POPRZEDNIO
Śmierć ofiary spowodowała ostra niewydolność nerek.
Chcieli zamknąć sprawę, oskarżając Malika.
Zawsze to robią.
Gdy ofiara pochodzi z Maghrebu?
Teraz mają oddać mi mojego syna,
żebym mogła godnie go pochować w Algierii z ojcem.
Czuł się Francuzem. Chciałby być pochowany tutaj.
Nie dość już wycierpiała?
- Malik chciał zmienić wiarę. - Miał to.
Chyba nie dlatego został zabity?
Rodzina jest najważniejsza, nie?
Nic nie powiedziałem.
Byli tam protestujący. Mieliśmy ich rozpędzić. Energicznie.
Wpadłem w poślizg.
- Weszliście do budynku. - Zostawiłem tam broń.
Zauważył pan tam kogoś?
Był tam jeden gość.
Proszę pana!
- Fatna Oussekine? - Nie!
Zamknij się!
Mamy świadka.
Nie, proszę, nie!
Proszę!
Pierwszy raz spotkałem Malika Oussekine'a, gdy gonili go policjanci.
5 GRUDNIA 1986
Powodzenia w pierwszym dniu! Mama
Stary!
- Jak nazywa się twój partner? - Garcia.
Garcia! Usiądź z nami.
Hej, nie siedź sam jak palec.
To nie tak.
Cześć.
- Nie lepiej być razem? - Tak.
Przyszedł Duruisseau.
Chodźcie. Nareszcie dostaliśmy rozkazy z centrali.
Możemy ruszać? Czekamy od rana.
Wracamy do domów?
W Dzielnicy Łacińskiej jest spokój.
Póki protestujący nie rzucą się na naszych, jak zwykle.
Jest spokój, ale mamy patrolować okolicę.
Jeździcie grupami, a jak zobaczycie protestujących,
rozgońcie ich, energicznie.
- Jasne? - Tak, komendancie!
Na motory!
Jedziemy! Nie ma spania, chłopaki!
OK, jedziemy.
Szybko, panowie, ruszamy!
Przykro mi, ale nie rozumiem.
Dlaczego nie złożysz skargi?
Czemu unikasz tematu?
Powiedziałam. Nie chcę dawać im satysfakcji.
Nie chcę też martwić mamy.
- Jeśli nic nie zrobisz, to się powtórzy. - Myślisz, że skarga ich powstrzyma?
Sarah, skoro Mitterand nas wspiera, nic dziwnego, że faszyści się wkurzają.
- Mamy na to pozwalać? - Przestań.
- Co mam przestać? - Proszę!
Nie potrzebujemy tego.
Musimy się wspierać.
Dla mamy. Przynajmniej.
20 SIERPNIA 1977
SĄD NAJWYŻSZY W ORANIE
Przepraszam, bracie. Gdzie jest Biuro Rejestrów?
Na górze. Tymi schodami.
Dziękuję.
Proszę wejść.
Dzień dobry.
Jechaliśmy tutaj trzy godziny. Przyjechaliśmy z Masirdy.
Byliście umówieni?
Od tygodnia mieszkamy u moich teściów.
Proszę pani, wejdźcie wszyscy i zamknijcie drzwi.
Proszę usiąść.
- Dzień dobry. - O co chodzi?
Mam w Oranie dom.
Lata temu, gdy pracowałem we Francji, przed odzyskaniem niepodległości,
wysyłałem jednemu z kuzynów pieniądze, by pilnował budowy mojego domu.
A gdy budowa została ukończona, wprowadził się tam razem z rodziną.
I nie chcą się wyprowadzić.
Mam tutaj akt własności. Potwierdza, że jestem właścicielem.
Chcieliśmy wrócić do kraju, jak mówił prezydent.
„Wróćcie do kraju”. No to wróciliśmy.
Chcemy mieszkać w ojczyźnie.
Czy to jest pana podpis?
Tak.
W tym akcie własności jest imię pana kuzyna.
O tutaj.
Nie umie pan czytać.
Dom należy do niego. I tyle.
Bracie, a czy nie można tego obejść?
Stworzyć dokument potwierdzający, że mój kuzyn mnie oszukał?
Nie jestem pana bratem.
Tutaj też mamy prawo.
Co robił pan tam, zamiast uczyć się czytać po naszemu?
Co ja robiłem?
Ciężko harowałem na rewolucję.
A ty co robiłeś?
- Miloud. - Co ty robiłeś?
Miloud. Chodźmy, dzieci.
Chodźmy. Chodź, Miloud.
Może pan już wyjść.
Mamo!
Mamo! Tata upadł!
Mamo!
Miloud? Miloud!
Miloud!
Pomocy! Mój mąż! Błagam!
Miloud!
- Zadzwoń po karetkę! Po lekarza! - Idź, Malik!
Pomocy! Lekarza! Pomocy!
Wracam z sądu, mam wieści.
Otrzymaliśmy wyniki od niezależnego eksperta.
Wyraźnie wskazują, że przyczyną śmierci Malika
były obrażenia, które odniósł.
Czyli odbędzie się proces?
Być może. Ale to nie wszystko.
Mamy świadka. Mężczyznę, który mieszka przy Monsieur-le-Prince.
Paul Bayzelon. Był tam.
Twierdzi, że było ich trzech. On też oberwał.
Rozpoznał innego policjanta, sierżanta Schmitta.
Z zeznaniem Garcii mamy już dwóch winnych.
- A trzeci? Udowodnimy mu winę? - Trzeci? Chwileczkę.
Nie wiem, czy to widzicie, ale świadek wszystko zmienia.
Sędzia nie może się wycofać. Odbędzie się rekonstrukcja.
Dorwiemy ich.
Ten świadek był też ostatnią osobą, która widziała Malika żywego, prawda?
Tak, zdecydowanie.
TUTAJ MALIK ZMARŁ NA „NIEWYDOLNOŚĆ NEREK”
Przepraszam.
Paul Bayzelon?
Jestem bratem Malika.
Przykro mi z powodu brata.
Przepraszam za najście.
- Chciałem się z panem zobaczyć. - Powiedziałem już wszystko policji.
Wiem. I dziękuję panu za to.
Chciałem tylko wiedzieć…
Czy Malik powiedział panu coś, zanim umarł?
Nie.
Nie zdążył.
Chciałbym również wiedzieć…
Jak był ubrany?
Bo kilka godzin wcześniej zajrzałem do niego
i chciałem zabrać do mamy, ale on nie chciał jechać.
Był ubrany wyjściowo.
Nawet zawiązał krawat.
Podśmiewałem się z niego.
Nie spodobało mu się to. Źle to przyjął.
Tak wtedy pomyślałem.
Czy pamięta pan, czy on…
miał na sobie krawat?
Proszę posłuchać.
Już nie pamiętam.
Było ciemno…
Przykro mi.
Malik Oussekine, 22 lata: Chciał mieć pracę, szybko
„Wierzę, że uwiłaś sobie miłe gniazdko.
Umiesz już jeździć na nartach czy złamałaś nogę?
Mama wymyśliła, że jak nauczy się czytać, będziesz pisać.
Nie będzie łatwo, ale można spróbować.
Chyba długopis jest dla ciebie za ciężki.
Napisz nam, co u ciebie, siostro.
Cała rodzina przesyła buziaki…”
W porządku?
Rozgrzebywanie tego nie wyjdzie ci na dobre.
Sarah?
Mówię to dla twojego dobra.
Wiedziałeś.
Co?
W dniu śmierci Malika,
gdy spotkaliśmy się na dole,
już wiedziałeś, że nie żyje?
Czemu nic nie powiedziałeś?
Też dla mojego dobra?
Przepraszam.
Wiesz, jak się dowiedziałam?
Od głosu w słuchawce.
Powiedział…
„Jeden brudas mniej”.
Tak dowiedziałam się, że mój brat nie żyje.
Więc wiesz, czy to dla mnie dobre czy nie…
Pozwól, że sama zdecyduję.
- Halo? - Romain. Co się dzieje?
Od dwóch dni się do ciebie dobijam.
Wiem, że masz teraz ciężko.
Ale to tak samo jak my.
- Klienci odchodzą. - Co?
Rzucają nas, jeden po drugim.
Odkąd zaczęła się ta afera, zmieniają dostawców.
Nie wiem już, co robić.
Zadzwoń do nich, dobrze? Ściągnij ich z powrotem. Spróbuj…
Nie! Już tego próbowałem. Wszyscy mówią mi to samo.
Czyli co?
- Co ci mówią? - Boją się, Mohamedzie!
Nie mam pewności, ale wydaje mi się, że ktoś im groził,
że ich zniszczy, jeśli będą z tobą współpracować.
Zniszczy?
Zadzwoń do pralni w Asnières i Amiens.
Pogadaj z nimi, uspokój ich.
Ja jestem we Włoszech. Nie chcą z nami współpracować.
I… Nie wiem już, co mam robić. Jestem tym zmęczony.
Zaczyna mnie to przerastać.
Wybacz, ale nie dam rady dłużej.
Rozłączy nas, kończy mi się bilon.
Rozumiesz, co mówię? Próbuję ci powiedzieć, że odch…
„Tak jak ty jestem matką i czuję twój ból.
Życzę ci siły i odwagi.
Liczę, że sprawiedliwość zwycięży.
Wyobrażam sobie twoją żałobę
i myślę o tobie i twoich dzieciach.
Wczoraj poszłam z dziećmi zostawić kwiaty ku pamięci Malika”.
Cześć.
Pójdę się przebrać.
Co jest w tej dużej kopercie, Mohamedzie?
Nic takiego.
Sarah.
SPRAWA OUSSEKINE'A: USTAWKA
Co to jest? To my?
To nic takiego, mamo. Sarah, proszę.
- Co tam napisali? - Nic ważnego.
Trzeba pozbyć się tej rodziny przestępców z kraju
Sarah.
Widzę, jak zmienia się jej mina.
- Co tam napisali? - Nic, mamo, przysięgam.
Co to jest?
- Nic! - Pierdoły.
Właśnie, pierdoły!
Mohamed, głowa rodziny
Co to za bzdury?
Co napisali?
Czytałeś to?
Prawnicy też. Wnosimy pozew o zniesławienie.
- Usuną to z półek. - Czemu nic nie powiedziałeś?
Nie zdążyłem. Nie rozumiesz?
Czyli to nieprawda?
Serio mnie o to pytasz?
Jasne, że to nieprawda!
Przeczytajcie mi to.
Macie mnie za głupią, bo nie umiem czytać.
Ben Amar, czytaj.
„Mohamed, głowa rodziny, to dziwna postać.
Ten Oussekine podróżuje i zajmuje się ustaleniami finansowymi.
Imigrant głoszący antyrasitowskie hasła w płaszczu z wielbłądziej wełny”.
Nie musimy sobie tego robić.
Chcą mnie obrazić. Ale to nic.
Piszą nie tylko o tobie.
Czytaj.
„Miot.
Oussekinowie przyjeżdżają do Meudon, do matki,
i spędzają weekendy w kuchni, jak każda francuska rodzina”.
Wystarczy.
Co to znaczy „miot”?
Miot to…
Tak się mówi o szczeniętach.
Rozumiesz? Traktują nas jak psy.
- Wystarczy, Sarah. - Czemu? Nie słyszysz?
Mama chce zrozumieć. Nie chce być chroniona, chce prawdy!
- Tego chcesz? - Proszę.
Ludzie są wściekli, że domagamy się sprawiedliwości.
Chcą nas powstrzymać.
Ci sami ludzie obsikali nam drzwi, napisali ten chłam i zaatakowali Fatnę.
Przestań gadać!
Fatnę?
- Co stało się Fatnie? - Nic.
Sarah!
Sarah…
Sarah!
Proszę.
Wyjaśnisz mi, co ci odbiło?
Co mi odbiło?
Mam dość, że ty o wszystkim decydujesz.
Mam dość siedzenia cicho.
Nie jesteś naszym ojcem. Ani szefem.
Dobra. Co zrobiłem nie tak?
Powiedz mi.
Myślisz, że nie widzę, jak patrzysz na Kiejmana, gdy mówię?
Bo ciągle go atakujesz.
To szczęście, że jest po naszej stronie.
„Atakuję go”? Bo chcę, żeby winni poszli siedzieć?
A skarga? Wczoraj Fatna miała się nie wychylać,
a dziś ty bez słowa składasz pozew?
Nie wiesz, przez co przechodzę.
Muszę ocalić moją firmę, zanim będzie za późno.
Albo zostaniemy z niczym. Rozumiesz?
Rozumiesz, co mówię?
Robię to wszystko dla was!
Wszystko, co zrobiłem, było dla was!
No to możesz być z siebie dumny.
16 WRZEŚNIA 1977
Podaj mi szklankę wody.
Przepraszam.
Nic się nie stało.
Nie nudzisz się tutaj?
Skończyły mi się książki.
Czas płynie tu wolno, tato.
I śmierdzi tu owcami.
Malik.
Mój mały królu.
Tato?
Tak?
Chciałbym wrócić do Francji.
Nie martw się.
Niedługo wrócisz.
Wrócisz z Mohamedem.
A ty?
A ja tutaj zostanę.
Mohamedzie?
Jesteś za nich odpowiedzialny.
Jesteś szefem, głową rodziny.
A ty, mój mały Maliku…
musisz słuchać swojego brata.
Trzymajcie się razem.
Rodzina jest najważniejsza, synu.
Złapcie go!
Proszę pana!
Proszę!
Proszę pana, pomocy! Proszę mi otworzyć!
Proszę!
Proszę otworzyć, błagam!
Błagam pana!
Proszę otworzyć.
Klatka jest zbyt wąska, zostaniemy na zewnątrz i będziemy obserwować.
Dobrze, panie Bayzelon.
Proszę powiedzieć, gdzie znalazł pan broń sierżanta Schmitta.
Broń leżała tutaj, zaraz obok Malika.
Podniosłem ją i chciałem wrócić do mieszkania,
zadzwonić po policję, by ją zabrali.
Przepraszam, jestem Garaud. Reprezentuję sierżanta Schmitta.
To nieprawda. Schmitt nie wszedł do budynku.
Jak jego broń mogła znaleźć się w środku?
Musiał pan podnieść ją z chodnika
po tym, jak wypadła Schmittowi.
To jest rekonstrukcja, a nie serial.
Nie przerywamy świadkom.
Chcemy zrozumieć tę sprawę, a ja widzę,
że zeznania świadka są pełne rozbieżności.
A ja widzę większą rozbieżność dotyczącą Schmitta.
Twierdzi, że spadł z motoru
na rogu ulic Racine'a i Monsieur-le-Prince.
Logicznym byłoby szukać broni tam, gdzie upadł,
zamiast wchodzić do budynku, prawda?
Myślałem, że to nie serial.
- Załóżmy, że Schmitt zgubił broń… - Starszy sierżant Schmitt!
Załóżmy, że sierżant zgubił broń w trakcie upadku,
jak nam wmawia.
Proszę iść za mną. Przepraszam.
- Przepraszam. - Ale… Proszę.
Proszę puścić te drzwi.
Zgadzamy się, że pan Bayzelon nie mógł zobaczyć niczego na zewnątrz.
A rewolwer na chodniku…
Proszę za mną. Proszę otworzyć drzwi.
Przepraszam. Mogę?
Przepraszam.
Co pan wyprawia?
Sprawdzam, czy broń mogła wskoczyć do budynku.
Ale widzą państwo, że nie.
Głównie dlatego, że broń była już w środku,
co potwierdza, że sierżant Schmitt również był w budynku.
Wysoki Sądzie, skoro upadek z motocykla
nie spowodował utraty broni przez sierżanta Schmitta,
proszę wyobrazić sobie, jakie ciosy spadły na Mailka.
Panie Bayzelon, proszę kontynuować.
Tak jak mówiłem, chciałem wrócić do mieszkania…
A kiedy groził pan bronią Giorgiemu?
Pan raczy żartować?
- Jeśli bierzemy… - Co to za oskarżenia?
Przepraszam.
Jeśli brać pod uwagę zeznanie Giorgiego, wersja pana Bayzelona nie ma sensu.
Niech stanie naprzeciwko Giorgiego, a sami zobaczycie.
Panie Giorgi, proszę podejść.
Proszę szukać broni. Zobaczmy to.
Gdy przyszedłem, stał tyłem.
Odwrócił się i wycelował we mnie broń. Myślałem, że do mnie strzeli.
Złapałem go za ramię i…
Stop! To niemożłiwe!
Jak może pan tak mówić? Kłamie pan i to celowo.
- Wysoki Sądzie… - To jakaś farsa!
Odmawiam brania udziału w czymś takim.
Przepraszam. Dziękuję.
- Nikt za nim nie idzie? - Ja pójdę.
Panie Bayzelon, proszę nie grać w ich grę.
To haniebne!
Znajdźcie zastępstwo za pana Bayzelona!
Zastępstwo?
Pan będzie świadkiem. Panie Giorgi, proszę mówić.
Jak mówiłem, stał tyłem.
Odwrócił się i wycelował we mnie broń.
Bałem się, że strzeli, więc złapałem go za ramię i rozbroiłem.
I wyszedłem z bronią.
Podtrzymuje pan, że rozbroił pana Bayzelona…
Nie wróci.
ROK PÓŹNIEJ
WNIOSEK O MIESZKANIE SOCJALNE
Chcesz mieszkać…
Czy wolisz mieszkać z mamą?
Tak.
Jeden komplet kluczy,
karta kredytowa, dowód osobisty,
zegarek…
Biblia, grzebień
oraz 70 franków.
To nie jest Malika.
Wszystko to było jego.
Proszę tu podpisać.
KOMENDA GŁÓWNA INSPEKTORAT GENERALNY
SPRAWA OUSSEKINE'A
Jak się masz, mamo?
Cieszysz się, że jedziemy odwiedzić Fatnę?
Cieszę się, gdy przebywam z dziećmi.
Jest głodna.
Zaraz będziemy.
Czas na popołudniowe modlitwy.
Dobry wieczór, panie i panowie.
Trwa druga tura wyborów prezydenckich.
Za mniej niż dziewięć minut
zobaczą państwo na swoich ekranach…
Trzymaj. Nie jest złe, zobaczycie.
Wraz ze stacją Europe 1 i gazetą Paris Match
poinformujemy państwa tak szybko, jak to możliwe…
W porządku, mamo?
Nie chcesz się napić? Może soku?
Dziękuję, córeczko.
W porządku.
Aïcha, czuj się tu jak u siebie.
Dziękuję, Jean-Louis, to bardzo miłe.
A twój chłopak? Czemu go tu nie ma?
Nagle cię to interesuje?
Jest na służbie, bo są wybory.
Na kogo głosowałeś, Ben?
- Prosiłem, żebyście nazywali mnie Amar. - Jasne.
Nie wiesz, prawda? Czemu nazywaliśmy go Ben?
Spędzał wtedy całe noce w klubach.
I nie chodził tyle do meczetu.
- Nie można już pożartować? - Tylko ciebie to śmieszy.
Dobra. Amar?
Na kogo głosowałeś?
Nie głosowałem. Zgubiłem kartę wyborcy.
- Niezła wymówka. - Jaka wymówka?
- Ochrzani cię. - Nie głosowałem.
Nie głosowałeś?
Mówiłem, że to ważne.
Bez Mitteranda nie mamy szans na rozprawę.
My głosowaliśmy w szkole.
Tutejsi głosowali na komunistę.
Nikt nie przyszedł na drugą turę między Chichim i Tontonem.
- Mówisz o nim Chichi? - Przestań!
Zapomnieliście, że stoją za nim Pasqua, Pandraud?
Walczymy z nimi od dwóch lat!
- Położę ją spać. - Nie, ponoszę ją jeszcze.
I niby Mitterand jest lepszy?
Zabawne. Nie byłeś socjalistą.
Przestańcie. Dość tego.
Mitterand osobiście złożył mamie kondolencje.
Nie musiał tego robić. To było szczere.
Tak samo jak ten cyrk pod naszymi oknami.
Ciągle ten cynizm.
Przestań być naiwny.
Wykorzystał nas, mamę i Malika.
Jeśli dziś wygra, to dzięki nam!
Mój tata mawiał: „Rodziny powinny unikać dwóch tematów: polityki i religii”.
Jesteście głodni? Usiądziemy do stołu?
Nie męczy cię to pouczanie wszystkich?
Jesteśmy z mamą codziennie.
Zawsze byłem przy niej.
Mohamed pracował, by Malik mógł robić to, co chciał.
Byś ty mogła robić to, co chcesz.
A ty co niby zrobiłaś?
Położę ją spać.
Ja?
Widać, że nie masz pojęcia, co zrobiłam.
Teraz bronisz Momo, tak?
Idę.
Ale obgadywać go za jego plecami potrafisz?
Od religii straciłeś pamięć?
Przestań, Sarah, błagam.
Nie potrzebuję pouczenia.
Ty mówisz o sprzeczności? Czy to nie hipokryzja?
Ty, żyjąca z gliną?
Fatna, słyszałam coś dziwnego na zewnątrz.
Nie martw się, mamo. To wieś.
Tu jest wiele dziwnych dźwięków. Chodź, zjemy coś.
Ja się przynajmniej za niczym nie chowam, jak niektórzy.
Serio? Za czym się niby chowam?
Widzisz problemy u innych, ale nie u siebie!
Przestańcie!
Chciałam, żebyśmy się dziś spotkali i byli razem z mamą.
Patrzcie na nią! Nie widzicie, co jej robicie?
Nie sądziłam, że z miłości do dzieci mogę zaakceptować tak wiele.
Myślałam, że to niemożliwe.
Akceptuję was takimi, jacy jesteście.
Z życiem, jakie prowadzicie.
Nie na to liczyłam…
ale to bez znaczenia.
Takie jest serce matki.
Jesteście moimi dziećmi.
Kocham was.
Skoro ja tak potrafię,
to czemu wy nie możecie się dogadać?
Dlaczego?
Popatrzcie, w jakim jest stanie.
- Nie możecie… - Co to?
- Co? - Co się dzieje?
Cholera, dom się pali!
Wyjdźcie! Szybko, szybko!
- Rania! - Na dwór, szybko!
- Rania, pali się! - Uciekajmy!
- Szybko! - Wychodźcie!
- Jean-Louis! - Idźcie!
- Amar! - Jestem.
- Widziałeś Jeana-Louisa? - Idzie!
W porządku, widzę go.
Dzwoniłem po straż pożarną.
O cholera! Boże, to niemożliwe.
FRANCJA DLA FRANCUZÓW
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Oto twarz nowego prezydenta Republiki.
François Mitterrand ponownie wygrał przewagą 53,9% głosów.
- Proszę pana. - Dzień dobry.
Panie Garaud!
Dziękuję ze przybycie.
Nie proponuję, by pan usiadł.
Panowie z lewicy nie skalają swych zadów siadaniem na naszych krzesłach.
Wszystko ma być nowoczesne. Prouvé, Perriand, Starck.
Nie zrozumiałem ani słowa.
Socjaliści nie chcą siedzieć na krzesłach z epoki Ludwika XV.
Boli to ich sumienie.
Nienawidzę ich.
Najgorsi są ci z 16. dzielnicy.
Pouczają o moralności, a wszystko zawdzięczają rodzinie.
Będzie nam pana brakować.
Weź, Garaud, nie przesadzaj.
Opowiedz mi o sprawie Oussekine'a.
Z lewicą u władzy nie unikniemy rozprawy.
Tak, i?
Tyle. Sprawa zakończona.
Wszystko w rękach Kiejmana.
Kiejman…
Zabawne, że o nim mówisz.
Znalazłem notatkę na jego temat.
Posłuchaj.
„Łysy, przygarbiony mężczyzna, który obserwuje cię ciemnymi oczami.
Szykowny prawnik, niebywale pewny siebie i przybity lękiem, że nikt go nie kocha”.
- Dobrze ujęte. - To nie moje słowa. To Henri Nallet.
Socjalista.
Niektórzy nie są źli.
Słuchaj, Garaud.
Musimy nadal bronić instytucji.
Nie chcę patrzeć, jak moich ludzi traktuje się jak przestępców.
Bez obaw. Nie zostaną skazani.
Nie zasłużyli na to, więc ich to nie spotka.
Bardzo dobrze.
Dzień dobry.
Nie ma z tobą Ben Amara i Sarah?
Nie.
Usiądź, Mohamedzie.
Chciałem przekazać ci dobre wieści.
I to aż dwie. Mogę?
Wygraliśmy sprawę o zniesławienie z Minute.
Zapłacą twojej rodzinie 60 tysięcy franków odszkodowania.
Dziękuję.
Szkoda, że twoje rodzeństwo tego nie usłyszy.
Mohamedzie,
będzie rozprawa.
Dwaj policjanci, którzy zabili Malika będą sądzeni.
A trzeci?
Nie mamy na niego żadnych dowodów.
Jedyne, co wiemy na pewno, to że poszedł po broń.
Uwierz mi, zaszliśmy naprawdę daleko.
Nie spodziewaliśmy się, że policjanci będą postawieni przed sądem.
Mohamedzie, to nie jest zwycięstwo.
Ale dla was to krok w stronę uznania okrucieństwa, z jakim potraktowano Malika.
Do rozprawy odpocznij i nabierz sił w rodzinnym gronie.
Będziesz ich potrzebował.
Jak tam?
Coś nie tak?
Co?
Chcę się rozstać, Yann.
- Nie rozumiem. - Z nami koniec.
Chcę, byś zabrał swoje rzeczy i się wyprowadził.
Co ty mówisz? To jakiś żart?
Powiedz mi, co zrobiłem nie tak.
Nic.
Nic nie zrobiłeś. W tym problem.
Sarah…
Po śmierci Malika powiedziałeś, że odejdziesz z policji
i że nie lubisz tej pracy.
Patrzyłeś mi w oczy i obiecywałeś.
Myślisz, że to takie proste?
- Że tak łatwo znaleźć pracę? - Nie szukałeś.
Jesteś niegłupi, możesz robić cokolwiek.
Ale ty lubisz być policjantem.
A ja nie mogę być z policjantem. Już nie.
Każesz mi wybierać?
Ty albo moja praca?
Nie.
To była moja decyzja.
Klucze wrzuć do skrzynki.
Sarah.
Nie rób tego. Nie w ten sposób!
Nie podejmuj decyzji pochopnie.
To nie jest pochopna decyzja.
To nie było na poważnie.
Od samego początku.
Proszę, Sarah!
Wszystko w porządku.
Proszę bardzo.
W porządku.
Ostrożnie, ostrożnie.
Spokojnie, królewno.
Tak, kąpiemy się.
Idealnie. Tak.
21 PAŹDZIERNIKA 1978
Teraz kask.
„Schmitt, Garcia”.
Pałki.
„Schmitt, Garcia”.
SPRAWA: SCHMITT I GARCIA DREWNIANA PAŁKA, 65 CM
Proszę otworzyć, błagam! Błagam pana!
Błagam pana, proszę mi otworzyć!
Proszę…
Napisy: Monika Malesza