POPRZEDNIO
Autopsja Malika Oussekine'a.
W okolicy brzucha widoczne krwiaki.
- Czarno-biały? - Nie mam innego.
W porządku.
Wyraźnie wskazują, że przyczyną śmierci Malika
były obrażenia, które odniósł.
Mamy świadka. Twierdzi, że było ich trzech.
Złapcie go!
Podniosłem broń i chciałem zadzwonić po policję.
Nieprawda. Schmitt nie wszedł do budynku.
Jeśli moi ludzie popełnili błąd, odpowiedzą za to.
Na szali są mój honor i honor policji.
Nie w tym problem.
Ludzie są wściekli, że domagamy się sprawiedliwości.
Chcą nas powstrzymać.
Jak pan udowodni, że to rasizm?
- Zrobiłem to dla was! - Możesz być z siebie dumny.
Proszę pana!
Będzie rozprawa.
Dwaj policjanci, którzy zabili Malika, będą sądzeni.
To krok w stronę uznania okrutnej śmierci Malika.
Proszę otworzyć!
Pomocy! Proszę mi otworzyć! Błagam!
Szczerość.
Otwarcie wyrażać swoje myśli.
Skromność.
Mówić o sobie bez zadufania.
Dziękuję.
Panowanie nad sobą.
Umieć powstrzymać swój gniew.
- Odwaga. - Robić to, co należy.
Wysoki Sądzie, musimy już iść.
Proszę nas przepuścić.
Przepraszam. Dziękuję.
Co to ma być? Dlaczego nie są skuci?
Nie mam pojęcia.
Proszę wstać! Sąd idzie.
Proszę usiąść.
Otwieram rozprawę.
„W sprawie śmierci 22-letniego Malika Oussekine'a,
do której doszło 6 grudnia 1986 roku, trzy lata temu,
obecni na sali są oskarżeni: posterunkowy Garcia, lat 25,
oraz sierżant Schmitt, lat 57.
Stają dziś przed sądem
zagrożeni karą do 20 lat pozbawienia wolności
za napaść i pobicie ze skutkiem śmiertelnym.
Okoliczności obciążające: aktu pobicia dokonali policjanci,
osoby pełniące funkcje publiczne podczas pełnienia obowiązków.
Wysoki Sądzie, nie jestem mordercą!
Proszę usiąść.
Chciałbym powiedzieć rodzinie Oussekinów, patrząc im w oczy…
- Proszę usiąść! - Mówię szczerze.
Żałuję jego śmierci.
Panie Garcia, proszę usiąść!
Będzie pan mówił w swoim czasie.
Wysoki Sądzie, po pierwsze,
chciałbym przypomnieć ławnikom,
że za ciosy śmiertelne zadane przez służby grozi dożywotnie pozbawienie wolności.
Już wnosi pan sprzeciw?
Skądże, chcę tylko coś wyjaśnić.
Wysoki Sądzie, decydowanie o karze nie jest rolą prokuratora.
Zgadza się.
Wysoki Sądzie, jako prokurator muszę interesować się wyrokiem.
Bronię martwego człowieka.
Nie możemy zapytać go, co wydarzyło się w nocy z 5 na 6 grudnia 1986 roku.
Nawet jeśli oskarżeni nie chcieli śmierci Malika Oussekine'a,
to ona nastąpiła.
Skoro rozpoczął pan dyskusję,
oświadczamy, że będziemy domagać się uniewinnienia.
Wasza bezwstydność nam nie imponuje.
Zniszczymy cię, Garaud.
Wolałbym umrzeć, niż poddać się wam.
Panowie, proszę!
To oczywiste, że jako zwolennik pewnej Francji i jej wartości,
obierzesz konkretną linię obrony.
- Pewnej Francji? - Panowie, proszę!
Bawisz mnie, Kiejman. Co masz na myśli?
Nie jestem blisko władzy, tak jak ty. Ja stoję po stronie ludzi.
Czy prezydent przyjeżdża,
gdy policjant ginie zabity przez złodzieja?
Proszę przestać! Albo odroczę posiedzenie.
Musimy wiedzieć, z kim mamy do czynienia.
Panie i panowie, musicie wiedzieć, kim jest pan Garaud.
Orędownik obrony koniecznej,
prawnik, który mówi o sobie, że jest rzecznikiem, cytuję:
„prawdziwych Francuzów – piekarza zmagającego się z Maghrebczykami”.
Dość tego!
Zarządzam przerwę.
Nie przyszliśmy oglądać walki kogutów w togach.
Mogę ognia?
Dziękuję.
Co to było?
Proszę się nie oburzać. To się czasami zdarza takim prawnikom.
W ogóle nie o tym mówię.
Dlaczego zabójcy Malika nie są skuci?
Myślałam, że oskarżeni są w areszcie przez cały proces.
Ja też tego nie rozumiem. Pierwszy raz widzę coś takiego.
Specjalne traktowanie, tak?
Nie powinni byli zostać wypuszczeni, by nie wpływać na wyrok.
Ale to decyzja sądu. Nie mamy na to wpływu.
Nieźle się zaczyna.
Proszę się nie zrażać. Po wszystkim, co przeszliście…
Dołączysz do nas?
Nie, zostanę tutaj, dziękuję.
Mój klient
jako jedyny przyznał, że oddał kilka ciosów.
Ale nie możemy pominąć okoliczności i uchybień przełożonych.
Panie i panowie,
to młody, 25-letni mężczyzna, który wykazał się odwagą.
Przyznał się z własnej woli i to jeden dzień po zdarzeniu.
To faktycznie wielka odwaga zakatować nieuzbrojonego mężczyznę.
Przyznaję się do winy.
Wysoki Sądzie, ciąży mi to od trzech lat.
Nie jestem potworem.
Moja narzeczona…
Spodziewamy się dziecka.
Zostanę ojcem.
Nie jestem potworem.
Nie chciałem, żeby umarł.
I nie tylko ja za to odpowiadam.
To spójne ze sprawozdaniem eksperta odnośnie pana Garcii.
Cytuję:
„Nie ma konkretnego problemu, ale jest zestresowany
i z trudem przyznaje się do bezpośredniej odpowiedzialności za wydarzenia”.
Mój klient, 57-letni Jean Schmitt, wyszkolony według najlepszych standardów,
jest wybitnym funkcjonariuszem policji.
Najpierw zwykły policjant, potem członek oddziału motocyklowego.
Jest to niezwykle wartościowy człowiek,
wyjątkowy patriota.
Pan Schmitt wnosi pewną szlachetność do wykonywanej funkcji.
Jego profesjonalizm i dyscyplina
były doceniane przez jego przełożonych,
którzy przyznali mu wynik 19,8 na 20 możliwych punktów.
Trudno o lepszy wynik.
To prawda.
Nikt nie otrzymuje 20 punktów, bo nikt nie jest idealny.
Prawda?
Pan Schmitt, ukochany i szanowany przełożony,
człowiek rodzinny i odważny patriota.
Został także odznaczony Honorowym Medalem Policji.
Przypomnę również, że był on członkiem ochrony generała de Gaulle'a,
oraz – bo może pan tego nie wie, panie Kiejman –
członkiem eskorty motocyklowej prezydenta Mitteranda.
Panie i panowie,
ludzi pokroju sierżanta Schmitta trzeba bronić.
Musimy brać pod uwagę odwagę, poczucie obowiązku
oraz, powtarzam, śmiałość i poświęcenie,
ponieważ, panie i panowie,
to dzięki takim ludziom nasz kraj ma się dobrze.
Są klejem, który trzyma nas razem.
Pracują bez narzekania
i zasługują na nasz szacunek i poważanie.
28 LISTOPADA 1986
Dzień dobry.
Proszę nie myśleć, że to pochopna decyzja.
Wiele o tym myślałem.
Ale najważniejsze jest to, że w głębi serca tak czuję.
Nie umiem tego wyjaśnić.
Jesteś zdumiewającym młodzieńcem.
Proszę wybaczyć to pytanie.
Nie kwestionuję szczerości twoich słów,
ale co na to twoja rodzina?
Mama zrozumie. Sama jest wierząca.
Chodzi o to, że chcę się modlić w języku, który znam,
wierzyć w słowa, które rozumiem.
Poza tym jest to religia kraju, w którym mieszkam.
Nie przypadkiem się tu urodziłem.
Proszę kontynuować.
Mówiłem o tym, że się wspieramy.
Pomagamy sobie nawzajem przetrwać każdy dzień.
Sierżant Schmitt jest dla całego oddziału jak ojciec.
Powinienem powiedzieć „jak starszy brat”, żeby go nie denerwować.
To prawda, że jest prostolinijny, i dlatego wszyscy go szanują.
Jeśli coś mówi, to wiadomo, że wie, o czym mówi.
Nie zadajemy pytań. Ufamy mu.
Ponieważ, Wysoki Sądzie,
zbieranie śmieci po protestach i obrywanie nimi w twarz
to nie jest niczyje marzenie.
Praca policjanta to powołanie,
zwłaszcza w oddziale motocyklowym.
To praca dla ludzi o mocnych nerwach.
Codziennie mamy do czynienia z niebezpiecznymi ludźmi.
Kiedy mamy szczęście mieć sierżanta obdarzonego instynktem,
wiele nam to ułatwia.
Zwłaszcza gdy nasi przełożeni wolą wypełniać tabelki niż pracować w terenie.
Wiele zawdzięczam Schmittowi.
Oskarżanie go o coś, czego nie zrobił, to zła wiadomość dla policjantów.
To znaczy… dla całej policji, oczywiście.
To nic dobrego.
Dziękujemy, panie Giorgi.
Proszę wrócić na miejsce.
Trzeci winny zeznaje na korzyść jednego z oskarżonych!
To jakiś koszmar.
- Rozumiem frustrację. - Nie wiedziałam, że przyjdzie.
I jeszcze ma tupet kryć kolegę.
Musimy zachować spokój. Chcemy skazać tych, których mamy.
Tych, którzy przyszli tu wolni?
- Od rana słuchamy, jak ich chwalą. - Przestań, proszę, nie teraz.
Czekaliśmy trzy lata, by słuchać o superglinach?
Chce mi się rzygać.
Wiedzieliśmy, że będzie ciężko, ale to dopiero początek.
Mamy jeszcze asy w rękawie.
Czekamy na resztę rozprawy i zeznania eksperta.
On dostarczy niezaprzeczalnych dowodów.
Mamy spore szanse, Sarah.
Zaraz doprowadzimy do skazania policjantów.
Rozumiesz, co to znaczy?
Idź do domu. Powinnaś odpocząć.
To dopiero początek.
Nie możesz spać?
Nocny z ciebie marek, jak tata.
Nie możemy świętować przeszczepu szampanem, więc mamy herbatę.
2 GRUDNIA 1986
Na zdrowie!
Dobrze, że oddajesz mu nerkę, a nie wątrobę, co nie?
Prawda!
Podziękowania należą się też mojemu dawcy, Ben Amarowi.
- To prawda! - Za mojego dawcę.
Dzięki.
Taki z ciebie skąpiec, że nie sądziłem, że dasz mi cokolwiek.
Nie liczyłem na to.
- Jesteś mi winny kasę. - Hej, mamo, nie płacz.
Nie płacz, proszę. Nie chcę widzieć, jak płaczesz.
Koniec dializ i szpitali. Niedługo to wszystko się skończy.
To właśnie świętujemy.
Dzięki Bogu.
- Jedzcie, bo będzie zimne. - Nie, nie, nie!
- Mam szwajcarskie czekoladki. - Nie!
- Żartujecie? Spójrzcie. - Nie!
- Klasa. - Nie. Sarah.
„1939. Od ojca do syna”.
- Bez alkoholu? - Bez alkoholu, mamo.
Spróbuję.
Sarah, dla ciebie.
No co? Jedzcie.
- No i co? - Niesmaczne.
- Jak to niesmaczne? - Podajcie msemmen.
Masz, trzeba zagryźć ten smak.
To jak rzucać perły przed wieprze.
Sam jesteś wieprz!
Świętujmy!
Nie, nie! Sąsiedzi zadzwonią po policję!
Nie, mamo, byle nie Indianie.
Dawaj, mamo, co tam sąsiedzi!
Proszę, nie!
Ostatnio robiła to na Dzień Niepodległości.
- Jeszcze raz! - Ej, nie.
Nie chcesz rozmawiać?
Nic nie mówisz?
A co mam mówić? Nie mam nic do powiedzenia.
Nie wiem. Nie zadajesz żadnych pytań.
Udajesz, że nic się nie dzieje.
Bo nie ma już nic.
Mogłabyś zapytać, jak idzie rozprawa.
Trzy lata na nią czekaliśmy.
Wolę nic nie wiedzieć.
Nie oddadzą mi mojego syna.
Nie chcemy, żeby oddali nam Malika.
Chcemy sprawiedliwości.
Wiesz, co myślę o takiej sprawiedliwości.
Ja czekam na Bożą sprawiedliwość.
Ale ten, kto wierzy i postępuje sprawiedliwie,
nie musi się bać niesprawiedliwości ani braku.
Zrozumieliśmy. Ciągle to powtarzasz.
To dziwne. Odwiedzam cię, jem z tobą, a ty ani słowa.
Czuję się, jakbym była z duchem.
Masz rację.
Żyję w świecie cieni.
A ja? Też jestem cieniem?
Nie istnieję?
Zawsze byłam w cieniu.
W cieniu chłopców, moich braci, a twoich synów.
Nie męczy cię chowanie głowy w piasek?
Robię, co mogę, mamo.
Życie toczy się dalej. Ja tu jestem. Ja nie umarłam.
Nie bądź na mnie zła, córko.
Wiem, że tu jesteś.
Na początku nie podobały mi się te krótkie włosy.
I to bardzo.
Ale pasują ci.
Pasuje ci ta fryzura.
Jesteś odważna.
Najodważniejsza z moich synów.
SĄD NAJWYŻSZY
Sprawiedliwość dla Malika!
POLICJA MORDUJE
DLA MOJEGO BRATA MOMO ZABITEGO PRZEZ POLICJĘ W 1985
Sarah Oussekine?
Mogę z panią porozmawiać?
Czego pan chce?
Mam tylko chwilę. Jestem komendant Duruisseau.
Chciałem powiedzieć, że jest mi przykro z powodu pani brata.
I co to niby zmienia?
Nic. To nic nie zmienia.
To, co się stało, to tragedia,
a ja chciałem powiedzieć, że nie pochwalam metod moich ludzi.
Tej nocy byli podekscytowani, nie do powstrzymania.
Wiem też, że dla niektórych z nich to nie był pierwszy raz.
Były już incydenty z młodymi Arabami.
To wszystko?
Lepiej się pan czuje?
Ulżył pan sobie trochę?
Zadane obrażenia nie były bezpośrednią przyczyną śmierci.
Nerki ofiary praktycznie nie działały od ponad roku
i musiały być one dializowane trzy razy w tygodniu.
Ostatnia umówiona dializa była 2 grudnia 1986 roku.
Ofiara ominęła jedną z dializ.
Wie pan, na kiedy była umówiona ta dializa?
Na szóstego grudnia.
Malik Oussekine nie pominął żadnej z sesji.
Mam przypomnieć, dlaczego nie stawił się 6 grudnia?
Dziękujemy, panie ekspercie.
Wysoki Sądzie, chcielibyśmy wezwać na świadka dr Monique Lecomte,
lekarkę medycyny sądowej.
Dziękuję.
Dr Lecomte, proszę mówić.
Ofiara, jak wspominano wcześniej,
cierpiała na ciężką niewydolność nerek.
Obie nerki były wyniszczone
i można było na nich zauważyć serię patologicznych zmian.
Miał także złamany nos, krwiaki…
Przepraszam. Wyjaśnienie dla Sądu.
Załączone zdjęcia są czarno-białe.
Rzadko widuję takie zdjęcia z autopsji.
Czy jest jakiś powód?
Nie jestem odpowiedzialna za zdjęcia.
Jednakże obrażenia odniesione przez ofiarę nie były poważne.
Delikatny już stan tego mężczyzny pogorszyło wiele różnych czynników.
Czy mogę?
Dr Lecomte, proszę opowiedzieć nam o tych czynnikach.
Skoro według pani ekspertyzy
obrażenia nie były poważne,
proszę opowiedzieć o innych przyczynach śmierci 22-letniego mężczyzny.
Musimy wziąć pod uwagę okoliczności.
Po pierwsze, bieg.
To ogromny wysiłek dla kogoś w tak słabym stanie.
Po drugie, emocjonalny szok, stres i strach.
Każdy z tych czynników mógł przyczynić się
do poważnej arytmii serca i doprowadzić do śmierci.
Chce nam pani powiedzieć, że to możliwe, że umarł ze strachu?
Tak.
To możliwe.
Umarł ze strachu?
Nie da się przecież umrzeć ze strachu.
Czy gdybym gonił panią z taką pałką,
machając nią w ten sposób, grożąc pani,
a potem powiedziałbym „Prima Aprilis!”,
mógłbym panią zabić?
To bardziej złożony problem.
Ciosy były przypadkowe. Do tego pani zmierza?
Nie, nie to mam na myśli.
Twierdzę, że agresywne zachowanie miało wpływ na śmierć ofiary.
Była to kombinacja różnych czynników.
Nie umiera się od dwóch ciosów i złamania nosa.
Jeśli wierzyć pani ekspertyzie,
odpowiedzialnym za jego śmierć jest on sam.
Malik.
Dr Lecomte, proszę powiedzieć sądowi wprost:
istnieje bezpośredni związek między obrażeniami i śmiercią ofiary?
Dr Lecomte, powtarzam.
Czy istnieje bezpośredni związek
między obrażeniami i śmiercią Malika Oussekine'a?
Tak.
Dziękujemy, dr Lecomte.
Po śmierci brata słyszałam niewyobrażalne rzeczy.
Ale słabość to już szczyt. To nie był słaby chłopiec.
Miał niezwykłą energię.
Był najsilniejszy z nas.
Kiedy myślę o tym, co mógł osiągnąć…
kim mógł zostać…
robi mi się niedobrze.
To niesprawiedliwe.
Taki jest ten kraj?
Wmawiają nam, że jesteśmy równi,
a przy pierwszej okazji okazujemy się być niczym.
Nie chcemy być kochani.
Mamy gdzieś, czy nas kochacie.
Chcemy tylko być równi. To wszystko.
I to wasze motto: „Wolność, równość, braterstwo”.
Co to niby znaczy?
Nie patrzcie tak na mnie.
Spuśćcie wzrok, jak mnie widzicie.
Dla mnie to wy pobiliście go na śmierć.
Nie patrzcie mi w oczy.
Chciałabym wiedzieć, czemu go zaatakowaliście.
Nie zasłużył na to. Nikt nie zasługuje na coś takiego.
To jest takie niesprawiedliwe.
Niegodne tego, co jest napisane na waszych ścianach.
Niegodne tego, o co walczymy w tym kraju.
To nóż wbity w plecy.
Wysoki Sądzie,
ich wina jest oczywista.
Dlatego proszę, uszanujcie sprawiedliwość,
byśmy mogli chociaż trochę w nią wierzyć.
Bo mój brat zasłużył na sprawiedliwość.
Jesteśmy Francuzami.
A Malik robił wszystko, by się integrować.
Nie mógł zrobić więcej.
Zaszedł bardzo daleko.
Dziękujemy.
Gdybyście znali naszą historię, panie i panowie…
Nic tu po nas.
Nie powinniśmy byli się tu znaleźć.
Zawsze postępowaliśmy, jak należało.
Myśleliśmy, że to już za nami.
Najpierw nasi rodzice, teraz my.
To prawda. Zapomnieliśmy.
Przed śmiercią brata
żyliśmy w stanie błogiej amnezji.
Zapomnieliśmy.
Myśleliśmy, że to koniec.
Nie sądziliśmy, że brat zostanie nam tak brutalnie odebrany.
To zmieniło wszystko, cały mój pogląd na życie.
Jest dla nas przyszłość w tym kraju.
Jest w tym jakiś sens.
Jest jakiś powód.
Bo jeśli nie,
to byłby jakiś absurd.
A tym mężczyznom, którzy tam siedzą, chciałbym powiedzieć jedno:
że w ich żyłach płynie krew, bo są ludźmi.
Mój ojciec tak mówił.
Ale zapomnieli o tym, że Malik też był człowiekiem.
Nie Arabem, nie ciapatym ani brudasem.
Wyrastał na mężczyznę, a oni zabijając go, złamali obietnicę.
Zniszczyli marzenia.
Nie zabili Araba, lecz przede wszystkim człowieka.
Popełnili zbrodnię.
Nie powinni tego ukrywać.
Jestem najstarszy.
Malikowi zastąpiłem w pewnym sensie ojca.
Próbowałem go wspierać,
prowadzić.
Od początku najważniejsze dla mnie było,
by dać mu jak najlepsze możliwości.
Od zawsze wierzę w merytokrację.
Powtarzałem mu: „Możesz, jeśli tego chcesz”.
Ani nazwisko, ani religia nie były dla niego przeszkodą.
Nie.
A już na pewno nie brak pieniędzy.
Chciałem uchronić go od problemów.
Robiłem, co w mojej mocy, by czuł się zdolny do wszystkiego.
Wszystkiego.
Uczyłem go ambicji i wiary w siebie.
I odniosłem sukces, tak sądzę.
Ale przede wszystkim…
on się nie bał.
Był bardzo pewny siebie.
Mój brat był pewny siebie,
a ja byłem dumny z tego, że pomogłem mu zdobyć tę pewność.
I to sobie wyrzucam.
Bo to moja wina.
Bo, chcąc nie chcąc, oderwałem go od rzeczywistości.
Zrobiłem to dla jego dobra.
Chciałem go ochronić.
Dlatego dziś czuję się w pewnym sensie odpowiedzialny za jego śmierć.
Bo to ja nauczyłem go, że w tym kraju jest bezpieczny.
Że jesteśmy silni, że to jest nasz dom.
A przecież w domu jest bezpiecznie.
To twoje schronienie.
Tam jesteś u siebie.
Mój synu.
Tutaj jest dla ciebie za zimno.
Za zimno w tej ziemi.
Dzień dobry, infolinia Air France. W czym mogę pomóc?
Dzień dobry. Chciałbym kupić bilet na przyszłą środę.
Do Toronto.
Proszę zaczekać.
Odlot o 14.40 z lotniska de Gaulle'a.
Przylot na lotnisko Pearson w Toronto
o 16.30 czasu lokalnego.
Czy to panu pasuje?
Tak.
Bilet powrotny?
Nie, w jedną stronę.
WOLNOŚĆ RÓWNOŚĆ BRATERSTWO
Panie Garcia, jakie rozkazy dostał pan tamtego dnia?
Wiedzieliśmy tylko, że w okolicy są zamieszki.
Że studenci narobili szkód dzień wcześniej.
Powiedziano nam, że są wściekli i że mamy ich energicznie rozpędzić.
Tylko tyle wiedzieliśmy.
Wiemy, że oddział motocyklowy miał działać odstraszająco,
oraz że widząc motocykle i pałki,
protestujący powinni sami się rozbiec.
Pozwolę sobie wyjaśnić, że mój klient oraz wielu z jego kolegów
rzadko mają do czynienia z układnymi protestującymi.
Rozumiem, ale istnieją zasady.
Policjanci to nie drapieżniki wypuszczone na polowanie.
No właśnie.
Jeśli zasady nie są dostatecznie jasne, co mamy z tym zrobić?
Panie Garcia…
choć wyraził pan swój żal co do przebiegu wydarzeń
oraz przyznał się pan, cytuję:
„do oddania dwóch czy trzech ciosów w klatkę piersiową”,
zauważyłem, że w jednym z zeznań mówił pan o skuteczności.
Uważa pan, że był skuteczny?
Uważam, że spełniłem oczekiwania.
Czy tego dnia otrzymał pan rozkaz użycia pałki obronnej?
Tak.
Do obrony czy do ścigania i bicia ludzi?
Wszyscy używaliśmy ich w ten sam sposób.
Zadam panu pytanie, panie Garcia.
Jak odróżnić protestującego od osoby, która wraca późnym wieczorem z koncertu?
Osoba, która nie ma nic na sumieniu, nie ucieka przed policjantami.
Jeśli ktoś ucieka, z miejsca staje się podejrzanym.
Taka osoba może być groźna, niebezpieczna, może mieć przy sobie nóż.
Panie Garcia, czy czuł się pan zagrożony?
Wysoki Sądzie, mogę?
Chciałbym coś sprawdzić, jeśli to nie problem.
Proszę podać oskarżonemu kask z przyłbicą, kominiarkę i pałkę
ze stołu na materiał dowodowy.
Proszę założyć kominiarkę i kask.
Proszę wziąć pałkę i odwrócić się, by każdy mógł pana zobaczyć.
Czy stojąc z tym wszystkim naprzeciwko nieuzbrojonego chłopaka,
naprawdę może się pan czuć zagrożony?
Dziękuję.
Powtarzam: mój klient, Jean Schmitt, nie oddał żadnych ciosów,
nie wszedł do budynku i nie powinien siedzieć w ławie oskarżonych.
Nie był w stanie działać.
To on jest tutaj ofiarą.
Sierżant Schmitt został trafiony kawałkiem bruku w klatkę piersiową.
Spadł z motocykla i był w ciężkim stanie.
Panie Schmitt, proszę opowiedzieć o tym trafieniu.
Nic z tego nie pamiętam.
Oberwałem dużym kawałkiem bruku i byłem zamroczony od uderzenia.
Oszołomiony.
Zostałem trafiony tutaj i spadłem z motoru z rozłożonymi rękami.
Nie mogłem się pozbierać. Myślałem, że to koniec.
Oparłem się o samochód i…
Widziałem kolegów stojących pod budynkiem, a potem zapadła ciemność.
To jest ten kawałek bruku.
Aby sąd mógł zrozumieć wstrząs,
jakiego doznał mój klient, i częściową amnezję, którą spowodował.
Panie i panowie,
ten kawałek bruku waży 1,78 kilograma.
Podniósł go jeden z kolegów Jeana Schmitta.
A jednak nie figuruje on w aktach.
To bardzo dziwne, panie Garaud.
Mógł zostać zabrany z dowolnej budowy.
Proszę, oto dowód.
Zebrałam go dziś rano.
Oczywiście oddam go Zarządowi Dróg Publicznych.
Niezaprzeczalne jest, nawet jeśli to nie był ten kawałek,
że mój klient doznał wstrząsu.
Mamy na to zaświadczenie lekarskie,
które przyznało mu 8% tymczasowej niepełnosprawności.
Schmitt był oszołomiony i osłabiony,
o czym mówił i co potwierdzili jego koledzy.
Ciekawe, że bruk spadł z nieba.
Teraz lepiej rozumiem stwierdzenie „wybrukowane kłamstwami”.
Na ulicy Racine'a nie ma przecież bruku.
W okolicy była budowa, ale na końcu ulicy Monsieur-le-Prince,
do tego zastawiona barierkami.
Ten popis obrony jest szokujący.
Pan Schmitt twierdzi, że został zraniony,
nie wszedł do budynku i, co za tym idzie, nie pobił Malika Oussekine'a.
Może nareszcie dowiemy się, skąd wzięła się tam jego broń.
Panie Schmitt?
- Nie rozumiem pytania. - Jest bardzo proste.
Jak pańska broń znalazła się w budynku, do którego ponoć pan nie wszedł?
Mówiłem. Nie pamiętam.
Ale powiedział pan Wydziałowi Wewnętrznemu,
że zgubił ją pan podczas interwencji na klatce schodowej,
czego teraz, przed sądem, się pan wypiera.
Przesłuchiwali mnie przez dwa dni.
Nie wie pani, że Wewnętrzni potrafią wymusić wszystko?
To skąd mamy wiedzieć, które zeznania są prawdziwe?
Sugeruje pan, że przesłuchania Wydziału Wewnętrznego są niewiarygodne?
Powiedzmy, że potrafią wywrzeć presję.
Czy był pan świadomy, że zgubił pan broń? Tak czy nie?
Nie wszedłem do tego budynku. Tylko do niego podszedłem.
Koledzy byli w tarapatach, a ja zorientowałem się, że nie mam broni.
Przeszukaliśmy ulicę, chodnik,
a potem jeden z kolegów, Giorgi, znalazł ją na klatce schodowej.
Zauważył, że do budynku wszedł mężczyzna, który miał ją w kieszeni.
- Wraca panu pamięć. - Mój klient nie jest winny.
Nie zastraszajcie go.
Powtarzam: nie było go w tym budynku.
Nie mam nic do dodania.
Słuchamy pana, panie Bayzelon.
Wieczorem byłem w kinie z przyjacielem
i wracałem do domu.
Mieszkałem na trzecim piętrze w budynku przy Monsieur-le-Prince 20.
Nie wiedziałem, co się działo tamtego wieczora.
Było całkiem spokojnie.
Nagle usłyszałem dźwięk motocykli.
Ludzie zaczęli uciekać, a ja się przestraszyłem.
Też zacząłem uciekać.
Ostatnie klika metrów przebiegłem.
W pośpiechu wpisałem kod do budynku,
otworzyłem przeszklone drzwi i je zamknąłem.
I wtedy przez szybę zobaczyłem…
zobaczyłem twarz Malika.
Był przerażony.
Miał szeroko otwarte oczy.
Otworzyłem mu. To działo się bardzo szybko.
Wpuściłem go i w momencie, gdy miałem zamknąć za nim drzwi,
bo chciałem zapewnić mu schronienie…
Może było to…
o pół sekundy za wolno.
Może to pół sekundy przesądziło…
Nie byłem dość szybki.
Jeden z policjantów wsunął pałkę między drzwi.
Zablokował je.
I choć trzymałem je z całej siły,
byłem za słaby.
Nic nie mogłem zrobić.
Nie byłem dość silny.
Policjanci rzucili się na niego.
Zaczęli okładać go pałkami po głowie.
Nie, nie!
Zostawcie mnie! Błagam!
Stałem tam jak sparaliżowany.
Doskonale to pamiętam.
Malik biernie znosił ciosy.
Zrobił jeden ruch – osłonił głowę.
Krzyczał, powtarzał:
Zostawcie mnie! Nic nie zrobiłem!
Malik zsunął się po ścianie i upadł na ziemię.
A oni dalej go bili.
Ciosy były agresywne i nieprzerwane.
A potem policjanci wyszli.
Na ziemi leżała broń. Podniosłem ją.
Ledwo ją podniosłem, gdy dwóch policjantów wróciło do budynku.
Zabrali mi broń i zaczęli mnie bić…
tłukli mnie po głowie, twarzy i brzuchu.
Potem wyciągnęli mnie na zewnątrz.
Malik został w budynku.
Już się nie ruszał.
Jeśli mamy wierzyć w argumenty obrony,
Malik Oussekine był lekkomyślnym chorym,
który wpadł na policjantów w złej kondycji,
zdenerwowanych i pozostawionych samym sobie.
Jeszcze tego brakuje, by sądzić kogoś za to, że dał się pobić na śmierć.
Ale pamiętajmy, że ci policjanci byli na ulicy,
na której nie powinno ich być.
Na którą nie zostali skierowani przez przełożonego.
Arbitralnie ścigali kogoś,
kto nie zachowywał się agresywnie w stosunku do policjantów.
Gonili go do prywatnej posesji,
klatki schodowej budynku, choć nie mieli do tego podstaw.
Takie są fakty.
Proszę, panie i panowie, byście podjęli odpowiedzialną decyzję,
bo trywializowanie tej zbrodni to najgorsze, co można zrobić.
To jak odmówienie Malikowi pogrzebu.
Nie możemy pozwolić młodym wierzyć, że społeczeństwo jest niesprawiedliwe.
Ta decyzja pozwoli pojednać młodych ludzi i nasze instytucje.
Musimy pojednać obywateli i policję poprzez przykładną decyzję,
aby wszyscy wiedzieli, że nikt, ale naprawdę nikt, nie jest ponad prawem.
A rodzina Oussekinów
otrzyma odszkodowanie, na jakie zasługuje.
Dziękuję.
Panie i panowie, przed sądem nie staje dziś policja,
lecz dwaj mężczyźni, którzy są policjantami.
Każdy, kto dzierży władzę, będzie jej nadużywał.
Póki nie postawi mu się granic.
Nie możemy zaprzeczyć, że palone drewno jest kruche,
ale nie powinniśmy też ignorować roli zapałek.
Ciosy oddane przez policjantów to zapałki.
Bez nich, panie i panowie,
wątłość ofiary nie wystarczyłaby, żeby doprowadzić do jej śmierci.
Podczas wojny domowej,
rzuceni na front bez konkretnych rozkazów,
czemu ci dwaj policjanci mogli być nieposłuszni?
Ich jedyną winą było stawienie się na służbę.
Panie i panowie, mówię wam…
jeśli skażecie tych, którzy was chronią,
oni przestaną was chronić.
Oni chronią was.
Nie nas.
Dziękuję.
Proszę wstać! Sąd idzie!
SPRAWA OUSSEKINE'A
Proszę usiąść.
Wznawiam rozprawę.
Niech oskarżeni wstaną.
Po naradzie
ława przysięgłych uznała oskarżonych winnymi
zarzucanego im pobicia ze skutkiem śmiertelnym,
biorąc po uwagę okoliczności obciążające:
czyny te zostały popełnione przez policjantów,
którzy działali bezpodstawnie podczas pełnienia obowiązków.
Wyrok.
Sąd skazuje pana Schmitta na pięć lat pozbawienia wolności w zawieszeniu,
a pan Garcię na trzy lata pozbawienia wolności w zawieszeniu,
biorąc pod uwagę okoliczności łagodzące.
Sąd nakazuje także, by wyrok pana Garcii
nie figurował w kartotece policyjnej.
To wszystko w tej sprawie.
Dziękuję.
Dziękuję panu.
Dziękuję.
Sarah Oussekine! Co znaczy dla pani ten wyrok?
Że jeśli nosisz policyjny mundur,
możesz zabić kogo tylko chcesz i nie ponieść kary.
Ale głównie myślę o mojej mamie.
Wrócę do domu i powiem jej:
„Zabójcy Malika są na wolności”.
Wyrok ogłoszony przez Sąd Karny w Paryżu
może zostać precedensem w innych sprawach,
w które zamieszani są funkcjonariusze policji na służbie.
Bez sprawiedliwości nie ma pokoju!
Broniąc rodziny Oussekinów,
chciałem także bronić zasady –
obrony demokracji.
Przemoc to coś, czemu demokracja musi przeciwdziałać.
Rodzina Oussekinów nigdy nie pragnęła zemsty.
Nie kwestionowaliśmy postawienia policjantów przed sądem.
Ukaranie tych dwóch policjantów to kwestia zasad.
Dziękuję. Dziękuję, bracia.
4 GRUDNIA 1986
Co za szyk, nie?
Przystojniak. Niech Bóg cię strzeże.
Dzięki, mamo.
Dokąd idziesz?
Muszę coś załatwić. Nie mam czasu.
Nigdy nie masz. Ciągle się spieszysz.
Spokojnie, przyjadę w weekend.
Zawsze tak mówisz. A frytki? Kto je zje?
Zrobiłam je dla ciebie.
- Ty, mamo. Ty je zjedz. - Bez ciebie to nie to samo.
Mamo.
Wiesz, że nie zawsze tu będę, synu.
Przestań, mamo.
Wezmę jedną.
Napisy: Monika Malesza