W POSZUKIWANIU CZARLA
Nikt nie umknie Bestiilowi, najlepszemu myśliwemu w Orbonie.
A już zwłaszcza żałosny człowieczek.
Trzymaj dziób na kłódkę przy doradcach królowej
albo sam ci go zamknę, jasne?
Żywy okaz człowieka, zgodnie z zamówieniem.
Siostra Darius się myliła.
Ludzie nie wyginęli.
- Podziemna zjawa. - Ryjący demon.
- Gdzie to znalazłeś? - Ja wiem, bracie Lorok.
W głębokiej dziurze. Ryło w ziemi za pomocą wysuwanych pazurów.
- Tak? - Mniej więcej. Wytropiłem ją w Lakus.
Paskudztwo.
Tak, paskudztwo. Gładka skóra, paciorkowate ślepia.
I ten zapaszek.
Odpychający.
Nie zbliżaj się.
To niebezpieczna, nieprzewidywalna rasa,
ale nie mogę się doczekać, aż ją zbadam.
- Prawdziwy człowiek. - Wasza Wysokość.
Proszę odwrócić wzrok. Grozi pani stopienie mózgu.
Stopienie mózgu?
Jak się ochronić, Zinie?
- Ty jesteś Zin? - To mówi.
- Masz omnipoda? Gdzie on jest? - Dziób.
Straż!
Puszczaj!
Odstaw ją.
Zabierz stąd tę paskudę.
Samą obecnością zagraża królowej.
Wypuśćcie mnie!
Dokąd idziemy?
Badałem zagrożone gatunki wielu galaktyk.
Gdzie jest omni od Przydatka?
Gatunek wymiera, bo natura się resetuje, przywraca równowagę.
Nie wymarliśmy. Ja żyję.
Ludzie są wyjątkiem.
Zamiast po prostu wymrzeć, próbowali uśmiercić cały świat.
Od lat zachodzę w głowę, jak takie chuchra mogą być tak groźne?
Informacje. Tego chcesz?
W zamian za omniego powiem ci wszystko o sobie, o ludziach.
Cokolwiek chcesz. Niczego nie zataję.
O nie. Nie rozumiesz, człowieku. Odpowiedzi znajdę w tobie.
A sekcję zacznę od twojej krtani.
Zalecam uniknąć sekcji.
Nie gadaj.
Pomocy! Oślepiło mnie! Nic nie widzę!
Zabierz to!
Straż!
Zabierz tę szkaradę!
Zabierz to!
Gdzie to jest? Musimy to znaleźć.
Lorok nie może się dowiedzieć.
Zabije mnie.
Tak mi cię brakuje.
Nie uwierzyłbyś, co trafiło dziś do pałacu.
Prawdziwy człowiek.
Wywołał spory popłoch. Bardzo za tobą tęsknię, ojcze.
Straż! Tutaj!
- Szybko… - Nie.
- Nie wzywaj straży. - Nie top mi mózgu.
Stopisz mój mózg?
- Co? Pewnie, że nie… - Sprawdźcie dziedziniec.
Znaczy, jeśli nie dasz mi powodu, bo w przeciwnym razie go stopię.
Twój mózg. Jasne?
Strażnicy. Odwołaj ich albo zobaczysz.
Ludzie nie potrafią topić mózgów.
Cicho, nie wydaj mnie.
Straż, jak dobrze. Szukacie człowieka?
Pobiegł tam. Pośpieszcie się.
Dziękuję.
Znaczy, podziękuj sobie za uratowanie własnego mózgu.
Nie żebym chciała posunąć się do topienia,
ale zrobię to, jeśli mi nie pomożesz.
- Widzisz to? - Witaj.
Zin kupił takie coś w Lakus i przechowuje gdzieś tutaj.
Dygnąłbym, jaśnie pani, ale nie potrafię.
Ludzki artefakt.
Przychodzi mi na myśl tylko kolekcja.
- Kolekcja? - Tak, kolekcja mojego ojca.
Drzwi otworzy jedynie królewskie berło.
- To tam? - Tak.
Jak je weźmiemy, uruchomi się alarm?
- Nie. - Zaskakujące.
Chodźmy po nie.
Czemu go nie nosisz?
To skomplikowane.
Jesteś królową.
Pozwoliłeś temu uciec. To niedopuszczalne, Zin.
Nie, filarowcy w tej chwili przeszukują pałac, bracie Lorok.
Wkrótce to złapią. Nie ma powodu do zmartwień.
Wszystko mam pod kontrolą.
Nie jestem głupi. Nie czujesz tego?
Nie. Znaczy, tak… A ty czujesz?
Cuchnie, jakby dopiero co tędy przechodziło.
Zapewniam, że wkrótce trafi do swojej klatki.
Oby tak było, bracie Zin. Inaczej ty trafisz do klatki.
Pasuje ci.
Tutaj nic ci nie grozi.
Kolekcja ludzkich artefaktów króla Ojo.
Naprawdę fascynował się ludźmi.
Lorok uważa, że zatruwają umysł i przez nie mój ojciec oszalał.
Dlatego trzyma je pod kluczem.
To niedorzecz… nie rozważne z jego strony.
Naprawdę mogą zatruć umysł.
Pokażę ci. O tak.
Czyli omnipod jest w jednym z nich?
Tak. Zin zapewne tu go przechowuje.
- Omni? - Nie wykrywam sygnału.
Dobrze. Zacznijmy od tego.
Piłki. Do rzucania, kozłowania, turlania, kopania, łapania, dryblowania.
Rower. Miałaś taki w Sanktuarium. Tuba. Wydaje śmieszny dźwięk.
Odtwarzacz. Stereo!
Polaroid… z lampą błyskową.
Ale wielki.
Możesz go odwołać?
Pamiętasz? Topiony mózg.
- Królowo? - To Czip.
- Czip? - Tak.
Ulubieniec mojego ojca.
Wierny tylko jemu.
Nie jest taki jak reszta.
Czip.
Może ściągnie dla nas te górne?
Dziękuję, Czip.
Hej, posłuchaj.
No wiesz, ja nie stopię ci mózgu.
- Nie? - Nie zrobiłabym tego.
No i nie potrafię.
Nie topię mózgów.
Dobrze wiedzieć.
ŁUT SZCZĘŚCIA
Działa.
Ale numer.
Witaj w krainie szczęścia.
Wiesz, co to jest? Jakiś ołtarz?
Nie wiem.
Twój ojciec wiedział o ludziach więcej niż ja.
- Dobra. - Powodzenia.
Kurka. Ale ty masz pecha!
To chyba gra. Ojciec mówił, że ludzie mają wspaniałe gry.
Gra? No dobra.
Zgadza się. To pinball.
Powodzenia.
Naciśnij to. Dobrze.
Tak!
- O tak! - Brawo.
Nie daj się!
Tak, świetnie!
Co robisz tą ręką?
Chcę przybić piątkę. Ludzie tak świętują.
Po prostu dotykamy swoich dłoni.
W ten sposób?
Chyba. Dobrze nam idzie.
- Powodzenia. - Ale zabawa.
Nigdy nie miałam…
Czego?
Przyjaciółki.
- Ja też nie. - Co?
Szczerze wątpię.
Nie, naprawdę. Dorastałam w bunkrze.
Moi przyjaciele byli wymyśleni.
Brzmi dołująco, gdy się to wypowie na głos.
Czasami krzyczę, idąc holem, i udaję, że echo to odpowiedzi przyjaciół.
Przez lata rozmawiałam z moim pluszakiem Migo.
A teraz Szczęśliwy Grosik.
Poszukajmy tego omnipoda, żebyś nie stopiła mi mózgu.
Cieszę się, że mi pomagasz. Jak królowa może nie mieć przyjaciół?
Zostanę nią dopiero, gdy pomyślnie ukończę naukę.
Całe życie trenowałam do czegoś, co może wykraczać ponad moje siły.
Masz większe szanse niż ja. Jesteś nieustraszona.
Bardzo dobrze udaję.
Tymczasem w środku jestem kłębkiem nerwów.
Nie jesteś kępką nerwów.
A ty jesteś urodzoną królową.
Z łatwością przyszło ci rozkazywanie tym olbrzymom.
A ty postawiłaś się Lorokowi i Zinowi.
Grałam potwora, za którego mnie mają.
Może Darius miała rację.
Mój ojciec nie zgadzał się z Darius ani Lorokiem.
Kiedy nasza planeta umierała, ojciec wybrał tę na nasz nowy dom.
Zasiał ziarno, z którego wyrosła dzisiejsza Orbona.
Wyobraź sobie jego zdumienie, gdy odkrył,
że kiedyś istniało tu zaawansowane życie.
Jak myślisz, dlaczego to zbierał?
Ludzie go fascynowali.
Wiedział, co zrobili,
a mimo to wierzył, że byli życzliwi i dobrzy.
Teraz wiem, że miał rację.
Dlatego potrzebuję omniego.
- Chcę odnaleźć swoich. - Mogę ci pomóc.
Złota Rybka.
Złota Rybka?
Ojciec nazwał ją tak po waszym arcydrapieżniku.
Nie widziałam jej, odkąd byłam dzieckiem.
Jeździliśmy nią, kiedy ledwo sięgałam ponad deskę rozdzielczą.
Ojciec chciał mi ją przekazać.
Brakuje ci go.
Tak.
Wsiadaj.
Jest niesamowita.
Orbońska technologia.
W ludzkim pojeździe.
Marzyliśmy o świecie, w którym ludzie i Orbonianie dzielą zasoby i planetę.
Jest twój. Weź go. Pomoże ci odnaleźć swoich.
- Nie mogłabym. - Tego chciałby mój ojciec.
Dziękuję.
Tu są!
Pojmać człowieka!
- Nie. - Nie? Chronisz to monstrum?
To… moja przyjaciółka.
Przyjaciółka? Porwała cię. Cud, że nie stopiła ci mózgu.
- Puszczaj! - Zaraz…
Królowa się tak nie zachowuje.
Okrywasz hańbą tron i swojego ojca.
Nie rozumiesz. Wysłuchaj mnie, proszę.
Spójrz na siebie: miękka, mizerna, bez pazurów, małe zęby.
Zmysły słabe, niedorozwinięte, niedostosowane do otoczenia.
A mimo to twój gatunek zdominował planetę. Lorok chce wiedzieć jak.
Nic o tym nie wiem. Chcę znaleźć omnipoda od Przydatka.
Czyli szukasz drugiego takiego.
- Znowu? - To moje.
Teraz oba są moje.
- Nie jestem twój. - Tak.
Te omni-kłody wspaniale zaprezentują się w gablotach.
Pomóż. Mamusiu, boję się.
Potwór chce mnie dopaść.
Spójrz na mnie.
Pomóż. Boję się.
Nie zbliżaj się z tym do mnie. Stopię twoje organy jeden po drugim.
Organy? A nie mózg?
Wsio ryba. Stopię wszystko.
Przyda się większa dawka.
- Pomogę ci. - Pomożesz?
Ta próżna twarz.
Jakbyś prosił o śmierć w niewyobrażalnej agonii.
Współpraca.
Pomogę.
Przyszłam tylko po omniego od Przydatka.
A że jesteś rozsądną istotą,
to gdy udowodnię ci, co potrafię, nie będę musiała cię krzywdzić.
Udowodnisz. Niby jak?
Piaszczowiec.
Krzycz. Śpij.
Krzyczę. Śpię.
Jego organy wewnętrzne i mózg stopiły się w papkę.
Sam sprawdź.
Założyłabym rękawiczki.
Ojej!
- Czekaj. Uwolnij. - Straż!
Hej! Wracaj tu z omnipodami!
Straż!
Mamy problem w laboratorium!
Straż!
No nie!
Ilu was tu jest?
Muszę się dostać do złotej rybki.
Co?
Gdzie ona jest?
Czip!
Dzięki, Czip!
Wsiadaj. Szybko!
Albo stopię ci mózg.
- Umiesz prowadzić? - Nie!
Uważaj!
- Wywieźmy cię stąd. - Jeszcze nie.
Zin zabrał oba omnipody.
Odzyskamy je.
A co z Lorokiem? Nie chcę wpakować cię w kłopoty.
To nie ja mam kłopoty.
Ty.
- Straż! Pojmać człowieka! - Nie.
- Wasza Wysokość, człowiek jest… - Nie.
Odsuń się. Blokujesz mój tron.
Ten człowiek zatruł twój umysł. To samo spotkało twojego ojca.
Nie wspominaj mojego ojca. Już nie reprezentujesz jego ani królestwa.
Podaj mi moje berło.
- Natychmiast! - Straż.
Królowa jest zarażona. Usunąć ją.
Straż? Pojmać je obie. Natychmiast.
Jestem królową Ojo. Władczynią Orbony.
Podaj mi moje berło.
Zinie.
Przynieś mi omnipody.
Tak, Wasza Wysokość.
No dalej. Zadziałajcie.
Regeneracja omniego ósmej generacji.
Witaj. Zadaj mi pytanie.
Pokieruj mnie do pierwotnego właściciela.
Współrzędne: 40.7128 stopni na północ, 74.0060 stopni na zachód.
- Odległość? - 256 kilometrów.
Przesyłam dane.
Jesteś pewna?
Jak mówiłam, tego chciałby mój ojciec.
Przesyłanie zakończone.
Odezwę się, przyjaciółko.
Dokonasz wspaniałych rzeczy.
Wiem, że znów się spotkamy.
Liczę na to, Wasza Wysokość.
Dziękuję, Czip!
Ziemska zjawa.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK TONY'EGO DITERLIZZIEGO
Napisy: Daria Okoniewska