Neredeyiz?
Scott Lang ile beklenmedik şeyleri hep yaptık.
KEVIN FEIGE YAPIMCI
En hafife alınan karakter olduğu söylenebilir.
İlk Ant-Man filmini hatırlıyorum da,
duyurduğumuzda herkes bize tuhaf tuhaf bakıp
"Gerçekten mi? Ant-Man konulu film mi çekeceksiniz?
"Şaka mı bu?" demişti.
YAPIMCI
Hiç bilmiyorduk.
"Ant-Man tutacak mı? İzleyen olacak mı?"
PEYTON REED YÖNETMEN
Neyse ki izleyiciler Scott Lang'i tuttu.
Gerekçeleri de benimkiyle aynıydı.
Baba!
Habersiz gelemezsin.
Hayatında olmak istiyorum.
Bilim adamı veya milyarder değil.
Sadece tesadüfen bir kıyafet bulup, bir teknolojiyle karşılaşıp
kendini çılgın Marvel Evreni'nde bulan sıradan bir adam.
Ant-Man'e ilk başladığımızda aperitif gibi bir şeydik.
Herkesi çok duygulandıran, büyük final niteliğindeki
dev Marvel hikâyesinden, Avengers hikâyesinden sonra geliyorduk.
Bizim hikâyemizse hafif, eğlenceli ve sevimliydi.
Ama bir noktada Ant-Man evreni kurtarmanın anahtarı hâline geldi.
Kuantum âlemine girebilseydik...
Avengers: Endgame'de.
Bu, ilk filmden sonra kimsenin tahmin edeceği
bir şey değildi.
O geleneği devam ettirip şöyle düşündük.
"Yeni Ant-Man filminde ne yapsak?"
O zaman aklımıza şöyle bir şey geldi. "Bu filmi kullanarak
Beşinci Aşama'yı başlatalım."
Beşinci Aşama'nın ilk filmi, Ant-Man and the Wasp: Quantumania.
İşin heyecan verici yönlerinden biri de...
...yaptığımız şeyin
birçok kişiyi şaşırtacak olmasını bilmemizdi.
"Vay canına. Bu gerçekten Ant-Man filmi mi?" diyeceklerdi.
Kestik!
Baba!
"Bir tavsiye.
"Küçük adama dikkat edin."
Hazır mısın? Kang içeri giriyor.
Hazırım.
Onu görüyorsun.
Sonra ben patlatıyorum.
Kamera önce Kang'i görmeyecek. Sadece Paul'u göreceğiz,
Scott'ın yüz ifadesini göreceğiz. Bilmeden
kadını içeri itecek.
Sonra uçup gidecek.
Sonra Kang'i göstereceğiz.
Sonunda böyle bir film yapmanın harika olacağını hep biliyordum.
Çocukken Fantastic Four'un ve Avengers'ın büyük hayranıydım.
Bazı hikâyelerde
Dr. Doom'un küçüldüğünü görünce fark ettim ki
derinlerde koca koca medeniyetler vardı.
İç içe geçmiş dünyalar vardı, sakinleri de vardı.
Bir noktada o konuyu işlemek harika olmaz mıydı?
Quantumania'nın ne olabileceğinin ilk nüveleri oradan geldi.
Bunların hepsinin altyapısı ikinci filmde hazırlanmıştı.
Anne?
Janet'ın Kuantum Âlemi'nden kurtulması oydu.
Kuantum Âlemi'nin içeriğinin,
aşağıda sadece büyük bir boşluk olmadığının ipuçlarını orada verdik.
İkinci filme geri dönüp dikkatli izlerseniz
atom altı boyuttaki şehirlere benzeyen gizli detaylar da var.
Benim.
Üzerinde kıyafetler de var. Bu kıyafetler nereden gelmiş?
Aklımızda hep olan bir şeydi.
Üçüncü filmi çekme şansımız olursa
o fikir mevcuttu.
Quantumania ile birlikte küçük boyutlu San Francisco polisiye filmlerini bırakıp
Yüzüklerin Efendisi'ne veya Yıldız Savaşları'na benzeyen
epik bir bilim kurgu çekme fikri.
Ama bu filmin kendi başına ayakta durması gerektiğinin de farkındaydık.
Filmin konsept aşaması tam bir yıl sürdü.
Bir Marvel filminde benim gördüğüm en uzun konsept aşaması oldu.
Bu başlığın böyle sarkması gayet güzel.
Gözleri belli belirsiz görünüyor, yani açılınca...
Bırakmadan önce...
Bana en çok ilham veren şeylerden biri de
60'ların, 70'lerin, 80'lerin bilim kurgu kitaplarını alıp
kitap kapaklarına bakmak oldu.
Hepsinin de derdi çılgın dünyalar yaratmaktı.
Ama bence böyle bir filmi Moebius'a bakmadan yapmak da imkânsız.
Flash Gordon gibi şeylere yani.
Her şey gerçek anlamıyla masanın üzerindeydi.
Bir devam filmi yapmanın
en iyi tarafı,
daha önce çalıştığınız kişilerle tekrar çalışma fırsatının olması.
Yani herkes tanışıyor.
Tanımadığınız birçok insanla işe başlayıp el yordamıyla hareket etmek gerekmiyor.
Serinin üçüncü filmini çekme şansını yakalayınca
oyuncu kadrosundaki bazı kişilerle yıllardır tanışıyor oluyorsunuz,
bu sayede anlatmak istediğiniz hikâyeye güvenleri tam oluyor.
İlk filmden itibaren yaptığımız tercihler
ve bu muhteşem oyuncular devamlılığı sağlıyor.
İkinci filmde aramıza katılan Evangeline Lilly, Paul Rudd,
Michael Douglas ve Michelle Pfeiffer gibi oyunculara bakarsanız
hepsi de çok yetenekli insanlar.
Kesinlikle birinci sınıf oyuncular.
Bu da bu çılgın dünyanın inanılırlığına katkı sağlıyor.
-Göster! -Göster!
Çok seveceksiniz. Çok seveceksiniz.
Göreceğiz bakalım.
Scott Lang'in sindirmesi gereken çok şey vardı.
Filmin başlarında Endgame'deki olaylar gerçekleşmiş.
Uzun zamandır ilk kez
Scott derin bir nefes alıp rahatlıyor,
kızıyla vakit geçirme
ve kendi hayatını yaşama fırsatını buluyor.
Ama o huzurlu yaşam fazla uzun sürmüyor.
Baba!
Scott, kızını yanlışlıkla bu farklı dünyaya getirdiğini fark eden
bir baba rolünde bu sefer.
O yüzden şöyle düşünüyor, "Olamaz. Her zamanki gibi
"dikkatsiz davranamam.
"Kızımı korumak zorundayım."
Ben de Paul Rudd'ın cana yakınlığını,
sıradanlığını yansıtmaya çalıştım.
Her türlü espriyi yapabiliyor ve sırf o söylediği için her şey on kat daha
komik oluyor.
Kamp yapar gibiyiz. Kampı severiz.
Biz hiç kamp yapmadık.
Ama hep konusu olurdu.
Sahneye nasıl yaklaşmak gerektiği konusunda sürekli yeni fikirler buluyor.
Senaryoyu istediğimiz hâle getirmek için
çok çalışıyoruz, çekimi sonra yapıyoruz.
Ama sonradan ilaveler de oluyor. On sahneden dokuzunda
Paul o hikâyeyi daha iyi, daha komik bir şekilde anlatmanın bir yolunu buluyor.
Nobel ödülün yolda.
Olsa iyi olur, sekiz dolar kârdayım.
Tanrım, sana hayranım.
Teşekkür ederim.
PYMvanDYNE VAKFI
Yüksek statülü, becerikli, düzgün bir karakteri canlandıran
Evangeline Lilly ile oynamak gerçekten keyifliydi.
Oyunculuğu kusursuzdu, gerçekten beni şaşırttı.
Bu filmde gerçekten çok iyi oynadı.
Kuantum Âlemi'nde pizza yok mu?
Hayır. Hiçbir şey yok.
Anne, bu konuda konuşabilirsin. İstiyorsan.
Açık konuşayım, çok zor oldu.
Çünkü ben...
Ne zaman yeni bir filmde Hope'u tekrar canlandırsam
fark ediyorum ki Hope'u yeniden yaratmam gerekiyor,
şu anda nasıl biri olduğunu çözmem
ama bir yandan da bambaşka biri gibi
görünmemesini sağlamam gerekiyor.
Hâlâ Hope olduğunu, bir devamlılık olduğunu
hissettirmem gerekiyor.
Biraz sürüklenip gelen şeyler olsun mu?
-Tamamını görüyorum. -Bunun etrafında
bir güç alanı var, değil mi?
-Tamam. -Onu alalım,
biraz içeri girelim,
sonra ben işaret verince...
Bir şey yapman lazım. O zaman aramaya başlarsın.
İlk film hakkında şöyle bir espri yapardım.
Kadın hep sinirli, hep tavırlı, derdim.
Tamam, deneyelim, başarısız olunca kendim yaparım.
Ama daha ikinci filmde onu bırakmam gerektiğini hissettim
çünkü durumu çok daha iyiydi.
Her filmde şöyle düşünüyorum, "Kim bu kadın? Bunu nasıl yansıtırım?
"Hâlâ Hope olmasını nasıl sağlarım?"
Zor olsa da severek yaptığım bir şey oldu.
Muhteşem.
Keşke Kaptan seni görebilseydi.
Ant Man and the Wasp'ta
Hope annesini Kuantum Âlemi'nden kurtarmıştı
ve çok heyecanlıydı.
Bu buluşmanın nasıl olacağıyla ilgili
kafasında kurduğu şeyler vardı.
"Annemle birbirimize her şeyi anlatacağız.
Çok iyi anlaşacağız."
Seni çok özledim.
Ben de seni özledim şekerparem.
Önceki filmle bu film arasında görmediğimiz bir şey var,
annesi o kadar da açık sözlü değilmiş.
O kadar samimi değilmiş, o kadar hassas değilmiş.
Hareket etmeyin.
Hope'un ulaşamadığı, dış dünyaya kapalı bir yönü de varmış.
Hope ve Janet'ın
ilişkilerini düzeltmeye çalışması sancılı bir süreç oluyor.
Yani Kuantum Âlemi'ni mi araştırıyordunuz?
Peki neden bana sormadınız?
Denedim anne.
Hem de çok.
Hiç konuşmak istemedin.
Michelle ve ben, hikâyenin o kısmına çok önem veriyorduk.
Gerçekçi görünmesi için çok uğraştık.
Üstünkörü geçilmesini istemedik.
Aralarındaki gerilimin şirin bir şey olmasını istemedik.
Burada hiçbir şey yok demiştin.
Neden bize bunları anlatmadın?
Hope, anlatacağım ama
-bana güvenmelisin. -Güvenmemi sağla!
Janet konusu açılınca
film için iyice heyecanlanmaya başladım.
Janet, neden bahsediyor bu?
Janet'in şiddet dolu geçmişi ortaya çıkıyor.
Michelle Pfeifer'ın kendi Affedilmeyen'i.
Peki sen çıkarsan...
...kaç dünya ölecek?
Seninki ölmez.
Bu filmde efsanevi bir film yıldızı var,
geçmişi ortaya çıkıp ailesini yok ediyor.
Michelle bu karaktere o kadar çok acıma ve suçluluk duygusu kattı ki...
Onu yenemedim. Çok güçlüydü.
Peki ne yaptın?
Bence ilk defa bu filmde Janet'i gerçekten tanımaya başlıyoruz.
Dışlanmış gibi hissettiği için zorlanıyor bence.
İlginç bir durum. Önceki filmde kısa bir rolüm vardı.
Ve kestik! Evet. Harika.
Son filmden ayrılırken biraz kendimi dışlanmış hissediyordum,
çünkü sahnem çok kısa sürmüştü.
Haydi eve gidelim.
Ama bu sefer çok uzun bir süre
sahada birlikteydik.
Hatta bir gün Michael'a dönüp şöyle dedim,
"Bu filmde seni tanıma fırsatını bulduğum için çok seviniyorum."
Birbirimizi izleyip karşılıklı çok şey öğrendik.
Michael histerik biridir, biliyorsunuz,
repliği ne olursa olsun.
Karıncaları seviyorum.
Karıncaları çok seviyorum be.
İşin eğlenceli bir yanı da var,
farklı bir dünyaya, Kuantum Âlemi'ne giriyoruz.
"Her şey serbest" demek eğlence demek.
Bu filmlerde Michael Douglas'ın bir yönünü keşfettim,
aslında çok komik biri.
Kitabımı okudun mu?
Hem de her kelimesini.
Ortalama seyirci, Michael'ı daha çok
gerilim filmlerinden biliyor,
heybetli sesini hatırlıyor. Tabii ki inanılmaz bir drama oyuncusu.
Ama komedi konusunda da çok yetenekli.
Bazı soruları vardı, tamam mı?
Herkes benden ilham alıyor, ne yapabilirim?
Gerçekten Hollywood'un en iyilerinden biri.
İlk filmde Hank Pym rolünde oynaması heyecan vericiydi.
Kırk yıl önce, atomların bağıl mesafesini değiştiren bir formül ürettim.
Nasıl yani?
Atomlar arasındaki mesafeyi değiştirebiliyorum.
Scott'ın akıl hocası olan Hank karakterini oluşturduk.
Ama biraz sorunlu bir akıl hocası.
Hank, ben hırsızım. İyi bir hırsızım ama bu çılgınlık.
Hank'in ahlaki açıdan gri bölgede durduğu yerler var,
biraz da aksi biri.
Ama Michael'ın bu filmdeki enerjisine bayılıyorum.
Seni karıncalarla firar ettirirdim.
Tamam. Aile toplantısı.
Yapabilir miyiz?
Yaptığımız bu değil mi?
Yani, bu konuda.
Herkesin bu konudaki rahatlığı hakkında.
Başlıyoruz.
Bu filmde kötü adamın kim olacağını daha önce konuşmuştuk,
Ant-Man'i büyük bir Marvel kötüsüyle kapıştırma fikrinden çok hoşlandık.
İlginç bir adamsın...
...Scott Lang.
Aklımıza Fatih Kang geldi
çünkü çocukluğumdan beri çizgi romanlardan Kang'in hayranıydım.
Bu fikir bizi heyecanlandırdı.
En minik Avenger'ı alıp
çoklu evrende yaşayan, çok güçlü bir kötü adamla kapıştırma fikri.
Sen Avenger mısın?
Seni öldürdüm mü?
Ne?
Bir süre sonra hepsi birbirinin aynı.
İzleyici, bu karakterin bir versiyonunu Loki dizisinde görmüştü.
İnanılmaz.
Geriye Kalan.
Çok farklı bir karakter. Farklı bir versiyonu.
Geriye Kalan, zamanın sonunda saklanan biraz tedirgin bir adam,
korktuğu kişi bu.
Fatih Kang.
Diğer tüm versiyonları işte bu versiyondan korkuyor.
O kadar korkuyorlar ki pusuya düşürüp Kuantum Âlemi'ne sürgün ediyorlar.
Burası neresi?
Buradan çıkınca
istediğim her evreni ele geçirebilirim.
Ant-Man serisinin Marvel Sinematik Evreni'nde kendine has bir yeri var.
FATİH KANG
Kendine has bir ritmi var.
Zaten söylenmekte olan bir şarkıya dâhil olma fırsatını yakaladım.
Bugün sonsuzluğu fethediyoruz.
Bence Marvel filmleri inandırıcı bir kötü adam karakteri olduğunda
çok daha başarılı oluyor.
Net bir hedefi olan bir kötü adam...
Neyse ki bana lazımsın.
Bu kötü adamın ayrıca
elinizde olmadan anlayışla karşıladığınız bir yönü de olmalı.
Kang'in bunu gerçekten yansıtmasını istedik.
Buradan çıkacağız.
Kapıyı o açacak,
sen de orada olacaksın.
Kostüm konusunda
Kang çok fütürist bir karakter.
Birçok yönden kültürümüze ve dünyamıza yabancı.
Çok farklı, şık, fütürist bir cazibesi var.
Asıl fatihler böyle yapar.
Bozuk dünyaları yakarlar.
Ve yenisini yaparlar.
Bir Marvel çizgi roman karakterini
iki boyutlu sayfadan alıp yaşayan, soluk alan bir kişi olarak
filme yansıtmak her zaman zor bir iştir.
Çünkü o tasarımların birçoğu, neredeyse tamamı,
60'larda ortaya çıkmıştı.
Tüm çizimlere baktık, hepsini benimsedik
ve bunların 21. yüzyıl versiyonunu nasıl yapabiliriz diye düşündük.
Çizgi romanların görselinden ilham alıp onları gerçeğe dönüştürmek.
Filmdeki en zor kostüm sanırım buydu.
Kumaşın ne olduğu, yumuşak mı yoksa sert mi olduğu
konsept çizimlerinden anlaşılmıyordu, birçok deneme yapmak zorunda kaldık.
KOSTÜM TASARIMCISI
Bu sanırım sorunu çözme yolunda ürettiğimiz üçüncü versiyon.
Peyton'ın en çok önem verdiği şey üzerindeki çizgilerdi.
Bu çizgi.
-Evet. -Çizgi romana sadık.
Yakanın bu boyutta olmasını istedi. Aşağı inen bu çizgileri istedi.
IVO COVENEY KOSTÜM ŞEFİ
Bunu yapmıştık ama daha rahat hareket etmesi için kesmemiz gerekti.
En başta kostümü olduğu gibi karavana getirdiler.
Biraz düşündüm.
Ama giydikten sonra "İşte bu." dedim.
Hayatta "İşte bu." dediğim çok az an vardır.
Kıyafetin bir enerjisi var.
Dik durmanızı sağlıyor.
O şekilde tasarlanmış.
Mistik bir tarafı da var. İkonik bir elbise.
YAPIM TASARIMCISI
Bu filmde tasarım açısından
en zor şeylerden biri de dengeyi tutturmak,
yani nesnelerin bir miktar tanıdık gelmesini
ama aslında tam olarak düşündüğümüz şey olmamasını sağlamaktı.
Baştan itibaren baktığım şeylerden biri de
doğa fotoğrafçılığı ve elektron mikroskobuydu.
Farklı renkler ve dokular kullanarak,
sert yüzeyli, teknolojik şeyleri alıp
daha organik bir his verecek şekilde
onları dönüştürmeye çalışmaktı.
Bu dengeyi tutturmak da oldukça zor bir şey.
Eskiz çizerek başladım,
Peyton için referans olacak çizimler ve materyaller hazırladım.
Amaç o dünyanın atmosferini yansıtmaktı.
Yukarı bak. Dön.
Yaklaşıyor, yaklaşıyor, yaklaşıyor.
Ve bam!
Ona bak. Üzerinden atmaya çalış.
Oluşturdukları dünya olağanüstüydü.
The Volume olarak adlandırılan nispeten yeni bir teknoloji kullanıldı,
sahnede dört bir tarafınızda
üç boyutlu olarak yansıtılan görüntüler oluyor.
Yani gerçekten o mekânda oluyorsunuz, rol yapmanıza gerek kalmıyor.
Hayata dair bildiğimiz her şeyi değiştiriyor.
Evrime, galaksideki yerimize dair...
Hadi be!
Şu adam brokoliye benziyor.
Tasarım açısından bakarsak,
The Volume'ü kullanırken işe erken başlamamız gerekiyor.
Pekâlâ. Başlıyoruz.
Süreci beslemek için gerekli. Yapım sonrası aşamasını öne çekmek
ve yapım öncesi, yapım ve yapım sonrası aşamalarını birleştirmek gibi bir şey.
Bu sayede onu kullanarak çekim yapabiliyoruz,
kameralardan sonuna kadar istifade ediyoruz ve gerçekçi de duruyor.
Üstüne üstlük, son derece yaratıcı,
başka dünyalardan gelmiş gibi duran karakterler,
kostümler ve makyajlar vardı.
Tuhaf, korkutucu, sihirli bir evrene
gerçekten giriyormuş gibi hissediyordunuz.
Şeye geçince...
Michael ve Evangeline burada.
Taştan adam arka planda.
Tamam mı? Onu burada kullanabiliriz.
Ön plana getirebiliriz,
önde havada uçuşan taş parçaları olur.
Harika olur.
Bu filmdeki en büyük zorluk tüm görüntüleri, tüm fikirleri
sıfırdan oluşturmak gerekmesiydi.
Her adımda kendimize şu soruyu sorduk,
"Kuantum Âlemi'nde bu nasıl yapılır?
"Kuantum Âlemi'nde uzaylılar nasıl olur?"
Alışık olduğumuz bir kavram olduğu için uzaylı diyoruz,
kolaylık sağladığı için.
Ama işin aslı farklı.
Burası bambaşka bir dünya.
Burada canlılara ve hayata farklı bir gözle bakılıyor.
Abartmamız gerekiyordu.
Her şeyin farklı olması gerekiyordu.
Geçici bir evren olması gerekiyordu.
YARATIK TASARIMCISI
Çok sıra dışı tasarımlar vardı.
Bu arkadaşın adı Pixel Man, çok sevilen bir karakterdi.
Havada süzülen piksellerden oluşan
bir karakter olarak tasarlandı. Bu pikseller daha sonra
bir araya gelip bir insan bedenine dönüşüyordu.
MAKYAJ TASARIMCISI
Kintsugi Man adında bir karakter vardı.
Buradaki sevimli beyefendi aslında dublörlerimizden biriydi.
Dublörlük yapması gerekeceğini biliyorduk.
O yüzden sağlam bir makyajının olmasını istedim.
Tabii ki bunlar gibi kolay bozulacak bir şey olmazdı.
Üzerini tamamen kapattık, protez parçalar kullandık.
Gördüğünüz gibi bunlar
parçalanmış görüntüsü verecek şekilde hazırlandı.
Ribbon Man adında sevimli bir karakter daha vardı,
yüzü dağılıyormuş gibi görünsün istedim.
Yüzünü bandaj görüntüsü verecek şekilde çizdik.
Bir de başından çıkan kurdeleler vardı
ve kurdelenin iç tarafı koyu maviydi.
Kafasının arkasına bakarsanız
sanki başının içi gibi görünüyordu.
Bazı şeyleri fiziksel olarak yapmak imkânsızdı.
Elle istenilen şekli vermek çok zor olurdu.
Ben de üç boyutlu baskıdan sonuna kadar faydalandım.
Derinin üzerine yerleştirilecek, üç boyutlu baskı kullanılarak üretilmiş
kalıplar ve parçalarla ilk kez çalıştım.
Bazen senaryoyu okurken şöyle diyorsunuz,
"Bu konseptin ne olduğunu bir türlü anlamıyorum."
Sonra biraz daha içine dalınca fikir üretmeye,
çizim yapmaya başlıyorsunuz.
O zaman gerçeğe dönüşüyorlar.
Krylar'ın yatının kumanda ekipmanı bunun güzel bir örneği.
Kumandalar nerede?
Kumandalar onlar.
Bu da ne?
Bunun adı izolasyon jeli,
elektrikli parçaları sudan yalıtmak için kullanılır.
Çok yapışkan, sümüğümsü bir jel,
normalde bizim bir işimize yaramaz.
Ama içine başka bir malzeme kattım,
biraz daha sertleşti, niteliği değişti
ve protez olarak çok daha faydalı bir hâle geldi.
Başlayalım!
Bazen risk alıp deneme yapmanız gerekir,
bence harika bir fiziksel sonuç aldık.
Söylemesem olmaz, Michael Douglas da çok profesyonelce davrandı.
Merhaba.
Merhaba. Merhaba.
Ooze'u içtin mi?
Seni nasıl anlıyorum?
Ooze sayesinde.
Millet, işe yaradı. Ooze işe yaradı.
Veb karakteri tuhaf, ürkütücü kolları olan bir küreden ibaret.
Merhaba. Adım Veb. Az önce beni içtin.
Ben... Ne?
Muhteşem bir şey çünkü çok tuhaf.
Tamamen bilgisayarla üretilmiş olsa da bu karaktere hayat verecek
birine ihtiyaç vardı.
Kişiliğini, tavırlarını hissettirecek birine.
Artık deliklerim var.
David Dastmalchian'ı Ant-Man serisine tekrar davet edip
ilk iki filmde oynadığından
çok farklı bir karakteri oynamasını isteme fikri
baştan beri aklımızda vardı.
Bu, Kurt. Beş yıl Folsom'da kaldı.
Bilgisayar sihirbazıdır.
-Memnun oldum. -Ben de memnun oldum.
Peyton rolden bahsetti. İlk kez yapacaktım.
Nasıl görünecekti? Beni nasıl dâhil edeceklerdi?
Sadece bir kabine girip seslendirme mi yapacaktım?
Benim asıl istediğimse
sette olma fırsatını yakalamaktı.
Büyük delik.
Sizin kaç deliğiniz var?
Affedersin. Mahrem bir soru mu?
Benim hiç deliğim yok.
Kuantum Âlemi'nin setine
ilk kez ayak bastığımda
film yapmak şeklindeki çocukluk hayalim gerçekleşmiş gibi oldu.
O kadar çok set hazırlanıyordu ki.
İnanılmaz bir hayal gücü de vardı.
Marvel'ın kendi Oz Büyücüsü'nü çekiyor gibiydik.
JEFF LOVENESS SENARİST
"Ne kadar büyük bir fırsat." diye düşündüm.
Zihin okuyabiliyor musun?
Evet, keşke okuyamasaydım.
Herkes çok iğrenç.
-Bunu düşünmeyi keser misin? -Affedersin.
Marvel Evreni'nin bir parçasını yazma fırsatı bulduğum için çok eğlendim.
Bakir bir alan gibiydi.
Siz başlıklarınızı çıkaracaksınız. Onu bırakacaksınız,
başlıklarınızı çıkarıp tuhaf ve sevimli baykuş yaratıklar
olduğunuzu göstereceksiniz.
Filme bir sürü farklı yaratık koyduk,
alt kültürler ve diller oluşturduk.
İnanılmaz bir şeydi.
Filmin her bir saniyesi ince ince düşünülerek çekilmişti.
Şu an yaptığımız çekimden farklı yani. Boş boş konuşuyorum.
"İşte brokoli adam var. Sarhoş.
"Brokoli dilini konuşuyor."
Peki senin hikâyen nedir?
Çekil.
Zamanı geldi. Benimle gelin.
Olabildiğince abartılı,
renkli ve canlı yapmaya çalıştık.
Hiçbir kural yoktu ama kendi kurallarımızı koymamız gerekiyordu.
Neyse ki o kuralları istediğimiz şekilde belirleyebiliyorduk.
Çıkın lütfen. Gözlükler kalsın.
-Evet! Evet! -Tamam, destekleyin.
-Ellerimizi ne yapacağız? -Destekleyin.
-Kahraman gibi. -Süper kahraman.
Şuna bakın! Doğuştan yetenekli.
Sürekli uyguladığımız felsefemiz
karaktere geri dönmek ve karakterden yola çıkmaktı.
Bilim kurgu ve dünya oluşturma kısmı da eğlenceli tabii.
Baba!
Ama son tahlilde bunlar
tekrar yakınlaşan baba ile kız hikâyesinin dekoru sadece.
Baba!
Cassie'nin genç yetişkin hâlini Kathryn'in oynaması ise
harikaydı çünkü hayat böyle.
Altı yaşında biriyle konuşmak...
Annem gelmene o kadar sevindi ki içkisi boğazına takıldı.
...18 yaşında biriyle konuşmaktan çok farklı.
Cassie. Ne oldu?
Hapis olayı.
Kathryn'in Cassie rolünü üstlenmesini,
kendi yolunu çizmek isteyen,
kim olduğunu keşfetmeye çalışan, biraz da babasıyla takışan bir karakteri
oynamasını izlemek eğlenceliydi.
Tamam. Kostümüm var.
Evet, fark ettim.
Vay be. Senaryoyu ilk okuduğumda
beni en çok heyecanlandıran şey Cassie karakteriydi.
Evet. Bir kez daha.
-Oraya bak. -Tamam.
Yaklaşık, bilemiyorum,
beş yıldır
kadın karakterleri konusunda Marvel Studios'un başının etini yiyorum.
"Hepimiz çok yetenekliyiz." diyorum.
"Hepimiz çetin ceviziz.
"Hepimiz çok ciddi,
"çok sorumlu kadınlarız.
"Erkekleri hizaya sokuyoruz ve her şeyi kusursuz yapıyoruz.
"Ama kendi hayatımdaki kadınlara baktığımda
"bunun dışında da birçok farklı kadının olduğunu görüyorum,
"onları da filmlerde görmek istiyorum."
Sonra senaryoyu okuyunca gördüm ki Cassie, nasıl desem...
Delidolu, umursamaz
ve inanılmaz derecede saf bir şekilde sorumsuz bir kadın.
Kathryn süper bir iş çıkardı.
Lütfen işe yarasın.
Evet!
İşe yaradı!
Baksana bana.
Pisliğin tekiyim.
Pislik olmayı bırakmak için asla geç değil.
Tamam mı?
Küçük Cassie ile, ilk iki Ant-Man filminde onu canlandıran
Abby Ryder Fortson ile bir bağ kurmuş olan izleyiciler
Scott Lang'in kızının büyüyünce
komik birine dönüştüğünü görmek ister.
Scott Lang gibi neşeli, iyimser bir insan olduğunu görmek ister.
Böyle olması bu film için çok önemliydi.
Kathryn'in başka bir Marvel rolü için çektiği ekran testini görmüştüm.
KATE BISHOP İÇİN EKRAN TESTİ
-Müdür Fury gönderdi. -Kim?
Yaşadığım yeri biliyor.
Fury.
Bay Tekgöz'ü diyorsun.
-Hayır. -Evet, seni sevdi.
Evet, çatıdaydım, yanımda da Üçüncü...
Daha fazla kurabiye. Aman tanrım.
Neşeli bir tarafı var. Komik biri.
Gençliğinden gelen bir iyimserliği var.
Fiziksel olarak da güçlü.
Sporcu. Rolün fiziksel gereksinimlerini
yerine getirebilecek birine ihtiyacım vardı.
Kathryn tek kelimeyle mükemmeldi.
Filmin büyük bölümünde kahramanlar ayrı.
Scott ve Cassie hikâyede aynı tarafta.
O yüzden, Scott ile kimyaları uyuşacak birine ihtiyacım vardı,
filmin dinamiği açısından bu önemliydi.
Yani Cassie rolünü oynayacak oyuncunun
Paul Rudd ile aşık atabilmesi gerekiyordu.
Bu bizim savaşımız değil.
Senin başına gelmemesi, bunun yaşanmadığını göstermez.
Onu hüsrana uğrattın.
Anladım. Evet. Sağ ol.
Rica ederim.
Paul bir tanedir.
Beni çok iyi karşıladı.
Kestik.
Ucu ucuna.
Bana kendimi tutmamamı söyledi. Çekimlerin ikinci gününde
dikkat çekmemeye çalışıyordum.
Geri çekil.
"Elime yüzüme bulaştırmasam yeterli."
-diye düşünüyordum. -Geri çekil.
Geri çekil!
Michelle, Michael, Hope ve diğer herkesin olduğu bir sahne vardı.
Peyton "Tamam, şimdi de eğlencesine yapıyoruz." dedi.
"Peki." dedim. Doğaçlama yapmaya başladım.
Aklıma ne eserse onu yaptım.
Sonrasında Paul yanıma gelip "İşte böyle yap." dedi.
"Film bittiğinde
"kendini tutmuşsun gibi hissetmemen gerekir.
"Çünkü en kötüsü o olur. Açıkçası, yapman gereken,
"her şeyi ortaya sermek, tüm hünerlerini sergilemek
"ve kendini sınırlamamak."
Paul'dan bunu öğrendim,
bundan sonra tüm projelerde bu tavsiyeye uyacağım.
Güzeldi.
Cassie'nin süper kahraman kostümünü ilk giydiğimde
olayın gerçek olduğunu hissettim.
Hiç unutmayacağım çünkü üzerime tam oturmuştu.
Farklı bir kostüm. Başka hiçbir kahramanda yok.
Başka hiçbir kahramanda ne yok?
Şeyden bahsediyorduk...
Cassie'nin kostümü büyük oranda Ant-Man'in kostümünden esinlenmiş
ama Scott'ın bunun varlığından haberi yok.
Kostümün mü var? Ne, kostümün mü var?
Yani Cassie, Ant-Man'in kostümünü örnek alarak
başkasının yardımıyla yapmış.
O yüzden filmde sürpriz oluyor.
Mor renk çizgi romandan geliyor tabii.
İşin komik tarafı da Converse giyiyor olması.
-Ben son hâlini beğendim. -Bravo.
Çünkü Cassie'nin yanı sıra
Ant-Man ve Wasp üzerinde de çalışıyoruz.
Diğer karakterler üzerinde de çalışıyoruz.
Hepsinin uyumlu olması gerekiyor.
Tek bir tane yapacak olsak, dikim açısından bakarsak,
yaklaşık iki haftalık bir dikim süreci gerekir
ama buna sırt çantası, miğfer ve diğer ilave parçalar dâhil değil.
Hazırlanmak için yeterli vaktimiz vardı ama hazırlık aşamasındayken
kostümlerin konsepti değişti.
Başta Kuantum âlemi kostümleri olacaklardı
ama sonra değişti.
Neredeyse sıfırdan başlamamız gerekti. Takım olma yönünü daha az vurgulayıp
biraz daha bireysel bir hâle getirdik.
Bu filmde, Janet'le bir geçmişleri olan bir karaktere ihtiyacımız vardı.
Varlığını hissettiren birinin bu rolü oynaması gerekiyordu.
Bill Murray'yi düşündük.
Janet Van Dyne?
Öldüğünü sanıyordum.
Uzun zaman oldu Krylar.
Resmî olarak, artık Lort Krylar.
Buna karşı deli gibi savaştım.
Bill Murray'yi bir Marvel filminde oynatma fikri ilgimi çekti.
Tabii ki 80'lerde çocukken onun filmlerini çok severdim,
Saturday Night Live'da da izlerdim.
Ama Bill Murray'nin Saturday Night Live'dan önce
1975'te Fantastic Four radyo piyesinde Alev Adam'ı oynadığını da biliyordum,
çocukken onu dinlemiştim.
Onu konuştuk.
Bill ilk birkaç hafta sete geldi.
"Espri nasıl hazırlanır?" konulu minik notlar yazıyordu.
"Şu kelimenin yerine şu kelimeyi kullan, burada biraz durakla."
İster istemez "Bill Murray bu işi biliyor." diyorduk.
Kimi oynayacağını kimsenin öğrenmesini istemedik.
İnternette bir sürü söylenti var, kimse kim olacağını bilmiyor.
Kimsenin aklına gelmeyecek birini seçtik.
En az bilinen Marvel karakterini bulmaya çalıştık
ve Kuantum Âlemi'nde geçen rastgele bir Hulk çizgi romanından
Lort Krylar adında rastgele bir karakter bulduk.
Kostüm için Stephen ve Peyton'la konuştum.
"Bu adam kim? Daha asker gibi mi olsun?
"Sivil gibi mi olsun?
"Kostüm yeterli olur mu? Yoksa daha tuhaf mı olsun?"
Görsel tasarım aşamasında
Kuantum Âlemi'ni yansıtacak tuhaf, göz alıcı bir sürü şey,
farklı dokular vesaire denedik
ama fazla tiyatrovari oldu.
Sonra mavi, krem ve altın sarısı kombinasyonunu ürettik.
Çok fazla çılgınca desenler vesaire kullanmadan
biraz eğlenceli hâle getirmeye çalıştık.
Bill'in katkısı zaten büyük olacaktı. Kafa karıştırıcı,
karmaşık bir görüntüyle suları bulandırmak istemedik.
Sonuçta hepsinden vazgeçtik, Fransız Rivierası'nda
yatı olan bir tipe benzettik.
Sadece tuhaf boncuklar ve boylu boyunca uzanan çizgiler gibi
küçük kuantum unsurları ekledik.
Yani Will'in ortam tasarımlarıyla nispeten uyumlu şekiller ortaya çıktı.
Peyton bana ilk geldiğinde,
projeyi konuşmaya ilk başladığımızda
iç içe geçmiş devasa dünyalardan oluşan bir Kuantum Âlemi fikri vardı.
Bu âlemin büyüklüğünü hissettirmek istiyordu.
Janet'in evinin son hâlini gerçekten beğeniyorum.
Peyton'la atom altı parçacıklar konusunu konuşurken,
fikir alışverişi yaparken çizdiğim eskizlerde de böyleydi.
Yaşadığı yer çok minik bir parçacık olacaktı.
Farklı kuantum âlemlerinden geçip bir düzlüğe düşmüş, ölmüş
ve zamanla enerjisini kaybetmiş olacaktı.
Sonra da mağara benzeri bir yapıya dönüşecekti.
Bu çok güzel bir şekilde hayata geçirildi.
Bu, Janet'in evinin dışı.
Peyton'la baştan beri konuştuğumuz,
yapmak istediğimiz şey burayı bozkıra benzetmekti.
Vahşi Batı'da son günlerini geçiren yaşlı birinin evi gibi.
Bu setin bunu yansıtmasını istedik.
Kuantum Âlemi'ndeki tuhaf bir bozkırdayız,
tuhaf kuantum bitkileri var.
Görsel efekt hazırlanacak ve genişletilerek
çok daha büyük, göz alabildiğine uzanan düzlüklere dönüşecek.
Bu kaya duvarlar da şöyle... Kuantum enerjisi olduğundan, bu şekiller
bir şekilde bu enerji tarafından oluşturulmuş ve böyle katılaşmış.
Geniş çekim aldığımızda
arazide sadece bitkilerin değil, bu şekillerin de
olduğunu göreceğiz.
Filmin tamamında yapmak istediğimiz şeylerden biri de
ilginç kompozisyonlar oluşturmaktı.
Küreler, iç içe geçmiş küreler oluşturmaktı.
Janet'in evi de tamamen
iç içe geçmiş kürelerden oluşuyor.
Bu oda birçok açıdan Kang'in Celestium'unun öncülü diyebiliriz.
Bu fikirden yola çıkılarak oluşturulan tasarımlar
Celestium'da da kullanıldı.
Pinewood'daki Richard Attenborough sahnesindeyiz.
Bunlar da Kang'in Celestium'u ve Zaman Küresi.
Küreyi veya daire şeklini Kang'in dilinin bir parçası olarak
muhafaza etmek istiyordum.
Japon kintsugi'lerini inceledim.
Kayaların da üzerinde çatlaklar olur
ama sonra orayı kapatıp kusuru giderebilirsiniz.
Kang de bir anlamda böyle yapıyor, kafasına estiği şekilde
bir şeyleri yıkıp tekrar yapıyor.
Burada bir imparatorluk kurdum Janet.
Ve yanımda götürüyorum.
Kompozisyon anlamında grafik anlar yaratarak
görüntü yönetmenimiz Bill Pope'a
Kang'i çerçeve içine alabileceğimiz bir ortam sunmak istedim.
Çizgi romanın kareleri gibi görünmesini istedim.
Hazır mıyız? Üç, iki, bir, motor!
Katy.
Ve bam!
Hadi Steve.
Geliyor. Ve bam!
Bu film için
bir barbar savaşçı karakteri oluşturma fikri çok hoşuma gitti.
Fazla görmediğimiz bir şeydi.
Birazcık Thor'da var, Valkyrie karakterinde var
ama mesela Robert E. Howard'ın yazdığı
bir ucuz romandan çıkıp gelmiş gibi olsun istedim.
Katy O'Brian ile The Mandalorian'da çalışmıştım
ve çok beğenmiştim.
Vücut geliştirme sporcusu, gerçek bir dövüşçü.
Varlığını hissettiren bir oyuncu. Bize de güçlü biri lazımdı,
çünkü lider olacak ama liderliğin bilgelik yönünü de yansıtması gerekiyordu.
Katy o rolde çok etkili oldu.
Jentorra karakterinin devrimci olması çok hoşuma gitti.
Farklı bir şeydi. Herkesin iyiliği için
savaşan biriydi,
halkı ezmeye çalışmıyordu.
Güçlü kadın karakter rolünün olumlu olmasını istiyordum.
Birçok yönden hayalimdeki rol çünkü.
Burada ne yapıyorsun?
Seni kurtarıyorum.
Nasıl?
Kostüm konusuna gelince, kostüm tasarımcısı Sammy beni arayıp
"Kostümünü gördün mü?" Ne önerdiğimizi gördün mü?"
dediğinde çok sevindim.
"Hayır." dedim.
"Tamam, haberin olsun, oldukça
açık bir kostüm." dedi.
Ben de "Tamam, spora gideyim. Teşekkürler." dedim.
Jentorra konusunda daha çok
dış uzuvların, kemiklerin yapısına odaklandık.
Zırhta yapmaya çalıştığımız şey,
sanki minik bir yaratığın iskeletini bulmuş da onu kullanmış
gibi göstermekti.
Halkımızın kemikleri üstüne kalesini dikti.
O dünyaya bağlamaya çalışıyorlardı
çünkü halkımız o dünyanın, Kuantum Âlemi topraklarının
insanlarıydı.
Kullanılan mavi renk bir bakıma
çevremizdeki şeylerle uyumluydu.
Saçı, makyajı ve diğer şeyleri de ekleyince tam oluyor.
Halkınızın kimliğini ve amaçlarını
anlıyorsunuz.
Kuantum Âlemi'ne tekrar hoş geldin Scott.
Bunu çok uzun zamandır bekliyordum.
M.O.D.O.K. bir şekilde, bir yerde mutlaka kullanmak istediğimiz
bir Marvel karakteriydi.
Sadece öldürmek için tasarlanmış mekanize bir organizma.
Anladım, bu bir kısaltma.
Uzun hâli daha korkunç.
Çok garip bir tasarım, biraz itici
ama harika, akılda kalıcı bir şey.
Kang'in bu filmde bir yardakçıya ihtiyacı var mı diye düşündük.
Bir sürü şeyi konuştuk.
M.O.D.O.K.'ın bir Marvel filminde
başarılı olabileceği tek bağlam,
Kuantum Âlemi gibi geldi.
O zaman birden
kafama dank etti. "Bir saniye." dedim.
"Darren Cross M.O.D.O.K. olsa nasıl olur?"
Merhaba Hank.
Darren?
İşte böyle. Tamam, hazırız. Üç, iki, bir, motor!
İlk Ant-Man filminin sonunda Darren
süper kostümünün içinde mahsur kalıyordu.
"Tamam, güzel." dedim.
Başlıyoruz. Motor!
Sonra tekrar çekimleri için gittik, kimse bana bir şey söylemedi.
Kenarlara bakıyordum, şey gördüm...
Darren minik, kırmızı bir macuna dönüşmüştü.
"Bunu geri dönüşü olmaz." dedim.
Sonra bir değişim daha oldu
ve iyice küçülüp minik bir nokta hâline geldi.
"Tamam." dedim. "Bu şekilde bu dünyada hayatta kalınabilir."
Ama çok zarar görmüş olacağı kesindi.
Bu kaza yüzünden sakatlanacağı kesindi.
Konuyu düşünmeye başlayınca bir şey fark ettik.
M.O.D.O.K bu şekilde ortaya çıkmış olabilirdi.
Çok heyecanlandık.
Corey'yi aradığımız günü hatırlıyorum.
Bilmiyor olabilirsiniz ama Corey Stoll
çocukken büyük bir çizgi roman hayranıymış.
M.O.D.O.K.'ı tanıyordu, fikri çok beğendi ve gerçekten kendini adadı.
"Tamam, ben varım." dedim.
Motor!
Kuantum Âlemi'ne tekrar hoş geldin Scott.
Bunu çok uzun zamandır bekliyordum.
Darren?
Özgür kalmış bir adama bakıyorsun.
Burada hayal edebileceğinden çok daha fazlasını yarattım.
Ve kestik!
Bilmediğim böyle bir hayalim varmış, o gerçekleşmiş oldu.
Kaçacak yerin yok.
Bunun oynama fırsatını bulacağım
veya oynamak isteyeceğim bir karakter olduğu hiç aklıma gelmezdi.
Ben muhteşem silahım!
Hem çok komik hem de çok pervasız.
Ama çok da mantıklı.
Bence seyircinin
benim karakterim için böyle bir son beklentisi yok.
Beni son kez gördüğünü sanmıştın.
Bebek bacaklarını yeni fark ettim.
Bunlar bebek bacağı değil.
Kendini zeki sanıyorsun.
Scott Lang, her şeyimi elimden alan adam.
Bütün hayatımı çalan adam.
Kullandıkları çekim tekniği ise...
Sonuç çok kötü olabilirdi, o ihtimal vardı.
Yüzünüzde noktalar, karşınızda kamera,
nasıl görüneceğinizi bilmiyorsunuz...
Ama çok tatmin edici bir şeydi.
Bazı yönlerden, oyunculuk yapmanın ideal yöntemi bu, diye düşündüm.
Çünkü tamamen teknolojiye dayalı olsa da
herhangi bir teknolojiyi beklemek zorunda kalmıyorsunuz.
Işığı, kamerayı beklemiyorsunuz.
Sesi beklemiyorsunuz.
Saç ve makyajı bile beklemiyorsunuz.
Sadece... Açık bir alanda ben varım
ve diğer oyuncular var.
Havalı bir piyes provası gibi geldi.
Tek fark, bu provanın tamamının
veri olarak kaydedilmesi ve performansa dönüştürülmesiydi.
Sen her zaman kardeşim gibiydin.
Öyle miydim?
Öyleydim.
En azından
Avenger olarak ölüyorum.
Evet.
-Öyle. -Evet.
Ekiptensin.
Marvel Sinematik Evreni'nin en az diğer filmler kadar
önemli bir parçası olacak bir Ant-Man filmi çekmekten
büyük keyif aldık.
Bence bu önemli. Şunun içinden çıkıp
buraya indiğinde, ona bakarak
biraz vakit geçir, sonra bu tarafa dön...
-Öyle mi? -Evet.
Kang'i de hazırlamış oluyoruz.
Marvel Sinematik Evreni'nde çok korkutucu, zorlu bir düşman olacak
Kang'i hazırlamış oluyoruz.
MSE'nin bundan sonraki istikametini de görmemize yardımcı olacak.
Ama Ant-Man'den bir üçleme çıkarmamız bile başlı başına güzel bir şey.
Ve küçül!
Tamam, başa. Bir kere daha deneyelim.
Harikaydı.
Sadece üçleme olmakla kalmadı,
üç filmi de Peyton yönetti.
Üçlemeyi Peyton'ın tamamlamasına da çok seviniyorum.
Peyton'la çalışmaktan büyük keyif aldım.
Onun gibi biri bana yol gösterdiği için
kendimi şanslı hissediyorum.
Bir şok dalgası geliyor
ve sizi çerçevenin dışına atıyor.
İkincisi için ayrı bir çekim yapacağız...
O kapıdan gelecek.
Hem duygulara hitap eden hem güldüren bir süper kahraman filmi çekebilmek...
Elinden geliyor.
Ant-Man'in birinci günü.
Hepinize teşekkür ediyorum.
Bu film için çok heyecanlıyım.
İyi bir çekim olacak.
Birçoğunuz çekim yapmak için uzu süredir bekliyorsunuz.
Nihayet o gün geldi. Çekiyoruz.
-Çok teşekkürler. -Evet!
Ben Superman filmiyle,
Yıldız Savaşları'yla, Hazine Avcıları'yla büyüdüm.
Öyle bir film yapmak hep istediğim bir şeydi.
Benim için çok tatmin edici bir iş oldu
çünkü devasa bir tuvalde resim yapma fırsatını bulduk.
-Tamam. -Öyle yapacaksın.
Scott Lang benim için çok önemli bir karakter.
Birçok harika insanla
uzunca bir süre vakit geçirme fırsatım oldu.
Civil War'da uçak pistinde geçen bir sahne vardı,
Kaptan Amerika ve bazı Avengers üyeleri ile
ilk kez tanışıyordum.
İnanılmazdı,
kendimi biraz oynadığım karakterle özdeşleştirdim.
Hâlâ öyle hissediyorum.
Ekibin bir parçası olduğuma inanamıyorum.
Benim için çok değerli. Gerçekten.
Daha bu filmi çekmeye başlamadan önce
insanlara şey diyordum...
"Hangi filmdesin?" "Ant-Man" diyordum.
"Ant-Man mi? Ant-Man ne ki?"
"Bir Marvel filmi."
"Ant-Man mi?" Çünkü bu karakter fazla bilinmiyordu.
"Süper gücün ne?" diyorlardı.
"Küçülebiliyorum." diyordum.
"Tamam." diyorlardı.
"Ama karıncalarla da konuşabiliyorum."
AĞZINIZ AÇIK KALACAK ANT MAN'İN DÖNÜŞÜ
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram