DZIEŃ PIERWSZY SEZON DRUGI
Zaczynamy. Dzień pierwszy. Pierwszy z 90.
TOM HIDDLESTON „LOKI” / PRODUCENT WYKONAWCZY
Poniedziałek, 13 czerwca 2022 r.
Londyn, Wielka Brytania.
W AOC czas nie istnieje. Nie istnieje w świecie Lokiego.
Tak to wygląda.
Ale istnieje w mojej głowie.
Od rana jestem pełen radości i wdzięczności.
To wielkie szczęście, że mogę nadal przy tym pracować.
Cieszę się, że znów tu jestem.
Wracam do gry, do Agencji, do tego wspaniałego zespołu.
ZA KULISAMI SERIALU LOKI SEZON 2
AOC STREFA PRZYBYĆ 900 209
AGENCJA OCHRONY CHRONOSTRUKTURY
Cieszyliśmy się, że już pora wkroczyć w multiwersum
uwolnione w sezonie 1...
Dzieje się coś okropnego.
Ale podróże w czasie i multiwersum mogą sprawić,
że fabuła staje się zagmatwana.
Żeby całość miała sens,
trzeba maksymalnie upraszczać wątki
i opierać się na bohaterach.
Mobius, to ja.
Nie wiem, kim jesteś.
Na początku rozmawiamy o tym,
jak serial wpasuje się w MCU,
jak ma się do innych wątków
i jak wpłynie na pozostałe postacie.
Ale gdy rozmowy już się odbyły,
staraliśmy się wrócić punktu wyjścia
i opowiedzieć naszą historię.
Byłeś zły, ale już nie jesteś.
Uważałem się za dobrego, ale mam wątpliwości.
Przynajmniej zmusiłeś nas, byśmy zadali sobie kilka ważnych pytań.
Skupiliśmy się na tym,
na kim zależy Lokiemu i nam samym.
Chcieliśmy też ukazać wymiar osobisty tego,
czym jest linia czasu i co zawiera.
Co oznacza dla ludzi.
Naszym zadaniem było obnażenie słabości postaci,
przez co stawały się bardziej ludzkie.
Wiem, jak trudno jest porzucić wartości, w które wierzyło się całe życie.
Ale Agencja musi się zmienić i to jak najszybciej.
To jak szklana kula ze śniegiem.
Agencja jest taką kulą.
Teraz pękła,
a zawartością wstrząśnięto.
W efekcie Agencja przechodzi przez to,
przez co przeszedł Loki w sezonie 1.
Szuka prawdy o sobie i dokonuje głębokiej autoanalizy.
To on zbudował Agencję. On ukradł nam życie.
Rozmawialiśmy między innymi o tym,
że zawsze miał w MCU problemy z rodziną.
A teraz znalazł nową w Agencji.
Czyli Sylvie wyrzuciła cię przez portal w przeszłość,
- od tego wszystko się zaczęło? - No cóż...
W którą idziemy?
Chemia między aktorami
była fundamentem sezonu drugiego.
Świetnie się dogadywali.
Polubili się od pierwszej chwili na planie
i dobrze się bawili.
Chcieliśmy to pociągnąć.
- Udało się! - Udało się!
Wygraliśmy!
To grupa naprawdę niezwykłych ludzi.
Sezon pierwszy był pełen trudności.
Trwała pandemia i chyba nas zbliżyła.
Myślę, że widać to na ekranie.
- Łał. - Bardzo ładnie.
Wspaniale było wrócić.
Długo się nie widzieliśmy.
To trudne pytanie, kim była B-15 w sezonie 1
i kim stała się w sezonie 2.
Musiałam ponownie obejrzeć sezon 1.
Pamiętałam, co się w nim działo, ale nie kim była.
Jak mówiła? Jak się poruszała?
A potem zakładasz kostium i wszystko się przypomina.
Hej, Ubi. To jest Casey. Pomoże ci.
Z szeregiem aktorów nie zetknąłem się w Sezonie 1.
A w tym miałem okazję
zagrać dosłownie ze wszystkimi.
Jest między nami niesamowita chemia.
Dzięki nowym postaciom
mamy okazję lepiej poznać świat Agencji.
Ty jesteś Uroboros?
- Tak. - Autor Instrukcji AOC.
- Czytałeś? - Znam ją prawie na pamięć.
- Podpiszesz mój egzemplarz? - Z przyjemnością.
AOC
Bardzo się cieszę, bo jestem fanem
Uniwersum Marvela już od dawna.
Witam w dziale naprawczo-technicznym!
Zawsze marzyłem o dołączeniu do rodziny MCU.
KE HUY QUAN „UBI”
Nie wierzyłem, że to możliwe,
bo dopiero niedawno wróciłem do aktorstwa.
I pewnego dnia mój agent powiedział:
„Kevin Feige do ciebie zadzwoni”.
Podał mi konkretny przedział czasu, między 17.00 a 19.00.
Bardzo się denerwowałem.
Ale też bardzo się cieszyłem.
Pamiętam, że byłem na jakimś spotkaniu
i powiedziałem osobie, z którą rozmawiałem:
„Bardzo mi przykro,
ale o 16.50 będę musiał wyjść”.
Nie powiedziałem dlaczego.
Nastawiłem alarm na 16:50.
A kiedy zadzwonił, wyszedłem,
oczekując tego ważnego telefonu od pana Feige'a.
Jechałem już do domu i nagle zadzwonił telefon.
Odebrałem i w słuchawce
usłyszałem głos:
„Cześć. Jestem Kevin Feige. Witaj, Ke”.
Powiedział,
że bardzo mu się podobało Wszystko Wszędzie Naraz.
Prowadziłem i słuchałem,
jak chwali moją grę i w ogóle film.
Łzy zakręciły mi się w oczach.
Prowadziłem i nic nie widziałem.
Musiałem zjechać na pobocze.
Rozmawialiśmy dalej i nagle spytał:
„Czy chciałbyś dołączyć do rodziny MCU?”.
Byłem... zachwycony.
Taki szczęśliwy.
Jego telefon wiele dla mnie znaczył.
Kocham być częścią zespołu.
I rzeczywiście, kilka miesięcy później
leciałem już do Londynu.
Proszę. To wszystko, co musisz wiedzieć.
Pojawienie się Ubiego bardzo ubarwiło
dział naprawczo-techniczny.
Jeszcze jeden sekret, jaki skrywa świat Agencji.
Wszystko, co musicie o tym wiedzieć, napisałem tutaj.
Chcieliśmy też opowiedzieć coś więcej o Sekundantach.
Spotkamy więc generał Dox, którą gra Kate Dickie,
oraz Łowcę X-5 vel Brada Wolfe'a, w tej roli Rafael Casal.
Świetnie. Witam ponownie! Może zdejmij mi obrożę
i zacznij traktować jak przełożonego?
Ja tu nie pracuję.
Dobrze, że o tym wiesz. Nie odzywaj się.
X-5 czyli Brad Wolfe jest głównym antagonistą sezonu 2.
A przecież cały serial jest o antagoniście.
Jednym z głównych wątków
jest dwoistość natury i ludzkie oblicze wielkiego antagonisty.
Pod wieloma względami
X-5, Brad Wolfe
jest w tym sezonie jak wcześniej Loki.
Też uważa się za pokrzywdzonego,
szuka sprawiedliwości
i chce odkryć w sobie dobro.
Powinieneś spojrzeć na siebie z boku, pomogę ci.
To przez ciebie. Ty jesteś problemem.
Wszystkie twoje warianty go mają.
Moje zadanie polegało na tym, by zaleźć Lokiemu za skórę.
Tom i ja świetnie się przy tym bawiliśmy.
Świetne jest to, że X-5
pracuje w Agencji od dawna
i zna wszystkie akta Lokiego.
Zna go dobrze.
Powiedziałem ci parę przykrych rzeczy,
wspominałem o twojej matce. Przepraszam cię za to.
A to do czego jest?
Tom nadaje ton wszystkiemu.
Dużo rozmawialiśmy
o ustanawianiu granic naszych scen.
Patrzysz na niego i wiesz, czy iść na całość, czy przyhamować.
- Już wiemy, jakie są liczby. - Tak.
Tak.
Jest weteranem w tym świecie,
wie, czego potrzebuje dana scena.
Świetnie jest obserwować,
jak rozpracowuje sceny.
„Tu się powstrzymajmy, a tu pojedziemy po bandzie”.
Najlepiej byłoby gonić rower, więc gonię...
Dokładnie. Tak.
Wielu z nas nigdy wcześniej nie grało w tak dużej produkcji.
A tu się okazało, że mamy teleportację,
eksplozje, podróże w czasie i przestrzeni.
Ktoś musiał mi się pomóc dostosować, odnaleźć się w tym świecie.
Tom jest kimś o wiele ważniejszym niż tylko wykonawcą głównej roli.
Pracuje ze scenarzystami, z ludźmi od efektów,
każdy może na niego liczyć.
Jest w dużej mierze współautorem Lokiego.
Grupa ludzi ma zbiorowy profil czasowy
specyficzny dla tej chwili.
Rozumiesz?
To tak, jakbyś rysował...
Tom jest genialny.
Zawsze chce jeszcze jednego ujęcia.
RICHARD GRAVES DRUGI REŻYSER
Takie... dodatkowe 20 procent.
Chce dać z siebie więcej, chce grać.
Ma cel, do którego zmierza.
PAUL ZUCKER MONTAŻYSTA
Moim zadaniem jako montażysty jest wsłuchać się w jego grę.
Ma ona wiele odcieni.
Zmienia tempo,
zmienia intensywność.
Ale przede wszystkim jest bardzo skupiony.
Nie chodzi o to, gdzie ani kiedy.
Chodzi o to kto. Na kim mi zależy.
Napiszę tę historię od nowa.
I cięcie.
Ciekawe jest to,
że co rano, przed rozpoczęciem zdjęć,
Tom pojawia się na planie,
ale zanim się go widzi, najpierw go słychać.
Bo przychodzi
z takim przenośnym głośnikiem.
Słyszy się,
że już się zbliża,
a kiedy wchodzi, wszyscy się budzą
i poprawia im się humor.
Tak zaczynamy każdy dzień.
Wspaniale, że jest z nami.
Wskazuje nam drogę jako Loki,
a cała reszta idzie za nim w wesołym korowodzie.
Mamy tu świetny zespół,
który ocali ludzkość.
Tym się właśnie zajmuje Agencja.
Mamy poważniejszy problem.
- Tego, Który Trwa. - Jasne, wrócimy do niego.
Ale na początek potrzebny mi Loki, Który Trwa.
Nie możesz tak ciągle znikać.
Zależało nam na przedstawieniu
problemu pętli czasu w tym sezonie.
Dużo rozmawialiśmy o Rzeźni numer pięć, powieści Kurta Vonneguta,
której bohater w sposób niekontrolowany przemieszcza się w czasie,
próbując znaleźć sens swego życia,
bo przeżywa je nie po kolei.
Było to atrakcyjne w kontekście Lokiego.
Rozpaczliwie próbuje wrócić do Agencji
i uprzedzić, że grozi jej coś strasznego.
Ale nie może zostać dłużej w żadnym momencie.
Coś stało się z czasem.
Kiedy Ten, Który Trwa ginie z ręki Sylvie,
linie czasu zaczynają się rozgałęziać.
A osadzenie Lokiego w wymiarze czasu
staje się niestabilne.
To się wydarzy. Będę w Agencji w przeszłości
i nagle coś zacznie we mnie rzednąć, rozerwie mnie
i zacznie mną miotać między różnymi czasami.
- Jak to możliwe? - Nie wiem.
Nie wiem, kiedy się to znów wydarzy.
Jego osoba fizyczna nie ma trwałego związku
z czasoprzestrzenią.
W tej chwili mam wrażenie,
jestem tu i teraz.
W tym miejscu i w tym czasie.
Problemem Lokiego jest to,
że jest umiejscowiony w przestrzeni, ale nie w czasie.
Przeżywa usterkę techniczną.
Cholera!
Ślizga się między przeszłością, teraźniejszością i przyszłością.
Jest w jakimś miejscu, a potem nagle w tym samym miejscu,
ale w innym czasie.
To bardzo destabilizujące,
dla niego i dla wszystkich obecnych,
bo wygląda, jakby ciągle znikał.
- Właśnie zniknąłeś. - Wiem.
Nie chcę na to więcej patrzeć, to jakaś makabra.
Mówiłeś, że nie wygląda to tak źle.
Kłamałem.
Koncepcja ewoluowała na poziomie scenariuszowym,
na poziomie postaci oraz na poziomie wizualnym.
Uznaliśmy, że najciekawiej będzie
zrobić z tego bolesne doświadczenie.
Tom wszedł w to na całego.
Czyli taki wiatrak i w dół.
Zagrał niesamowite rzeczy.
A my, tworząc efekty specjalne, połączymy różne fazy jego ruchu,
by oddać te momenty, kiedy przerzuca go z czasu w czas.
Ciało Lokiego rozpada się na cząsteczki.
Wszystkie atomy jego ciała
zostają oderwane od siebie, rozbite, rozmontowane,
a potem szybko złożone,
zmontowane w innym momencie.
Pada kwestia o tym,
że są to jednocześnie śmierć i narodziny.
Pytanie, jak to przedstawić,
jak sprawić, by wyglądało to
koszmarnie, niczym z horroru.
Bez flaków i krwi,
coś bardziej stylowego i eleganckiego.
Wyznaję z zakłopotaniem,
że w moim skromnym neseserku umiejętności
nie mam poślizgu w czasie.
Musieliśmy znaleźć inny sposób.
Wiedziałem oczywiście, że w pewnym momencie
wesprą mnie geniusze od efektów specjalnych.
Ale chciałem, żeby mieli z czym pracować,
więc nagraliśmy różne warianty sceny
wciągania, wyrzucania,
wyrywania
i wsysania w rzeczywistość.
Możesz zrobić jeszcze raz ten skok na kamerę?
Więc ruch do kamery,
obracasz się i znów do kamery.
Daje z siebie wszystko, rzuca się głową naprzód
w absolutnie niewiarygodne popisy.
Nie wyobrażam sobie lepszego aktora
do tego rodzaju roli.
Może zrobię też raz w ten sposób?
A potem obrót.
Montaż polega na połączeniu wszystkiego w całość.
Wybraliśmy najdziwniejsze gesty
i stworzyliśmy z nich konkretne efekty.
A potem bawiliśmy się dźwiękami.
Mieliśmy dźwięki rozciągania i odgłosy miażdżenia kości
i inne efekty dźwiękowe, które wzmacniają
wymiar wizualny poślizgu w czasie.
Potem bierzemy te ujęcia,
tworzymy z nich mieszankę
i rozciągamy obraz.
Potem w animacji komputerowej
robimy symulację, łączymy ujęcia
przy pomocy oprogramowania do modeli 3D,
by nałożyć jedno ujęcie na drugie
i dać wiarygodny obraz przerzucania ciała w czasie,
śmierci i narodzin w jednej chwili.
Już teraz kłaniam się w pas
i dziękuję zespołowi od efektów za pomoc.
Był to duży wysiłek.
Większy, niż się spodziewałem.
Londyńska Szkoła Tańca Współczesnego.
Dzięki temu mogliśmy się zabawić
w przerzucanie Lokiego między różnymi momentami
i jednego odgałęzienia Świętej Chronologii na drugie.
Ale zawsze przerzuca go do ludzi, których zna,
i w miejsca, które już widział.
Zaczynamy się domyślać, że w jakimś sensie
Loki stanowi spoiwo łączące te wszystkie elementy.
Każde z twoich przyjaciół ma Profil Czasowy, tak?
Tak.
Z tego wynika, że każda grupa ludzi
ma profil zbiorowy właściwy danemu momentowi.
W każdym z pracowników Agencji
chcieliśmy odkryć coś nowego,
dowiedzieć się, co ich napędza.
Wszyscy znaleźli się w momencie całkowitej zmiany.
Rozkaz dla Agencji: koniec przycinania. Wykonać natychmiast.
Wszyscy w Agencji szli jedną drogą,
a teraz nagle okazało się, że ta droga została im narzucona,
że mieli inne życie, że wszyscy są wariantami.
Nie jestem łowcą. Ani ty analitykiem.
To wszystko fikcja.
Nie jest łatwo nadążać za fabułą.
Bo są te poślizgi w czasie,
jest dawny Loki, obecny Loki,
przeszła B-15, teraźniejsza B-15,
wariant B-15 na linii czasu.
Niedawno stwierdziliśmy,
że pierwszy raz widzimy poślizg Lokiego.
Ale powiedziałam: „Zaraz, to już było”.
A oni na to:
„Nie kręcimy chronologicznie, nie widziałaś tego.
I to nie byłaś ty, tylko B-15 z linii czasu,
a nie ta z Agencji”.
Pogubiłam się.
Odbyło się wiele rozmów o tym, jak wszyscy zareagują
na wiadomość, że mieli życie na linii czasu.
Z B-15 było inaczej,
bo Sylvie pokazała jej wcześniej, jakie miała życie na linii czasu.
Byłam szczęśliwa.
Co teraz?
Więc kiedy się zjawia,
jest bardzo zdecydowana.
Chce wrócić,
ale zamierza też walczyć o prawo powrotu dla innych.
Każdy z nich ma życie na linii czasu.
Należy im się szansa, żeby je przeżyć.
Najlepsze w scenariuszu jest to, że każda postać odbywa podróż.
Ja na przykład
zaczynam w pełnej zbroi,
z pałką w ręce pokonuję bogów.
A na końcu mam tylko przekrzywiony krawat.
Staje się coraz bardziej miękka
i zmierza w kierunku osoby, którą kiedyś była na linii czasu,
oddala się od tego, co stworzyła Agencja.
Nie ma już odwrotu.
Nie ma mowy o odwrocie.
W dzisiejszej scenie
Loki powraca na linię czasu i zastaje Mobiusa
w jego pierwotnym życiu, w pracy w firmie...
Tu jest napisane. „Pirania”.
Sporty motorowe „Pirania”.
Sprzedają tego typu sprzęt.
Ktoś kiedyś powiedział, że skuter wodny to motocykl człowieka myślącego.
Chcesz się poczuć jak Posejdon?
Jak zbudować postać Dona tak,
by różniła się od postaci Mobiusa? Don jest sprzedawcą.
Ma we krwi to, że stara się dobić targu.
Hej, znasz hawajskie słowo „mana”?
Oznacza duchową siłę życia, która przenika cały wszechświat.
Może wskocz na tego demona i zanurz się po uszy w manie?
A Mobius to bardziej typ cynicznego detektywa.
Kiedy ma się tyle doświadczenia co ja, trzeba uważać,
żeby nie popaść w rutynę.
Człowiek robi się przewidywalny, zgrany.
Ale ty tchniesz nowe życie w tę piosenkę.
Sytuacja jest zabawna, cały ten świat jest zabawny.
Bohaterowie mają... charakter.
Mobius potrafi być ekscentryczny,
podobnie zresztą jak Loki.
Ale oni siebie za takich nie uważają.
Mają się za normalnych w szalonym świecie.
Wiatr we włosach, słone bryzgi smagające twarz,
a przed tobą tylko wodny bezkres.
Czuję się dziś jak władca fal.
Na linii czasu Ubi jest pisarzem science-fiction.
Nazywa się A.D. Doug.
Ma doktorat, jest bardzo inteligentny.
Ale jego pasją jest literatura.
Pisze genialne powieści science-fiction,
których nikt nie chce czytać.
Patrz! Mamy farta. Rzuć okiem.
Jesteśmy w jego garażu, jego warsztacie.
Jeden z fajniejszych planów filmowych, jakie widziałem.
Co zaskakujące, w tym serialu
jest masa analogowych scenografii.
Jestem do tego przyzwyczajony,
bo w latach 80. tak się kręciło filmy.
I naprawdę jest na co popatrzeć.
Ten pokój jest bezpieczny?
Okolica jest opuszczona.
Dookoła żywej duszy.
To, że kogoś porwano z linii czasu
do pracy w Agencji,
zachęca do spekulacji,
kim ta osoba była wcześniej.
WYSPA ALCATRAZ
Casey. Dobrze, że to ty.
Jak się tu dostałeś?
Tu, czyli gdzie? Gdzie jesteśmy?
W Alcatraz.
Wątek Caseya jako warianta
i sceny w Alcatraz
były niesamowite.
To, że Casey był więźniem,
było świetnym zwrotem akcji.
Pamiętam, jak czytałem scenariusz i pomyślałem:
„Serio, tego ode mnie oczekujecie? To genialne”.
Sam musisz się stąd wydostać.
Sorry, gościu.
ŚWIRUS! BRAD WOLFE
BROSZURA PAMIĄTKOWA
Spotykamy Brada Wolfe'a w odcinku 1,
kiedy przegląda czasopismo Mobiusa o skuterach wodnych.
I z tyłu głowy świta mu myśl,
że gdzieś tam jest wielki świat,
o którym nic nie wie.
Cofnął się w czasie, w pewnym sensie oszukał system.
Nie może zagrać w Gwiezdnych Wojnach.
W czymś wielkim, co odbiło się szerokim echem w historii.
Ale myśli sobie, że mógłby wystąpić w ekranizacji komiksu.
„Może zacznę robić te rzeczy, zanim staną się sławne?”
X-5 został aktorem?
Może to przykrywka.
Bardzo dopracowana.
Za nami widać premierę Świrusa z lat 70.
Wielki tłum zebrał się, by powitać supergwiazdę Brada Wolfe'a,
odtwórcę tytułowej roli.
Pojawiają się Loki i Mobius,
by dowiedzieć się, czemu sygnał X-5 dochodzi stąd.
Ze zdumieniem odkrywają, że jest teraz kimś innym,
i chcą zbadać sprawę.
Jakie uczucia budzi w tobie nagła sława?
Uczucia to nie wiem, ale jestem ciacho.
Popatrz tylko.
Nieźle, co?
Film Brada raczej nie przetrwa próby czasu.
Przestań, Mobius. Zniszczysz mi życie tutaj.
Życie tutaj?
Tak wypaść przez drzwi, uciekać zaułkami,
zeskakiwać ze schodów, biec pod ziemią,
uciekając przez labirynt przed jakimś bogiem,
to naprawdę niezła przygoda.
Wezwać kaskadera?
Fajny trik.
Pamiętam, jak rozmawiałam z Kevinem Wrightem, producentem,
po nakręceniu sceny, w której Sylvie zabija tego, Który Trwa.
Była to ostatnia scena, którą nakręciliśmy
w Atlancie, w sezonie 1.
Zapytał wtedy, dokąd teraz uda się Sylvie.
Zastanowiłam się, gdzie mogłaby się wybrać.
I powiedziałam, że pewnie byłaby głodna.
Mam nauczkę, żeby uważać, co się mówi producentom.
Bo zanim się obejrzałam, miałam na sobie mundurek McDonald's.
I zamówiłam wszystko z menu.
Jak to się robi?
Co podać?
Nie wiewiórkę, nie oposa, nie szczura.
Żeby było nieżywe i nie miało twarzy.
Proszę.
To metafora tego, że Sylvie pragnie
doświadczyć prawdziwego życia.
Nie musieć wiecznie uciekać
ani ukrywać się w światach skazanych na apokalipsę,
wciąż ocierać się o niebezpieczeństwa.
Chce zobaczyć, jak to jest mieć normalne życie.
Mieszka na gałęzi linii czasu
i po raz pierwszy
korzysta z wolnej woli.
Wcześniej tego nie zaznała. Miała nie istnieć.
Nie jest częścią Świętej Chronologii
i od dziecka ucieka przed Agencją.
Po raz pierwszy ma okazję
eksperymentować z wolnością i wyborem.
Chciałabym, żeby agencję szlag trafił,
ale nie mam zamiaru tam wracać.
Mam tu życie.
Sylvie zdaje sobie sprawę, ile ją ominęło,
i nawiązuje kontakty z kilkoma ludźmi.
Zaczyna rozumieć, jakie to ważne.
Twoi przyjaciele są wreszcie sobą.
Tylko że bez nich...
Co ze mną?
Teraz każdy pisze własną historię.
Mieliśmy naprawdę niesamowity zespół w sezonie 1.
A my chcieliśmy zachować jak najwięcej z tej załogi,
więc scenograf, Kasra Farahani,
projektuje dekoracje też w sezonie 2.
Wyreżyserował też jeden odcinek.
Podobnie kierownik ds. efektów wizualnych, Dan DeLeeuw,
z którym nakręciliśmy szereg filmów.
Był wielokrotnie nominowany do Oscara.
Fajnie obserwować, jak ludzie sprawdzają się w nowych rolach.
Mieliśmy podobne doświadczenia przy Moon Knight z Aaronem i Justinem.
Tu znaleźli się w pewnym sensie w roli głównego reżysera
i wyreżyserowali cztery z sześciu odcinków.
Cała czwórka naszych reżyserów, Aaron i Justin, Dan i Kasra,
okazała mnóstwo zrozumienia
dla tego, co powstało w pierwszym sezonie.
Wiedzą, że to coś w rodzaju żywego stworzenia.
Nie próbowali wszystkiego zmienić.
Ale każdy z nich subtelnie odcisnął swoje piętno.
Znaczna część naszej pracy
to takie prowadzenie postaci,
że z czasem są coraz mniej czarnymi charakterami,
a coraz bardziej bohaterami.
Tutaj wszystko się zaczęło.
Loki ma aspekt science-fiction,
co ładnie się komponuje z resztą naszej twórczości.
Moon Knight miał przyzwolenie, żeby być dziwnym.
A jedną z pierwszych rzeczy, jakie Kevin Feige nam powiedział,
kiedy pytał, czy chcemy robić Sezon 2, było:
„Nie chcemy, byście to robili, jeśli nie będzie to w jakimś sensie inne”.
Bardzo wkręciliśmy się w ten projekt
dlatego, że mógł być tak dziwny, jak tego chcieliśmy.
Więc nie robisz tak...
Ponieważ on jeszcze skacze, musisz być bardziej tu i w dół.
Wywodzą się w pewnym sensie z horroru
i kiedy kręcimy, widzę,
że lubią powolne zbliżenia na twarz,
uwielbiają symetrię i odpowiednią atmosferę.
Aktorzy się przy tym świetnie bawią,
bo widzą, że będzie to dobrze wyglądać.
Kiedy przygotowujemy listę ujęć i storyboardy,
czy inne aspekty fazy przedprodukcyjnej,
pracujemy na planach, zdjęciach
i modelach planów.
Nie ma więc niespodzianek w czasie zdjęć.
Kiedy planowaliśmy ujęcia i sporządzaliśmy ich listy,
napisaliśmy dwunastostronicowy tekst
o generalnym podejściu wizualnym.
Przygotowaliśmy też godzinny film zmontowany z różnych przykładów
rzeczy, które działają lub nie.
To robimy, tego nie robimy.
Styl wizualny jest inny niż w sezonie 1.
A potem nasz operator, Isaac Bauman,
stworzył 700-stronicową książkę
nie samych przykładów, ale tekstu na temat
wizualnego języka serialu, aż do najdrobniejszych szczegółów.
Kiedy projektujesz wygląd projektu,
a zależy ci, żeby był dopracowany, wysmakowany
i spójny, ważne jest, by unikać zbyt dużej różnorodności.
Nie tworzyć zbyt wielu odmian obrazu,
aby całość była konsekwentna.
Jednak chcesz, aby różne epoki,
jakie odwiedzamy, wyglądały odmiennie,
bo wiążą się z nimi motywy działania.
Nie mogliśmy ich zignorować.
Więc zanim zaczęliśmy kręcić pierwszy odcinek,
rozplanowaliśmy wszystko, każdą epokę historyczną, każdy plan.
Każdy aspekt miał się wyróżniać,
być niepowtarzalny i współgrać z danym krajobrazem.
Poza tym, planując z dużym wyprzedzeniem,
sprawiliśmy, że całość dzieli się na korespondujące ze sobą części.
W pierwszym sezonie poproszono mnie o pomoc
w postprodukcji efektów wizualnych.
Zakochałem się w serialu. Kiedy więc zapytano mnie,
czy nie chciałbym zrobić jednego odcinka w sezonie 2,
skwapliwie się zgodziłem.
Co zabawne, odcinek 2 ma najmniej efektów
w całym sezonie.
Ciągle ktoś z ekipy mówił:
„Dziwne, że robisz akurat ten odcinek,
w którym prawie nie ma efektów”.
Tak, zauważyłem.
Odcinek drugi opowiada taką trochę teorię spiskową,
to coś w rodzaju filmu sensacyjnego.
Muszą znaleźć Sylvie,
żeby zrozumieć, co stało się na Końcu Czasów.
Gdy przeczytałem scenariusz,
stwierdziłem, że przypomina trochę Francuskiego łącznika
i inne filmy z lat 70., w których z perspektywy bohaterów
szukamy rozwiązania zagadki.
Dan mówi często: „Pamiętam, jak zagrałeś w odcinku 1,
pamiętam, jak to czytałeś na próbie,
nie zapomnij tego.
Zagraj normalnie,
a potem dziwnie, powygłupiaj się”.
- Opowiedz o Świrusie. - Ale że co?
- Cokolwiek. - Przestań.
- Proszę. - Nie obchodzi cię mój film.
Widziałem plakat. Wyglądał strasznie.
Ale nie jest.
To nie horror. Tylko dramat gotycki, jasne?
- Tak? - Poważne kino.
Ale co ty o tym wiesz?
Chociaż zasadniczo
jest to projekt telewizyjny,
bo jest odgórna kontrola,
a wytwórnia ma wpływ na scenariusze,
to jednak od początku bierze się w tym udział.
To praca zespołowa,
biorą w niej udział scenarzyści,
producenci i inni reżyserowie.
Wszyscy pracują nad każdym odcinkiem.
Przy powstawaniu scenariusza jest obecny Tom,
przychodzi też Owen i Sophia
i każdy wypowiada się na temat swojej postaci,
co bardzo ubogaca scenariusz.
Zasada jest taka, że najlepszy pomysł wygrywa.
Przesoliłeś trochę na mój gust. Cały ten teatr cieni.
Dla mnie w punkt.
Jestem w zespole Lokiego już od dość dawna.
Od jesieni 2019 r.
Wtedy rozpoczęliśmy przygotowania do sezonu 1.
Kiedy zaczynała się praca nad tym sezonem,
zaproponowano mi udział w pracach nad scenariuszami,
a to wielki zaszczyt i świetna zabawa.
Pod wieloma względami treść tego serialu
wynika ze świata, w którym jest osadzony.
Ta szansa dla mnie
zaowocowała jeszcze fajniejszą okazją wyreżyserowania odcinka 3.
Bardzo różni się on od pozostałych.
Kasra kręci bardzo długie ujęcia
naprawdę złożonych scen.
Powstają prawie bez cięć,
co jest naprawdę fajne, bo to trudne.
Naprawdę można się wczuć w rolę, gdy ciągle nie przerywasz.
Mamy różne style. Nie zwiedzam.
Jesteś człowiekiem czynu, świetnie.
Ja idę ścieżką krętą, refleksyjną,
ale nic nie uchodzi mojej uwadze.
Decyzja o tym, że odcinek ma się rozgrywać na Wystawie Światowej
zapadła przed moim dołączeniem do ekipy,
ale uważam, że to bardzo oryginalna i obrazoburcza sceneria.
Zupełnie nie kojarzy się z miejscem,
gdzie można znaleźć wariant Kanga.
Jeśli tu są, znajdziemy je.
Jeśli tu są.
Jest sposób, by to ustalić.
To jest Midway Plaisance.
To taki park rozrywki
czy sklep z pamiątkami Wystawy.
Była to taka bardziej rekreacyjna jej część,
gdzie odbywały się wystawy z różnych części świata
w bardziej przystępnym formacie dla prostego człowieka.
Wspaniały ten diabelski młyn, nie?
Cięcie.
Jak widzicie, na obu końcach planu stoją niebieskie ekrany.
Przedłużymy perspektywę grafiką.
Ale udało nam się zbudować całkiem spory kawałek planu.
Tu mamy Kair, wystawę egipską,
jest chińska wioska
i norweski dwór z bali
z panteonem bogów nordyckich,
z którego wykluczono Lokiego.
Czasem zapominam, że jesteś jednym z nich.
Należysz do nich. W pale się nie mieści.
Od początku wiedzieliśmy,
że chcemy w nim mieć Tego, Który Trwa,
i jakiś jego wariant.
Ale chcieliśmy zaskoczyć widzów
i pokazać im kogoś, kogo się nie spodziewali.
Więc kiedy na scenie pojawia się Jonathan,
jest Tym, Który Trwa,
ale w odmiennej niż dotąd wersji.
Czeka was szok.
Twierdzę, że czas
to przyszłość wszelkiej
energii.
Jest genialnym naukowcem,
ale urodził się w niewłaściwej epoce.
Może pewnego dnia stanie się Tym, Który Trwa.
Tą niebezpieczną, groźną osobą.
Ale na razie jest sympatyczną postacią.
Świetnie nam tu idzie.
Jesteśmy w wielkim Chicago.
Nazywam się Victor Timely.
Czas decyduje o wszystkim.
Jeśli chodzi o samo Wrzeciono,
to w zasadzie prototyp
Tkalni Temporalnej
stanowiącej serce Agencji.
Chodzi o to, że wynalazek Victora Timely'a
jest oparty na informacjach zawartych w Instrukcji AOC,
której autorem jest Ubi.
W ten sposób powstał prototyp.
Moja Tkalnia Temporalna
odwraca rozpad temporalny płynącego przez nią prądu,
obniża jego entropię
i z jego ulotnych nitek tworzy
energię!
Machina z epoki wiktoriańskiej
splata włókna energii,
bo twórcy chodzi o zwiększenie
wydajności elektrycznej urządzeń.
Natomiast Wrzeciono w AOC wykorzystuję tę technologię
do splatania linii czasu.
Istnieje więc wizualne podobieństwo
między tym Wrzecionem, a tym w Agencji,
ale to zbudowano z wykorzystaniem
materiałów i części dostępnych w epoce wiktoriańskiej.
Nauka zawsze jest fantazją,
nim ziści się jako fakt!
Panie Timely. Można na chwilkę?
Oczywiście.
Porozmawiajmy o przyszłości.
Gugu doskonale zrozumiała, czego oczekujemy od Renslayer.
Uniknęła sztampy czarnego charakteru i gra człowieka.
Sam zdecydowałeś, że wolisz Lokiego ode mnie.
Karta „jesteśmy drużyną” tu nie działa.
Istniało ryzyko, że postać Renslayer stanie się jednowymiarowa.
Pragnie władzy i tyle.
A nam zależało, by przekazać,
że została skrzywdzona i że naprawdę zależy jej
na przywróceniu stabilności Agencji, to ważne.
Jest więc antagonistką, ale nie jest złoczyńcą.
- Minutko? - Tak?
- Wybiła twoja godzina. - Za nim!
Panna Minutka powraca, więc będziemy ją często widywać.
Świetnie będzie z nią pracować.
Jeśli uda się ją wyciągnąć z garderoby, bo miewa humory.
Na długo przez Agencją i przed nią, stworzyłeś mnie.
Pracowaliśmy razem na Końcu Czasów.
Jestem tutaj, bo wiem, że możesz zostać wielkim człowiekiem.
Na planie Pannę Minutkę zastępuje lampa.
I jest świetna lektorka, która czyta jej kwestie.
Wspólnie z aktorami odgrywa sceny.
Kiedy kończą, ja i reżyser Kasra
montujemy roboczą wersję sceny.
Potem wkraczają moi asystenci
i wmontowują wersję Minutki.
Potem podkładamy postsynchrony Tary.
Potem dopracowujemy scenę
w nadziei, że animacja wypadnie dobrze.
Wytwórnia Rising Sun Pictures przygotowała genialną Minutkę.
Oryginalna, pomarańczowa Minutka
została udoskonalona,
dopracowano jej wygląd,
aby była bardziej ekspresyjna.
Popatrzcie.
Jest też czarno-biała Minutka z odcinka 3
i początkowo Kasra, który wyreżyserował ten odcinek, chciał,
by była klasyczną rysunkową animacją w 2D.
Było to wykonalne, ale okazało się za drogie.
Spytaliśmy więc, czy nie mogliby trochę oszukać
i stworzyć imitację animacji 2D?
Lepiej?
Udało im się i wygląda fantastycznie.
Takie umiejętności, tyle talentów,
a pozostałam twoją rzeczą.
Komputerem, zabawką.
A mogłam być kimś więcej.
Twoją dziewczyną.
PROMIENIOWANIE TEMPORALNE
Oto sterownia Tkalni Temporalnej.
WITAJ, TEN, KTÓRY TRWA!
Scenografia jest inspirowana wystrojem
europejskich elektrowni jądrowych z połowy XX wieku
oraz pomieszczeń sztabowych armii amerykańskiej.
Najpierw idziemy korytarzem
i mijamy szereg metrowej grubości śluz.
Do samej sterowni prowadzą wrota osadzone na progu
prawie trzymetrowej grubości.
Kiedy już znajdziemy się w środku
i zejdziemy do pomieszczenia śluzy,
znajdziemy tam kolejną gródź
grubości dwóch i pół metra
i wykonaną z betonu.
Chcieliśmy zakomunikować widzom, że to, co widzą za oknem,
jest niezwykle potężną siłą,
coś jak wybuch nuklearny czy wulkan.
Przebierasz się, jak najszybciej przechodzisz rampę,
ładujesz Kalibrator, naciskasz zielony guzik i wracasz.
Świetnie nam się tu grało,
a spędziliśmy tu wiele dni.
Kręciliśmy wiele wersji tych samych scen,
w kółko to samo, jak w Dniu świstaka.
Naciśnij zielony przycisk.
Dobrze. Załaduj go do wyrzutni.
To wszystko, udało ci się. Wracaj, szybko! Pospiesz się!
Było śmiesznie,
bo w końcu zaczęliśmy dostawać świra.
Od siedzenia w zamknięciu.
Tak.
Spędziłam w tym pomieszczeniu wiele dni.
Kręciliśmy jakąś scenę.
Wersja A, wersja B, C, D, E, F, G, H,
I, J, K, L, M, N, O, P...
Potem wracałam do domu i ta scena mi się śniła.
Potem wracałam na plan i grałam ją znowu.
I znów wracałam do domu i śniłam o niej.
I wracałam na plan i grałam ją dalej.
Na zawsze zapamiętam Rdzeń Temporalny.
Wrzeciono ma niezłą podbudowę teoretyczną.
Chodziło o to, by wyglądało autentycznie.
Dział scenografii był genialny.
To oni przygotowali całą koncepcję.
Potem przekazaliśmy ją firmie preprodukcyjnej.
Nazywa się Trixter i działa w Niemczech.
Mieli przygotować działający model.
Początkowo Wrzeciono miało być wielkości księżyca.
Ale żeby zmieściło się całe w kadrze,
musiałoby być bardzo daleko,
a to byłoby niepraktyczne
w czasie prób naprawy.
Benson i Moorhead dali z siebie wszystko, jeśli chodzi o kolory.
Chcieli pokazać całe spektrum.
Oświetlenie Rdzenia Temporalnego
było potężne, największe w całym sezonie.
Wokół poruszających się w kadrze postaci
widać takie tęczowe błyski.
Macie pięć minut.
Było to bardzo trudne to osiągnięcia.
Po pierwsze, żaden reflektor LED nie jest w stanie
wytworzyć takiej tęczującej palety.
Więc dział oświetlenia i jego szef, Mark Taylor,
wraz z Chrisem Townsendem, szefem działu efektów,
opracowali efekt komputerowy imitujący tęcze,
które nanieśliśmy potem na małe płytki
przypominające mikroskopowe szkiełka laboratoryjne.
Potem umieściliśmy je w lampach,
które stosowane są głównie w teatrze
do rzucania ruchomych punktów światła.
Światło przechodziło przez tę płytkę
i rzucało na scenę tęczowy poblask.
Okazało się jednak, że to, co zrobiliśmy w komputerze,
to, co było na płytkach,
i efekt końcowy na planie
to trzy różne rzeczy.
Więc musieliśmy działać wstecz.
„Czyli wygląda to tak,
kiedy rzuci się światło na plan”.
W niczym nie przypomina projektu.
Więc musieliśmy udziwnić projekt,
żeby wyglądało to normalnie w rzeczywistości.
Trwało to wszystko dziesięć tygodni fazy przygotowawczej,
a potem pierwsze dziesięć tygodni zdjęć,
zanim przeszliśmy do scen w sterowni, by metodą prób i błędów
uzyskać pożądany efekt.
Jeśli się zatrzymasz, zginiesz.
W porządku.
No to ruszamy.
W skafandrze najważniejsze było,
aby uczynić go możliwie jak najbardziej nieporęcznym.
CHRISTINE WADA KOSTIUMOGRAFKA
Może trudno w to uwierzyć, ale trudno jest uzyskać ten efekt.
Dobrze jest.
Sam dobór materiałów był trudny.
Zbadałam różne metody obróbki tkanin
pozwalające uzyskać efekt retro
i nawiązujące do odzieży ochronnej.
Myślałam, że rozwiązaniem będzie lateks
natryskiwany na płótno.
Ale po trzech tygodniach okazało się, że robi się różowy
pod wpływem ultrafioletu.
Szukaliśmy czegoś odpornego na UV...
W końcu trzeba było zrezygnować.
Zastosowaliśmy inne rozwiązanie, wcześniej je zbadaliśmy.
Ale skafander miał się łuszczyć pod wpływem energii temporalnej
i był...
Spodnia warstwa była pleciona i metaliczna.
Musieliśmy wymyślić sposób
na przepuszczenie tego materiału przez maszyny.
Trzeba było zbudować specjalne naciągacze.
Wymagało to serii wyczynów technologicznych.
No i jak chodzić w tak gigantycznym kostiumie,
żeby nie wyglądać na kroczący manekin?
Niewygodny kostium to tylko pozornie łatwa sprawa,
w rzeczywistości było to spore wyzwanie.
Niektóre wyjścia do wyrzutni Kalibratora
były zamierzenie śmieszne, taki czarny humor.
W czasie innych staraliśmy się
maksymalnie wzmóc napięcie.
Im bardziej postać się męczy,
tym trudniej się to ogląda.
Trochę tak jak w Grawitacji,
kiedy ktoś sięga po coś, ale brak ciążenia sprawia,
że mimo wysiłków rzecz wciąż pozostaje
poza zasięgiem. Coś w tym stylu.
Bądź dzielny. Jesteś taki odważny.
Jest kilka scen, w których jeden z bohaterów idzie po rampie,
by naprawić Wrzeciono
czy rozwiązać inny problem,
i w efekcie zostaje poddany
działaniu energii temporalnej.
Muszą uważać,
inaczej silne promieniowanie
doprowadzi do uszkodzenia skafandra i zamieni ich w spaghetti.
Dlatego w prawie wszystkich ujęciach
mamy efekty niszczejącego skafandra.
Rozpada się on stopniowo,
rozłazi się w szwach pod wpływem sił spaghettifikacyjnych,
podobnie jak w innych senach przedstawiających działanie tej energii.
Ciekawym doświadczeniem były próby sformułowania
języka wizualnego,
który dawałby wyobrażenie przyspieszonego rozpadu.
Kręciliśmy w tempie 40 klatek na sekundę,
więc postacie poruszają się wolniej.
Owen i Jonathan świetnie zagrali
ruch w skafandrze.
Naciśnij zielony przycisk!
W niektórych ujęciach skafandry są animowane,
ale staraliśmy się jak najczęściej używać prawdziwych.
Tak!
W paszczę jeża.
Co mam zrobić?
Święta Chronologia albo nic.
Obrona Świętej Chronologii to za mało, Loki.
W jej ramach życie także jest pełne śmierci, zniszczenia
i niesprawiedliwości.
Chcesz być bogiem, który odebrał ludzkości wolną wolę,
a w zamian dał jej to?
Po co komu wolna wola, skoro wszyscy mają zginąć?
Kim jesteś, że chcesz nam odebrać tę śmierć?
Że chcesz nam odebrać prawo do walki?
Na samym początku sezonu 2 Tom powiedział mi,
że chodzi tu o to, by Loki stał się najlepszą wersją siebie.
A nie można zmienić się na lepsze,
nie akceptując swojej przeszłości.
Zaakceptować trzeba wszystko, także rzeczy nieprzyjemne.
Co ciekawe, okazało się, że by zostać prawdziwym bohaterem,
Loki nie może mieć żadnej korzyści z wyborów, jakich dokonuje.
Zdobędzie koronę, o której marzył,
ale nie w sensie, którego oczekiwał.
Chce być z przyjaciółmi. Ale nie będzie.
Aby się poświęcić,
musi zrozumieć, kim jest.
Loki, co robisz?
Wiem, czego chcę.
Wiem, jakim bogiem muszę się stać.
Dla was.
Dla nas wszystkich.
Gdy wchodzi do tkalni i składa się w ofierze,
to moment, który musiał nadejść, ale którego
nie spodziewaliśmy się.
A chcieliśmy, by zrobił krok naprzód
i z boga stał się Bogiem.
Istniała wersja scenariusza,
samego zakończenia,
w której coś nam obu nie grało.
Problem polegał na tym, że Loki nie niszczył Wrzeciona.
Ratował je przed wybuchem, a potem wstępował na tron.
Coś było nie tak, ale nie wiedzieliśmy co.
Bo ratował Wrzeciono,
zdobywał tron i tak dalej,
ale zabrakło elementu ofiary.
I pomyśleliśmy, że może powinien zniszczyć Wrzeciono
i wziąć na swoje barki wiążącą się z nim odpowiedzialność?
Nic z tego nie ma.
Teraz wydaje się to oczywistym, jedynie słusznym wyborem.
Ale to był moment przełomowy w rozwoju scenariusza,
gdy zrozumieliśmy, że Loki musi zniszczyć Wrzeciono i je zastąpić.
Widzimy, jak zrzuca swoje normalne ubranie
i ujawnia ostatni kostium Lokiego.
Odrastają mu rogi.
Nakręciliśmy już Toma wchodzącego po schodach
w kierunku tego, co ostatecznie okaże się jego tronem.
A potem chwyta czas i trzyma go w uścisku.
To był naprawdę epicki moment.
Był to trudny kostium, jeśli chodzi o wydźwięk.
Musiało być w nim coś zakonnego,
ale Loki zawsze pragnął tronu, chciał być królem.
Teraz zajmuje miejsce
górujące nad wszystkim, królewskie, ale zachowuje pokorę.
Czuje też brzemię odpowiedzialności.
Trzeba było stworzyć kostium, który wyrażałby to wszystko.
- Wielki finał. - Wielki finał Lokiego.
- Tak. - Sezonów 1 i 2.
Ma to swój wydźwięk, swoją wagę, bo przecież tyle przeszedł.
Tyle było walki, tyle cierpienia...
Tak wiele pytań.
I teraz ten powrót. Mam wrażenie, że oznacza on
powtórną akceptację czegoś.
Przedefiniowanie samego siebie.
To interesujące, że od początku
mówiliśmy, jeszcze w listopadzie,
- że kostium ma być organiczny. - Tak.
- I faktycznie jest częścią Lokiego. - Tak.
- Jest autentyczny. - Prawdziwy.
Uzewnętrznia jego wnętrze.
To prawda.
Bardzo podoba mi się to, że kolory są znajome,
podobnie jak kształt,
ale wyraża coś nowego, pokorę.
- Więc zniknęła... - Zbroja.
Zbroja, metal, puklerz.
- To hybryda. - Jest bardziej bezbronny.
Tak. Skrzyżowanie
króla i mnicha.
- Prawda? - Tak.
To są szaty kogoś,
kto poświęcił się celowi ważniejszemu
- niż on sam. - Właśnie.
Ten strój ma swój cel i zastosowanie.
- I wagę. - I wagę.
- Tak. - Tak.
To chyba Mobius w odcinku szóstym mówi,
że zaszczytne brzemię to jednak bardziej brzemię niż zaszczyt.
„Wybierasz swoje brzemię”.
Oto właśnie Loki wziął je na siebie.
Przez pierwsze dziesięć lat w filmach z Lokim chodziło o zaszczyty.
Był złoczyńcą, gonił za tronem.
W tym sezonie nauczył się, że jego zaszczytne brzemię
to ciężar zdjęty z barków ludzkości.
Pogodził się z faktem, że przez te dwa sezony
stał się miłosierny.
Pogodził się także ze swoją przeszłością
i statusem asgardzkiego boga,
który troszczy się o świat, by ocalić przyjaciół.
Chce dać nam szansę.
Jego magiczna moc półboga
wzmaga się, bo zaczyna rozumieć, że...
Że zdobycie władzy nad czasem
to koniec jego historii.
To także jedyny sposób, by udaremnić plan Tego, Który Trwa.
Mieliśmy wspaniałą sposobność
pokazania rozwoju postaci.
Loki odrzuca małostkowość, poświęca się dla innych
i ma świadomość wagi tej decyzji.
Móc opowiedzieć tę historię, szczególnie dziś, to był dar losu.
Myślę, że ważny jest także fakt,
iż nie było to zwykłe poświęcenie superbohatera.
Loki nawet nie zobaczy jego skutków.
Nie może uratować przyjaciół, a potem spotykać się z nimi.
To czysta ofiara.
Jest Atlasem na Końcu Czasów trzymającym świat w ryzach.
A wszystko wzięło się z chęci opowiedzenia historii,
która miałaby wagę mitu,
która pasowałaby do nordyckiej mitologii, na której się oparliśmy.
Pamiętam,
jak ponad dwa lata temu włożyłem ten kostium w Sezonie 1.
Miałem wrażenie, że zaczynam od nowa,
bo odarliśmy Lokiego z wszystkiego, co znał.
Zabraliśmy go z Asgardu, od Thora i Odyna.
Nowy początek, nowa historia, nowy rozdział.
Wkładałem ten kombinezon z nadzieją,
że widzowie to zaakceptują i zainspirują się naszą nową historią.
Obojętnie, ile pracy włożysz w projekt, zawsze pojawia się niepewność.
Myślisz: „Mam nadzieję, że im się spodoba,
że będą równie podekscytowani i wkręceni w ten nowy pomysł jak ja”.
Jestem wdzięczny losowi i publiczności,
bo ludzie są chyba zainteresowani
pomysłami, postaciami i światem Agencji,
a także grą nowych wspaniałych aktorów MCU.
A więc czuję wielką wdzięczność
i szczerze mówiąc, wielką radość.
Napisy: Kuba Wecsile