Nie zaprojektowano mnie do poruszania się po nierównym gruncie.
I nie kierujemy się w stronę Sanktuarium 573.
Protokół opracowany przez Cadmusa nakazuje nam wrócić i czekać,
aż będziesz mogła dołączyć do ludzi.
Żeby do nich dołączyć, muszę ich znaleźć.
Dlatego Tułek zabiera nas do Lakus, gdzie kupił naszywkę Dynastes.
Rany! Patrzcie na to.
Za co?
Niczego nie dotykaj i nie wąchaj.
A tym bardziej nie próbuj.
Tułku, nie zjadłabym tego.
- Nie nazywaj mnie Tułek. - Dobra.
Wydaje się pan sfrustrowany zachowaniem nastolatki.
- Pomocy! - Zaraz.
- Słyszeliście? - Co?
- Pomocy! - Co znowu?
Ktoś woła o pomoc.
To te głosy w twojej głowie.
- Omni, czy ktoś ma kłopoty? - Brak sygnału dźwiękowego.
- Pomocy! - Ja go słyszę.
- Evo! - Mamusiu, gdzie jesteś?
Pomocy!
Mamusiu, boję się!
- Już dobrze. - Pomocy!
Co ty robisz? To młody piaszczowiec.
Nie zbliżaj się.
Woła o pomoc. Nie słyszysz?
Słyszę tylko grzechot, którym przywołuje matkę.
Jeśli jest w pobliżu, to kaplica.
Wciągnie cię pod ziemię i pożre wątrobę.
Widzisz to tutaj?
Wnyki Bestiila. Z lokalizatorem. Zastawił je na ciebie.
Nie zbliżaj się.
- Mam cię chronić. - Idź sobie!
- Mamusiu! - To dziecko. Pomogę mu.
Skoro tak bardzo chcesz zginąć, to najpierw mi zapłać.
Nie przeszkolono jej do tego.
Zobaczymy, czy szybko łapie.
Może zginąć.
To jej da nauczkę.
Nie pochwalam pańskich metod.
- Pomocy, boję się. - Już dobrze.
- Tu jest potwór. Mamo! Boję się! - Nic ci nie zrobię.
Zabierz szczypce.
Pomogę ci.
Zabierz szczypce.
Tak. Dobrze.
No dobrze. Pokaż mi to.
Już prawie, prawie.
Bestiil. Wiejemy.
Nie! Prawie się udało.
Nie!
Kryć się.
- Ale nie możemy… - Już!
Eva?
Pomocy! Boję się!
Pomocy! Mamusiu! Pomocy!
To okropne.
Porwał dziecko.
Lepiej młode piaszczowca niż ciebie.
W POSZUKIWANIU CZARLA
Proszę. Lakus.
Robi wielkie wrażenie.
Piękne.
To jest…
Może inni też tu są?
Nie. Bestiil na ciebie poluje.
Ty i maszyna musicie się ukrywać.
To tradycyjny strój lakuski?
Nie. Wyglądacie idiotycznie.
Na szczęście to dzień wyścigów.
- Wyścigów? Jakich? - Rybojąków.
Może nikt nie zauważy wnerwiających zamiejscowych.
Mówię o was.
Chodźmy.
Dobra, niezborny musi zostać.
- Rynek jest zatłoczony. - To niesporczak. Poproszę.
Jak już sobie magicznie gadacie w twojej głowie,
przekaż mu, żeby nie właził do wody i nie jadł ryb.
Poczekaj na nas nad wodą.
Nie jedz ryb.
Nie zjem pysznych rybć. Ale kąpieli sobie nie odmówię.
Co ja mówiłem?
Powiedział, że nie zje ryb.
Widzę pyszną rybcię, ale jej nie zjadam.
To tutaj kupiłeś tę naszywkę?
Patrzcie! Widziałam to na zdjęciach!
To stary rower. I lampa! Patrzcie na te znaki!
Jak w filmach szkoleniowych!
Pałac złomu Przydatka.
ZAMKNIĘTE
Złomu? Oszczerstwo! Posłucha mnie.
Prezentuje się egzotyczne kurioza pochodzące z każdego zakątka Orbony.
Przedstawia się Przydatka, ulubionego antykwariusza królowej Ojo.
- Sprzedawcę antyków… - Daruj sobie.
- Ona nie chce nic kupować… - Życzy się miłego dnia.
Czekaj! Przyszłam po coś.
Doprawdy? Zaprasza się. Rozejrzy się ze spokojem.
Muzyka!
Przydatek ma wiele unikatów, które może sobie zakupić.
Na przykład to.
Berło starożytnej królowej, jaśnie Ręcznej Trzepaczki.
A to sól i pieprz.
Dwa wymarłe maleńkie stworzenia,
które oddychają przez dziurki w czubkach głów.
Co się spodobało w sklepie Przydatka?
Muszę wiedzieć, skąd to wziąłeś.
Naprawdę czegoś chce.
Informacji.
Tak. Zabytek z czasów dynastii Dynastes.
Przydatek chętnie powie, skąd to wziął.
Za 500 szelaków?
- 500? - To dużo?
- 300. - Mamy tyle?
Ona tyle nie ma.
OTWARTE
Ostateczna oferta Przydatka.
Wróci jutro, jak zdobędzie zapłatę.
Przydatek otwiera o świcie,
gdy kończy dobijać interesy w Pałacu Królowej w Solacium.
Przydatek życzy miłego dnia
Jesteś w Lakus, więc daj mi omnipoda.
Dopiero jak się dowiem, skąd wziął tę naszywkę.
Co? Nie taka była umowa.
Kiedy się tego dowiem, dostaniesz omniego.
- Skąd ja wezmę 300 szelaków? - Możesz obstawić wyścig.
- Nie pochwalam hazardu. - Ja również.
Można obstawiać wyścig ryboptaków?
Rybojąków. Wyścig przyciąga tłumy.
Mój prawuj Budu Obidu
szedł kiedyś dziesięć dni, aby zobaczyć wyścig.
A mierzy tylko metr.
Był zapalonym hazardzistą.
Tak stracił drugą stopę.
- Mogłabym wygrać 300 szelaków? - Jasne.
Prawuj Obidu zdradził mi swój patent na wygrywanie.
Zawsze obstawiaj zwycięzcę.
Się wie.
Obstawianie zawodów. Nieokiełznany tłum.
Nie tak cię wychowałam.
- To niedobrze. - Panie Kitt.
Zaufaj mi, poradzę sobie.
Witajcie na dorocznym wyścigu rybojąków.
Tradycyjnym, wyjątkowym widowisku miasta Lakus.
Publiczność dziś dopisała.
Przepraszam.
- Kto następny? - Przepraszam.
Cześć!
Chcę wygrać 300 szelaków.
A kto by nie chciał? Moment.
- Co zastawiasz? - Tę oto maszynę.
- To moje! - Nawet obstawiając Zrzędę
dostaniesz za to maks 50.
- Następny. - Ale…
- Nic więcej nie mam. - A ta maszyna?
- Słucham? - Mam zastawić Mat?
Mnie pasuje.
Chyba że masz coś innego.
No tak.
A ta wielka maszyna?
Co ty wyprawiasz?
Z najwyższej półki. Posiada wszystkie funkcje.
Dobrze, przyjmuję zakład.
Wszystko na Starą Zrzędę?
- Tak jest. - Co ty robisz?
- Spokojnie, Mat. Zaufaj mi. - O nie.
- Nie możesz… Eva! - Mam patent na wygraną.
- Pozbywając się jej, też wygrasz. - Nie dotykaj. To nie jest…
Która to twoja zwyciężczyni?
Dobre pytanie.
Nie.
- Ta! - To jest Stara Zrzęda?
Musi tylko uwierzyć w siebie. Na pewno jest szybka.
- Uwierzyć? Ona nie widzi. - Co?
Spójrz na te mętne oczy i łuski wokół powiek.
Zrzęda to patent na przegraną.
Zrzędo? Dasz sobie radę.
Nigdy nie wygrywam.
Ostatnie zakłady.
Za chwilę zaczynamy.
Chciałbym powiedzieć, że miło było znać tę maszynę.
Ale nie było.
Cel wyścigu: hopowoc.
Kto pierwszy złapie przysmak, wygrywa.
Start!
Rybojąki rozpoczęły pierwsze z trzech okrążeń.
Wszystkie idą łeb w łeb, poza jedną.
Stara Zrzęda musiała przysnąć. Jest na szarym końcu.
Będzie dobrze.
Loko prowadzi, goni go Lafi.
Za nimi Gawa i Sin walczą o pozycję. Stara Zrzęda daleko w tyle.
Płynie jak potłuczona.
Pożegnałaś się z maszyną?
Dalej! Dasz radę!
Loko płynie w pięknym stylu. Zapracował na swoją reputację.
Lafi druga, a za nią Sin i Gawa. Zrzęda wolniejsza od wraku na dnie.
Nadal sądzisz, że ją zmotywujesz?
To lepiej zacznij, inaczej maszyna pójdzie na części.
Gawa pokonuje obręcze i zyskuje przewagę.
Pozostały dwa okrążenia, a tłum szaleje.
Zrzęda odbija się od brzegu…
Słyszysz mnie?
- Słyszę. - Super! Pomogę ci wygrać.
Wygrać?
Tak. Wygrać.
Rób, co ci każę.
Lewo.
Sorki. Twoje prawo, moje lewo.
Prawo. Lewo.
Prawo. Lewo. Prosto.
Dasz radę. Góra.
Góra, dół.
Płetwy w górę! A teraz płyń.
W Starą Zrzędę wstąpiły nowe siły.
Nawet ślepej kurze trafia się czasem hopowoc.
Skupiam się.
Czy mnie oczy nie mylą? Stara Zrzęda dogoniła Sina!
Nie znam jej.
Loko wciąż na prowadzeniu.
Ale Stara Zrzęda jest trzecia, a to ostatnie okrążenie.
Tak! Tak trzymaj, Zrzędo!
Loko nadal jest najszybszy.
- Lafi wyłożyła się na pierścieniach… - Szybko! Płyń co sił!
Nie cieszcie się jeszcze. Zrzęda dogania Loko.
- Będzie gorąco! - Płyń!
Ostatnia prosta. Idą płetwa w płetwę.
- Dajesz, Zrzędo! - Dam radę.
Czy Zrzęda zatriumfuje? Wyskakuje po hopowoc.
Stara Zrzęda wygrywa!
O tym wyścigu będą mówić potomni.
Wygrałam!
Nie ma łez, są wiwaty!
Stara Zrzęda była… miała farta. Staruszce naprawdę się poszczęściło.
Stara, ale jara!
Trzysta szelaków. Gratuluję.
- Dziękuję. - To było nierozważne.
Zastawić mnie w wyścigu.
Nierozważne, ale jakie fajne!
Od złomowiska uratował mnie łut szczęścia.
Żaden łut szczęścia. To ja pomogłam Zrzędzie.
No weź, udało się, tak?
No dobra.
Masz, na przechowanie.
Jutro rano dowiemy się, skąd jest ta naszywka.
Twoja córka wie, jak wytypować zwycięzcę.
Moja… To nie jest moja córka.
Proszę przekazać Evie, że potrzebujemy noclegu.
Sama jej powiedz.
Możemy się rozbić obok sklepu. Może Przydatek wróci wcześniej…
Bestiil może się tu czaić, prawda?
Potrzebujemy schronienia.
Tułaczowiec.
- Zobacz, kto przyszedł. - Już idę.
Hostio, minęły…
- Całe wieki. Zapraszam. - Dziękuję.
Nie wierzę własnym oczom.
Przepraszam, że bez zapowiedzi.
No coś ty. Nie musisz się zapowiadać.
- Co u ciebie? - Po staremu.
Ponoć Faunas rozkwita.
Dla ciebie to Serce Lasu.
To już nie moja sprawa. Co u was?
Dobrze. Sporo pracy przy rybach, a w domu nie ma czasu na nudę.
Wujek Tułaczowiec!
Już lecą.
Długo to nie zajęło.
- Tęskniliśmy, wujku. - Jaki wujku?
Gdzie byłeś?
- Zapomniałeś o nas? - Co tak pachnie?
- Już starczy. - Nie sprzedałaś ich jeszcze?
- Nie można. - A prezent?
- Magden, nie teraz. - Dobrze.
Nie szkodzi. Zapłacę okup.
- Co dla nas masz? - Zobaczmy. Co lubią potwory? Proszę.
Hopowoc.
Jestem starsza, jest mój.
Wujek dał go mnie.
- Podzielcie się. - Dziękuję, wujku.
Nie ma za co.
Tułaczowiec, stary druhu. Nic się nie zmieniłeś.
Obaj wiemy, że kłamiesz.
- Co cię sprowadza? - Potrzebowały przewodnika.
Mają w mieście interesy.
Kim są twoje znajome?
Znajome? W żadnym wypadku.
To tylko dwie przybłędy. To odpowiednie słowo.
Poznałem je wczoraj.
Jestem Eva z Sanktuarium 573.
Ludź.
Co to ma być?
To jest Mat.
Jestem MAT 06.
Piękny dom.
Dziękuję, 06.
Tułaczowcu, skąd ty je…
Tę znalazłem w hipokwiecie, a tę w obozie Bestiila.
To długa historia, ale są w porządku.
- No pewnie. - I mile widziane.
Oczywiście. Przygotuję miejsca do spania.
Dziękuję, ale tylko dla nich. Ja będę uciekał.
- Co? - Nie idź.
Nigdzie nie idziesz. Zostajesz.
Pierwszy raz odmawiasz mojej pentaki.
Zrobiłeś pentakę?
Pentaka!
Proszę. Prosto z targu. Nasan zawsze zostawia mi najlepsze.
Są naprawdę pyszne.
Mat, dołącz do nas.
Dziękuję, ale to zbędne. Nie jadam.
Ale jest tu dla ciebie miejsce.
Jesteś bardzo miła. I pewnie nie zastawiasz swoich dzieci.
- No pewnie, że nie. - Mat.
W tym domu nie gapimy się na gości.
Prawda, Fiszian?
- Fiszian. - Jasne. Nie gapimy się.
- Masz dziesięć palców u stóp? - Ponoć ludziowie mają.
- Pokażesz? Chcę zobaczyć. - Darius mówi, że ludziowie…
Mniej gadania, więcej jedzenia.
Dziesięć, 100, 1000 palców. Co za różnica?
Masz dziesięć palców?
Fiszian! Jedzcie.
Ty również, Evo.
Jak to się je?
Przepraszam.
Nie. Pokażę ci, zanim pozbawisz mnie oka.
To proste. Weź jedną. O tak. Chwyć za skorupkę u góry.
- Tak? - Ujdzie.
A teraz szybko przekręć. Nie bój się.
- Przekręć! Dobrze. - A teraz najlepsze.
Zdejmij skorupkę i spróbuj.
To jest naprawdę dobre!
No pewnie, to pentaka.
Pentaka! Jemy pentakę!
Nie zostajesz?
Jak mówiłem, powinienem się zbierać.
- Wrócę rano. - Dobrze, że sobie radzisz.
Dzięki za… Dzięki za pentakę.
Tułaczowiec tak już ma. Oczywiście przedtem było gorzej.
Ale przy tobie po raz pierwszy od bardzo dawna jest niemal szczęśliwy.
Kiedyś tryskał szczęściem.
Był najlepszym przewodnikiem w Orbonie.
Kochał swoją pracę i rodzinę.
Co się stało?
Stracił ich oboje.
Tutaj, już prawie jesteśmy.
Tutaj śpię. Czy ludziowie muszą spać?
Tak, oczywiście.
Mat powiedziałaby, że to podstawa przetrwania.
To jest twoja mama? Wszystkie ludziowe mamy takie są?
Nie wiem.
Zdejmiesz palco-ochraniacze?
- Co? - Palco-ochraniacze.
- Chcę zobaczyć palce. - Dobrze, nie ma sprawy.
Dziesięć.
- Dziesięć? - Ale się wiercą.
Mogę je policzyć?
Pewnie. Sprawdź, czy wszystkie są.
Dobra.
Jeden, dwa…
Skąd wiesz tyle o ludziach? Wspominałaś o kimś.
O Darius?
- Zuzi. - No tak. Nie możemy o niej mówić.
Mama mówi, że za dużo papla.
- Siedem, osiem, dziewięć, dziesięć. - Kto to jest?
Masz wszystkie.
Arsjańska mędrczyni. Mieszka w tej chacie.
Była królewską poetką i wróżbitką.
Ale to było dawno.
Teraz opowiada dzieciom bajki.
I sny o ludziach, okropnościach, które krzywdzą tę planetę.
Ale nie możemy o niej mówić.
Omni, wyłącz lokalizator.
Wyłączony.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK TONY'EGO DITERLIZZIEGO
Napisy: Daria Okoniewska