Gdzie my jesteśmy?
Kochamy zaskakujące akcje ze Scottem Langiem.
PRODUCENT
Jest prawdopodobnie najbardziej niedocenianą postacią.
Kiedy kręciliśmy pierwszy film o Ant-Manie,
który był jednym z zapowiedzianych przez nas tytułów,
ludzie patrzyli na nas dziwnie, jakby mówili: „Serio?
Zrobicie o tym film?”
PRODUCENT
Nie mieliśmy pojęcia,
czy ludzie przyjdą zobaczyć Ant-Mana.
REŻYSER
Mieliśmy szczęście. Widzowie przywiązali się do Scotta Langa,
myślę, że z tego samego powodu, co i ja.
Tato!
Nie możesz tak się zjawiać.
Chcę być dla niej kimś.
Nie jest genialnym naukowcem ani miliarderem.
Jest zwykłym facetem, któremu trafił się ten kostium,
ta technologia i którego wchłonęło niezwykłe Uniwersum Marvela.
Kiedy zaczynaliśmy przygodę z Ant-Manem, byliśmy odskocznią.
HOPE VAN DYNE / OSA
Zawsze wychodziliśmy po zwieńczonym wielkim finałem
filmie Marvela, opowieści o Avengerach, która rozdzierała ludzkie serca.
Nasze były lekkie, zabawne, słodkie.
Jednak w którymś momencie Ant-Man stał się kluczem do ocalenia wszechświata...
Gdyby dało się wskoczyć do wymiaru kwantowego?
...w Końcu gry.
Myślę, że tego nikt się nie spodziewał
po jego pierwszym filmie.
Idąc za ciosem, zastanawialiśmy się
nad kolejnym filmem o Ant-Manie.
I wtedy wpadliśmy na pomysł: „Wykorzystajmy tę część,
aby rozpocząć fazę piątą”.
Film rozpoczynający fazę piątą to Ant-Man i Osa: Kwantomania.
Ekscytująca było świadomość
że to, co robimy,
prawdopodobnie niejednego zaskoczy.
W stylu: „Nie mogę uwierzyć, że to film o Ant-Manie”.
Cięcie!
Tato!
„Mam pewną radę.
Brońcie maluczkich”.
ZA KULISAMI ANT-MAN I OSA: KWANTOMANIA
Gotowa? Wchodzi Kang.
Gotowa.
Widzisz go.
Potem ją wpycham.
Kamera wcześniej nie zobaczy Kanga. Widzimy Paula,
minę Scotta, nie wiedząc, na co reaguje.
Wpycha ją do środka.
Potem go odrzuca.
I dopiero mamy Kanga.
Zawsze wiedziałem, że wspaniale byłoby stworzyć taki film.
Jako dziecko byłem fanem Fantastycznej Czwórki i Avengerów.
Pamiętam historie,
jak Doktor Doom się kurczył i stawało się jasne,
że tam na dole żyją całe cywilizacje.
To światy w światach, zaludnione.
Czy nie byłoby wspaniale móc w którymś momencie do nich dotrzeć?
To były pierwsze zalążki Kwantomanii.
Wszystko zostało zapoczątkowane w drugim filmie, gdzie...
Mama?
...Janet zostaje ocalona z Wymiaru Kwantowego.
Zasugerowaliśmy, jak tam może być,
że może znajdziemy tam coś więcej niż tylko martwą pustkę.
Jest tam nawet kilka niespodzianek, jeśli zwolnisz tempo
drugiego filmu. Widać coś na kształt subatomowych miast.
To ja.
I ma na sobie ubrania, które musiały się skądś wziąć.
Mieliśmy z tyłu głowy,
że jeśli dotrzemy do Części 3,
to jest punkt wyjściowy,
żeby przejść z drobnych kryminałów na ulicach San Francisco
do obrazu formatu Władcy Pierścieni lub Gwiezdnych Wojen.
To było podłoże dla Kwantomanii.
Mieliśmy świadomość, że ten film zostanie odebrany jako coś odrębnego.
Pracowaliśmy rok nad jego koncepcją.
To najdłużej w mojej karierze w Marvelu.
To, jak zwisa mu kaptur, to super sprawa.
Ledwo mu widać oczy, więc kiedy je odsłonimy...
Zanim pokażemy...
Wielki wpływ na ten film miały
stare książki z lat 60, 70 i 80.
Ich okładki.
Wszystkie pokazywały umęczone światy.
Poza tym uważam, że nie da się zrobić takiego filmu, nie myśląc o Moebiusie.
Albo o Flashu Gordonie.
Przerobiliśmy dosłownie wszystko.
Najlepsza w
kręceniu sequelu
jest możliwość pracy z ludźmi, z którymi pracowałeś wcześniej.
Panuje zażyłość.
Nie jesteście sobie obcy, nie musicie się nawzajem wyczuć.
Jeśli uda ci się dotrzeć do trzeciej części,
oznacza to, że z niektórymi członkami obsady znasz się od lat,
a z tym wiąże się duże zaufanie w kwestii historii, którą opowiadasz.
Ci wspaniali aktorzy są jej filarem,
tak jak wybory, których dokonaliśmy w pierwszym filmie.
Patrzysz na aktorów takich jak Evangeline Lilly, Paul Rudd,
Michael Douglas i Michelle Pfeiffer, która dołączyła w drugim filmie.
To talenty wielkiego kalibru,
aktorzy światowej klasy,
co pomaga sprzedać szaleństwo tego świata.
- Pokaż nam! - Pokaż!
Będziecie zachwyceni. Zachwyceni.
Okaże się.
Scott Lang miał wiele do przetrawienia.
Zaczynamy ten film. Jesteśmy po wydarzeniach z Końca gry.
Teraz, pierwszy raz od wielu lat,
Scott może odetchnąć, trochę odpocząć,
spędzić czas z córką
i cieszyć się obecnością we własnym życiu.
Jednak ten spokój nie trwa długo.
Tato!
Scott jest tatą, do którego dociera, że przypadkowo sprowadził córkę
z sobą do tego świata.
Wtedy stwierdza: „Nie mogę rozegrać tego
tak luzacko jak zwykle.
Muszę chronić córkę”.
Bardzo się starałem dostosować do ujmującej osobowości
i uroku Paula Rudda,
który dodatkowo potrafi sprzedać każdy dowcip i jeszcze go poprawić,
dlatego, że to on.
To jak kemping. Lubimy jeździć pod namiot.
Nigdy nie byliśmy.
Ale chcieliśmy.
W nieskończoność wymyśla różne sposoby podejścia do sceny.
Ciężko pracowaliśmy nad scenariuszem,
szlifowaliśmy go, a potem były zdjęcia.
Ale zawsze coś zmienialiśmy i przeważnie
Paul wpadał na lepszy, zabawniejszy pomysł opowiedzenia tego samego.
Zasługujesz na Nobla.
Ja myślę. Zaoszczędziliśmy 8 dolców.
Tak cię podziwiam.
Dziękuję.
Fajnie było widzieć Evangeline Lilly w roli osoby prostolinijnej, szacownej,
wysoce wykwalifikowanej i wydajnej.
Zaskoczyła mnie tym, jak precyzyjne wygłaszała kwestie.
Była naprawdę wspaniała w tym filmie.
W Kwantowym nie ma pizzy?
Nie. W ogóle nic nie ma.
Możesz o tym ze mną rozmawiać. Jeśli chcesz.
Szczerze mówiąc, było bardzo trudno.
Ponieważ...
Za każdym razem, gdy wracam do Hope, do nowego filmu,
muszę tworzyć ją na nowo,
muszę zgadnąć, kim jest obecnie,
jak się zachowuje, i zadbać o to,
żeby nie wypadła jak całkiem inna osoba.
Jakbym widziała ją przez cienką linię
i mogła wyczuć.
Tutaj możesz trochę jakby dryfować.
- Widzę to wszystko. - Tak, to pole siłowe,
które otacza całość.
- Jasne. - W takim razie
delikatny ruch
i wchodzisz na...
Musisz coś zrobić. Od tego zaczynasz.
Żartowałam na temat pierwszego filmu.
Ona zawsze miała zły humor i kiepskie nastawienie.
Chcesz? On to schrzani, ja naprawię.
Ale przy drugim filmie już wiedziałam, że muszę przestać,
bo była w o wiele lepszym nastroju.
Z każdym filmem zastanawiam się, kim ona jest i jak to zagrać.
I jak się upewnić, że to wciąż Hope.
To było wyzwanie, ale takie wyzwania lubię.
No super.
Szkoda, że Kapcio cię nie widzi.
W Ant-Manie i Osie
Hope sprowadziła matkę z Wymiaru Kwantowego
i była bardzo szczęśliwa.
Myślę, że mogła mieć dziewczęce wyobrażenia
o tym spotkaniu.
Mamusia i ja wszystko sobie opowiemy.
Jak najlepsze przyjaciółki.
Tak bardzo tęskniłam.
Ja za tobą też, bąbelku.
Jednak między poprzednim a tym filmem nie widzieliśmy,
że matka nie była zbyt otwarta.
Nie była taka bliska i wrażliwa.
Nie ruszajcie się.
Była w niej zamknięta cząstka, do której Hope nie mogła się dostać.
To było bolesne.
Hope i Janet musiały przepracować luki w ich relacji.
Więc badasz Wymiar Kwantowy?
I o nic nie pytasz?
Ja próbowałam.
Wiele razy.
Nie chciałaś o tym mówić.
Michelle i ja z wielkim zapałem podeszłyśmy do tej części historii
i poświęciłyśmy wiele czasu na to, żeby wyglądała szczerze.
Nie chciałyśmy jej zbagatelizować.
Nie chciałyśmy, żeby napięcie między nimi wypadło uroczo.
Twierdziłaś, że nic tu nie ma.
Czemu nic nie mówiłaś?
Wyjaśnię to, ale na razie...
- Zaufajcie mi. - Nie potrafię!
Zacząłem się naprawdę ekscytować filmem,
kiedy rozmawialiśmy o Janet.
Janet, o czym on mówi?
Oto powraca historia przemocy Janet.
To Bez przebaczenia w wydaniu Michelle Pfeiffer.
Ile światów zginie,
jeśli się wydostaniesz?
Twój ocaleje.
To film z legendarną gwiazdą filmową,
w którym przeszłość powraca, aby zniszczyć jej rodzinę.
Michelle dodała tak wiele patosu i winy tej postaci.
Nie mogłam go pokonać. Był zbyt potężny.
I co zrobiłaś?
To pierwszy film, w którym naprawdę możemy poznać Janet.
Myślę, że ona się zmaga z poczuciem wyobcowania.
To ciekawe. W poprzednim filmie mój występ było o wiele krótszy.
Cięcie! Świetnie.
Może ostatni plan opuściłam, czując się trochę jak outsider,
bo moja wizyta była taka krótka.
Wracajmy do domu.
Przy tym filmie byliśmy razem
naprawdę długo.
Nawet powiedziałam do Michaela:
„Jestem bardzo szczęśliwa, że przy tym filmie mogłam cię poznać”.
Uczyliśmy się jedno od drugiego.
A Michael jest przezabawny,
bez względu na to, co ma powiedzieć.
Kocham mrówki.
K... kocham mrówki.
Jest w tym coś zabawnego,
w tym, że dostajemy się do Wymiaru Kwantowego.
Robi się z tego wycieczka.
Przy tych filmach odkryłem, jaki Michel Douglas
jest zabawny.
Znasz moją książkę?
Znam do bólu.
Myślę, że publiczność zna Michaela
z seksownych thrillerów,
jego wspaniałego władczego głosu. To niezwykły aktor dramatyczny.
Ale ma też fantastyczny talent komediowy.
Miała pytania.
Nic nie poradzę, że inspiruję ludzi.
On naprawdę należy do śmietanki Hollywood.
Dlatego bardzo się cieszyliśmy, gdy przyjął rolę Hanka Pyma.
40 lat temu wynalazłem modyfikator relacji atomowych.
Co to znaczy?
Zmienia odległości między atomami.
Trzeba było zbudować postać Hanka jako mentora Scotta.
Jednak był szemranym mentorem.
Jestem złodziejem. Dobrym, ale to szaleństwo.
Moralnie Hank ma pewne ciemne strony
i bywa gburem.
Ale uwielbiam energię Michela w tym filmie.
Mrówki by cię uwolniły.
Wiecie co? Spotkanie.
Spotkanie rodzinne.
Przecież trwa.
Żeby omówić to.
Nikomu to nie przeszkadza.
Zaczynamy.
Rozmawialiśmy o tym, kto będzie złym charakterem tego filmu,
i spodobał nam się pomysł skonfrontowania Ant-Mana z potężnym złoczyńcą Marvela.
Ciekawy z ciebie człowiek,
Scotcie Lang.
Pomyśleliśmy o Kangu Zdobywcy,
ponieważ od dziecka byłem jego fanem w komiksach.
To nas zachęciło, żeby Avengera,
który może być postrzegany jako najmniejszy z nich,
wystawić przeciwko temu potężnemu złoczyńcy z różnych światów.
Jesteś Avengerem?
Zabiłem cię już kiedyś?
Co?
Wszystko trochę mi się zlewa.
Widzowie widzieli wersję tej postaci w serialu Loki.
Niesamowite.
Ten, Który Trwa.
To zupełnie inna postać. To wariant.
Ten, Który Trwa to zwariowany gość chowający się w końcu czasu,
i to właśnie jego się boi.
To jest Kang Zdobywca.
To wersja, której boją się wszystkie pozostałe jego wersje.
Boją się tak bardzo, że musieli go wygnać do Wymiaru Kwantowego.
Co to za miejsce?
Kiedy się stąd wydostanę,
będę mógł zająć każdy wszechświat.
Seria o Ant-Manie w MCU ma bardzo przejrzysty etos,
KANG ZDOBYWCA
bardzo wyraźny rytm.
Miałem przyjemność dołączyć do muzyki, która już grała.
Dziś podbijemy wieczność.
Moim zdaniem filmy Marvela są najlepsze, gdy mają złoczyńcę,
który jest postacią przykuwającą uwagę.
Złoczyńcę o jasnym planie...
Ciesz się, że cię potrzebuję.
Złoczyńcę, którego z pewnej strony
potrafisz zrozumieć, nawet wbrew sobie.
Chcieliśmy, żeby Kang naprawdę to ucieleśnił.
Uciekniemy stąd.
Otworzy te drzwi
i zobaczy ciebie.
Jeśli chodzi o kostium,
Kang jest w dużej mierze postacią futurystyczną.
Jest obcy naszej kulturze i światu.
Ma odmienny, wymuskany, futurystyczny urok.
Tak robią zdobywcy.
Palą zepsuty świat.
I tworzą nowy.
To zawsze jest wyzwanie, gdy przenosisz
bohatera z komiksu Marvela z dwuwymiarowej kartki
do żywej postaci w filmie.
Wiele z tych projektów, prawie wszystkie,
miały swój początek w latach 60.
Przyjrzeliśmy się im pod każdym kątem, przyjęliśmy tamten styl.
Jak więc można zrobić ich wersję na miarę XXI wieku?
Biorąc pomysły wizualne z komiksów i sprawiając, żeby wyglądały realnie.
To był chyba najtrudniejszy kostium w filmie.
Koncept narysowano w taki sposób, że nie można było odgadnąć tkaniny,
czy jest twarda, czy miękka, dlatego musieliśmy eksperymentować.
KOSTIUMOGRAFKA
To trzecia wersja naszego rozwiązania problemu.
Peyton bardzo interesował się liniami...
Tą linią.
-Tak. -Zgodnie z komiksem.
Chciał, żeby kołnierz miał ten rozmiar, a linie schodziły w dół.
KIEROWNIK DS. KOSTIUMÓW
Udało nam się to, ale kostium musiał mieć rozcięcia umożliwiające ruch.
Kiedy zaczynaliśmy, przynieśli mi kostium do przyczepy.
Poświęciłem mu chwilę.
A kiedy go włożyłem, powiedziałem: „To jest to”.
W życiu niewiele jest momentów, kiedy mówisz: „To jest to”.
W tym kostiumie drzemie energia.
Dosłownie każe ci stać prosto.
Tak jest zbudowany.
Jest w nim pewien mistycyzm. Kostium jest kultowy.
SCENOGRAF
Trudnym zadaniem
pod kątem scenografii było wyważenie
ilości tego, co znane,
ale nie jest do końca tym, czym myślisz.
Na wczesnych etapach produkcji przyglądałem się
naturalnej fotografii, mikroskopii elektronowej
i starałem się znaleźć kolory i tekstury,
żeby je przenieść, zabrać
z twardej powierzchni technologicznego świata
i dać bardziej organiczne tchnienie.
Nie było łatwo uchwycić tę równowagę.
Zacząłem od wstępnych szkiców,
zebrałem stertę materiałów dla Peytona,
żeby stworzyć nastrój tego świata.
Spójrz w górę. Przeturlaj się.
Biegnie, biegnie, biegnie.
I bam!
Spójrz na niego. Zepchnij go.
Świat, jaki stworzyli, był spektakularny.
Pracowaliśmy z relatywnie nową technologią,
Volume, w której wyświetla się elementy
w 3D na ekranach ustawionych wokół ciebie na planie.
Dzięki temu naprawdę tam jesteś i nie musisz udawać.
To zmienia nasz stan wiedzy o życiu,
ewolucji, naszym miejscu w kosmosie...
Kurczę!
Gość wygląda jak brokuł.
Jeśli korzystasz z Volume,
z punktu widzenia projektowania, trzeba zacząć wcześnie...
Dobra, kochani. Zaczynamy.
...żeby tworzyć cały proces. To trochę jakby przenieść postprodukcję na początek
i połączyć z preprodukcją i produkcją.
W rezultacie na tym robisz zdjęcia,
pokazujesz na kamerze, ile tylko możesz, urealniasz to.
Ponadto mieliśmy niezwykle pomysłowe
postacie z innego świata,
plus ich kostiumy i charakteryzacja.
Naprawdę miało się wrażenie wkraczania
do tego dziwnego, przerażającego i magicznego wszechświata.
Kiedy wejdziemy do naszego...
Michael i Evangeline są tutaj.
Kamienisty facet w tle.
Myślę, że możemy go tu wykorzystać.
Będzie można wyciągnąć go do przodu,
jak dryfujące kawałki skał.
Będzie super.
Największym wyzwaniem w tym filmie było wymyślenie każdego wyglądu,
każdej idei od zera.
Na każdym kroku zastanawialiśmy się:
„Jak w Wymiarze Kwantowym
wygląda to, tamto, kosmici?”.
Nazywamy ich kosmitami, bo do tego terminu,
tego skrótu przywykliśmy.
Ale to błąd.
To zupełnie inny świat i inny sposób
patrzenia na gatunki i życie.
Musieliśmy działać ekstremalnie.
Nic nie powinno być jak w naszym świecie.
To uniwersum powinno być efemeryczne.
PROJEKTANT POSTACI FX
Otrzymywaliśmy bardzo niecodzienne projekty.
To jest Pixel Man, nasz ulubieniec.
Chodziło o to, żeby wyglądał
jak zbiór pikseli dryfujących w przestrzeni,
skoncentrowanych do ciała człowieka.
CHARAKTERYZATORKA
Był tam uroczy gość zwany Kintsugi Man.
Ten miły pan to jeden z naszych kaskaderów.
Wiedzieliśmy, że będzie wykonywał popisy.
Zależało mi na dość mocnym makijażu.
Oczywiście nie mógł mieć czegoś tak delikatnego.
Całkowicie go zasłoniliśmy, miał elementy protetyczne.
Widać, że są nadbudowane,
żeby nadać mu lekko połamany look.
Był też uroczy facet, którego nazywaliśmy Ribbon Man,
ponieważ jego twarz miała wyglądać, jakby się rozwijała.
Narysowaliśmy mu na twarzy coś w rodzaju bandaży.
Potem dodaliśmy wstążki,
ale ich wewnętrzna strona była ciemnoniebieska,
dzięki czemu, patrząc z tyłu,
widziało się jakby wnętrze jego głowy.
Niektórych części nie dało się zrobić fizycznie.
Bardzo trudno byłoby wykonać je ręcznie.
Dlatego stale korzystałem z druku 3D.
To była dla mnie nowość. Robiłem formy 3D, a potem tworzyłem fragmenty,
które miały się łączyć ze skórą.
Chwilami, czytając scenariusz, myślałeś:
„Mam kłopot ze zrozumieniem, o co chodzi w tej koncepcji”.
Potem się w to wkręcałeś i zaczynałeś rzucać pomysłami,
ciągle wymyślać coś nowego.
A potem koncepcja zaczynała żyć własnym życiem.
Dobrym tego przykładem są stery statku Krylara.
Gdzie stery?
Przed tobą.
Co jest grane?
Początkowo nazywano to żelem dielektrycznym.
Stosuje się go do hydroizolacji elementów elektrycznych.
To bardzo lepka, śluzowata galareta,
dla nas tak naprawdę nieprzydatna.
Ale zacząłem mieszać ją z innym materiałem,
udało mi się ją utwardzić i zmienić jej właściwości
i wykorzystać jako materiał protetyczny.
Zaczynamy!
Czasem trzeba zaryzykować, popróbować.
Myślę, że uzyskaliśmy świetny efekt fizyczny.
Dodam, że Michael Douglas był całkowitym profesjonalistą.
Cześć.
Hej. Hej.
Wypiłeś śluz?
Czemu cię rozumiem?
Dzięki śluzowi.
Udało się! Śluz działa!
Veb to ta dziwna klucha z upiornymi rączkami.
Cześć. Jestem Veb. Wypiłeś mnie.
Co?
Niesamowita sprawa, bo to strasznie dziwne.
Potrzebowaliśmy kogoś, kto nada mu życie,
choć to twór grafiki komputerowej.
Chcieliśmy czuć jego osobowość, widzieć jego grę.
Mam dziury.
Już na początku wpadliśmy na pomysł zaproszenia Davida Dastmalchiana
z powrotem do serii o Ant-Manie,
aby wcielił się w inną postać, niż grał
w pierwszych dwóch filmach.
To Kurt. Siedział w Folsom.
Magik od kompów.
-Miło poznać. -Bardzo miło.
Nigdy czegoś takiego nie robiłem.
Jak to miało wyglądać? Jak miałem się w to włączyć?
Czy miałem po prostu usiąść w studiu i użyczyć mu głosu?
Ja chciałem tylko
mieć szansę być na tym planie.
Ale dziura.
Ile masz dziur?
Czy nie wypada pytać?
Ja nie mam dziur.
Kiedy pierwszy raz postawiłem stopę
na planie Wymiaru Kwantowego,
to było jak spełnienie marzeń o kręceniu filmów z dzieciństwa.
Widziałem, jak budowano plan,
widziałem tę wspaniałą wyobraźnię.
Tworzyliśmy marvelowskiego Czarnoksiężnika z krainy Oz,
SCENARZYSTA
co dla mnie było niewiarygodną szansą.
Czytasz w myślach?
Tak. Niestety.
Wszystkie istoty to świnie.
-Nie myśl o tym, dobrze? -Daruj.
Wspaniale się bawiłem, bo mogłem napisać o skrawku Universum Marvela,
które było właściwie nowym terytorium.
Zdejmujecie kaptury... Puszczacie go,
zdejmujecie kaptury i pokazujecie, że jesteście włochatymi,
słodkimi stworami w typie sowy.
Musieliśmy zasiedlić ten świat tyloma stworzeniami,
które tworzyły subkultury i języki.
To było niesamowite.
Za każdą sekundą, która widzisz na ekranie, kryło się tyle przemyśleń,
a ja siedziałem za kamerą i myślałem: „Proszę,
facet brokuł. Pijany.
Mówi językiem brokułowym”.
Jak ci leci?
Z drogi.
Już czas. Za mną.
Chcieliśmy, żeby wszystko było tak krzykliwe,
kolorowe i żywe, jak tylko się da.
Przy tym nie było żadnych zasad, ale trzeba było tworzyć swoje zasady.
Na szczęście mogły one być takie, jakie chciałeś.
Proszę do przodu. Okulary.
- Tak! - Do tyłu.
- Co mamy robić z rękoma? - Trochę do tyłu.
- To, co superbohaterowie. - Tak.
Spójrzcie. Ma talent.
Jedną z filozofii, którą stosowaliśmy,
był powrót do postaci, do jej korzeni.
Science fiction i budowanie świata to fajna zabawa.
Tata!
Ale ostatecznie to tylko fasada
do historii o ojcu i córce, o odbudowie ich więzi.
Tata!
Jeśli chodzi o Kathryn grającą Cassie u progu dorosłości,
było wspaniale, bo to samo życie.
Inaczej jest z sześciolatką...
Mama tak się ucieszyła, że się zakrztusiła piciem.
...inaczej z osiemnastolatką.
Cassie. Co się stało?
Odsiadka.
Zabawnie było patrzeć, jak Kathryn
wciela się w Cassie
i gra postać, która chce odkryć własną drogę i siebie,
i może pokłócić się trochę z ojcem.
Spoko. Mam skafander.
Tak, widzę.
Rany. Kiedy pierwszy raz przeczytałam scenariusz,
najbardziej podjarałam się postacią Cassie.
Tak. Jeszcze raz.
- Spójrz tam. - Dobra.
Przez około, nie wiem,
pięć lat
zadręczałam Marvel Studios gadaniem o kobiecych postaciach.
Mówiłam: „Wszystkie jesteśmy bardzo kompetentne.
Jesteśmy super kozaczkami.
Jesteśmy bardzo poważne,
bardzo odpowiedzialne i dbamy o to,
żeby chłopcy byli grzeczni. Wszystko robimy idealnie.
A kiedy przyglądam się kobietom w moim życiu,
mają tyle innych cech,
które chciałabym zobaczyć w waszych filmach”.
Wtedy przeczytałam scenariusz i Cassie jest...
Jest szalona, bezczelna
i nieodpowiedzialna w cudownie czysty sposób.
A Kathryn dała czadu.
Niech to zadziała.
Tak!
Zadziałało!
Spójrz.
Siusiak ze mnie.
Zawsze można przestać być siusiakiem.
Okej?
Widzowie, którzy przywiązali się do małej Cassie,
Abby Ryder Fortson, która grała w pierwszych Ant-Manach,
myślę, że chcą wiedzieć,
że córka Scotta Langa wyrosła na zabawną dziewczynę.
Na pogodną optymistkę, podobną charakterem do Scotta Langa.
To było kluczowe w tym filmie.
Widziałem zdjęcia próbne Kathryn do innej roli marvelowskiej.
ZDJĘCIA PRÓBNE (2019) DO HAWKEYE
- Fury cię przysłał. - Kto?
Wie, gdzie mieszkam.
Fury.
Znaczy Pan Dobre Oko.
- Nie. - Tak, uwielbia cię.
Mówiłam, byłam na dachu na Trzeciej...
Jest więcej ciasteczek. Mój Boże.
Miała ten blask, była zabawna.
Miała w sobie ten młodzieńczy optymizm.
I miała dobrą budowę.
Jest sportsmenką. Zależało mi na kimś,
kto sprosta wszystkim fizycznym wymaganiom roli.
A Kathryn była wspaniała.
W filmie bohaterowie długo są rozdzieleni.
Scott i Cassie są razem.
Dlatego potrzebowałem kogoś, kto się dobrze dogada ze Scottem,
bo to było ważne dla dynamiki filmu.
Do roli Cassie szukałem więc aktorki,
która potrafiła dotrzymać kroku Paulowi Ruddowi.
To nie nasza wojna.
Nie dotyka cię, ale ciebie także dotyczy.
Jest tobą zawiedziona.
Zauważyłem. Dzięki.
Proszę.
Paul jest najlepszy.
Był taki serdeczny.
Cięcie.
To było za blisko.
Powiedział mi, żebym się nie ograniczała. Drugiego dnia zdjęć
starałam się być niewidzialna.
Cofnij się.
Myślałam sobie: „Tylko nie nawal,
- to będzie dobrze”. - Cofnij się.
Do tyłu!
Potem była scena z Michelle, Michaelem, Hope i wszystkimi.
A Peyton rzucił: „Dobra, teraz jedna dla zabawy”.
Pomyślałam: „Dobra” i zaczęłam improwizować.
Robiłam, co chciałam.
A potem Paul powiedział: „Tak musisz zagrać.
Nie chcesz zakończyć tego filmu
z poczuciem, że w czymś się ograniczałaś.
To najgorsze, co możesz zrobić. Musisz po prostu
dać z siebie wszystko, iść na całość.
i na pewno się nie ograniczać”.
Tego nauczyłam się od Paula
i zapamiętam na zawsze, na każdy kolejny projekt.
Ładnie.
Od pierwszego razu, gdy włożyłam superkostium Cassie,
czułam się w nim prawdziwie.
Nigdy go nie zapomnę, bo leżał idealnie.
Wyróżnia się. Żaden inny bohater takiego nie ma.
Czego nie ma?
Nie, mówiliśmy o...
Strój Cassie w dużej mierze wzorowany jest na stroju mrówki,
chociaż Scott nie wie o jego istnieniu.
Masz skafander? Masz?
Sporo z niego zaczerpnęła
i ktoś pomógł jej go zrobić.
To jest zaskoczenie w filmie.
Fiolet zaczerpnięto z komiksu,
a zabawne jest to, że nosi Conversy.
- Podoba mi się efekt końcowy. - Brawo.
Pracowaliśmy nad Cassie,
ale jednocześnie nad Ant-Manem i Osą.
Pracujemy nad wszystkimi postaciami.
Musiały być gotowe w tym samym czasie.
Uszycie jednego kostiumu
zajmie pewnie jakieś dwa tygodnie, ale nie wliczam w to
plecaków, hełmów i innych dodatków.
Mieliśmy dużo czasu na przygotowania, ale i tak nastąpiła zmiana koncepcji,
jeśli chodzi o kostiumy.
Pierwotnie miały to być kostiumy Wymiaru Kwantowego,
ale to się zmieniło.
Musieliśmy zacząć prawie od początku, żeby nie wyglądały tak zespołowo,
były bardziej indywidualne.
Do filmu potrzebowaliśmy postaci, która miała wspólną historię z Janet.
Ta rola wymagała aktora o silnej prezencji.
Padło na Billa Murraya.
Janet Van Dyne?
Myślałem, że nie żyjesz.
Miło cię widzieć, Krylar.
Noszę teraz tytuł Lord Krylar.
Wbrew swojej woli.
Zaintrygował mnie pomysł obsadzenia Billa Murraya w filmie Marvela.
Byłem oczywiście fanem jego filmów w latach 80.,
oglądałem go w Saturday Night Live.
Wiedziałem jednak, że wcześniej
Bill Murray grał Ludzką Pochodnię w słuchowisku Fantastyczna czwórka w 1975.
Słuchałem go jako dzieciak.
Rozmawialiśmy o tym.
W pierwszych tygodniach na planie
Bill rozdawał małe karteczki na temat konstrukcji żartów.
„Zamień to słowo z tym i może zrób tu pauzę”.
Uznaliśmy, że Bill Murray wie, o czym mówi.
Nie chcieliśmy, żeby ktokolwiek odgadł, kogo zagra.
Internet huczał od plotek, ale nikt nie wiedział, kim on będzie.
Wybraliśmy kogoś, kogo na pewno by nie odgadli.
Staraliśmy się wykopać z największej głębi postać z Marvela
i znaleźliśmy tę przypadkową postać z komiksu o Hulku
z Wymiaru Kwantowego zwaną Lord Krylar.
W kwestii kostiumu rozmawiałam ze Stephenem i Peytonem.
Pytałam: „Kim on jest? Czy ma być wojskowym?
Czy raczej cywilem?
Czy może być garnitur, czy coś bardziej wyszukanego?”
Myślę, że graficy przerobili całą masę wersji
tego stroju: styl kwantowy, dziwny, modny,
osobliwe faktury tkanin i tak dalej.
I wyszło zbyt teatralne.
Wtedy wymyśliliśmy połączenie niebieskiego, kremowego i złota.
Staraliśmy się trochę tym pobawić,
zamiast stosować za dużo krzykliwych wzorów.
Bill wiele sobą wnosi i nie chcemy
przyćmić tego mylącym, zbyt skomplikowanym wyglądem.
W końcu wszystko to odrzuciliśmy i postawiliśmy
na typ faceta z jachtem na Lazurowym Wybrzeżu.
Dodaliśmy kilka kwantowych elementów jak dziwne ozdoby
i linie biegnące przez całe ciało.
Mamy więc spójność kształtów z projektami Willa dla wszystkich środowisk.
Kiedy Peyton zwrócił się do mnie
i zaczęliśmy rozmawiać o projekcie
i idei, że Wymiar Kwantowy to światy wewnątrz światów,
chciał, żeby sprawiał wrażenie ogromnego.
Jestem zadowolony z tego, jak wyszło domostwo Janet,
ponieważ w dużej mierze powstało w moich początkowych szkicach.
Było wiele pomysłów, jak te o cząsteczkach subatomowych,
że może siedlisko, w którym mieszkała było maleńką cząsteczką,
która przeleciała przez różne kwanty, spadła na równinę i zginęła,
a jej energia rozproszyła się w czasie.
I tak powstała struktura przypominająca jaskinię.
Całkiem ładnie to zrealizowaliśmy.
Jesteśmy na zewnątrz domu Janet.
Od początku chcieliśmy z Peytonem,
żeby wyglądało to jak preria,
jak stary Zachód, jak weteran u zmierzchu swoich dni.
Ten plan miał to odzwierciedlać,
ideę dziwnej kwantowej prerii
z dziwnymi kwantowymi roślinami.
To miało powstać dzięki efektom wizualnym
i zostać rozbudowane do znacznie większych równin.
Te ściany skalne i idea energii kwantowej,
która w jakiś sposób zespoliła i stworzyła te wzory.
Kiedy przejdziemy do szerszych ujęć,
zobaczymy te wzory pokrywające krajobraz,
obok zwykłych zbóż.
Przez cały czas pracy nad filmem kładliśmy nacisk na to,
żeby stworzyć naprawdę ciekawe kompozycje.
Idea sfer i sfer koncentrycznych,
i oto mamy dom Janet,
który sam w sobie jest serią koncentrycznych sfer.
Pod wieloma względami ten pokój jest pierwowzorem dla Celestium Kanga.
Z tej jednej idei rozwinęły się kolejne pomysły projektowe,
aż do samego Celestium.
Jesteśmy w studiu Pinewood Richarda Attenborougha,
a to jest Celestium Kanga i jego Sfera Czasu.
Jako część języka Kanga bardzo chciałem zachować
ten okrągły lub sferyczny motyw.
Przyjrzałem się japońskiej Kintsugi.
To sztuka, która pozwala pęknięte przedmioty
scalić i na nowo ozdobić.
Coś podobnego robi Kang: niszczy i buduje na nowo,
na swój sposób.
Stworzyłem tu imperium, Janet.
I zabiorę je ze sobą.
Chciałem stworzyć liczne momenty graficzne,
jeśli chodzi o kompozycję, i dać Billowi Pope'owi, operatorowi zdjęć,
środowisko, w którym moglibyśmy osadzić Kanga.
Wyglądało ono jak panele z komiksu.
Gotowi... Trzy, dwa, jeden, akcja!
Katy.
I bum!
Ruszaj, Steve.
Wchodzi i bum!
Bardzo spodobał mi się pomysł zbudowania
wojowniczki w typie barbarzyńcy do tego filmu.
Niewiele tego widzieliśmy.
Trochę w Thorze, z Walkirią,
ale chodziło mi o kogoś
rodem z powieści Roberta E. Howarda.
Pracowałem z Katy O'Brian przy The Mandalorian
i uważam, że była wspaniała.
Jest kulturystką i wojowniczką, i to tak na serio.
Świetnie się prezentuje, a my szukaliśmy kogoś silnego
i mógłby uosobić ten aspekt przywódczyni, ale również jej mądrość.
Katy w tej roli robi wielkie wrażenie.
W Jentorrze bardzo podobała mi się to, że była rewolucjonistką.
To było coś innego. Była wojowniczką
walczącą o wyższe dobro,
a nie zwalczającą je.
Chcę, żeby ludzie zobaczyli silną kobietę w pozytywnym świetle.
Pod wieloma względami to rola marzeń.
Co ty tu robisz?
Ratuję cię.
Jak?
Ucieszyłam się, że zadzwoniła Sammy, kostiumografka,
i spytała: „Widziałaś już kostium?
Widziałaś go?”.
Ja na to: „Nie”.
A ona: „Uznałam, że może chcesz wiedzieć.
Jesteś dość odsłonięta”.
Ja na to: „Okej, pójdę do siłowni”.
Dla Jentorry szukaliśmy czegoś w rodzaju
architektury z kości.
Zastanawialiśmy się, co zrobić z jej zbroją,
żeby wyglądała, jakby znalazła szkielet małego stworzenia
i go wykorzystała.
Wybudował swoją cytadelę na grobach naszych rodaków.
Starali się połączyć to ze światem,
ponieważ nasz lud jest ze świata, z Ziemi
Wymiaru Kwantowego.
Dlatego niebieski kolor włosów pasuje
do rzeczy, które znajdziesz wokół nas.
Kiedy dodaliśmy włosy i makijaż, wszystko zaskoczyło.
Wiesz, kim jesteś ty i twoi ludzie
i dokąd zmierzacie.
Witaj z powrotem w Wymiarze Kwantowym.
Długo czekałem na tę chwilę.
M.O.D.O.K. zawsze był postacią, którą chcieliśmy włączyć do MCU
w jakiś sposób, gdzieś.
Mentalny Organizm Dążący do Ostatecznej Kontroli.
Kojarzę. To akronim.
Właściwie MODDOK.
Taki dziwny projekt, trochę odpychający,
ale świetny i zapadający w pamięć.
Zastanawialiśmy się, czy Kang potrzebuje pomocnika.
Rozważyliśmy różne aspekty i M.O.D.O.K.,
jeśli w ogóle istnieje kontekst,
w którym M.O.D.O.K. mógłby zaistnieć w filmie MCU,
to w Wymiarze Kwantowym.
Wtedy mi zaświtało,
najjaśniej jak tylko mogło. Pomyślałem: „Chwila.
A gdyby Darren Cross został M.O.D.O.K.-iem?”
Cześć, Hank.
Darren?
Dobrze. Gotowe. Trzy, dwa, jeden, akcja!
W pierwszym Ant-Manie Darren został aresztowany...
na końcu, w swoim superstroju.
Ja na to: „Fajnie”.
Jedziemy. I akcja!
Potem wróciliśmy do zdjęć i nikt mi nic nie powiedział.
Patrzyłem na strony, a tam...
Darren staje się maleńką kupką czerwonej mazi.
Stwierdziłem, że z tego nie da się już wrócić.
A potem była kolejna wersja,
w której skurczył się do maleńkiej kropki.
Uznałem: „Dobra, to można przetrwać w tym świecie”.
Oczywiście musiał zostać ciężko ranny,
zdeformowany podczas tego wypadku.
Zaczęliśmy się nad tym zastanawiać i stwierdziliśmy,
że może to być historia M.O.D.O.K.-a.
To było bardzo ekscytujące.
Pamiętam dzień, kiedy zadzwoniliśmy do Correya,
bo Correy Stoll, o czym może nie wiecie,
wielki fan komiksów jako dzieciak,
wiedział, kim był M.O.D.O.K., i zachwycił się tym pomysłem.
Powiedziałem: „Tak, wchodzę w to”.
Akcja!
Witaj z powrotem w Wymiarze Kwantowym.
Długo czekałem na tę chwilę.
Darren?
Masz przed sobą człowieka wolnego.
Stworzyłem tu rzeczy, o których ci się nie śniło.
Cięcie!
To spełnienie marzenia, z którego nie zdawałem sobie sprawy.
Nie uciekniesz.
Nigdy bym nie pomyślał,
że to jest postać, którą będę mógł i zechcę zagrać.
Jestem bronią ostateczną!
To niedorzeczne i mocne.
A jednak układa się w całość.
Myślę, że widzowie nie wiedzą,
że czekają na takie rozwiązanie dla mojej postaci.
Myślałeś, że masz mnie z głowy.
Nóżki masz jak bobo.
Wcale, że nie.
Znalazł się, mądrala.
Scott Lang, człowiek, który zabrał mi wszystko.
Ukradł mi życie.
I technika filmowa, z której korzystali...
Mogło pójść inaczej, mogło okazać się straszne,
te kropki na twarzy, kamera,
a ty nie wiesz, jak będziesz wyglądał.
Jednak wszystko dało mi wiele satysfakcji.
Pod pewnymi względami to idealny sposób grania.
Bo nie czekasz na żadną technologię,
chociaż cały ten występ opiera się na technologii.
Nie czekasz na światła, kamerę,
dźwięk.
Nie czekasz nawet na makijaż i fryzurę.
Byłem tylko ja i reszta ekipy
w tej otwartej przestrzeni.
Miałem wrażenie, że to fajna próba spektaklu,
tylko że jest ona nagrywana,
jako dane, które mogą zostać przerobione na występ.
Zawsze byłeś dla mnie jak brat.
Tak?
Tak.
Przynajmniej umrę
jako Avenger.
Jasne.
- Fakt. - Tak.
Przyjmujemy cię.
Bardzo nam się podobało tworzenie filmu o Ant-Manie,
tak samo ważnego, integralnego dla rozwoju MCU,
jak każdy inny film.
Myślę, że to ważny akcent. Kiedy wychodzisz stąd
i lądujesz tutaj, patrzysz na nią,
dajesz sobie czas, zanim zmienisz się w ten...
- Tak robię? - Tak.
To w dużym stopniu przygotowuje Kanga.
Przygotowuje przyszłość tego straszliwego, budzącego grozę wroga
w MCU.
Ten film pomoże nam pokazać, w która stronę zmierza MCU.
Ale cieszę się, że mogliśmy zrobić z Ant-Mana trylogię.
Kurczysz się!
Wracamy do pierwszego. Spróbujmy jeszcze raz.
Świetnie.
Fakt, że nie tylko mamy trylogię,
ale też, że Peyton reżyserował
wszystkie trzy filmy, bardzo mnie cieszy.
Cudownie pracowało mi się z Peytonem. Jestem szczęściarą,
że ktoś taki jak on
mnie pokierował.
Fala uderzeniowa
zmiata was z pola widzenia.
Zrobimy osobne zdjęcie drugiej kwestii,
czyli tego, jak wychodzicie.
Nakręcić film o superbohaterach z sercem, z humorem...
On to potrafi.
To pierwszy dzień na planie Ant-Mana.
Dziękuję wszystkim.
Jestem bardzo podjarany tym filmem.
To będą superzdjęcia.
Wiem, że wielu z was długo czekało na zdjęcia.
Dziś jest ten dzień. Do roboty.
- Bardzo wam dziękuję. - Tak!
Wychowałem się na Supermanie,
Gwiezdnych Wojnach, Poszukiwaczach zaginionej arki.
I zawsze chciałem nakręcić taki film.
Dla mnie to było bardzo satysfakcjonujące,
bo mogliśmy malować na tych ogromnych kanwach.
- Dobrze. - Wiesz, co robić.
Scott Lang był bardzo ważny w moim życiu
i mogłem spędzić spory kawałek życia
z naprawdę wspaniałymi ludźmi.
Nawet w Wojnie bohaterów, kiedy byliśmy na lotnisku
i poznałem Kapitana Amerykę
i kilku innych Avengerów.
To było surrealistyczne
i czułem się trochę jak postać, którą gram.
Wciąż się tak czuję.
Nie mogę uwierzyć, że jestem w tej drużynie.
Bardzo to sobie cenię, naprawdę.
Zanim zaczęliśmy zdjęcia,
mówiłem ludziom, że idę do...
Oni: „Co kręcisz?”. Ja: „Ant-Mana”.
„Ant-Man? Co to?”
„To film Marvela”.
„Ant-Man?” Niewiele osób zna tę postać.
Pytali: „Jakie masz moce?”.
Ja na to: „Mogę się zmniejszać”.
Oni na to: „Okej”.
„Ale potrafię też gadać z mrówkami”.
ZACHWYCI CIĘ POWRÓT ANT-MANA
Napisy: Karolina Kremplewska