Echo to postać, na którą od dawna cieszyliśmy się w Marvel Studios.
Czuliśmy, że to dobry czas, aby wprowadzić nowy zakątek uniwersum.
W komiksie po raz pierwszy postać ta ukazała się w świecie Daredevila i starła
z Mattem Murdockiem, Kingpinem...
STEPHEN BROUSSARD PRODUCENT WYKONAWCZY
...i tego typu przestępczością uliczną.
O wiele brutalniejszą, miejską, inną od kosmicznej lub tej w Asgardzie.
To była jej przestrzeń w komiksie.
W tej przestrzeni spotykamy ją w serialu Hawkeye.
Na tym etapie mogliśmy wiele zrobić z tą postacią.
Mieliśmy ogromny potencjał, liczne nowe postacie do wprowadzenia.
W serialu Echo bardzo zależało mi na autentyczności...
SYDNEY FREELAND REŻYSER / PRODUCENT WYKONAWCZY
...i opowiedzeniu historii w rzetelny sposób.
Od początku chcieliśmy
pokazać świat, jakiego ludzie może nie znają,
a na końcu z otwartymi ramionami rzucić: „Hej, aż tak się nie różnimy”.
Unikaliśmy efektów specjalnych.
Chcieliśmy, aby był to najbardziej wyważony film MCU.
Poznajesz świat rdzennych Amerykanów.
To niezwykle emocjonalne.
Bardzo się cieszę, że mogę otworzyć te drzwi.
Mamy możliwość pokazać ludziom, że mogą zrobić, co chcą,
mogą próbować.
ASSEMBLED: ZA KULISAMI „ECHO”
W Hawkeye'u Maya Lopez jest złoczyńcą.
To było dla mnie bardzo ekscytujące, bo nie chcieliśmy,
nie staraliśmy się zrobić z niej Kapitana Ameryki,
nie próbowaliśmy zmienić jej w szlachetną postać.
Super.
Postanowiliśmy zaakceptować jej wady,
co pozwoliło nam zbudować pełną, złożoną
fabułę i postać, na której mogliśmy oprzeć serial.
To fascynująca bohaterka,
która ucieka od wydarzeń w Hawkeye'u i wraca do domu.
To jak opowieść o córce marnotrawnej,
o jej powrocie do domu i zrozumieniu, kim jest.
Czy jest geniuszem zbrodni?
Czy pozostanie na przestępczej ścieżce?
Czy może powróci do rodziny, społeczeństwa, kultury?
To unikatowa synteza.
W pewnym sensie oddaliśmy wszystkie założenie serialu
w ręce tej niezwykłej aktorki, Alaquy Cox.
Alaqua jako Maya Lopez
wystąpiła w serialu Hawkeye
i choć był to jej debiut, zawojowała ekran.
Jej występ był magnetyzujący.
Maya Lopez
to mało znana postać w komiksie. Jest głuchą,
młodą rdzenną Amerykanką.
Do serialu Hawkeye...
TRINH TRAN PRODUCENTKA WYKONAWCZA, HAWKEYE
...aktorki szukaliśmy w środowisku osób głuchych,
a także Pierwszych Amerykanów,
aby znaleźć głuchą rdzenną Amerykankę.
Kiedy połączymy obie te cechy,
znalezienie właściwej osoby
do roli Mai Lopez okazuje się ogromnym przedsięwzięciem.
Przejrzeliśmy wiele taśm
i Alaqua z Wisconsin, głucha rdzenna Amerykanka,
była idealna do tej roli.
ZAPOMINAMY, JAK WIELE NAM ZABRALI...
Ona była Mayą Lopez.
WIELU NASZYCH OJCÓW I BRACI. MOJEGO OJCA.
NIE UMIEM ZAPOMNIEĆ, ŻE GO NIE OCHRONILIŚCIE.
NIE POMŚCILIŚCIE. MIELIŚCIE SZANSĘ. TERAZ KOLEJ NA MNIE.
Nareszcie.
Alaqua jest niesamowita. Ma talent.
Świetnie panuje nad emocjami
i cechuje ją spokój, a jednocześnie zasadniczość.
Jej ciało jest spokojne, jej aura jest spokojna,
a całość jest bardzo silna.
Może rozerwę ci gardło?
A może ona.
Chcesz być dobrym czy złym gliną?
- Co? - Dobrym czy złym?
Za bardzo polegasz na technologii.
Pamiętam, że w trakcie kręcenia „Hawkeye'a” ktoś,
nie pamiętam kto,
powiedział: „Dostaniesz własny serial”.
Ja na to: „Co? Mój własny serial?”.
On na to: „Tak”.
Pamiętam, że czułam się przytłoczona i zaskoczona,
bo to oznaczało główną rolę.
Dobrze. Panie i panowie, dziękuję za cudowny dzień.
Ważny dzień. Dziękuję.
Świetna robota.
To był obłęd.
Powiedziałam o tym rodzinie, i ona też była w szoku.
Przytłoczyło mnie to, bo osobiście nigdy nie widziałam
na dużym ekranie głuchej rdzennej Amerykanki po amputacji.
Cięcie.
Muszę reprezentować trzy cechy. To dużo.
JASON TAMEZ PRODUCENT LINIOWY
Objęcie głównej roli to długie i forsowne doświadczenie,
zagranie numeru jeden w produkcji Marvela,
w której opowiadamy dalsze losy postaci i robimy z niej superbohaterkę.
To duże wyzwanie nawet dla doświadczonego aktora.
Dlatego wiedzieliśmy, że musimy zadbać o system wsparcia,
który najlepiej się jej przysłuży, wydobędzie z niej to, co najlepsze,
jak również z całej obsady.
Zane zabrał ciała.
Patrz.
Dziś wieczorem przeszłość dopadła nas oboje.
Pamiętam, że zanim dołączyłam do obsady „Echo”,
spytali, jak mogą nam pomóc, żeby serial był lepszy.
Uznałam, że byłoby super, gdyby ktoś nauczył się podstaw
języka migowego. Oni na to: „Okej”.
Wszyscy aktorzy i cała ekipa mogła uczyć się języka migowego
przez kilka miesięcy, zanim ruszyły zdjęcia.
To było mega.
Wysłuchali mnie, zgodzili się z moim zdaniem.
To bardzo ważne dla ludzi głuchych i dla mnie.
Kiedy wracam pamięcią do pierwszego dnia,
gdy przyjechałam do studia, Stephanie,
jedna z asystentek, natychmiast zaczęła ze mną migać.
Spytała: „Jak się masz?”. Byłam zaskoczona.
Spytałam, czy zna język migowy. Zaraz potem
inne osoby z ekipy zaczęły ze mną migać. To było bardzo miłe.
Oczywiście wszyscy wciąż się tego uczyli, ale już same ich starania
pokazały, że porozumiewanie się z nami leży im na sercu.
Nie byłam dla nich ciężarem, nie musieli pisać na telefonach.
Oni naprawdę chcieli się ze mną dogadać,
w dodatku w moim języku.
To było wyjątkowe uczucie.
DOUGLAS RIDLOFF KONSULTANT, JĘZYK MIGOWY
W serialu często będziemy używać języka migowego.
Trzeba więc założyć,
że jeśli zatrudnimy osobę, która go nie zna,
będziemy musieli ocenić, jak dobrze opanuje język.
Niektórym idzie opornie, inni uczą się szybko.
Moim zadaniem jest praca z członkiem zespołu,
zaprojektowanie tłumaczeń i typów migów,
których będzie używał przy swojej postaci oraz wyjaśnienie,
czemu stosuje język migowy w ten czy inny sposób.
Tak.
- Okej, super. Dziękuję. - Dobra.
Jeśli chodzi o język migowy, byłem przerażony.
Chciałem wyglądać kompetentnie, ale to była ciężka praca.
CHASKE SPENCER HENRY „CZARNY KRUK” LOPEZ
Tak się stresowałem scenami, że nie mogłem spać.
Nie żartuję.
Próbując poruszać ustami i dłońmi jednocześnie,
odkryłem, że mówię szybciej, niż ruszam dłońmi.
Musiałem zwolnić, sprawić, żeby to było wiarygodne,
a przy tym wszystkim odgrywać emocje.
Alaqua była w tym niesamowita.
Jeśli ona
dowie się, że tu byłaś
i że nie wpadłaś do niej,
bądź pewna, że złamiesz jej serce.
Język migowy jest bardzo kinetyczny.
CATRIONA MCKENZIE REŻYSERKA
Wszystko wyrażane poprzez twarz i dłonie. Cudowne.
To było jak poezja.
Podczas nauki języka migowego
stało się jasne, że dłonie są przedłużeniem
ludzkich emocji i ekspresji.
Każdy ze społeczności głuchych może obalić moje słowa,
nie przemawia przeze mnie doświadczenie,
ale odbieram to w ten sposób, że dłonie są tekstem,
a twarz podtekstem.
Dlatego potrzebne jest połączenie tych dwóch rzeczy,
aby zrozumieć, co dana osoba czuje.
Na tym założeniu oparliśmy język wizualny.
Na przykład zbliżenia wyglądają u nas tak.
Chodzi o to, aby było widać twarz Mai, ale również jej dłonie i migi.
Ogólnie rzecz biorąc, poprzez język wizualny
staramy się odnieść do tego typu funkcjonowania w świecie.
Autentyczność jest kluczem.
Nie robiliśmy niczego nieprawdziwego. To było wspaniałe.
Nie udałoby się to nam bez plemienia Czoktawów.
Witam wszystkich w pierwszym dniu produkcji.
Dla tych, którzy mnie nie znają,
jestem z plemienia Nawaho z Rezerwatu Nawaho w Nowym Meksyku.
Wychowałam się w przekonaniu,
że ilekroć coś zaczynasz lub kończysz,
musisz docenić ludzi i miejsce, w którym się znajdujesz,
w tym przypadku portretujemy plemię Czoktawów.
Mamy tu delegację Czoktawów,
która przybyła pobłogosławić naszą produkcję,
abyśmy się jak najlepiej spisali.
Dziękujemy za tę szansę.
Seth poprowadzi was w tańcu Czoktawów.
Musicie jedynie ustawić się za nim.
Na początku pieśni usłyszycie
„Zaczynam iść. Szykuję się do marszu”.
W połowie pieśni usłyszcie: „Idę”.
A na koniec pieśni usłyszycie: „Przybyłem”.
Tego ranka dziękujemy wam, że bierzecie wraz z nami udział
w tym tradycyjnym tańcu chodzonym, który zwykle upamiętnia
początek lub koniec ważnego wydarzenia.
W skład zespołu scenarzystów wchodziło wiele rdzennych talentów...
CHRISTINA D. KING PRODUCENTKA NADZORUJĄCA
...w tym również Czoktawowie.
Zwróciliśmy się do plemienia Czoktawów,
opowiedzieliśmy o tym, co robimy,
i rozpoczęliśmy nieformalne zebrania twórcze.
Kiedy tam weszliśmy, powiedziałam:
„Słuchajcie, nie chcemy wam mówić, co zrobimy.
Przyszliśmy tu z zarysem fabuły,
i chcemy zbudować dialog.
Zależy nam na waszym wkładzie w kwestii kultury
i tego, jak przedstawić daną postać,
abyśmy zrobili to w sposób bardziej autentyczny”.
Myślę, że na początku byli zaskoczeni.
Czoktawowie pytali: „Co to jest? Jaki macie plan?”.
Odparliśmy, że plan jest taki, żeby jak najlepiej opowiedzieć historię.
Od początku w opowieściach o ludności rdzennej,
jeśli powstawały one poza społecznością,
punkt widzenia zawsze był inny.
W przypadku naszego serialu ekscytujące było to,
że treść powstała wewnątrz społeczności.
Kiedy zaproponowano mi rolę i mogłam przeczytać scenariusz,
stało się logiczne, że serial będzie się kręcił wokół społeczności.
Głównym źródłem odporności naszego ludu
był fakt, że możemy na sobie polegać, że łączy nas poczucie wspólnoty,
a właśnie to robimy też w świecie Echo.
Nic ci nie jest?
Ona nie była jak Kapitan Rogers, jeden człowiek,
który wszystkich ratuje.
Tu chodziło o wsparcie ze strony rodziny i powrót do źródła, do tego, kim jest.
Dla mnie oznaczało to jedno:
„Opowiadamy historię rdzennej superbohaterki”.
Współpracowaliśmy z Czoktawami. Odegrali ważną rolę w przygotowaniach,
pomagali przy zdjęciach,
doradzali do końca, w każdym aspekcie.
Dla naszej społeczności to oryginalny przedmiot czoktawski.
Wspaniale. Coś pięknego.
Moja ręka ma zostać w dole?
- Nie. - Czyli po prostu robię tak?
- Jest dobrze? - Tak.
Kapucha jest najlepszym przykładem korzyści płynących
ze współpracy z Czoktawami.
Wszystko, od strojów noszonych przez graczy,
po kije, jakich używali zawodnicy, wiedzieliśmy od nich.
To doprowadziło do dalszych rozmów: „Grają z Czirokezami”.
Czirokezi mają inne kije, inne stroje,
inne fryzury i sposób malowania twarzy.
A my mogliśmy stworzyć coś,
co było odrębne kulturowo i żywe.
Plan z meczem był fantastyczny.
Wspaniale było w tym uczestniczyć. Czułem się, jakbym tam był,
w samym środku prawdziwego meczu w 1099 roku.
To nie było po prostu stu statystów, których zatrudniliśmy w Atlancie.
To byli prawdziwi gracze w stickball z całego kraju
i ci zawodnicy widzieli, jak autentyczna jest cała sprawa.
To było piękne.
Stoimy na skraju boiska do stickballa...
CHRIS TRUJILLO SCENOGRAF
...które jest centralnym elementem naszej tradycyjnej, prekolumbijskiej
wioski Pierwszych Amerykanów.
Nie ma ścisłej dokumentacji,
jak ta wioska mogła wyglądać tysiąc lat temu.
Dlatego wszystko to opiera się na przekazywanych ustnie tradycjach.
Otoczyliśmy ją tak zwanymi długimi lub zespołowymi domami.
Mogły być zbudowane ze ściętych cyprysów
wykorzystanych jako drewniane elementy konstrukcji,
pokrytych czymś w rodzaju tynku na bazie błota.
Dach jest oczywiście pokryty strzechą.
Udało nam się możliwie jak najwierniej
odtworzyć oryginalny wygląd wioski.
Zdołaliśmy włączyć obrzędy naszych przodków
i przedstawić je w pozytywny sposób.
CODY LIGHTNING BISZKOPT
To bardzo krzepiące.
Również zaangażowanie tak wielu przedstawicieli ludności rdzennej
w projekt jest niesamowite.
Dużą sprawą w przemyśle filmowym i telewizyjnym
jest granie ludności rdzennej przez nierdzenną,
podczas gdy my przez lata walczymy o zlecenia.
Więc kiedy do tak wielkiego projektu angażuje się tylu naszych,
to jest piękne. Dawno tak nie było.
Kingpin to jedna z naszych ulubionych postaci,
a Vincent D'Onofrio to taki miły człowiek.
Kompletnie nie przypomina swojego bohatera.
Zabawnie jest patrzeć, jak się przeistacza,
bo jego postać jest okrutna.
Kiedy Vincent wchodzi na plan, to tak, jakby Kingpin wszedł do pokoju.
Vincent zna tę postać lepiej niż ktokolwiek z nas.
Doskonale rozumie, kim jest Kingpin.
Chciałem ci oddać wszystko.
Wszystko, co zbudowałem.
Moje dziedzictwo.
Odrzuciłaś je.
Od początku wolno mi było przychodzić na zebrania dotyczące rozwoju fabuły,
miałem dostęp do scenarzystów, reżyserów
i każdego, kto był zaangażowany twórczo.
To wspaniałe doświadczenie.
Ona tam jest, a ja chcę na nią spojrzeć,
- bo to normalne. - Okej.
Oni muszą się widzieć.
Vincent wnosi człowieczeństwo do tej postaci.
Źli zawsze wierzą, że postępują słusznie.
Widać to w grze Vincenta,
w jego interpretacji Kingpina.
Widzisz, dlaczego Vincent pobił sprzedawcę lodów,
dlaczego robił to, co robił.
To było całkowicie jasne.
Nie pamiętam już czasów, gdy nie kochałem cię jak własną córkę.
To niezdrowa relacja córki i ojca,
ale tak interesująca, że nie sposób oderwać wzroku.
Jakaś część ciebie chce, żeby im się udało.
I w tym wszystkim ty,
tak samo złamana jak ja.
Chciałem tylko cię otulić i ochronić przed bólem.
On kocha Mayę.
Od pierwszej próby powtarzałam:
„Bez względu na to, co się stanie, Kingpin kocha Mayę,
a Maya kocha Kingpina”.
Byłem tam. Zawsze byłem przy tobie!
Nie twoja tak zwana „rodzina”.
Różnica polega na tym, że Kingpin nie potrafi
wyrazić tego w pozytywny sposób.
Uwolnij się i ty.
Uwolnij mnie!
To nie znaczy, że o nią nie dba.
Maya ma za sobą wiele traumatycznych przeżyć,
ale nie zmienia to faktu,
że odczuwa wobec wuja prawdziwą miłość, zrozumienie i troskę.
Nad tym wszystkim trzeba się pochylić,
żeby ta relacja była ludzka.
Jeśli czujesz choć w połowie to, co ja czułem do niego,
to stałem się tym, czego nienawidzę.
Vincent i Alaqua, ich dynamika...
ELEENA KHAMEDOOST PRODUCENTKA NADZORUJĄCA
...bardzo nam pomaga na ekranie, bo nie mogliby być
większymi przeciwieństwami,
od pochodzenia do doświadczenia aktorskiego.
Ale oboje są bardzo prawdziwi
i włożyli tak wiele czasu i uwagi
w swoje postacie w serialu, w swoją pracę.
Jest między nimi niemalże żartobliwość,
bardzo pomocna, gdy się spojrzy na Mayę i Kingpina,
bo to jak zabawa w kotka i myszkę.
Nigdy nie wiesz, czyje będzie na wierzchu.
A to nie wypijemy Lafite?
Wylałam je do zlewu.
Często wzbudzają w sobie wzajemną czujność,
co jest bardzo prawdziwe dla ich postaci.
Pracowałam z nim kilka dni na planie „Hawkeye'a”.
Nie zdążyłam dobrze go poznać.
Nie mieliśmy wtedy dużo dialogów.
Jest aktorem metodycznym, bardzo skupionym na swojej postaci.
Wolał się koncentrować na postaci, a ja całkowicie rozumiałam tę granicę.
A teraz, po kilku dniach pracy przy „Echo”,
mieliśmy wspólne próby
trwające po kilka godzin i odkryłam, że to bardzo miły facet.
Dał mi parę rad w kwestii aktorstwa. Bardzo to doceniam.
Powtórzymy dialogi?
Zróbmy próbę. Teraz, gdy szykują oświetlenie.
Wszyscy, cisza. Wstrzymać pracę.
Pracują po cichu.
Ważne sceny dialogowe z Alaquą
zapadły mi w pamięć, bo jest w nich aspekt superbohaterki,
ale głównie dlatego, że to relacja jak ojca z córką.
Zagrać jedno i drugie równocześnie.
Nigdy wcześniej tego nie robiłem, więc to wyjątkowe.
Cięcie!
To rozmiar mojego talentu. Tyle.
Chcieliśmy, żeby poczuł się jak Kingpin...
KIZZIE MARTIN LILLAS DRUGA KOSTIUMOGRAFKA
...i ostatecznie wyglądał jak Kingpin.
Zauważyliśmy, że bardzo istotne
były kołnierzyki jego koszul.
To nie był typowy rozmiar męskiego kołnierzyka.
Były o wiele szersze, o jakieś pięć centymetrów.
Chcieliśmy się tego trzymać, żeby dobrze oprawić jego twarz
i sprawić, żeby wyglądał potężnie.
I te garnitury, ich styl.
Techniczna trudność polegała na sprawieniu...
AMBRE WRIGLEY KOSTIUMOGRAFKA
...żeby garnitury wyglądały, jakby się z nich wylewał.
Wkładasz kostium z mięśniami, a na wierzch ubrania.
Aktor dosłownie ma na sobie dodatkową warstwę.
To było ważne w przypadku Kingpina.
Dzięki temu wszystko jest większe.
Większe ręce, szersze ramiona.
To dawało efekt tej imponującej budowy Kingpina.
No, wyrzuć to z siebie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Stoję na dolnym stopniu.
Jest jeszcze jeden stopień w dół i jeden w górę
i łapię...
Łapiesz za spód schodka po prawej.
Zdjęcia Zarania Dziejów kręciliśmy bez efektów specjalnych.
Aktorzy byli pokryci gliną.
Wchodzili do zbiornika z wodą
i wychodzili na pola.
Niesamowite było, że robiliśmy to bez efektów wizualnych.
Zaczynamy.
- Kręcimy. - Kręcimy! Już!
Kręcimy.
Zaranie Dziejów było trudnym zadaniem z kilku powodów.
Kamera! I akcja, Julia.
Najtrudniejszym było chyba to, że pierwszy raz,
o ile mi wiadomo,
pokazywaliśmy na ekranie tę świętą scenę tworzenia.
Nie chcieliśmy, żeby wypadło to nadzwyczaj dokładnie
z racji poszanowania dla kultury.
Przy aprobacie Czoktawów, dzięki ich radom,
stworzyliśmy coś, co pozostawiało jeszcze miejsce na własną interpretację.
To było trochę impresjonistyczne.
Z technicznego punktu widzenia
był to bardzo wymagający plan.
Szczęśliwie mamy tu wspaniały zespół rzeźbiarzy,
więc zbudowaliśmy piękne, zdobione kolumny i podłoże.
Był też bardzo wymyślny element wodny,
z którego wyłaniały się wszystkie te postacie.
Uważam, że możemy być dumni z tego, czego dokonaliśmy,
a co ważniejsze,
z czym Czoktawowie dobrze się czują.
Myślę, że dobrze oddaliśmy
po raz pierwszy na ekranie ich mit o stworzeniu świata.
Dobra. Ruszamy.
Dziewiąta ulica. Zaczynamy. Już.
Akcja serialu dzieje się w Tamasze, w Oklahomie.
To było najlepsze miejsce, bo prawdziwe, autentyczne.
Myślę, że ogólny klimat serialu jest bardzo naturalistyczny,
a udało się to osiągnąć dzięki zdjęciom w plenerze.
ODZIEŻ ZACHODNIA
MUZYKA NA ŻYWO I PIWO ZA 1/2 CENY
To jedno słowo.
Tak. Ściągaj to.
Chcę, żeby doszła aż do drzwi
i tam się zatrzymała.
Dla całego serialu prawdziwe miało być to,
na tym nam zależało,
że w którąkolwiek stronę skierujesz kamerę, zobaczysz Tamahę.
Rolki u CZARNEGO KRUKA
Wiedzieliśmy, że tor rolkarski będzie centralnym elementem wielu wątków.
Szukaliśmy czegoś naprawdę wyjątkowego.
Przejrzeliśmy wiele torów i stanęło na tym w Griffin.
Od razu wiedzieliśmy, że jest inny niż wszystkie.
Żył własnym życiem, był cudownie kolorowy,
a tor otaczały piękne murale.
Postanowiliśmy, że będziemy bazować na tym,
co jest, i tylko dostosujemy go pod nas.
Wprowadzimy wesołe detale
kultury rdzennych Amerykanów,
wkomponujemy je w murale.
Uznałam, że to super sprawa,
że zabawnie jest widzieć napis
„Skoden” z twarzami rdzennych mieszkańców.
To znaczy „dawaj”. Podobało mi się to.
To rdzennoamerykański slang.
Zabawne i nieoczekiwane było to, że według scenariusza
na torze był mural
z napisem „Przywróć Ameryce rolki”,
i, ku zdziwieniu nas wszystkich,
zastaliśmy ten mural nad torem rolkarskim.
Na ten widok pomyśleliśmy: „Trafiliśmy, gdzie trzeba”.
Praca kaskadera to super zabawa!
W całym serialu właśnie to najbardziej lubiłam.
Sporo czasu trwały przygotowania.
Zaczęła kilka miesięcy wcześniej,
bo wiedzieliśmy, że nie zmieścimy się
w zaplanowanym czasie.
Nie dostalibyśmy aktorki podczas zdjęć właściwych.
Zamiast wielkiego tupnięcia jak wcześniej,
zrobimy... bolesny krok.
Wykonaliśmy jak najwięcej podstawowej pracy.
A ona była bardzo zaangażowana.
Jest też...
Jest twarda, nie lubi być traktowana jak dziecko.
Bardzo chciała ostro pracować.
Chciała więcej.
Musieliśmy ją hamować,
mówiąc: „Wszystko przed nami.
Nie mogę pozwolić,
żebyś zrobiła sobie krzywdę, wyłączyła się na samym początku”.
Zrobisz coś dla mnie?
Obrót zgodnie ze wskazówkami zegara.
Żebyśmy mogli zobaczyć... To najważniejsze.
Tak, świetnie.
Kamera tutaj.
Więc kiedy się odwrócisz...
- Tak. - Całe ciało.
Jasne. W porządku.
Jeszcze raz?
Układając walki,
chcieliśmy dodać trochę jujitsu,
trochę taekwondo,
trochę innych sztuk walki
do jej brutalnego stylu,
w którym nie ma zahamowań.
Inaczej. Tak, wspaniale.
A kiedy już walczy,
chodzi jej o to, żeby wyrządzić jak najwięcej szkód.
Jest to głównie walka wręcz.
Są też super chwyty z bronią w wykonaniu Mai.
Jest scena walki na torze rolkarskim, w której Maya jest zmuszona chwytać
wszystko, co jej wpadnie w ręce, i używać jako broni.
Widzimy ją nawet, choć może ona o tym nie wie,
kiedy odwzorowuje konkretne ruchy
i strategie stosowane lata temu przez jej przodków.
Czy może trzymać broń bliżej ciała?
Kręcimy.
Dobrze.
To wygląda niesamowicie.
Wiem, że dziwnie się czujesz,
ale w kamerze wygląda to dobrze.
Spróbujemy?
Układ z bronią.
Tak, to wygląda niesamowicie.
Naprawdę dobrze.
Alaqua ma protezę nogi.
Było z tym mnóstwo zabawy, wiele prób i błędów.
Dzięki niej stać ją na więcej,
nie odczuwa bólu,
który mógłby wystąpić u innych.
Musieliśmy pokazać Daredevila, ponieważ Echo, Maya Lopez,
pochodzi z komiksów o Daredevilu.
Jak miałby powstać serial o Echo bez Daredevila?
Pierwszy raz pracujecie razem.
Zastanawialiśmy się, jak to zrobić,
i uznaliśmy, że najlepiej będzie przedstawić naszą wersję komiksu,
w której Maya i Daredevil spotykają się, gdy Maya Lopez wykonuje misję,
aby wykazać się przed Kingpinem i dresiarską mafią,
dowieść, że im dorówna,
że może być równie twarda jak oni.
Dowiedzie tego, walcząc z Daredevilem.
Schemat działania tych postaci jest taki,
że podczas walki uczą się przeciwnika,
poznają jego wyszkolenie i możliwości.
Ciekawe w ich przypadku jest to,
że w trakcie pojedynku
odkrywają, że obydwoje są niepełnosprawni.
Zaczynamy. Gotowi? Akcja!
Daredevil jest zaskoczony,
że udało jej się zdobyć przewagę.
Tuż obok jego ucha rozbrzmiewa wystrzał z broni,
który u każdego wywołałby stres,
ale u niego jest jeszcze gorzej.
Ogólnie rzecz biorąc, starają się wykorzystać zmysły przeciwko sobie.
Udźwiękowienie jest tutaj niesamowite.
Chcemy jak najlepiej odmalować wrażenia głuchych słyszącym widzom.
Nie jesteśmy w stanie zrobić tego w pełni, ale są momenty,
gdy wyciszamy dźwięk, efekty dźwiękowe,
zostawiamy muzykę, a czasem wyciszamy wszystko.
Niesamowicie jest widzieć, jak to zmienia scenę.
Możesz też obejrzeć całą scenę z dźwiękiem
i to naprawdę genialne,
ale potem wyciszasz dźwięk i myślisz: „To jest świat Mai.
Rozumiem”.
Staramy się pomóc widzom postawić się na miejscu Mai,
na ile to możliwe.
Każdy szew na stroju potwierdza,
że łączy cię z nami więź.
A nas z tobą.
Kocham cię.
Zawsze.
Mam mnóstwo różnych kostiumów,
ale strój superbohaterki jest moim ulubionym.
Z punktu widzenia mojej postaci to prawdziwe odkrycie
widzieć moce, jakie miała moja córka,
u wnuczki.
Dlatego uszyłam jej strój wojowniczki.
Byłam bardzo podekscytowana, gdy pierwszy raz spotkałam Alaquę.
Mówiłam: „Tak! Oto ona.
Od dawna potrzebowaliśmy superbohatera,
i oto ona”.
Zależało nam, żeby włączyć wiele symboli Czoktawów.
Jednym z ważniejszych elementów są ich diamenty,
które noszą na tradycyjnych strojach.
Chcieliśmy pokazać to w wielu miejscach.
To był główny punkt.
Jest tu mnóstwo diamentów. Oznaczają grzechotnika diamentowego.
Członkowie plemienia Czoktawów przyglądają się wzorowi
na skórze grzechotnika. Szanują go, bo to potężne zwierzę.
Najpierw bierzesz ten pasek, a potem ten wkładasz w środek
i tak dalej.
Mogę tak dojść do końca,
a gdy zacznę od nowa, wrócę z tej strony.
- Okej. Tak. - Czyli...
Tworzenie wzorów z koralików jest bardzo czasochłonne.
Kiedy zaczynasz pracę z koralikami, musisz mieć dobre intencje
i nie wolno ci wkładać w pracę negatywnej energii,
ponieważ tworzysz coś, co ktoś będzie nosił.
To jak lekarstwo, coś, co masz przy sobie.
To energia, którą masz z sobą, to modlitwa.
Pracowaliśmy według ich harmonogramu.
Musieliśmy dać im dość czasu, aby mogli wysłać próbki.
Potem je oglądaliśmy, komentowaliśmy,
wysłaliśmy im komentarz i czekaliśmy na odzew.
Blisko współpracowaliśmy z Czoktawami, żeby mieć pewność,
że będą dumni z jej kostiumu superbohaterki.
Najważniejsze było,
że oni zatwierdzili strój.
- Niesamowity. - Jestem zachwycona.
Wszystkie symbole, całe znaczenie elementów...
JASON TAMEZ PRODUCENT
...tworzonych przez nas kostiumów
to wiele więcej niż tylko ubrania.
Wyglądały bajecznie, ale historia, jaką opowiadały,
jest silniejsza niż każda moc superbohatera,
jaką kiedykolwiek przedstawimy na ekranie.
Plan w Oklahomie.
Zorganizowane przez nas spotkanie Czoktawów jest niezwykłe.
Zjechali się tu ludzie z różnych stron, aby w nim uczestniczyć.
To jedno z najwspanialszych przedsięwzięć Marvel Studios.
Ta scena wiele dla mnie znaczy,
ponieważ przedstawia tradycyjne zebranie,
na którym ludzie z różnych plemion spotykają się,
bratają, śpiewają, tańczą
i dobrze się bawią.
Zrobimy tak. Wprowadzimy ich.
A potem zasygnalizujecie cięcie.
Zwykle przywódca pokazuje w ten sposób.
Wyrzucimy to.
Rozpoczęliśmy prace nad spotkaniem.
Staraliśmy się opracować logistycznie, czego potrzebujemy,
aby mieć tu wszystkich i wszystko,
co dobrze sportretuje zebranie.
Ostatecznie uznaliśmy, że trzeba ją zorganizować.
SPOTKANIE PLEMIENIA CZOKTAWÓW
Zwróciliśmy się do prawdziwych artystów, tancerzy,
śpiewaków, bębniarzy i kupców.
W każdej kwestii kontaktowaliśmy się z ludnością rdzenną
i spytaliśmy, czy przyjadą do Georgii
i wezmą udział w pierwszym takim spotkaniu w MCU.
Spójrzcie na to piękne wydarzenie. Wielkie brawa!
Oto pokazujemy piękno naszego stylu życia!
Tego się nie da zagrać z aktorami.
Regalia, które mają na sobie, są charakterystyczne dla danego plemienia.
Nie znajdziesz tego w garderobie.
Zjawiło się tak wiele osób, zabrało z sobą regalia,
przekazywane w rodzinach od pokoleń.
Jedna z tancerek powiedziała mi,
że ma żółte regalia, co nie jest typowe dla jej plemienia,
ale miała sen o regaliach, a w jej plemieniu,
jeśli śnisz o nowych regaliach, musisz je sobie sprawić.
Wspaniale jest słuchać takich opowieści.
Tańczę w sukni z dzwoneczkami.
ALEXA GABBARD TANCERKA
Od dawna tańczę z dzwoneczkami.
Lud Anishinaabe
dzieli tę suknię z innymi plemionami. Jest traktowana jako suknia uzdrawiająca.
Dlatego ważne jest,
aby się modlić w trakcie tańca i uzdrawiać wszystkich.
O to w tym chodzi. Dlatego tańczę.
To, czego w tej chwili słuchacie, to lek naszego ludu.
Piękno tego tańca uzdrawia nasze serca, umysły i dusze.
Wielkie brawa dla naszych tancerek w sukniach z dzwoneczkami
i ich pieśni.
Czujemy się jak na prawdziwym zjeździe
i to pomaga nam jako aktorom wczuć się w tę rzeczywistość
i lepiej wykonywać pracę.
Drugiego wieczoru, kiedy oswoiliśmy się z sytuacją,
zaczęłam się odprężać.
Pomyślałam: „Jestem na tradycyjnym zjeździe. Idę się bawić.
Spędzę trochę czasu z przyjaciółmi”.
A potem: „To plan filmowy. Nie mogę się odprężyć.
Musimy robić zdjęcia”. To było dziwne.
Ciągłe wahanie.
„Odprężę się. Nie, nie mogę”.
To było...
To świadczy o tym, jak dobrze spisał się nasz zespół artystyczny
i ludzie od reklamy, jeśli chodzi o sprowadzenie tancerzy i całej reszty.
Po trzech intensywnych nocach
i nieprzerwanych zdjęciach, po ciągłym zmęczeniu,
wspaniale było się spotkać ze wszystkimi
i zatańczyć w kręgu. Wszyscy razem, obsada i twórcy.
Chodźcie wszyscy!
Zaczynamy.
Tak jest. Chodźcie. Dobrze.
Ja też się przyłączę.
Zaczynamy. Już!
Pierwszy raz w historii.
To pierwszy taniec w kręgu w MCU.
Uczestniczycie w tym, penie i panowie. Właśnie tworzycie historię!
Zwykle na takich spotkaniach
na koniec jest ostatnia pieśń dla uczestników,
potem z modlitwą wracają do domów.
Właśnie tak chciałam zrobić, oddać hołd.
Ludzie trzymali się za ręce, śmiali się razem,
dobrze się bawili. Cudownie było patrzeć,
jak wszyscy się bratają, bo na tych spotkaniach
i podczas produkcji, i z racji bycia rdzennymi mieszkańcami,
nikt nie może niczego robić w samotności.
Potrzebna jest społeczność i współpraca, aby się zjednoczyć
i w pełni doświadczyć tego wydarzenia.
Końcowy taniec w kręgu był dla nas pięknym przeżyciem.
Wspaniale było zobaczyć ludzi, którzy wcześniej stali spięci za kamerą
lub biegali w kółko,
a teraz mogli się cieszyć i zrozumieć piękno tego,
co właśnie zrobiliśmy.
Mogliśmy zobaczyć wschód słońca, radować się nim,
tak jak tą nową chwilą.
To było silne doznanie.
Dziękujemy za życia, Panie,
które są tu reprezentowane, za plemiona i narody,
które są tu reprezentowane.
Modlę się, abyście nadal pracowali z nami,
bo wszyscy jesteśmy tu w konkretnym celu. To także wasz cel.
Oddaję ci całą cześć i chwałę, Panie.
Nie jest do końca bohaterką na końcu serialu.
Myślę, że wybrała rodzinę,
wybrała bezinteresowność ponad egoizm.
Ale to jeszcze nie czyni jej bohaterką.
Coś ty zrobiła?
Co zrobiłaś?
Coś ty zrobiła?
Podoba mi się to, że Fisk pojawia się w serialu
i możemy oglądać relację, która jest kultowa w komiksie.
Ale w serialu chodzi o coś więcej.
Stanie się Echo to historia własna Mai.
Historia, która ma w sobie coś duchowego, coś ekstra.
Wychowała mnie babcia.
Dorastałam w buszu.
Ludzie, których miałam za bohaterów, pochodzili z tej ziemi.
Z niej czerpie moja natura.
Nie zaangażowałabym się w ten projekt, gdyby mój świat nie był brany pod uwagę.
A to jest mój świat.
Tym, co z początku zaciekawiło mnie w projekcie,
była idea równowagi, tak charakterystyczna
dla ludności rdzennej.
Stwierdziłam: „Fajnie.
Tu nie chodzi o bohaterkę pomiędzy skrajnościami.
Chodzi o bohaterkę na skraju, która znajduje równowagę”.
Nie chcę, żebyś i ty skończyła jak ja.
Jestem dumny i wdzięczny, że mogłem się stać częścią historii Mai.
Alaqua jest niesamowita jako Maya Lopez.
Obsada drugoplanowa była jej ekipą.
Kiedy zaczynałem w branży 42 lata temu,
nie było tak wielu możliwości.
Jest wiele utalentowanych dzieciaków,
które powinny brać w tym udział, jeśli chcą.
I oto pojawia się Alaqua.
Jestem z niej bardzo dumny. To cudowna dziewczyna.
Ten serial
tak wiele dla mnie znaczy, ponieważ
są ludzie z różnych kultur, niepełnosprawni
i inni, a ja jestem niepełnosprawną rdzenną Amerykanką
i cieszę się, że mogę pokazać,
że stać nas na wszystko.
Panie i panowie, zamykamy Echo.
Dobra robota, kochani.
Dziękuję wszystkim.
Napisy: Karolina Kremplewska