM
Gotowy? Możemy zaczynać.
Czarno-biały?
Tak.
Nie mam innego.
W porządku, zaczynajmy.
Autopsja Malika Oussekine'a.
Mężczyzna, 22 lata.
Wzrost: około 170 cm. Waga: 60 kilogramów.
W okolicy brzucha widoczne krwiaki.
Ślady po resuscytacji.
Inne krwiaki są widoczne w okolicy twarzy.
Mały krwiak na policzku. Złamany nos.
Krwiak na czole. Krwiak…
- Co się dzieje? - Nie wiem.
PASQUA - MONORY TA SAMA WALKA
Chirac ogłosił wycofanie ustawy Devaqueta.
Panie Oussekine. Dzień dobry.
Poznaliśmy się na uniwersytecie.
- Chyba pamiętam. - Wygraliśmy.
Rząd w końcu się poddał, a milion osób w całej Francji idzie dla pana brata.
Wspaniałe, prawda?
Tak, to wspaniałe.
Chcę panu kogoś przedstawić.
Twoja reforma na naszą grupę
Devaquet, przecież wiesz
Możesz ją sobie wsadzić w…!
Chcę stąd iść.
Bez wahania! Nie, nie, nie dla reformy!
No i?
Zdobyłem akta sprawy.
W samą porę. Mamy dwa dni, by złożyć skargę.
Przydzielili do tego Jeannina?
Tak. Nie będzie chciał się wychylać.
- Myślisz, że skończy się w sądzie? - Kto wie?
Spójrz na raport z karetki.
Zainteresuje cię.
Sarah!
Co to za mężczyzna?
Nie wiem.
Idziesz już? Tak bez pożegnania?
Nie mogłam cię znaleźć. Muszę zawieźć mamę do Meudon.
Policjanci to mordercy!
Chodźmy stąd.
Policjanci to mordercy!
Spotkamy się w mieszkaniu, OK?
Dziękuję, że tu jesteś.
Policjanci to mordercy!
Co się dzieje?
Zagazowali windę.
BRUDNE ARABY
ŚMIERĆ CIAPATYM
WRACAJCIE, SKĄD PRZYJECHALIŚCIE
Odpuść. To nic.
ARABY WON
Nie mogliśmy nic zrobić.
Bardzo mi przykro.
Nie może tutaj zostać.
- A jeśli wrócą? - Bez obaw, ja też tu jestem.
Poważnie, co teraz robimy?
Pojedziesz ze mną do Paryża, mamo. Tam będziesz bezpieczna.
I co to niby zmieni?
Tu czy tam, znajdą nas.
Nie bądź naiwny.
Znowu się zacznie.
Musimy go pochować, żeby mógł spocząć w pokoju.
To dość skomplikowane, mamo.
Sprawa się rozrosła.
Są zaangażowani prawnicy. Trwa śledztwo.
Wiem.
Zostawcie mnie w spokoju.
Zbyt wiele dziś przeżyłam.
Chcę odpocząć.
Mogę jeszcze trochę?
Nie, już wystarczy!
Sarah, daj spokój bratu.
21 MAJA 1973
Dziękuję.
Poczekaj, zobaczysz.
Mamo, a co jest na deser?
Najpierw dokończ obiad.
Tak, ale co jest na deser?
Nie wiem. Syr.
Mówi się „ser”, mamo, nie „syr”.
Pomyliłaś „e” z „y”?
Ser czy syr, co za różnica.
Śmiejecie się ze mnie?
A potrafisz powiedzieć:
Powtórz.
Masz sporo pracy.
Z czego się śmiejecie?
Ze mnie, bo nie mówię po arabsku.
- Serio? - Nie zna nawet pierwszej sury!
Co z tego? Arabski jest do niczego.
Sarah, przynieś ser.
Dokończcie obiad.
Proszę.
Proszę wejść.
Dziękuję za przybycie.
Odniosłem wrażenie, że nie mam wyboru.
Proszę usiąść.
To stara policyjna sztuczka.
Jeśli mamy opornego podejrzanego,
po jakimś czasie przyprowadza się go do mnie.
Ja siadam z nim, rozmawiam grzecznie.
Okazuję zainteresowanie, wzbudzam w nim zaufanie…
A to często przełamuje jego opór.
Nazywam to „efektem wykładziny”.
Wie ksiądz, po co tu jest?
Wydedukowałem to.
Z powodu Malika.
A więc znał go ksiądz?
Tak.
Ale nie wiem, co mu się przydarzyło.
Malik był katolikiem, prawda?
Myślimy, że dołączył do grupy libańskich terrorystów.
Myślicie tak?
Wie ksiądz coś o tym?
Malik nie był terrorystą.
To niedorzeczne.
I skandaliczne.
Nie zmienił też wiary, wiedziałbym o tym.
Miał przy sobie to.
Dziwny wybór dla Algierczyka.
A, więc to tak mnie znaleźliście.
Mogę?
Należało do mojej matki.
PISMO ŚWIĘTE
Dałem je Malikowi.
Po co?
Co chce pan ze mnie wyciągnąć swoją wykładziną?
Malik był katechumenem.
Słucham?
Uczyłem Malika wiary chrześcijańskiej.
Nie był ochrzczony.
Proszę powiedzieć, że nie dlatego został zabity.
Nie wiem, czego pan ode mnie chce,
ale powinien pan szukać tych, którzy mu to zrobili.
Prawda jest jedyną drogą…
dla księdza i dla policjanta.
Uciekaj! Wracaj do domu!
Hej, ty, nie ruszaj się! Stój!
Jeśli chodzi o przebieg śledztwa, to ustalono,
że policjanci wykonali swoją pracę i byli posłuszni rozkazom:
mieli zatrzymać protestujących i agresorów.
Zwłaszcza tych na ulicy Monsieur-le-Prince.
Mam przed sobą też pierwsze oficjalne wyniki autopsji.
Obrażenia, które odniósł Malik Oussekine, nie spowodowały bezpośrednio jego śmierci.
Spowodowała ją ostra niewydolność nerek, na którą cierpiał pan Oussekine.
- Proszę pani. - Panie ministrze,
jak wytłumaczy pan brutalność, z jaką działali policjanci?
Z tego, co wiemy, Malik nie brał udziału w proteście.
Słuchajcie.
Gdyby to mój syn musiał mieć dializy,
nie pozwalałbym mu chodzić w nocy po ulicach Paryża.
Panie ministrze, proszę. Tutaj! Słowo do rodziny ofiary.
Nie zakleili go?
Nie.
Wylegitymowali się?
Nie.
Ale wiedzieli, że muszę odnowić kartę pobytu.
Powiedzieli, że jeśli im nie otworzę, to…
W porządku, pani Pires. My się tym zajmiemy.
Bardzo lubiłam waszego brata.
Dziękujemy, pani Pires.
CISZA NA ULICACH PRZECIWKO AGRESJI.
Chirac myśli, że wycofując ustawę, ich uspokoi.
Chce nawet odwiedzić rodzinę.
Jutro ma odbyć się kolejny marsz.
Teraz nie przestaną, to oczywiste.
A lewica wykorzystuje całą tę sprawę.
Jak idzie śledztwo?
Pomysł z terroryzmem okazał się niewypałem.
I wygląda na to, że nie brał udziału w proteście.
Był tam przypadkiem? O pierwszej w nocy?
Mamy kilku świadków, wśród nich także policjantów.
Widzieli, jak policjanci gonią Oussekine'a.
Prokuratura na nas naciska.
Wewnętrzny działa pod komisją rewizyjną. Oddział zostanie przesłuchany.
- Muszę powiadomić przełożonych. - Podlegasz mnie.
Policjanci nie będą sądzeni.
Nie pozwolę na to.
Homer Odyseja
Wiedzieliście, że…
Malik chciał zmienić wiarę?
Tak, mówił mi o tym.
Wiem, że chodził do księdza.
Serio?
Dlaczego nam nie powiedziałaś?
To numer Kiejmana.
Próbowali wymusić zamknięcie sprawy, oskarżając Malika.
W takich sprawach zawsze to robią.
W takich sprawach?
Gdy ofiara pochodzi z Maghrebu?
I gdy podejrzanymi są policjanci.
Ale my nie chcemy iść w tę stronę.
Jak chce pan udowodnić, że to kwestia rasizmu?
- Poprosi pan o drugą opinię? - Oczywiście.
Ale to nie wystarczy. Musimy pokazać się w mediach.
Później będzie za późno. Będzie po sprawie.
Mamy coś.
Ale trzeba działać szybko. Wystąpimy o 20 w telewizji.
Pójdziesz z nami?
Nie wiem, o czym mówicie.
Nie mamy z tym nic wspólnego. Wykonywaliśmy rozkazy.
Byli tam protestujący. Mieliśmy ich rozpędzić. Energicznie.
Biegł pan za nimi ulicą Monsieur-le-Prince?
To wbrew zasadom oddziału. Nie zsiadamy z motorów.
Nie o to pytaliśmy. Czy szedł pan ulicą Monsieur-le-Prince?
Nie. Stanęliśmy na skrzyżowaniu z ulicą Racine'a.
Dlaczego?
Mój motor wpadł w poślizg. Było mokro. Poślizgnąłem się.
- Poślizgnął się? - Tak.
Nie widziałem dlaczego, ale upadł na bok.
Nic mu się nie stało, ale ja zsiadłem z motoru, by mu pomóc.
I tyle. Potem wsiadłem z powrotem.
- To dziwne. - Dlaczego?
Bo mamy kilku świadków,
którzy mówią to samo.
Co takiego?
Że szedł pan ulicą Monsieur-le-Prince.
Że kogoś pan gonił.
Kłamią.
Funkcjonariusze z pana oddziału? Po co?
Po co mieliby kłamać?
Widzieli, jak wchodzicie pod numer 20.
Zaprzeczanie nic nie da.
To niemożliwe.
Po kilku minutach wyszliście stamtąd
i wróciliście do pojazdów.
Nie wiem, kogo widzieli, bo nie mnie. To mógł być ktokolwiek.
Policjant na białym motorze,
który wpada w poślizg i wstaje z pomocą kolegi…
Kto poza panem ma biały motor?
Nikt. To prawda, tylko mój jest biały.
A więc to pan się przewrócił?
Mówię, że wpadłem w poślizg.
Byłem trochę oszołomiony. Nie wiem, może i tak…
Może goniliśmy protestujących.
Weszliście do budynku.
Nie.
Cóż…
Tak.
Zobaczyłem, że moi koledzy walczą z protestującymi.
Chciałem pomóc im się stamtąd wydostać. To wszystko.
Nie oddałem żadnych ciosów.
Nikt nikogo nie uderzył.
Weszliśmy tam,
nastraszyliśmy ich trochę i wyszliśmy.
Wyszliśmy od razu.
A jednak świadek widział, jak jeden z was wraca tam
i wychodzi z bronią w ręku.
Tak, to możliwe.
Teraz sobie przypominam. Nie.
Byliśmy tam, by przepędzić protestujących.
Oni wyszli w pośpiechu, a my razem z nimi.
I jak wyszliśmy na ulicę, zorientowałem się, że zostawiłem tam broń.
Poprosiłem Giorgiego, by pomógł mi jej szukać.
Giorgiego?
Giorgiego, tak.
Schmitt mówi, że wysłał pana po broń.
Nie zmyśliliśmy tego.
- Po co go chronisz? - Nie chronię go.
Możecie go oskarżyć o zgubienie broni. To nie czyni z niego mordercy.
Czyli wszedł pan do budynku?
Czy gdy wszedł pan po broń Schmitta,
zauważył pan coś? A może kogoś, leżącego na ziemi?
Nie, nikogo nie widziałem.
No tak. Był tam jeden gość.
Pewnie mieszkaniec tego budynku. Tak sobie myślę.
To on podniósł broń i mi ją podał. Potem poszedł do domu,
a ja wróciłem do oddziału.
Chwileczkę.
Paryski prokurator Michel Jéol wyjaśnia,
że śmierć młodego mężczyzny, Malika,
została spowodowana niewydolnością serca,
takiego terminu medycznego używa, oraz że obrażenia, które odniósł,
nie mogły spowodować jego śmierci.
Sędzia wniósł o dodatkowe badania.
Przestańcie to oglądać.
Nie chcę już o tym słyszeć.
Skończyli autopsję.
Teraz mają oddać mi mojego syna,
żebym mogła godnie go pochować w Algierii obok jego ojca.
Wiesz, mamo,
Malik by chyba tego nie chciał.
Co?
Wiesz, że nie czuł się związany z Algierią.
- Nie wiem, czy ci o tym mówił… - O czym?
Odpuść.
To nic ważnego.
Zrobimy tak, jak chcesz.
Nie uważasz, że dość już wycierpiała?
Po co mamy jej kłamać?
Liczy się to, czego chciałby Malik.
On czuł się Francuzem. I tyle.
Chciałby być pochowany tutaj.
Włączcie dźwięk.
Mecenas Kiejman, adwokat rodziny młodego Malika,
sprzeciwia się oficjalnej wersji powodu jego śmierci
po przeczytaniu dokumentów.
Jest wśród nich także oświadczenie lekarza, który był wtedy w karetce,
którego fragment zaraz przeczytam.
Odnośnie Malika, lekarz twierdzi, że:
„W momencie wydarzenia ofiara nie doznała zawału serca,
lecz została uderzona w tył głowy.
Uznaję tę osobę za zmarłą.
Jednakże najlepiej będzie nie dzielić się tą informacją,
by uniknąć kolejnych wypadków”.
Żałuję, że ta istotna informacja nie znalazła się
w obiektywnym komunikacie prasowym rządu.
Zaprosiliśmy Christine Villemin…
Niezły jest.
No nie?
To zmienia wszystko. Teraz muszą się wytłumaczyć.
Co z nim?
Zostaw go.
Chce nam pokazać, że tylko on chroni mamę.
Funkcjonariusz Lacour: Po co go chronisz?
Pan Giorgi: Nie chronię go. Możecie…
Mogłeś ich trochę przygotować.
Chcę im pomóc, ale nie mogą mi przeszkadzać.
Ich oświadczenia to stek bzdur, to oczywiste.
Gdybym tego nie zatrzymał, śledczy z pewnością by ich złamali.
Obyś wykorzystał tę przerwę na ustalenie jednej wersji.
Nie wiedziałem o broni.
O wielu rzeczach nie wiedziałeś.
Jeśli moi ludzie popełnili jakiś błąd,
odpowiedzą za to.
A jeśli to wina mojego dowodzenia, wezmę to na siebie.
Na szali są mój honor i honor policji.
To bardzo ładnie, ale nie w tym problem.
Ja nie mam wywalać bezpieczników, wręcz przeciwnie.
Ja pilnuję, żeby maszyna działała,
żeby policja robiła swoje i nie była opluwana.
Rozumiesz?
Możesz iść, inspektorze.
Siadaj, gotowe.
Żaden z policjantów nie przyznał się
do pobicia studenta, Malika Oussekine'a
Posterunkowy Garcia i sierżant Schmitt zostali przesłuchani przez WW.
W porządku, Jissé?
Tak, w porządku.
Znam kogoś w konsulacie.
Pomoże ci pochować syna w ojczyźnie.
Mohamed tego nie chce.
To on decyduje, a jego siostra się z nim zgadza.
A ja nie mam siły się z nimi kłócić.
Uważają się za Francuzów.
To nasza wina.
Pozwoliliśmy im myśleć, że to możliwe.
Garcia przyznał, że wszedł do budynku.
Zaczynają pękać.
Skoro się przyznał, to dlaczego go nie aresztowali?
Chyba chcą udowodnić winę pozostałym policjantom.
Z pewnością dojdzie do konfrontacji, a być może nawet do rekonstrukcji.
Ale to doskonałe wieści.
Cieszmy się tym.
Zaprosiłem was tutaj…
Jak pewnie wiecie, mam kontakt z prezydentem.
Pan Mitterand jest poruszony śmiercią Malika.
Chciałby osobiście złożyć kondolencje waszej mamie.
Zaplanowaliście już pogrzeb?
Dyskretny, w Meudon. To lepsze dla mamy. Będzie mogła go odwiedzać.
Rozumiem, ale nie wiem, czy zachowacie prywatność.
I nie wiem, czy to najlepsze wyjście.
Malik jest teraz ważny.
Dla wielu ludzi.
Nie mówiłeś o pierwszym dniu pracy.
- Nic a nic. - Było w porządku.
W porządku, a co robiłeś?
Jissé!
Kto to?
Dzień dobry pani.
Dzień dobry.
To moi współpracownicy.
Koledzy.
- Miło mi. - Mnie również.
Dzień dobry pani.
Chcieliśmy się przywitać i pogadać.
Dobrze.
Idź na górę, będę za pięć minut.
Tak, chwilę pogadamy i już go oddajemy.
Oczywiście. Miłego dnia.
- Miłego dnia. - Nawzajem.
Co z tobą? Nie widujemy cię. Zmartwiliśmy się trochę.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Miłą masz mamę.
Dobrze, że pomagasz jej przy zakupach.
Dobry z ciebie syn.
Rodzina jest najważniejsza, nie?
Czego chcecie?
Chcieliśmy sprawdzić, czy wszystko w porządku.
Tak jak mówię, rodzina jest najważniejsza.
Rodzinie się pomaga, rodzinę się chroni.
Rozumiesz?
Patrz na mnie.
Co ty tam naopowiadałeś?
Nikogo nie zdradziłem.
Nic im nie powiedziałem.
Nieporozumienia się zdarzają. Panika.
Czasem powiesz coś, czego żałujesz. Ile ty masz lat?
Dwadzieścia dwa.
No właśnie. Dzieciak z ciebie.
Możesz robić głupstwa.
Ale nigdy nie jest za późno, by je naprawić.
Oni mają świadków.
Żaden problem. Świadkowie mówią, co chcą.
A gość z budynku?
Nie martw się, nie znajdą go.
A po tym, co przeżył, nic nie powie.
Dobry z ciebie człowiek. Powiesz prawdę.
Żeby mama była z ciebie dumna.
„Proszę, opanuj się”, powiedziałem zirytowany.
Wygląda na zdecydowanego.
Tego było już za wiele.
Wziąłem się w garść i chciałem go zastraszyć,
co go zaskoczyło i pokazało mu, że będzie…
- „Och, ty mówisz!” - Podasz mi sweter?
Co za agresja! Ja w agonii, umierający!
Dzwoniło mi to w głowie. Paliło mnie.
To była wojna!
Mam zadzwonić do pracy?
Powiem, że jestem chory, i zostanę z tobą.
POLICJA NARODOWA
Nie, choć to miłe.
Nie chcę, żebyś miał problemy.
To nie jest praca na zawsze.
Znajdę inną.
Obiecuję.
Raz, dwa, trzy, Baba Jaga patrzy!
Raz, dwa, trzy, Baba Jaga!
10 CZERWCA 1973
Raz, dwa, trzy, Baba Jaga!
Malik odpada!
Niesprawiedliwe!
Raz, dwa, trzy, Baba Jaga!
Raz, dwa, trzy…
Hej, Laziz! Odrzuć ją.
Głuchy jesteś?
Co jest?
Nie mam na imię Laziz, tylko Miloud.
Miloud.
Jak nie umiesz go wymówić, mów mi per pan.
Bzdura.
Wracaj grać! René, co nas obchodzi ten gość?
Za kogo on się uważa? Widzieliście to?
Chodźcie, wracajmy do domu.
Przepraszam.
Stoimy dokładnie pod budynkiem,
w którym mieszka rodzina Malika Oussekine'a,
studenta, który zmarł trzy dni temu podczas protestu
i który zostanie pochowany…
Funkcjonariusz Garcia przyznał się
do pobicia Malika Oussekine'a. Wersja…
Dziękuję.
A gdzie jest Fatna?
Zadzwoń do niej.
Fatna Oussekine?
O co chodzi?
Nie!
Proszę się cofnąć.
Tak, wydaje mi się, że to prezydent.
…samochód, wygląda na to, że przyjechał prezydent.
Panie prezydencie, prosimy!
Panie prezydencie, pytanie od programu drugiego!
Czy rodzina wie o pana przyjeździe?
Panie Mitterand, prosimy!
Przyjechał!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Proszę pani. - Witamy.
Dzień dobry.
Będzie pani tutaj siedzieć?
Tak.
Jeśli to nie problem,
przestawię to, bo muszę ustawić statyw.
Zamknij się!
Dla kogo się tak wymalowałaś, dziwko?
Nie, proszę, nie! Proszę!
Zamknij się!
Przestańcie!
- Nic nie zrobiłam! - Hej, co jest?
Nie zgrywaj bohatera! Spadaj!
- Zadzwoniłem na policję! - Spadajmy.
Pani Oussekine, dziękuję za przyjęcie mnie w pani domu.
- Panie prezydencie. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Policja to SS! Policja to SS!
Policjanci to dupki!
Nie dajcie mu uciec! Gońcie go!
Stój!
Nie ruszaj się!
Złapcie go!
Szybko, chłopaki, szybko!
Proszę pana! Proszę!
Proszę, panie Bayzelon.
Pierwszy raz spotkałem Malika Oussekine'a
na ulicy Monsieur-le-Prince.
Gonili go policjanci.
5 LIPCA 1977
Odyseja
Pisz do nas, jak tylko będziesz mógł.
Będę o tobie myśleć.
Co oni robią?
Jedziemy!
Napisy: Monika Malesza