Halo?
Ja…
szukam Darius.
Wcale nie.
Nie szukasz Darius.
Szukasz odpowiedzi.
W POSZUKIWANIU CZARLA
Cześć.
W zasadzie to szukam ludzi.
Ludzi?
Tutaj ich nie znajdziesz.
Jasne, ale pomyślałam…
Wiesz, gdzie oni są? Gdzie ich znajdę?
Milcz.
Pytania zadawaj w czasie przeszłym,
ponieważ odpowiedzi już się wydarzyły.
Nie rozumiem.
Nie „Dokąd idę?”, ale „Skąd przyszłam?”.
Nie „Kogo spotkam po śmierci?”, ale „Kto zmarł, nim go poznałam?”.
Nie pytaj o to, co chcesz wiedzieć.
Pytaj o to, czego nigdy nie wiedziałaś.
Dobra.
Co się stało z tą planetą, zanim została Orboną?
Co się stało z ludźmi?
Wyjątkowo bolesne pytanie.
No dobrze.
Dary darowane za darowane dary.
Dary darowane.
Dar. Dobrze.
Nie wiem, czy mam coś, czego chcesz.
Ależ masz coś, czego chcę.
Zobaczmy.
Gdzieś tu była jedna zapasowa.
Tak. To pewnie ta.
O rany.
Kiedy ją wypełniono?
Co za chwila.
Taka piękna.
Czy jest coś radośniejszego niż narodziny dziecka?
Wybacz. Myślałam, że jest pusta.
Chwileczkę.
Dużo lepiej.
Są w nich wspomnienia?
Radosne wspomnienia.
Abym mogła ich doświadczać, kiedy tylko chcę, kiedy tylko potrzebuję.
I chcesz mojego wspomnienia.
Najszczęśliwszego.
Dobrze.
Zamknij oczy.
Chwyć mocno za rączki.
I pozwól, by wspomnienie samo przyszło.
Zabrało cię do czasów, gdy niczym się nie przejmowałaś.
Gdy czułaś się kochana, bezpieczna.
Wesołych szóstych urodzin. Pomyśl życzenie.
Kiedy wiedziałaś, czego chcesz.
Sala odblokowana.
Mnóstwo dzieci takich jak ty dorasta w podziemnych sanktuariach.
Kiedy się z nimi pobawię?
Kiedy zdasz egzamin, przejdziesz przez duże drzwi
i poznasz swoją rodzinę.
A ty wierzyłaś, że świat jest taki, jaki być powinien.
Co… co to?
Dar darowany. Darowany dar.
Przybyłam na Orbonę z moimi braćmi i siostrą dzięki łasce króla Ojo.
Widział w tej planecie przestrzeń,
którą mogło zamieszkać życie.
Ale ja dostrzegłam rozbicie i aurę katastrofy.
Słyszałam tylko krzyki tych, którzy polegli przede mną.
Odczuwałam tylko ból zbezczeszczonego świata.
Widziałam tylko śmierć. I prześladowali mnie ludzie.
Kim byli? Kto to zrobił?
Ci, których szukasz, pogrzebali świat i samych siebie.
Nie.
Nie! Nie po to tu przyszłam.
Nie oczekuję, że wszyscy docenią moje dary,
ale miej świadomość, że twój wiele dla mnie znaczy.
Ból przeszłości bywa czasem niemożliwy do zniesienia.
Tutaj, wśród moich wspomnień, czuję tylko szczęście.
Pomyśl życzenie.
Mnóstwo dzieci takich jak ty…
Mnóstwo dzieci takich jak ty.
Sanktuaria takie jak to.
O nie. Nie. To niemożliwe.
Zaraz, mogę to wyjaśnić!
Ludzie przez cały ten czas żyli w podziemiach?
Nawet jeden człowiek to za dużo.
Wynoś się, podziemny potworze.
- Ryjący demonie. Ziemska zjawo. - Czekaj.
Wynocha!
Zagrożenie utonięciem. Eva, proszę, zgłoś się.
Eva, zgłoś się.
Eva?
Dzięki, Otto.
Było blisko.
Wydobrzałaś. I nie zjadłem żadnych pysznych rybć.
Prawdopodobnie.
Darius, ona…
Nie. Ona musi się mylić.
Nie smuć się.
Nazwała mnie potworem. Tylko dlatego, że jestem… człowiekiem.
Mieliśmy odbudować planetę, a według niej ją zniszczyliśmy.
A jeśli jestem sama?
A jeśli jestem jedyna?
Nie jesteś sama.
- Dolej mi. - Tułek?
Dobrze.
- Wedle życzenia. - Wiesz, co robić.
Masz rację, nie jestem sama. Naszywka należała do innego człowieka.
Urodzonego w sanktuarium. Muszę poznać jej pochodzenie.
Jeszcze, jeszcze, już. Że też wpakowałem się w ten bałagan.
- Co ja sobie myślałem? - Myślenie jest przeceniane.
- Nie myślałem, prawda? - Ani trochę.
Że nie jestem mądry?
- Najmądrzejszy. - To czemu jestem taki głupi?
Może mądrość cię opuściła.
Chodź no tu.
- Zdradzić ci coś? - Patent na wygraną już znam.
Nie, coś lepszego.
Ona jest człowiekiem?
Okej. Ktoś tu za dużo wypił.
Znam tę minę. Nie wierzysz mi.
Od lat nikt nie widział żadnych ludzi.
Pora zamykać. Zrobiło się późno.
Chociaż ty wciąż pijesz, a ja nie mam dokąd pójść.
- Tułek, co tu robisz? - Nie mów do mnie Tułek.
Oddaj.
Masz i zmykaj.
- Połowy nie ma! - Bo była moja.
Wiesz, że potrzebuję całej kwoty, żeby zapłacić Przydatkowi.
- To krętacz i złodziej! Mylę się? - Nie ufaj typowi w wełnianych portkach.
Ale ta naszywka skądś jest.
Wszystko skądś jest.
Jak mawiał wuj Budu Obidu:
„Żeby gdzieś dojść, musisz skądś zacząć!”.
- A może „nogi maczać”? - Dokąd to?
- Mieliśmy umowę. - Złamałaś ją, więc sam się opłaciłem.
- I tyle? Koniec, tak po prostu? - Po prostu.
Potrzebuję cię. Tylko z tobą dotrę do celu.
Czemu mnie? To nie mnie potrzebujesz!
- Doprowadziłeś mnie tu… - Dla pieniędzy, ze względu na umowę.
Jestem starym włóczęgą, koniec historii. Nie mogę ci pomóc!
Fiszian mówi, że jesteś najlepszy.
Fiszian to papla.
- Hostia powiedziała mi o twojej rodzinie. - O pstro.
Nic o mnie nie wiesz. Przestań gadać i za mną łazić.
- Spadaj! - Przepra…
Gumolekt nie działa?
Ludzki mózg się zawiesił? Umowa dobiegła końca.
Żegnaj.
Jak Przydatek może pomóc? Może numeryczny wskaźnik nudy?
A może urządzenie do sadzenia nasion?
Przyszłam w sprawie tej naszywki.
Z logo firmy Dynastes.
No tak. Logo Dynastes, co?
- Ma te 300 szelaków? - Nie mam.
- Ale co dostanę za 150? - Chwila.
Połowa kwoty to połowa informacji.
- Powiedz, skąd ją wziąłeś. - Na tę połowę jej nie stać.
A może powiem ci, do czego tak naprawdę służą te rzeczy?
Rozśmiesza mnie.
Przydatek jest ekspertem od człowieczych towarów.
Większym ekspertem niż sam człowiek?
Co…
Wita się wyjątkową gościnię. Wybaczy Przydatkowi nieuprzejmość.
Zorganizujmy wymianę informacji.
Ja zacznę. Skąd wziąłeś naszywkę?
Przydatek dostał ją w Solacium w ramach wymiany handlowej.
Solacium?
Przydatka kolej. Są z nią inni ludzie?
Jestem sama. Szukam innych.
Dlatego powiedz, czym jest Solacium.
Solacium to stolica Orbony,
dom największego kolekcjonera z dynastii Dynastes – Zina.
Przydatek sprzedał mu to coś, co ma na dłoni.
Chodzi ci o to? Inny omni.
Może zawierać imiona, daty, ostatnie lokalizacje.
Muszę go zdobyć.
Zin mieszka w Solacium? Jak się tam dostanę?
Jak to? Sama? Nie, to bardzo daleko.
Potrzebuje prowiantu, transportu i mapy.
Przydatek jedną tu ma.
Popatrzmy… Leżała gdzieś…
No tak, jest tutaj.
Podejdzie, zobaczy.
Przydatek chce pomóc. Zawsze pomaga.
Co? Wnyki Bestiila?
Wkrótce tu przybędzie.
I wkrótce człowieczek zobaczy Solacium.
Bo zostanie tam przewieziony jako towar.
Przydatek wczoraj słyszał, że człowiek wymknął się Bestiilowi.
Zin jest z tego powodu bardzo niezadowolony.
Miała być perłą jego kolekcji.
I jednak nią zostanie.
To Bestiil. Szybciej niż sądziłem.
Bestiil! Tutaj! Do człowieka to tędy.
Przypomni Zinowi, kto pojmał człowieka.
- Ja. - Ty.
Oczywiście, że ty. Przydatek był tylko pośrednikiem.
Nie w sklep Przydatka.
Wie, ile to kosztuje?
Przestanie, proszę.
Żartujesz sobie?
Rujnuje moje życie! Przestanie!
Ale Przydatek dostanie zapłatę?
Mat, musimy uciekać.
Gdzie byłaś? Martwiłam się.
Bestiil mnie znalazł.
Musimy uciekać do Solacium.
- Gdzie to jest? - Wszystko w porządku?
- Gdzie byłaś? - Bestiil znalazł Evę.
- Bestiil? Niedobrze. - Boję się go.
Nie, spokojnie. Nie wie, że tu jestem.
Widziałam się z Darius.
- Darius? - Chciała zobaczyć twoje palce?
Co ty wyprawiasz?
Pomożecie mi w kuchni.
Posłuchaj mnie.
Według Darius ludzie zniszczyli planetę i już ich nie ma, ale to niemożliwe.
Gdzie są dzieci z sanktuariów?
Powinnam była trzymać się protokołu i nie opuszczać sanktuarium.
Przydatek sprzedał omnipoda komuś z Solacium. Nazywa się Zin.
Tak się dowiem, gdzie oni są.
- Bestiil cię nie śledził? - Nie.
Więc najlepiej zostać tutaj.
Tutaj? Nie ma mowy.
Omnipod. W Solacium.
Naszywka, teraz omni i to. Znalazłam to w Sanktuarium.
„Eva, znajdź mnie”.
Ktoś mnie szuka. Muszę się dostać do Solacium.
- Dość! Nie jedziemy do Solacium! - Nie chcesz, bym znalazła rodzinę?
- Przede wszystkim mam cię chronić. - Nie musisz już tego robić.
Twój egoizm świadczy inaczej.
Mój egoizm?
Zastawiasz mnie. Wymykasz się. Jesteś nierozważna i to się źle skończy.
Zostajemy tutaj.
Nie! Nigdzie nie zostaję.
Ktoś chce, żeby go znalazła. Nie powstrzymasz mnie.
Jako MAT mam ci pomagać i cię chronić.
Właśnie! Jesteś multizadaniowym automatem towarzyszącym.
Nie jesteś moją matką. Nie potrzebuję twojej pomocy.
Człowiek tu był.
- Dokąd poszedł? - Człowiek?
Dam ci co tylko chcesz.
Drink na koszt firmy?
- Zamknij dziób. - Nie musisz tam iść.
- Możesz się napić. - Za dużo gadasz.
Bestiil.
Kogo ja widzę.
Ponoć chcesz mnie zabrać do Solacium. Oto jestem.
Proszę, proszę.
Cześć, człowieku.
Coś tak kruchego nie powinno tak chojrakować.
Może dlatego jesteś ostatnia z gatunku.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK TONY'EGO DITERLIZZIEGO
Napisy: Daria Okoniewska