O, tak.
Evo, ścisz… Co to jest?
Muzyka. Czemu? To dobry kawałek.
- To są takie? - Omni.
- Wykryłem jednostkę MAT 06. - Mat? Tutaj?
Szuka mnie.
Przeliczam trasę. Jedź na południowy-zachód.
Nie będzie szczęśliwa.
- Rozstałyście się w kłótni. - Delikatnie mówiąc.
Zbliżamy się do MAT i wielkiego Ottona.
- Cześć wam. - Eva!
Bałam się, że już cię nie zobaczę.
Nic mi nie jest.
Nigdy więcej tak nie rób.
Dobrze. Przepraszam.
Otto, olbrzymie.
- Bardzo tęskniłem. - Ja za tobą też.
Dobrze cię widzieć.
Nic ci nie jest?
Nie zaprojektowano mnie do tego. Piasek uszkodził system jezdny.
- Nie szkodzi. Mamy Złotą Rybkę. - Złotą Rybkę?
Tak nazwałaś ten pojazd?
Ryby mają skrzela i płetwy. Skąd go masz?
- Nie jest kradziony. - Dziękuję, omni.
Mam ci co opowiadać.
Nie uwierzysz.
A najważniejsze, że znalazłam omniego w Solacium.
Wskazał, gdzie znajdę innych.
To już niedaleko.
Wskakuj, Otto.
Nie lubię go.
Spokojnie.
Eva powinna jechać na Otto.
Nie musisz mnie już nosić. Od tego mamy Rybkę. Jest szybka.
Nie tak jak Otto.
Jesteś superszybki. Zwłaszcza bez pasażerki.
No to w drogę.
Daj mi fory, olbrzymie.
W POSZUKIWANIU CZARLA
Uciekłam tym wielkim strażnikom.
Ojo mi pomogła. Królowa. I dała mi to świetne auto.
Pożegnałam się i pognałam tutaj.
A pan Kitt? Nie ma go z tobą?
Zapomnijmy o nim. Nie można mu ufać.
Mówiłam, ale nie słuchałaś.
Bestiil cię nie skrzywdził?
Nie! Mówiłam, nie musisz się martwić.
Sama dotarłam do Solacium.
Znalazłam omniego. Odkryłam, gdzie są inni.
Radzę sobie. Zaufaj mi.
Możesz mi zaufać.
Ottonowi ulżyło, że nie musi nas już nosić.
Prawda, Otto?
Nie podoba mi się to.
Musimy być blisko. Omni, ile jeszcze?
18 kilometrów.
Evo, spójrz.
Ktoś tam jest.
Człowiek?
Nie śpieszyło się wam.
Co?
Jak nas znalazłeś?
Jestem najlepszym przewodnikiem w Orbonie.
I też mam znajomych w Solacium.
Czemu tu jesteś?
Ciebie też dobrze widzieć.
Bestiil wie, że uciekłaś.
Jeśli ja cię znalazłem, on też zdoła.
Jeśli chcesz znaleźć swoich ludzi, sugeruję nie zwlekać.
Ono istnieje. Ludzkie miasto.
Spójrzcie! Za tym mostem.
Światło. Są tam. Jesteśmy tak blisko.
Co to za smród?
- Otto. - To nie ja.
To ten niebieski śmierdzioch.
To nie Otto. Spójrzcie w dół.
Omni, co to jest?
Kwas siarkowy. Zabójczy.
Rozpuści niemal wszystko.
O nie. Mam alergię na rozpuszczenie.
Spokojnie.
Nie płyniemy. Idziemy mostem.
Sądząc po stanie mostu, nasze szanse na dotarcie do celu…
Niech zgadnę: są zerowe?
W zaokrągleniu.
Poszukajmy innej drogi.
Nie, to pięć dni marszu.
Albo most, albo złapie nas Bestiil.
Ruszajmy, szkoda czasu.
Zostaw pojazd.
Co? Nie.
Tylko martwi noszą bagaż.
- Co to znaczy? - Musimy iść pieszo.
Dobry pomysł.
Mój system jezdny jest uszkodzony.
Mogę nie dać rady.
Możesz pojechać.
Mamy Rybkę.
Ten most jest zbyt zdradliwy.
Gotowe. A ty, Otto?
Wskakujesz?
No dobrze, ruszamy.
Dobrze, poprowadzę was. Jedźcie za mną.
Słuchaj mnie uważnie.
Inaczej czeka was długi lot i szybka śmierć.
- Ufasz mi? - Nie.
- Ja też nie. - Ani ja.
Znajdźmy tych twoich ludzi.
Bardziej w tę stronę.
Powoli.
Lewo. Nie. To drugie lewo.
Jeszcze.
Bardziej w tę stronę. Do przodu.
Na Otto byłoby wygodniej.
Ostro w lewo! Ostrożnie!
Rybka jest bezpieczniejsza.
Mogę cię zastąpić. Chcesz?
Nie, dam radę.
Co ty robisz?
Mat! Rozpraszasz mnie.
Racja. To nie robota dla trzech, tylko dla dwóch osób.
Przewodnika, czyli mnie, i tej, która słucha przewodnika: Evy.
Patrz uważnie na drogę.
Eva, znalazłem coś!
- Ostrożnie, Otto. - Należało do ludzia!
Otto!
Eva!
Już prawie.
Jesteś cały?
Tak.
Musisz uważać.
Ty też stosuj się do własnych rad.
To plecak z sanktuarium.
- Rybcia by go nie znalazła. - Brawo, Otto.
To oznacza, że ludzie tędy szli.
- To oznacza, że dotąd doszli. - Lub są po drugiej stronie.
Hydrożetki. Patrzcie, odżybatony!
Zostawili je dla takich jak ja.
Bezpiecznej drogi nie wytyczają bojaźliwe kroki.
Nadal nie pochwalam pańskich metod.
Jedź dalej.
Zatrzymaj się.
O rany.
O nie.
Droga niekompletna.
Most jest w gorszym stanie, niż sądziłem.
Spoko, to tylko drobna przeszkoda.
Szansa na pokonanie drogi piechotą…
Potrzebujemy planu.
- Żadnych zer. - Nie wynosiła zero.
Była bliska zeru. Proszę się nie wtrącać.
Musi w siebie uwierzyć.
Potrzebuje przewodnictwa, a nie złych rad.
- Musi być wyjście. - Tłamsisz ją!
- Dość tego! - Dobra, myśl.
Dość tego! Jeśli ma przejść
- lub osiągnąć cokolwiek… - Przestańcie! Koniec!
- Pojedziemy po belce. - To zbyt niebezpieczne.
- Musimy spróbować. - Otto nie da rady.
Da, jeśli wsiądzie do Rybki. Jeśli równo rozłożymy ciężar, uda się.
- Prawda, omni? - Właściwie…
Nieważne. Musicie mi zaufać.
Już prawie jesteśmy.
Proszę. Jesteśmy tak blisko.
No dobra.
Wskakuj, Otto. Damy radę.
Nic ci się nie stanie.
- Obiecuję. - Dobrze.
Ufam ci.
No dobrze.
No to w drogę.
Nie ruszajcie się.
Żadnych gwałtownych ruchów.
Tułek, przechylasz auto.
Już prawie jesteśmy.
- Eva! - Trzymajcie się!
- Nie chcę się rozpuścić. - To rampa.
- Czyżby? - Przy dobrej prędkości.
Jako przewodnik wolę chodzić!
- Nie ruszajcie się! - Czekaj!
Nie!
Trzymajcie się!
Eva? Nic ci nie jest?
Nie, wszystko w porządku, Mat.
Jesteście cali? Tułek?
Mam się lepiej niż Złota Rybka.
Otto?
O nie. Przepraszam.
To wszystko moja wina. Obiecałam, że nic ci się nie stanie.
Przepraszam.
Nie chciałam skrzywdzić Ottona, ani ciebie, ani nikogo.
Mat ma rację…
jestem lekkomyślna i niebezpieczna.
Otto jest cały.
Wszyscy jesteśmy cali.
Chcę tylko znaleźć innych.
To wszystko.
Tułku… ja nie chcę być sama.
Wiem, czym jest samotność.
Zbyt dobrze znam ból tęsknoty za domem i rodziną.
Ten sznur?
Spleciony z ich ubrań.
Tylko to mi po nich zostało.
Po twojej rodzinie?
Gisana i Hanno.
Moja żona i córka.
Kiedy je straciłem, straciłem też nadzieję i nie potrafiłem odnaleźć drogi powrotnej.
Ale dzięki tobie ją odnalazłem.
W Lakus powiedziałaś, że tylko ze mną zdołasz dotrzeć do celu.
Uwierzyłaś we mnie.
Zaufałaś mi.
Choć ja sobie nie ufałem ani w siebie nie wierzyłem.
Przepełnia cię nadzieja i nie pozwolę, abyś ją straciła.
Evo, Ottonowi nic nie będzie.
Przepraszam.
Otto, nie masz za co przepraszać.
To ja powinnam przeprosić.
Was wszystkich.
To, co powiedziałam w Lakus… Ja wcale tak nie sądzę.
Nie jesteś tylko robotem.
- Jesteś… - Już dobrze.
Wieje coraz mocniej.
Musimy zejść z mostu, ale nie możemy zawrócić.
Ani iść naprzód. Straciliśmy Rybkę.
Tak, ale nie potrzebujemy Rybki.
Mamy Ottona.
Otto jest lepszy od Rybci.
Możemy na nim poszybować na drugą stronę, ale…
musimy wejść wyżej.
- A jeśli spadnę i się rozpuszczę? - Nie dopuszczę do tego.
Damy radę.
Mamy ciebie i najlepszego przewodnika w Orbonie.
Zgadza się. A to jest ciekawa trasa.
Trzymajcie się liny.
Nie wiem, czy podołam.
Wszyscy podołamy.
Nie martw się, maszyno.
Dobry przewodnik nie zostawia nikogo w tyle.
Otto! Jeszcze tylko trochę!
Tułek! Uważaj!
Panie Kitt, to zbyt stromo.
Trzymaj się!
Uważaj na siebie.
Eva!
Tułek!
Już lecę!
Mam cię.
Dziękuję, Tułku.
Widzicie? Mówiłem, że podołamy.
Dobrze, Otto…
Wyżej nie wejdziemy.
Gotowy?
Gotowy.
Poradzisz sobie.
Dasz radę.
My damy radę.
Wszyscy jechali na Otto.
Udało ci się, Otto.
Nigdy nie idziesz na łatwiznę, co?
Spójrzcie.
EVA, ZNAJDŹ MNIE
CzarLa.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK TONY'EGO DITERLIZZIEGO
Napisy: Daria Okoniewska