Η συνύπαρξη είναι ζόρικη.
Εξού και η αγάπη μου για τη μόρφωση,
για τους Εξ-Μεν μου.
Ο ηρωισμός τους μάς διδάσκει ένα μάθημα που δεν πρέπει να λησμονήσουμε.
Ότι το σύμπαν είναι πολύ παλιό
και όλοι εμείς πολύ νέοι.
Καρποί αρχαίας αστρόσκονης
και, όλοι μας, παιδιά του ατόμου.
ΕΝΏΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΎΜΠΑΝ: ΔΗΜΙΟΥΡΓΏΝΤΑΣ ΤΟ X-MEN '97
Όταν πρωτοδημιουργήθηκε το Disney+, είχα τη σπουδαία ευκαιρία
να πάω στο γραφείο του Κέβιν...
ΜΠΡΑΝΤ ΓΟΥΙΝΤΕΡΜΠΟΜ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ
...και να του ρίξω όποια τρελή ιδέα για κινούμενα ερχόταν στο μυαλό μου.
Οι πρώτες λέξεις που ξεστόμισα ήταν
"Αναβίωση του πρωτότυπου X-Men: The Animated Series".
Με διαφορά η πιο επιδραστική σειρά, όταν ήμουν μικρός.
Κατέχει μια ξεχωριστή θέση στις καρδιές όλων μας.
Έκανε πολλούς, μαζί κι εμένα, να αγαπήσουν τα κινούμενα σχέδια.
Θυμάμαι τότε που το Pizza Hut είχε κυκλοφορήσει
τη "Νύχτα των Φρουρών Ι και ΙΙ" σε VHS.
ΤΖΕΪΚ ΚΑΣΤΟΡΕΝΑ
Την είχα λιώσει.
Αυτή με μύησε στη σειρά.
Από αυτή γεννήθηκε η αγάπη μου για τους χαρακτήρες.
Ήταν κάτι πρωτοποριακό και λάτρευα την προσμονή μέχρι να το παρακολουθήσω.
Πάνω απ' όλα, είναι η αγαπημένη μου αλληγορία.
ΤΣ. ΚΟΝΛΕΪ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
Το X-Men πάντα πραγματευόταν τη διαφορετικότητα με ρεαλιστικό τρόπο.
Πώς θα αντιδρούσε όντως ο κόσμος σε κάτι τέτοιο;
Οι Εξ-Μεν πατάνε στη γη,
είναι χαμηλά στην κοινωνική ιεραρχία, γίνονται θύματα διακρίσεων,
πασχίζουν να βοηθήσουν ανθρώπους που τους μισούν.
Αυτό είναι εξουθενωτικό,
κι εμείς μπορούμε να μοιραζόμαστε μαζί τους αυτές τις στιγμές
και το πώς επηρεάζουν τις σχέσεις τους.
Το βρίσκω εξαιρετική αλληγορία για τον σημερινό κόσμο.
Παρότι ήταν μια παιδική σειρά, δεν υποτιμούσε το κοινό της.
Το θεωρώ μια από τις αρετές των κόμικς,
όπως και της σειράς κινουμένων,
και μπορεί κανείς να ανατρέξει στα πρώτα κόμικς
που δημιούργησε ο Σταν Λι,
και θα δει ότι οι Εξ-Μεν αναδείκνυαν αισθήματα απομόνωσης
ή τραύματος που μπορεί να ένιωθε κάποιος. Με έκαναν να αισθάνομαι ορατός.
Νόμιζα ότι ήθελες να θεραπευτείς.
Αυτό νόμιζα κι εγώ, μα δεν υπάρχει θεραπεία γι' αυτό που είσαι, γιατρέ.
Χαιρόμουν να βλέπω αυτούς τους χαρακτήρες
που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πραγματικά μας έσωσαν όταν ήμασταν παιδιά.
ΕΜΙ-ΕΜΕΤ ΓΙΟΝΕΜΟΥΡΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΡΙΑ
Είτε έγιναν φίλοι μας επειδή ήμασταν μοναχικά παιδιά,
είτε μας δίδαξαν, είτε απλώς μας διασκέδαζαν
και τους βλέπαμε κάθε Σάββατο.
Λοιπόν, τριχόμπαλα, ώρα να τα πούμε.
Αυτό που σεβόμουν πολύ στο X-Men ήταν ότι σου έλεγε
"Η ζωή είναι δύσκολη, θα είναι δύσκολη, αλλά μπορείτε να τα καταφέρετε μαζί",
"ως ομάδα, να βρείτε μια οικογένεια"
"και να κάνετε όντως τη διαφορά".
Συχνά, λοιπόν, στην ιστορία μας,
δυστυχισμένοι, παραπλανημένοι άνθρωποι βρίσκουν αποδιοπομπαίους τράγους
και κατηγορούν όποιον είναι διαφορετικός για τα δικά τους προβλήματα.
Το κακό στις καρδιές των ανθρώπων πρέπει να το πολεμήσουμε.
Η αρχική ιδέα ήταν για μια αναβίωση της σειράς,
όχι μια απλή επανάληψη, ένα απλό ριμέικ.
Πολλοί θα πουν
"X-Men: The Animated Series".
"Συνεχίζουν μια αγαπημένη μου σειρά",
"με την οποία μεγάλωσα, την οποία συστήνω στα παιδιά μου".
"Πώς θα τη χειριστούν;"
Αυτοί οι άνθρωποι είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Όσοι εμπλέκονται στη σειρά είναι λάτρεις της, που αναρωτιούνται
"Τι θέλουμε να κάνουμε; Αν η σειρά δεν είχε σταματήσει",
"αν είχε συνεχιστεί, τι άλλες ιστορίες θα είχε αφηγηθεί;"
Ξέρω ότι δεν αντέχετε την απώλειά του,
όμως είναι ο μόνος τρόπος.
Θα μπορέσει να επιστρέψει;
Από την αρχή κιόλας, έχουμε μια έντονη αίσθηση συνέχειας.
Ευθυγραμμιζόμαστε με τις ιστορίες της δεκαετίας του '90
και εξετάζουμε τις επιλογές μας, αντλώντας από τη μυθολογία των κόμικς έκτοτε,
αλλά και αξιοποιώντας σαφώς τον παράγοντα νοσταλγία.
Προσοχή, κεφάλι!
Σε μεγάλο βαθμό, μας απασχόλησε να πετύχουμε
όχι μόνο έναν φόρο τιμής στο ύφος του πρωτοτύπου,
αλλά και μια αντανάκλαση των αναμνήσεων που αυτό άφησε στους θεατές.
Αλί και τρισαλί!
Να ειδοποιήσω την ομάδα.
Έτσι, λοιπόν, έχουμε τον Λάρι Χιούστον, τον σκηνοθέτη,
που επιστρέφει μαζί μας σε ρόλο συμβούλου παραγωγής,
όπως και τους διευθυντές παραγωγής της πρώτης σειράς, τους Λιούαλντ.
Το Disney+ άρχισε να προβάλλει το X-Men: The Animated Series,
νομίζω το 2019,
και μας εξέπληξε η ανταπόκριση του κοινού.
Ωστόσο, δεν μάθαμε γι' αυτό που επρόκειτο να συμβεί,
μέχρι που όντως ξεκίνησε.
Υπήρχε μια διάχυτη μυστικότητα,
ώσπου μας κάλεσαν και μας είπαν
"Τελικά θα γίνει".
"Έχουμε μια τεράστια ομάδα συναρπαστικών, δημιουργικών, νέων ανθρώπων".
"Θέλετε να συμμετέχετε ως σύμβουλοι εσείς οι δύο κι ο φίλος σας ο Χιούστον;"
Δεν πίστευα στ' αυτιά μου,
ότι όντως θα το ονόμαζαν X-Men '97,
επειδή θα ξεκινούσαν από το σημείο που σταματήσαμε εμείς.
Απίστευτο και συναρπαστικό.
Ο Τρασκ θέλει πόλεμο με τους ανθρώπους, όχι συνύπαρξη.
Όλοι θα κερδίζαμε από την αποτυχία του.
Ακούγεσαι σαν τον Τσαρλς. Θα ήταν περήφανος σήμερα.
Ευχαριστώ, δρ Κούπερ. Να πω την αλήθεια, όμως, ήταν ομαδική προσπάθεια.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που τους καλέσαμε,
να τους ενημερώσουμε ότι θα κάναμε τη σειρά.
Μας είπαν μια ιστορία, ότι κι εκείνοι είχαν πάρει τον Σταν Λι,
όταν θα έκαναν την πρωτότυπη σειρά.
Όπως τους είχε πει και ο Σταν Λι, μας είπαν κι αυτοί ότι μας στήριζαν.
Να τους κάνουμε περήφανους.
Ξέρω ότι τελευταία ήμουν ξεροκέφαλος. Απλώς...
Δεν ήξερα πώς θα συνέχιζαν οι Εξ-Μεν χωρίς τον Καθηγητή.
Με θεωρούσα υπεύθυνο.
Αλλά το όνειρό του δεν έχει ανάγκη εμένα.
Ο κόσμος των υπερηρώων μου έχει ρίζες σε ελληνική μυθολογία και αιγυπτιολογία.
Α. ΑΡΑΝΤ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Βασικά, διάβαζα μόνο λογοτεχνία φαντασίας.
Τα κόμικς τα ανακάλυψα μετά. Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε,
πάντως το πρώτο μου κόμικς ήταν ο Iron Man,
και μετά πέρασα σε X-Men, Spider-Man, όλα αυτά.
Άρχισα να τα διαβάζω σαν τρελός και, ως μοναχοπαίδι,
ήμουν ένας ιδανικός μεταλλαγμένος.
Πήγα σχολείο στο Χόφστρα στο Λονγκ Άιλαντ
και έγινα ένας πολύ επιτυχημένος εφευρέτης παιχνιδιών.
Το πρώτο παιχνίδι
που ήθελα να κάνω σειρά ήταν οι X-Men,
και ένιωθα ότι...
Αν έκανα κάτι τόσο συναρπαστικό,
κάθε παιδί θα ένιωθε ότι δεν ήταν το μόνο που τους έμοιαζε.
Προωθούσα, λοιπόν, το X-Men,
και σε πολλές συναντήσεις ήταν μαζί μου και ο Σταν Λι,
αλλά δεν έπειθα κανέναν.
Ολόκληρη τη δεκαετία του '80 πάλευαν να βγάλουν το X-Men στην τηλεόραση,
αλλά κανείς στο Χόλιγουντ δεν πίστευε ότι θα είχε επιτυχία.
"Δεν γίνεται επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά με υπερήρωες."
Ήταν εκτός συζήτησης.
Έτσι όπως το θέτεις, θα 'ναι το ένα και το αυτό.
Ακριβώς. Και θα το αντιμετωπίσουμε όπως κάνουμε πάντα.
Σαν οικογένεια.
"ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΦΡΟΥΡΩΝ - ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ"
Στη Marvel Productions, στα μέσα της δεκαετίας του '80,
είχα δύο προϊστάμενους.
Ο ένας ήταν ο Σταν Λι, η άλλη η Μάργκαρετ Λες.
Η Μάργκαρετ Λες πάντα πίστευε στην ιδέα των Εξ-Μεν.
Έξι χρόνια μετά, έγινε διευθύνουσα σύμβουλος στο Fox Kids Network.
Μπορούσε πλέον να εγκρίνει πράγματα.
Κάλεσε λοιπόν εμένα, τον Γουίλ Μένιο, τον Έρικ, την Τζούλια και μερικούς άλλους,
και μας είπε "Θα κάνουμε το X-Men. Θα το βγάλουμε στον αέρα".
Είναι η μυστική υπερηρωίδα που δεν ξέρει κανείς.
Ακούτε το χειροκρότημα; Σας αγαπάνε, παιδιά.
Μείνετε μαζί μου και, Εξ-Μεν, θα γίνετε αστέρια.
Οι ανώτεροί της δεν πίστευαν ότι το X-Men θα πήγαινε καλά.
Της είπαν "Εντάξει, πάρε 13 επεισόδια",
"αλλά ως εκεί. Αν αποτύχεις, χάνεις τη δουλειά σου".
"Καλά", απάντησε, "θα πάρω το ρίσκο".
Σου ανέθεσαν να κάνεις 13 επεισόδια, έναν κύκλο,
κι εγώ θα έγραφα το σενάριο.
Αλλά, μετά τα 13 επεισόδια, μας έδιωξαν.
Ιούλιο, Αύγουστο, έδιωξαν όλο το δημιουργικό τμήμα,
μόλις είχαμε τελειώσει.
Τον Ιανουάριο βγήκε στον αέρα
και ξαφνικά ανέβηκε στο νούμερο ένα.
Αν τα νούμερα δεν ανεβαίνουν κάθε επεισόδιο,
θα κόψω οριστικά και τη σειρά και τους συντελεστές της.
Κοντρόλ ρουμ!
Ώρα για δράση!
Είχαμε βρει άλλες δουλειές, και μας κάλεσαν και μας είπαν
"Σας θέλουμε πίσω για άλλον έναν κύκλο".
Οι μισοί μπορούσαν. Οι άλλοι, όχι.
Γύρισαν το ταχύτερο δυνατόν.
Τα νούμερα είχαν εκτοξευτεί!
Τότε δεν είχαμε επίγνωση του πόσο δημοφιλής ήταν η σειρά.
Δεν είχαμε διαδίκτυο και τα συναφή.
Μόνο ποσοστά τηλεθέασης. Τίποτε άλλο.
Έτσι, ο πρώτος κύκλος ήταν ο πιο σημαντικός για μας,
γιατί οφείλαμε να πετύχουμε ψηλά νούμερα, για να μη μας κόψουν.
Ευτυχώς, λοιπόν, πήραμε και δεύτερο κύκλο.
Ωστόσο, νιώθαμε να κρεμόμαστε στο κενό,
σαν μια γάτα γαντζωμένη με τα νύχια της, γιατί δεν είχαμε ιδέα.
Δεν ξέραμε τι συνέβαινε γύρω μας, με τον κόσμο που έβλεπε τη σειρά
και την ερωτευόταν,
μέχρι που η Τζούλια ρώτησε μια φίλη μας, τη Σάρλοτ Φούλερτον,
"Έρχονται γράμματα από φαν της σειράς;"
"Καλά τα πάμε;"
Πέρασα τυχαία από τα Fox Studios
και τη ρώτησα "Τι ανταπόκριση έχουμε;"
Ξέραμε, βέβαια, ότι τα νούμερα ήταν φανταστικά,
αλλά... "Πώς αντιδράει ο κόσμος;"
Με πήγε σε έναν διάδρομο
με μεγάλα, λευκά χαρτόκουτα, από αυτά που κουβαλάνε οι ταχυδρόμοι.
Ένα ήταν στο πάτωμα. Γεμάτο.
- Στοίβες κούτες, γεμάτες. - Με γράμματα θαυμαστών.
Στοίβες ως το τέλος του διαδρόμου. Μέχρι το ταβάνι.
Και μου είπε "Όλα αυτά είναι από παιδιά για το X-Men".
Οι γονείς το λάτρευαν. Έστελναν ευχαριστίες.
"Άλλαξε η ζωή του παιδιού μου".
"Κατάλαβε πως δεν είναι μόνος".
"Υπάρχουν κι άλλοι σαν αυτόν."
Πήγαινα να μιλήσω σε διάφορα...
Για την προώθηση της σειράς. Έλεγα "Όλοι είμαστε έτσι".
Και θεωρώ ότι η καλύτερη απόδειξη ήταν το X-Men.
Στη δεκαετία του '90, η νόρμα ήταν ο Σκούμπι-Ντου και οι Σούπερ Φίλοι.
Εμείς θέλαμε τα παιδιά που θα έβλεπαν τη "Νύχτα των Φρουρών Ι και ΙΙ",
να καταλάβουν ότι η σειρά μας δεν ήταν σαν τις άλλες.
Ήταν κάτι διαφορετικό. Ξεχώριζε.
Είδες τι έκανε;
Ναι, η Ρογκ έχει τον τρόπο της με τους άντρες.
Εμείς κάναμε πράγματα του τύπου
"Σκοτώνουμε χαρακτήρα από το πρώτο επεισόδιο".
"Βάζουμε ρομπότ να κυνηγά ένα κορίτσι".
Κάντε στην άκρη. Πρέπει να συλλάβω αυτήν τη μεταλλαγμένη.
Το κάναμε σκόπιμα, ώστε οι θεατές να αναρωτιούνται
"Τι γίνεται εδώ; Τι θα συμβεί μετά;"
Θέλαμε να τους κεντρίσουμε το ενδιαφέρον, για να μη χάνουν κανένα επεισόδιο.
Στη ζωή δεν θα βρεις καλύτερα απ' αυτό!
Όλοι ξέραμε ότι στις ιστορίες μας υπήρχε μια βαθύτερη ουσία.
Το εισέπραττες αυτό, έτσι ώστε ανυπομονούσες για τη συνέχεια.
Ακόμα θυμάμαι να βιάζομαι να γυρίσω σπίτι μετά το σχολείο για να δω το νέο επεισόδιο
και πιστεύω πως ήταν η πρώτη σειρά που παρακολούθησα ποτέ μου.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Για πρώτη φορά, θυμάμαι, έκλειναν με αγωνιώδεις στιγμές
στο φινάλε κάθε επεισοδίου,
κι είχες αυτό το φανταστικό αίσθημα της προσμονής για τη συνέχεια
σε κάθε επεισόδιο ανεξαιρέτως.
Ήταν η πύλη μου για τα κόμικς.
Παρακολουθούσα την πρωτότυπη σειρά
και μετά πήγαινα καρφί στο κομιξάδικο
να δω τι έπαιζε, όχι μόνο με το X-Men,
αλλά με κάθε τεύχος στα ράφια.
Και, καθώς έγινα κινηματογραφιστής
και γνωρίστηκα με σεναριογράφους και σκηνοθέτες,
πολύ συχνά άκουγα να αναφέρουν τη σειρά ως καθοριστική για τη ζωή τους.
Έβλεπα ότι η αγάπη της γενιάς που μεγάλωσε στη δεκαετία του '90 για τα κόμικς
οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό σε αυτήν τη συγκεκριμένη σειρά.
Σήμερα καταφέραμε μια μεγάλη νίκη.
Θεωρώ την αισθητική της δεκαετίας του '90 αναπόσπαστα δεμένη
με τον σχεδιασμό που επιλέγουν
αλλά και με την αίσθηση της σειράς.
Αντανακλά το κλίμα της εποχής.
Κι εμείς επιδιώκουμε το ίδιο με εκείνους.
Σάικλοψ. Ρίξε μου.
Χρησιμοποιούμε τις αναλογίες αυτών των γεροδεμένων,
εμβληματικών χαρακτήρων, χωρίς να αποκλίνουμε από τα κόμικς.
Η δουλειά του Τζιμ Λι ήταν η πυξίδα τους
στον σχεδιασμό της σειράς,
και με τον ίδιο τρόπο, νομίζω, λειτουργούμε κι εμείς.
Τα σχέδια των κόμικς είχαν, προφανώς, πιο πολλή λεπτομέρεια
και πιο υποβλητικές γραμμές.
Είναι ένας κόσμος απτός.
Ένιωθες λες και κινούνταν οι σελίδες των κόμικς.
Έντονα κοντράστ, μαύρες σκιάσεις...
Δεν συμβιβάστηκαν. Απλώς τους έδωσαν νέα ζωή.
Δεν κατέφυγαν σε απλουστεύσεις.
Δείτε, ας πούμε, τα μαλλιά της Στορμ.
Είναι απίστευτο.
Τόσες μικρές τούφες, καμωμένες με τόση συνέπεια.
Αυτά έκαναν τη σειρά μοναδική.
Λατρεύω αυτήν την αισθητική.
Με κατακλύζει με μια απέραντη νοσταλγία,
και το βλέπω κι ως έναν φόρο τιμής.
Τέλειο! Το ξανακάνουμε;
Τα κινούμενα σχέδια έχουν κάνει άλματα,
όχι μόνο από άποψη τεχνολογίας, αλλά και ύφους.
Όχι μόνο όσον αφορά την κίνηση, είτε δισδιάστατα είτε από υπολογιστή,
αλλά και όσον αφορά τη σκηνοθετική προσέγγιση.
Η Έμι και ο Τσέις είναι οι σκηνοθέτες των επεισοδίων,
δηλαδή τα σκηνοθετούν εναλλάξ.
Ο Τζέικ καθόρισε το σκηνοθετικό ύφος με το πρώτο επεισόδιο,
και αυτό ακολούθησαν μετά.
Για μένα, το ζήτημα ήταν πώς θα κινηθούμε υφολογικά.
Γιατί υπάρχουν πράγματα στην πρωτότυπη σειρά
που μπορεί να θεωρείς κακόγουστα, αλλά δεν είναι.
Ίσως ήταν θέμα χρημάτων.
Το βλέπεις τώρα και παρατηρείς ανακύκλωση σχεδίων και σκέφτεσαι
"Απλώς δεν είχαν τα μέσα για νέες λήψεις".
Από τότε έχουμε μιλήσει με τον Λάρι σχετικά.
Είχα περιορισμένο χρόνο και έπρεπε να τελειώσω τη δουλειά.
Τώρα που έχουμε άλλες δυνατότητες κι άλλο προϋπολογισμό,
πώς πρέπει να κινηθούμε; Ποια είναι η ουσία της σειράς;
Μόνο το οπτικό μέρος; Μόνο οι ιστορίες που αφηγείται;
Και πιστεύω ότι αυτό στο οποίο καταλήξαμε όλοι
είναι ότι θέλουμε το κοινό να νιώσει ό,τι νιώσαμε εμείς ως παιδιά.
Η Ρογκ ποτέ δεν αφήνει τον Γκάμπιτ αβοήθητο.
Πάντα ήθελα να φτιάχνω περιεχόμενο
εξίσου δυνατό με αυτά που ενέπνευσαν εμένα,
γιατί όλοι πατάμε στα χνάρια αυτών που προηγήθηκαν, έτσι δεν είναι;
Δεν σκέφτηκα ποτέ να ρωτήσω τον Καθηγητή πώς έκανε τόσο καλά αυτό που έκανε.
Κάποια μαθήματα διδάσκονται, Σκοτ.
Κι άλλα τα μαθαίνεις μόνος σου.
Όλοι είμαστε λάτρεις των Εξ-Μεν
και θέλαμε να λάμψουν ακόμη περισσότερο.
Οφείλουμε να είμαστε δημιουργικοί.
Καλούμαστε να βρούμε τον πιο σαφή τρόπο να πούμε αυτό που θέλουμε.
Ποιος είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να πετύχουμε κάτι,
ειδικά σε σχέση με τη δράση;
Γιατί αυτό το κομμάτι θα θέλαμε να το διανθίσουμε κάπως.
Πώς μπορούμε να ενισχύσουμε κάθε σκηνή δράσης όσο γίνεται περισσότερο;
Τα κινούμενα έχουν προχωρήσει πολύ.
Ο πήχης είναι πολύ ψηλά.
Πώς θα παραμείνουμε ουσιαστικοί ακολουθώντας τις εξελίξεις,
αλλά διατηρώντας την αίσθηση νοσταλγίας;
Κάποτε ήταν πιο απλά τα πράγματα.
Είναι αδιανόητο.
Πρέπει να βρούμε τρόπο να φύγουμε από δω.
Γιατί; Βιαζόμαστε;
Αυτές οι πίστες με πάνε πίσω στον χρόνο.
Βρισκόμαστε στο 1997.
Στην ουσία, είμαστε ένα έργο εποχής.
Τι έβγαινε στα σινεμά μεταξύ '96 και '98;
Πώς γυριζόταν μια σκηνή δράσης;
Πώς φτιάχνονταν τα κινούμενα;
Τα κινούμενα στην τηλεόραση;
Τι φακούς χρησιμοποιούσαν;
Τι θεωρούσαν τότε κινηματογραφικό;
Τι θεωρούσαν πρωτοποριακό;
Είναι καίριο να έχουμε εικόνα των μοτίβων της εποχής,
γιατί όλα αυτά τα βρίσκουμε απτά, εντυπωμένα στο DNA της πρωτότυπης σειράς.
Ενώ η ιδέα του παραδοσιακού σελιλόιντ με επίπεδο φόντο
μας οδηγούσε σε καρέ χωρίς πολύ βάθος,
μένουμε πιστοί σε αυτό σε ποσοστό που πλησιάζει το 80%.
Αλλά αυτό που διαφοροποιεί το X-Men '97 από το X-Men: The Animated Series
είναι ότι πού και πού ξεφεύγουμε απ' αυτό, με κριτήριο τον αντίκτυπο στον θεατή.
Έτσι, σε στιγμές κορύφωσης σε μάχες και σκηνές πάλης,
ή ακόμα και συναισθηματικά σημαντικές σκηνές,
υπερβαίνουμε τη δισδιάστατη απεικόνιση για χάρη ενός πιο τρισδιάστατου χώρου.
Αυτό είναι κάτι που ο συνεργάτης μας, το Studio Mir,
το οποίο παράγει πολλά άνιμε, μας βοηθάει πολύ να πετύχουμε.
Αυτό που έγινε τότε ήταν στην αιχμή των κινουμένων σχεδίων,
ό,τι καλύτερο όσον αφορά τη δράση, τα διαθέσιμα μέσα
και αυτό που ήταν τότε εφικτό.
Και δική μας ευθύνη, σήμερα, είναι να κάνουμε το ίδιο, το καλύτερο.
Τόσο ψηλά βάζουμε τον πήχη.
Παρακολουθήσαμε τα πλάνα στο λεγόμενο DI.
Μια φοβερή διαδικασία μετεπεξεργασίας, όπου δοκιμάζουμε διάφορα φίλτρα.
Σκεφτόμασταν ένα φίλτρο
που θα θύμιζε πιο πολύ ταινίες της δεκαετίας του '90.
Για να υπάρχει αυτό το μικρό τρέμουλο
που θα προέκυπτε από την επεξεργασία του φιλμ.
Έχουμε κόκκο θορύβου, και η επεξεργασία τονίζει ακόμα περισσότερο το μαύρο χρώμα.
Θα μ' άρεσε πιο πολλή επιλεκτική εστίαση,
για λίγο πιο κινηματογραφική αίσθηση, στο πνεύμα εκείνης της εποχής.
Επιπλέον, πρέπει να μπει σε μορφή ευρείας οθόνης, σωστά;
Για μια πιο κινηματογραφική αίσθηση.
Κοιτάξτε μπροστά.
Έχει πέσει κάμποση ανακαίνιση από την τελευταία επίσκεψη του Γκάμπιτ.
Θέλαμε να δείξουμε σεβασμό στους Λιούαλντ και τον Λάρι
και τη δουλειά που είχαν καταθέσει. Δεν θέλαμε κάτι του τύπου
"Αυτό ήταν κιτς, άρα πόσο κιτς μπορούμε να γίνουμε;"
Είμαστε της λογικής "Φτιάξατε κάτι πραγματικά απίστευτα όμορφο".
"Δείτε πόσο επηρέασε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων".
Παίρνοντας τη σκυτάλη δεν νιώθουμε μόνο ένα βάρος ευθύνης,
μα και πραγματικό ενθουσιασμό.
Ανυπομονώ. Θέλω να τιμήσω τους χαρακτήρες.
Αν με δίδαξε κάτι η ιδιότητα του Εξ-Μαν, κυρία Τίλμπι,
είναι να μη με εκπλήσσει το αναπάντεχο.
Από τα πιο σημαντικά στοιχεία της σειράς είναι η μουσική.
Όταν ακούς την εκτέλεση του κομματιού των τίτλων,
εντυπωσιάζει όχι μόνο ότι ακούγεται φρέσκια,
αλλά και ότι δείχνει να γιορτάζει
και να τονίζει την ομορφιά της πρωτότυπης μουσικής.
Ως στοιχείο ταυτότητας μιας σειράς, είναι πολύ σημαντική.
Μεγάλωσα τη δεκαετία του '60, και υπήρχαν πολλές σειρές
όπου άκουγες μόνο δυο τρεις νότες
και τις αναγνώριζες.
Ξέραμε, λοιπόν, ότι για το X-Men,
χρειαζόμασταν κάτι πολύ χαρακτηριστικό, δυνατό και ορμητικό.
Πίσω στη δεκαετία του '90, μου είχαν δώσει ένα Σαββατοκύριακο,
κάπου δυο τρεις μέρες, για να σχεδιάσω την εισαγωγή.
Θα διαρκούσε γύρω στο λεπτό,
ένα λεπτό και τέσσερα δευτερόλεπτα.
Σχεδίασαν δύο λεπτά.
Άφησα ελεύθερο τον φαν μέσα μου.
Άρχισα να σχεδιάζω, άφηνα τις εικόνες να ξεπηδούν από μέσα μου.
Αφού τελείωσα τα πάντα,
γυρίσαμε πίσω, πήραμε αυτά τα δύο λεπτά
και τα κόψαμε σε ένα λεπτό, αυτό που όλοι γνωρίζουν σήμερα.
Η εικονογράφηση έγινε πριν από τη μουσική.
Έτσι, αφού ολοκληρώθηκε, το επόμενο βήμα ήταν η μουσική
να ταιριάξει με τον φρενήρη ρυθμό.
Αν δεν με απατά η μνήμη μου,
μόλις κάπου στη 13η εκδοχή του μουσικού θέματος
είπαμε "Ναι, αυτό είναι".
Τις προηγούμενες 12 τις απορρίψαμε.
Τους έλειπε η ένταση. Η εκρηκτικότητα.
Πήρε χρόνο, λοιπόν, μέχρι να γίνουν ένα, με μαγικό τρόπο,
και όλα πήγαν περίφημα.
Η πρωτότυπη σειρά έθιγε το ζήτημα των διακρίσεων.
Δεν το απέφευγε, ούτε το αντιμετώπιζε απλοϊκά,
ούτε υποτιμούσε τον θεατή.
Απλώς έλεγε ιστορίες.
Έλεγε ιστορίες, στο πλαίσιο μιας ιστορίας ακόμα σημαντικότερης.
Ως συνεχιστές αυτής της παράδοσης, πρέπει να φέρουμε το ίδιο DNA.
Η καρδιά σου μπορεί να χτυπά για μένα,
αλλά δεν μπορώ να τη νιώσω.
Ανάβεις τα πάντα με το άγγιγμά σου,
εκτός από μένα.
Όλες οι ιστορίες που αφηγούμαστε αντανακλούν ανθρώπινες επιθυμίες.
Οι ήρωες δείχνουν στους σεναριογράφους προς τα πού θέλουν να πάνε.
Εκείνοι ακολουθούν αυτές τις σχέσεις.
Ουσιαστικά, στο επίκεντρο είναι η ανθρώπινη καρδιά.
Μπορεί οι χαρακτήρες να περιβάλλονται από ένα χάος,
αλλά η ανθρωπιά, η ψυχή, τα εσώτερα συναισθήματά τους
και η αγάπη μεταξύ τους είναι αυτά που θα τους σώσουν.
Τώρα, πρέπει να φανούμε δυνατοί.
Για χάρη της ομάδας.
Για κάθε μεταλλαγμένο εκεί έξω που βλέπει αυτές τις εικόνες.
Χρειάζονται μια ελπίδα.
Αυτό θα έκανε ο Καθηγητής.
Πάμε να θυμίσουμε στον κόσμο
ότι σε τέτοιες στιγμές είναι που μετράει το όραμα.
Πρώτη μας προτεραιότητα ήταν να φέρουμε
όσο πιο πολλά γινόταν από τα μέλη του αρχικού καστ.
Εκείνη την εποχή, θέλαμε να αναδείξουμε την ιστορία.
Μια από τις κινήσεις μας
ήταν να ψάξουμε ανθρώπους με θεατρικό υπόβαθρο
αντί για απλούς ηθοποιούς φωνής
που εργάζονταν αποκλειστικά σε σαββατιάτικα καρτούν.
Θέλαμε να βρούμε ηθοποιούς
με ποικιλία εκφραστικών μέσων,
που να ξεχωρίζουν απ' όλους τους άλλους.
Θεωρώ ότι έτσι ενισχύθηκε η εικόνα και η ποιότητα της σειράς,
γιατί αυτοί έδωσαν ζωή στους χαρακτήρες.
Δεν βαριέσαι ποτέ να ακούς αυτά που λες;
Όχι όταν μιλάω για σένα, αγαπητή μου.
Τότε, δεν είχα ιδέα
ΛΕΝΟΡ ΖΑΝ ΡΟΓΚ
για τους Εξ-Μεν.
ΚΑΛ ΝΤΟΝΤ ΓΟΥΛΒΕΡΙΝ
Δεν είχα ξανακούσει τους Εξ-Μεν. Κανείς μας, νομίζω,
εκτός του Τζορτζ Μπούζα.
Δεν μας είπαν τον τίτλο της σειράς για την οποία είχαμε οντισιόν.
ΤΖΟΡΤΖ ΜΠΟΥΖΑ ΜΠΙΣΤ
Είπαν μόνο "Σειρά Χ". Άρχισα να διαβάζω.
Και σκέφτηκα "Αυτό είναι το X-Men".
Παράξενο, αλλά και οικείο συνάμα.
Όταν ήμουν μικρός, αγόραζα πολλά κόμικς.
Θυμάμαι τότε που βγήκαν τα πρώτα κόμικς X-Men.
Τα είδα στο περίπτερο.
Και θυμάμαι να τα διαβάζω.
Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι η οντισιόν ήταν για το X-Men.
Φαίνεται να έχει αφήσει επίτηδες ίχνη.
Σαν να 'μουν σε οντισιόν για τον Πόλεμο των Άστρων.
Η συμμετοχή μου σ' αυτό
ήταν ό,τι καλύτερο σε εκείνη τη φάση της καριέρας μου.
Είσαι ένα έργο τέχνης.
Οι πιο πολλοί είχαμε κάνει κάμποσο θέατρο
ΚΡΙΣ ΠΟΤΕΡ ΓΚΑΜΠΙΤ - ΚΕΪΜΠΛ
μπαίνοντας στη δεκαετία.
Ήμουν σοβαρή ηθοποιός, ξέρετε.
Έκανα ταινίες, τηλεόραση, θέατρο,
ένα ραδιοφωνικό θεατρικό έργο.
Δεν έκανα σπικάζ, ήμουν τραγουδιστής.
Όλη μου τη ζωή έκανα τζινγκλάκια
στο Τορόντο και πετούσα για Νέα Υόρκη
ή Σικάγο, για να τραγουδήσω.
Το δικό μου υπόβαθρο ήταν βασικά
ΑΛΙΣΟΝ ΣΙΛΙ-ΣΜΙΘ ΣΤΟΡΜ
το θέατρο.
Είχα κάνει και φωνή για διαφημιστικά και τέτοια.
Αλλά η πρώτη-πρώτη μου οντισιόν για κινούμενα
ΕΝΤΡΙΑΝ ΧΑΦ ΝΑΪΤΚΡΟΛΕΡ
ήταν γι' αυτόν.
Η τότε ατζέντισσά μου εδώ στο Τορόντο μού είπε
"Λενόρ, θέλω να δοκιμάσεις σ' αυτήν τη σειρά".
"Ψάχνουν μια σέξι, βραχνή φωνή με προφορά Νότου".
Εγώ είχα ήδη παίξει πολλές Νότιες σε κινηματογράφο και τηλεόραση.
Αλλά δεν πήγα στις πρώτες οντισιόν.
Δεν μου κινούσε τόσο το ενδιαφέρον.
Μας πρόσφερες ένα μέρος όπου νιώσαμε σπίτι μας, Καθηγητή.
Απλώς οι πιο ξεροκέφαλες αργούν κάπως να το συνειδητοποιήσουν.
Πέρασαν λίγοι μήνες, και ξανάκαναν οντισιόν.
Η ατζέντισσα μου είπε "Λενόρ, δεν έχουν βρει την ηθοποιό για τον ρόλο",
"επειδή είσαι εσύ".
"Τσακίσου να πας".
Και πήγα.
Μπήκα στο στούντιο, φόρεσα τα ακουστικά.
Οι παραγωγοί ήταν στο Λος Άντζελες.
Κοίταξα την εικόνα του χαρακτήρα
και σκέφτηκα "Ναι, αμέ, το 'χω αυτό".
Άνοιξα, λοιπόν, το στόμα μου και βασικά είπα
"Ο μπαμπάς μου ήθελε να φουντάρει"
"όταν έμαθε πως είμαι μεταλλαγμένη".
Φαντάζεστε;
Και άκουσα κραυγές και ουρλιαχτά και όλα αυτά.
"Μην την αφήσετε να φύγει".
"Αυτή είναι η Ρογκ."
Αυτό θα είναι πιο ευχάριστο απ' ό,τι περίμενα.
Μόλις ακούσαμε την οντισιόν, είπαμε "Εντάξει, αυτό είναι".
Το ίδιο και με τον Γούλβεριν.
Αναλαμβάνω εγώ.
Μπήκα, και μου έδειξαν μια εικόνα του.
Μου εξήγησαν ποιος ήταν, μου είπαν πως ήταν Καναδός.
"Καλό αυτό", είπα.
Η πρώτη ατάκα ήταν "Ρούφα το αβγουλάκι σου, απόβρασμα".
"Πάντα την έπεφτες σε ανθρώπους πιο κοντούς από σένα".
"Κι εγώ πιο κοντός είμαι. Για να σε δω".
"Δώσ' του κι άλλους διαλόγους", είπαν.
Έτσι απλά έγινε. Σαν να ήταν μοιραίο.
Να με λέτε Γούλβεριν.
Γούλβεριν.
Πολύ παρορμητικός.
Ταυτίστηκα με τον Χανκ με το καλημέρα.
Στο σχολείο, όταν ήμουν μικρός, μου έκαναν μπούλινγκ.
Ήμουν μεγαλόσωμο παιδί. Υπέρβαρο.
Αρκετές φορές μπλέχτηκα σε καβγάδες στην αυλή
κι εκεί έμαθα ότι, και μεγαλόσωμος να είσαι,
όταν ανταποδίδεις κατηγορούν εσένα.
Σκέψου, λοιπόν, πριν κάνεις κάτι,
και προσπάθησε να εκτονώνεις καταστάσεις και να φεύγεις.
Αυτό κάνει και ο Χανκ.
Πρέπει να δουν ότι δεν είμαστε απειλή για την ανθρωπότητα, αλλά κομμάτι της.
Δεν καταφεύγει στις ικανότητές του, στις υπερφυσικές δυνάμεις του,
παρά μόνο όταν σίγουρα δεν γίνεται αλλιώς.
Προσπαθεί να ξεφύγει με επιχειρήματα από δύσκολες καταστάσεις,
πριν επιστρατεύσει βία.
Όταν το κάνει, όμως,
φυλαχτείτε.
Καλώ την πλήρη δύναμη της καταιγίδας!
Είχα κλείσει μια οντισιόν για τα πρώτα μου κινούμενα
και ήμουν στο Στράτφορντ
και έπαιζα Σαίξπηρ.
Μόνο μία μέρα είχα ελεύθερη για να έρθω στην πόλη.
Όλα έγιναν πολύ βιαστικά.
Προσπαθούσα να σκεφτώ γιατί βρέθηκα εκεί
και τι στοιχεία μπορούσα να προσφέρω εγώ σε αυτήν την οντισιόν.
Μετά, μου είπαν ότι ήταν βασίλισσα.
"Καλά", απάντησα, "δεν ξέρω και πολλά γι' αυτήν",
"μα από βασίλισσες ξέρω".
Πρέπει να συγκρατώ τα συναισθήματά μου,
για να μη γίνουν ανεξέλεγκτες οι δυνάμεις μου.
Έδενε άψογα με τις δικές μου φυσικές αρετές.
Δεν ήμουν των λεπτών αποχρώσεων.
Ήμουν της υπερβολής. Υπερβολή ή τίποτα.
Είμαι ελεύθερη!
Τον συμπαθώ τον Ναϊτκρόλερ.
Ο χρόνος που περάσαμε σήμαινε πολλά και για τους δύο.
Θυμάμαι όταν με φώναξαν μέσα.
Υπήρχε μια στιγμή όπου ένιωσα να μπαίνω στο πετσί του ρόλου.
Είχε έντονο πάθος, αλλά και πνευματικότητα.
Έχει κάτι το ευγενικό, αλλά και μια αγριάδα.
Όταν τελείωσα την ανάγνωση, υπήρξε μια παύση.
Κοίταξα προς τον Νταν Χένεσι, που ήταν ο σκηνοθέτης.
Αυτός σταμάτησε, με κοίταξε και είπε
"Είναι πολύ παθιασμένος, έτσι;"
"Ναι", απάντησα.
"Θες να το ξανακάνεις;" "Βέβαια."
Αυτή, λοιπόν, ήταν η πρώτη μου οντισιόν για κινούμενα.
Υπήρχε κάτι στο σενάριο, στην πολυπλοκότητα του χαρακτήρα,
που με βοήθησε να συνδεθώ μαζί του.
Έχω πελαγώσει.
Εσείς οι Εξ-Μεν έχετε εμπειρία απ' αυτά.
Ήρθες στο σωστό μέρος, γλύκα.
Στο ξεκίνημα της σειράς,
ηχογραφούσαμε ταυτόχρονα πιθανόν και έξι από εμάς.
Αντιλήφθηκαν, όμως, ότι οι φωνές μας σκέπαζαν η μια την άλλη,
χώρια που δυσκολευόμασταν να κάνουμε τις σκηνές μας,
επειδή σκάγαμε στα γέλια.
Όχι με το κείμενο. Με τους απίθανους ταλαντούχους τύπους στην αίθουσα.
Καλά θα κάνει να προσέχει τα λόγια που βγάζει το στόμα του.
Εσύ κοίτα να μην ανησυχείς για το στόμα μου,
αλλά γι' αυτά εδώ.
Θυμάμαι την πρώτη μέρα στο στούντιο. Ήταν εκεί ο Καλ Ντοντ,
η Λενόρ Ζαν, ήταν απίθανο.
Είδα τον Καλ Ντοντ να μαζεύει τους ώμους και να σφίγγει τις γροθιές του,
και ξαφνικά, με φωνή αντάξια του ονόματός του, να λέει
"Άκου εδώ, αγορίνα". "Καλά", του είπα.
Τότε έμαθα πως, όταν κάνεις φωνή για κινούμενα σχέδια,
δεν στέκεσαι απλώς ακίνητος μπροστά από το μικρόφωνο.
Στην πραγματικότητα, υπάρχει πλήρης σωματική έκφραση.
Ούτε εσύ ούτε εγώ μπορούμε να συλλάβουμε
πόσο φρικτά αλλόκοτο είναι το Θείο Έλεος.
Σήμερα στην αποβάθρα δεν τα έδινες όλα.
Όταν βγούμε εκεί πάνω, αν θες να δώσεις ένα τέλος, ένα γρήγορο τέλος,
χτύπα, και χτύπα για να σκοτώσεις.
Αφού είμαι ο Γούλβεριν, απλώς διακόπτω τους πάντες.
Μπορεί η Ρογκ να κάνει κάτι πολύ σημαντικό,
κι εγώ να πω "Τελείωσες ή ακόμα;"
"Είναι κι άλλοι εδώ που θέλουν να μιλήσουν."
Χέσ' την τη φιλοσοφία.
Πάμε να τον πλακώσουμε στις φάπες.
Κάποια στιγμή, που μου έκλειναν το μικρόφωνο,
τους είπα "Μη. Αφήστε το, γιατί αυτό θα σας αποζημιώσει".
Πάω όπου θέλω εγώ.
Ήταν κάτι μαγικό.
Υπήρχε μια πολύ μαγική χημεία μεταξύ όλων μας.
Τελικά, μας χώρισαν,
αλλά και πάλι πηγαίναμε στο ίδιο στούντιο, άρα βλέπαμε ο ένας τον άλλο.
Όλοι έκαναν άλλες δουλειές.
Πολύ λίγοι έκαναν αποκλειστικά φωνή.
Την εποχή που κάναμε τις πρώτες ηχογραφήσεις,
έκανα μια άλλη δουλειά, δυο βήματα από δω,
στο Maniac Mansion,
όπου εμπλεκόταν ο Τζορτζ Λούκας.
Έπαιζα Σαίξπηρ
όταν έκανα την οντισιόν.
Σε όλο τον πρώτο κύκλο, ήμουν στο Στράτφορντ.
Είχα παράσταση κάθε βράδυ.
Τη Δευτέρα είχαμε ρεπό,
οπότε κάθε Δευτέρα έμπαινα νωρίς-νωρίς στο αμάξι μου
και κατέβαινα για τις ηχογραφήσεις του X-Men.
Σήκω, ομίχλη, και κάνε να παρεκκλίνει ο εχθρός μας από την πορεία του!
Η Στορμ, η κυρία σου, σε διατάζει!
Τότε έκανα το Κουνγκ Φου με τον Ντέιβιντ Καραντάιν,
το οποίο, λίγο-πολύ, είχε δύο ρόλους.
Δούλευα, λοιπόν, 12ωρα και 14ωρα
και έκανα το X-Men κυριολεκτικά στο διάλειμμα για φαγητό
ή σε ένα άλλο παρόμοιο διάλειμμα που είχα μέσα στη μέρα.
Χαλάρωσε, Σάικλοψ.
Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη.
Έπρεπε να παίρνω το αμάξι και να πηγαίνω στο X-Men,
αλλά αγνοούσα ότι εξελισσόταν σε επιτυχία.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ! X-MEN ADVENTURES
Νομίζω πως απλώς πήγαινε από στόμα σε στόμα,
και σταδιακά μάθαμε ότι το παρακολουθούσε κόσμος...
ΚΡΙΣ ΜΠΡΙΤΟΝ ΚΥΡΙΟΣ ΣΙΝΙΣΤΕΡ
...και ένα κοινό που κανονικά μπορεί να μην του άρεσαν τέτοια κινούμενα
και οι ιστορίες που αφηγούνταν.
Δεν ξέρεις τι έκανες!
Ακόμα δεν είδες τίποτα.
Σήμερα, οι χαρακτήρες είναι εμβληματικοί,
αλλά τότε ήταν απλώς
συναρπαστικοί και πολυδιάστατοι,
με κάποιους πολύ ενδιαφέροντες διαλόγους,
διαλόγους με βάθος,
που δεν θα περίμενες από ένα εβδομαδιαίο καρτούν.
Ο Φοίνικας ήταν ένα μυθικό πουλί που γινόταν παρανάλωμα του πυρός,
αλλά πάντα ξαναγεννιόταν από τις στάχτες του.
Ίσως αυτό συμβολίζει ο Φοίνικας.
Την ελπίδα, που δεν πεθαίνει ποτέ.
Όταν τελείωσε πέντε χρόνια μετά,
δεν ήξερα τι να κάνω τον εαυτό μου.
Δεν θα ξαναπήγαινα στο στούντιο για τη φωνή του.
Χάθηκε από προσώπου γης, έτσι απλά; Μα τι γίνεται;
Μου έλειπε πολύ, διότι...
αυτός είναι εγώ.
Αυτή η τσακισμένη μούρη δεν έχει αλλάξει έναν αιώνα,
και το ξέρεις αυτό.
Οπότε ήταν υπέροχο που τον ξαναβρήκα.
Ο Μαγκνίτο δεν θα αλλάξει γνώμη επειδή θα του το ζητήσουμε ευγενικά.
Ο άνθρωπος κήρυξε πόλεμο σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Μόνο μ' έναν τρόπο θα τελειώσουμε μαζί του.
Ξεχειλίζαμε από ενέργεια.
Δεν χωρά αμφιβολία.
Δεν νομίζω να υπήρχε έστω ένας που να είπε "Δεν ξέρω".
"Γιατί να το κάνουμε αυτό;"
Ήμασταν σε φάση "Ναι, εννοείται. Εμπρός".
Πάει πολύς καιρός, φίλε μου.
Λοιπόν, το φοβερό είναι
πως είμαστε στο ίδιο στούντιο
όπου ηχογραφήσαμε το X-Men τη δεκαετία του '90.
Είμαι η Στορμ, κυρίαρχη των στοιχείων της φύσης.
Τώρα το αξιολογώ με εντελώς διαφορετικό τρόπο.
Τον χρόνο που περνώ στο στούντιο
τον εκτιμώ και τον αγαπώ ακόμα πιο πολύ.
Παραδώστε μου τον μικρό, αλλιώς θα αντιμετωπίσετε την οργή μου!
Τα λατρεύω όλα αυτά.
Λατρεύω τον χαρακτήρα.
Λατρεύω τη σειρά.
Ας ρίξουν τους κεραυνούς τους, εγώ είμαι η αστραπή!
Ξαναείδα τα παλιά επεισόδια,
γιατί ήθελα να είμαι σίγουρος ότι θα έμενα πιστός
στον χαρακτήρα που δημιουργήθηκε χρόνια πριν.
Πραγματικά, όλα ξαναγύρισαν και με κατέκλυσαν.
Κανείς σας δεν ήταν εκεί όταν έπεσε η Τζενόσα.
Ποιος θα πάρει σειρά, Καθηγητή;
Η Τζιν; Γνωστό και πολυφορεμένο.
Παρακολούθησα καναδυό επεισόδια, όπως το "A Rogue's Tale",
και προφανώς εκεί ακούγεται η φωνή μου.
Οπότε ξαναθυμήθηκα τα πάντα πολύ γρήγορα.
Μετά, την πρώτη φορά που ξαναμπήκα στο στούντιο,
ήμουν ελαφρώς αγχωμένη. "Θεέ μου. Άραγε το 'χω ακόμα;"
Δύο δευτερόλεπτα αφού άνοιξα το στόμα μου
και είπα τις πρώτες ατάκες,
μου απάντησα "Ναι".
Είναι σαν ένα παλιό, γνώριμο δερμάτινο, που το φοράς και γίνεται ξανά ένα με σένα.
Πας πιο αργά από σαλιγκάρια σε σιρόπι σφενδάμου.
Εγώ λέω να τον τσιμπήσουμε τώρα, πριν τον μετακινήσουν τα παράξενα τυπάκια.
Έχει πολλή πλάκα πώς μου εντυπώνονται οι ατάκες μου.
Κάποιες από τις καλύτερες, όπως
"Μοιάζεις νευρικός, σαν γάτα με μακριά ουρά"
"ανάμεσα σε κουνιστές καρέκλες".
Κι όμως, να 'σαι εδώ,
σαν τρόπαιο που κουβαλά στο στόμα της μια γατούλα.
Κέιμπλ;
Ο Κρις Πότερ, που έπαιξε τον Γκάμπιτ στην πρωτότυπη σειρά...
Μπορείτε όλοι να χαλαρώσετε.
Ο Γκάμπιτ γύρισε.
...βασικά κάνει τη φωνή του Κέιμπλ, ενός κεντρικού ρόλου αυτού του κύκλου.
Εγώ ξέρω όσα μου χρειάζονται.
Αυτό το μηχάνημα σκότωσε τη μητέρα μου.
Πρέπει να φροντίσουμε να μην κάνει το ίδιο σε κανέναν άλλο.
Μήπως άργησε κάτι αιώνες ο υπερπροστατευτικός μπαμπάς;
Κόφτε το κι οι δυο σας!
Θα μου λείψει ο Γκάμπιτ, αλλά χαίρομαι πολύ που κάνω τον Κέιμπλ.
Είμαι ενθουσιασμένος με την εξέλιξη των πραγμάτων.
Σε μάχη πάω ή στο τσίρκο;
Τι περίμενες; Μαύρα δερμάτινα;
Έχουμε και πολλούς σπουδαίους νεοφερμένους που ενσαρκώνουν νέους χαρακτήρες
ή φωτίζουν με διαφορετικό τρόπο χαρακτήρες της πρωτότυπης σειράς.
Γκάμπιτ με λένε, φίλε μου. Να το θυμάσαι.
Για αυτήν τη σειρά,
Α.ΤΖ. ΛΟΚΑΣΙΟ ΓΚΑΜΠΙΤ
μου έδωσαν μια περίεργη, μακριά λίστα με χαρακτήρες, όλοι με ψευδώνυμα.
Νομίζω πως τον Γκάμπιτ τον έλεγαν Τζόνι ή κάπως έτσι.
Και υπήρχε παραπομπή στον Γκάμπιτ του Κρις Πότερ.
"Για κάτσε", σκέφτηκα.
Κοίταξα όλες τις παραπομπές, άντρες και γυναίκες.
"Λοιπόν, αυτό είναι το X-Men."
Φρίκαρα αρκετά.
Και πήρα την μάλλον πολύ ανόητη απόφαση να κάνω οντισιόν μόνο για τον Γκάμπιτ,
γιατί δεν είχα στο βιογραφικό μου κάποια πραγματικά ακαδική προφορά.
Εντάξει, έκανα μια μίμησή του
μαζί με έναν φίλο μου στο λύκειο.
"Είσαι δολοφόνος ή κλέφτης;" Αυτό λέγαμε, ή το "μον αμί".
Σταμάτησες τους κακούς, έσωσες τον μικρό, γύρισες σπίτι με ασφάλεια.
Οι λουκουμάδες με χρειάζονταν πιο πολύ από σένα, μον αμί.
Έκανα Γαλλικά για χάρη του Γκάμπιτ.
Κι αυτό είναι ό,τι πιο γελοίο θα με ακούσετε να λέω.
Αλλά μας επέτρεψαν να διαλέξουμε ονόματα.
Εγώ διάλεξα το Ρέμι, φυσικά.
Μετά, όμως, υπέγραφα Ρέμι Λεμπό.
Η καθηγήτριά μου το έβρισκε χαριτωμένο.
"Ρέμι ο όμορφος."
Κι εγώ απαντούσα "Ναι, αυτό ήταν το νόημα".
Όχι "Θέλω να 'μαι ο Γκάμπιτ".
Δεν το πιστεύω ότι τα λέω αυτά. Έχω ενθουσιαστεί.
Ίσως ο Γκάμπιτ έπρεπε να είναι λιγότερο σκληρός μαζί σου
στην Αίθουσα Κινδύνου. Τι λες;
Αλλά τα χαρτιά είναι μια τρέλα.
Θα ήμασταν εδώ να βοηθάμε τους επιζώντες, αν μας ένοιαζε μόνο η ζωούλα μας;
Νοιαζόμαστε για τους άλλους. Όπως οι περισσότεροι, πιστεύω.
Μου έστειλαν μέιλ, αν θα περνούσα οντισιόν για τον Τσαρλς.
ΡΟΣ ΜΑΡΚΑΝΤ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Χ
Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας, προφανώς,
γιατί ήμουν μεγάλος φαν της σειράς από τα πρώτα χρόνια.
Είμαι μεταλλαγμένος. Τηλεπάθεια. Διαβάζω τη σκέψη.
Μάλλον μπορώ και να ελέγχω τους άλλους. Ώστε να με υπακούν.
Θυμάμαι την πρώτη ηχογράφηση. Έκανα μερικές λήψεις.
Μετά χρειάστηκε να κάνω μια στιγμιαία παύση
και να κοιτάξω σεναριογράφους,
παραγωγούς, διευθυντή κάστινγκ και σκηνοθέτη.
Και τους είπα
"Η χαρά μου δεν περιγράφεται που βρίσκομαι εδώ",
γιατί αυτή η σειρά ήταν ο λόγος όχι μόνο που κάνω ηθοποιία φωνής,
αλλά και που έγινα ηθοποιός γενικώς.
Ήταν πολύ σημαντική για μένα καθώς μεγάλωνα.
Και τώρα κλείνει ένας κύκλος, 30 χρόνια αργότερα.
Είμαι πια μεγάλος και έχω την ευκαιρία να μοιραστώ αυτήν την όμορφη ιστορία
με τα ανίψια μου, που είναι περίπου στην ίδια ηλικία με μένα τότε.
Με πιάνει δέος.
Και είμαι πολύ ευγνώμων που συμμετέχω σ' αυτό.
Να βοηθήσουμε τον κόσμο να κατανοήσει πόσα κοινά έχουμε, όντας διαφορετικοί.
Εσύ είσαι!
- Ο... - Μαγκνίτο.
Εγώ δεν μεγάλωσα με την πρωτότυπη σειρά
όπως πολλοί συνομήλικοί μου.
Για τον Μαγκνίτο, λοιπόν, μου έδωσαν μια λίστα επεισοδίων.
"Ορίστε η λίστα με τα επεισόδια όπου εμφανίζεται ο χαρακτήρας σου".
"Ξεκίνα από αυτά, για να έχεις μια εικόνα."
Παρακολούθησα, λοιπόν, όσο πιο πολλά μπορούσα,
για να πάρω μια καλή γεύση της σειράς και των χαρακτήρων.
Οπότε ήξερα το ευρύτερο πλαίσιο.
Έψαξα για τον Ντέιβιντ
που είχε τον ρόλο του στην πρώτη σειρά και είδα ότι ήταν Αγγλοκαναδός
με θεατρικό υπόβαθρο.
Είχαμε παρόμοιο υπόβαθρο και σπουδές.
Και είχε φωνή τενόρου, σαν εμένα.
Οπότε σκέφτηκα "Μάλλον μπορώ να πλησιάσω αυτό που έκανε εκείνος".
Δεν είχα πρόθεση να προκαλέσω δράματα ή διαμάχες.
Καλά. Απόδειξέ το.
Άσε την Τζιν να σαρώσει το μυαλό σου και να δει τα σχέδιά σου.
- Όχι, Σκοτ. - Τι;
Ακόμα κι αν έβρισκα τις προθέσεις του ειλικρινείς,
αυτό θα ίσχυε για σήμερα, γι' αυτήν την ώρα, αυτό το λεπτό.
Η πρωτότυπη σειρά μού ήταν γνώριμη.
ΤΖ. ΧΕΪΛ ΤΖΙΝ ΓΚΡΕΪ
Η δεκαετία του '90 ήταν φοβερή, άπαιχτη.
Οι πιο πολλοί ηθοποιοί φωνής, έτσι κι εγώ,
αρχίζουν περνώντας από οντισιόν.
Σου στέλνουν αντίγραφο, το διαβάζεις και λες "Πω πω, είναι τέλειο".
"Πολύ θα ήθελα να συμμετέχω".
Δίνεις τον καλύτερο εαυτό σου.
Και, με λίγη τύχη, ταιριάζεις σε αυτό που έχουν στο μυαλό τους.
Εσύ το είπες, Σκοτ.
Γιατί παλεύουμε τόσα χρόνια,
αν όχι για μια ευκαιρία να ζήσουμε τη ζωή μας;
Η ομάδα θα είναι μια χαρά.
Ο γιος μας θα μας έχει πιο πολλή ανάγκη.
Κατά βάθος, το ξέρεις αυτό.
Απολαμβάνω να ενσαρκώνω έναν χαρακτήρα
τόσο περίπλοκο, με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω του,
ανάμεσα σε γιγάντια ρομπότ και φρικτούς κακούς,
κι όσα εκτυλίσσονται μεταξύ των Εξ-Μεν σε αυτόν τον κύκλο.
όπου κυριαρχεί η ένταση.
Τα τεστ του Μπιστ δεν αλλάζουν το ότι είμαι μητέρα του Νέιθαν.
Το ξέρω. Κανείς δεν λέει κάτι τέτοιο.
Απλώς...
Χωρίς τον Καθηγητή και τη Στορμ,
και με τον Μαγκνίτο εδώ,
όλοι περνάμε δύσκολη φάση.
Εγώ δεν μεγάλωσα βλέποντας τη σειρά. Δεν ήξερα τους χαρακτήρες
όπως τα παιδιά της ηλικίας μου.
Ρογκ, ο Καθηγητής μάς εμπιστεύτηκε
το όραμα της συνύπαρξης ανθρώπων-μεταλλαγμένων.
Ας είμαστε σε εγρήγορση, όσο καλά κι αν δείχνουν να πηγαίνουν όλα.
Πέρασα οντισιόν για τον Σκοτ Σάμερς, τον Σάικλοψ.
Έψαχναν μια φωνή πολύ συγκεκριμένη.
Με λένε Σάικλοψ. Σίγουρα καλός.
Τα πήγα καλούτσικα.
Αλλά η Μέρεντιθ Λέιν, υπεύθυνη για το κάστινγκ και τις φωνές,
ήξερε ότι μπορούσα και καλύτερα. Μου ζήτησε νέα οντισιόν,
με το υπονοούμενο "Ρέι, πάρ' το πιο σοβαρά".
Και το πήρα όντως σοβαρά.
Άρχισα να κατανοώ ποιος ήταν ο χαρακτήρας, έκανα έρευνα σε βίντεο.
Και με τον Σάικλοψ του Νορμ Σπένσερ
δεν είχα τρομερή εξοικείωση σε αυτό το αρχικό στάδιο.
Όμως, μετά παρακολούθησα τη σειρά.
Ειδικά δύο μεγάλες σχετικές συνεντεύξεις του Νορμ
τις άκουσα προσεκτικά, τις καταβρόχθισα.
Τον αγάπησα τον τύπο.
Πιστεύω ότι είναι τραγικό που τον χάσαμε
ακριβώς πριν αρχίσει η παραγωγή της νέας σειράς.
Θα χαιρόταν πολύ με τη δυνατότητα να ξαναβρεθεί με τους φίλους του
μια τελευταία φορά.
Και του αφιερώνω την ερμηνεία μου.
Κάθε γενιά έχει τη δική της άποψη για τον Σάικλοψ,
τη δική της ιδέα για το τι θα έπρεπε να είναι.
Εγώ ελπίζω να έχω ικανοποιήσει όσο γίνεται μεγαλύτερο μέρος του κοινού.
Ελάτε κοντά, Εξ-Μεν μου.
Το X-Men είναι μια ιστορία για μεταλλαγμένους.
Μια ιστορία για αουτσάιντερ.
Ανθρώπους που υπερασπίζονται έναν κόσμο που τους φοβάται ή τους μισεί.
Αλλά αυτοί οι μεταλλαγμένοι, αυτοί οι Homo superior,
αυτοί οι εξελιγμένοι Homo sapiens, είναι άνθρωποι.
Είναι άνθρωποι στην καρδιά και στην ψυχή.
Ερωτεύονται. Ζηλεύουν.
Νιώθουν τύψεις.
Τρυφερότητα.
Βασικά, είναι μια απίστευτα συναισθηματική ιστορία χαρακτήρων.
Σε κάθε επαφή τους, πετάγονται σπίθες.
Και δεν αναφέρομαι μόνο στις απίθανες, εκρηκτικές σκηνές δράσης,
αλλά και στα ανθρώπινα δράματα που εξελίσσονται πίσω από κάθε σχέση τους.
Με πλήγωσες.
Κι εσύ με πλήγωσες.
Αμέτρητες φορές.
Κι οι δύο το κάναμε.
Αλλά ποτέ δεν εγκαταλείψαμε ο ένας τον άλλο.
Αγάπησα τα σενάρια.
Μπορείς να τα δεις σε τόσο διαφορετικά επίπεδα.
Και πάντα με ενδιέφερε η μυθολογία, από τότε που ήμουν παιδί.
Έτσι, λοιπόν, έβλεπα τους ήρωες ως αρχέτυπα,
σχεδόν σαν τους Έλληνες και Ρωμαίους θεούς και θεές.
Οι γονείς σου δεν το ξέρουν, ε;
Κάποιο είδος ηλιακής ενέργειας.
Ακόμα το μελετάω.
Με κάνει δυνατό, πάντως. Πολύ δυνατό.
Όποτε το κάνω, απλώς θυμάμαι ότι είμαι διαφορετικός.
Ότι τους λέω ψέματα.
Να είμαι Εξ-Μαν, Τζούμπιλι;
Δεν θέλω καν να 'μαι ο εαυτός μου.
Για πέντε χρόνια, παίρναμε απίστευτα κείμενα.
Και αυτό συνεχίζεται.
Είχαμε...
ένα όραμα.
Τσαρλς.
Ναι. Ένα όραμα που μας έκανε οικογένεια.
Κι όπως και με το όραμα, αν μια οικογένεια αξίζει να την έχεις...
Αξίζει και να παλέψεις γι' αυτήν.
Κάτι που έχει ενδιαφέρον, θεωρώ, για όλους μας,
που είμαστε ευγνώμονες που μας κάλεσαν ξανά στη σειρά,
είναι ότι θέλουμε να δούμε πώς θα συνεχιστεί.
Διότι, 30 χρόνια αργότερα, υπάρχουν άλλες αγωνίες,
άλλες πλευρές της κοινωνίας,
που ελπίζουμε ότι θα βρουν θέση στη σειρά.
Και θα δούμε πώς αντιδρούν οι Εξ-Μεν στα ζητήματα του σήμερα,
γιατί αυτό θα φέρει νέους φαν, πέρα από τους παλιούς.
Τα θέματα της απώλειας, της αποξένωσης, της αγάπης και της οδύνης
όλα μπορούν να αφορούν
και να γίνουν κατανοητά από τους πάντες, ανεξαρτήτως ηλικίας.
Και θεωρώ ότι γινόμαστε απείρως πιο σκοτεινοί και ρεαλιστικοί,
αλλά και πιο ανθρωπιστές στην προσέγγισή μας, περισσότερο από ποτέ.
Τίποτα από όσα μας περιβάλλουν δεν θα ήταν εφικτό
χωρίς τη δουλειά των Εξ-Μεν.
Η συνολική διαδρομή της σειράς αυτής δεν μοιάζει με καμιάς άλλης δουλειάς μου.
Στην αρχή-αρχή,
κυνηγούσαμε μια 100% πιστότητα, λες και τίποτε δεν έχει αλλάξει.
Το ακριβώς ίδιο καστ μιλούσε με ακριβώς τον ίδιο τρόπο.
Υπερασπιστείτε τον αφέντη σας!
Μικρέ, πέσε κάτω!
Έρικ!
Πιστεύω ότι στην πορεία μάθαμε
ότι το είδος και το στιλ εκφοράς και ηθοποιίας
που επικρατούσε στα κινούμενα της δεκαετίας του '90
δεν είχε τόση απήχηση στο κοινό του σήμερα.
Ακουγόμασταν λιγάκι σαν χρονοκάψουλα
μιας εποχής περασμένης.
Και πιστεύω ότι έπραξαν σωστά όταν άρχισαν να αναθεωρούν
και να το μπολιάζουν με το στιλ ηθοποιίας της δεκαετίας του 2020.
Δεν έχω δει τόση φροντίδα και περίσκεψη
σε κανένα άλλο πρότζεκτ στο οποίο έχω εργαστεί.
Τόσα άλλαξαν πια; Όλα ίδια είναι.
Ας κάνουμε αυτό που ξέρουμε.
Να πιστεύουμε όχι σε ένα όραμα ή στις δυνάμεις μας,
αλλά η μία στην άλλη.
Είναι ένας πνευματικός διάδοχος.
Έτσι, όταν έχεις και την υπέροχη οπτική ενός φαν,
γνωρίζεις το πρωτογενές υλικό και μπορείς να πεις
"Αυτό φαίνεται σωστό".
"Αυτό μπορεί να αρέσει στο κοινό". Ή...
"Το σενάριο γράφει αυτό".
"Νομίζω πως αυτό είναι αντάξιό του".
"Το σενάριο είναι αντάξιο των κόμικς". Αυτά πάνε πακέτο.
Υπάρχει πολλή πίεση, αλλά όταν αγαπάς αυτό που κάνεις,
αλλά και το παλαιότερο και πρωτογενές υλικό,
κάθε άλλη φωνή υποχωρεί.
Οι πιθανότητες ίσως είναι κακές,
αλλά τα χαρτιά πάντα ευνοούν τους Εξ-Μεν.
Τη δεκαετία του '90, όταν έπιασαν δουλειά οι σεναριογράφοι,
δεν ήξεραν τίποτα για τους Εξ-Μεν.
Ενώ εγώ ήξερα τα πάντα.
Είχαμε, λοιπόν, μια θαυμάσια ισορροπία.
Εκείνοι ήξεραν να γράφουν υπέροχα δράματα χαρακτήρων.
Κι εγώ ήξερα τα πάντα για το ποιος πάει ποιον, ποιος δεν χωνεύει ποιον,
ποιος μισεί ποιον, ποιοι είναι αδέρφια, όλα αυτά.
Και μπορούσα να τους τα κάνω χαρτί και καλαμάρι.
Τότε είχαν και το εγχειρίδιο της Marvel.
Οπότε, όλοι μαζί,
μπορέσαμε να σκαρώσουμε μερικές εξαιρετικές ιστορίες,
που άφηναν την αίσθηση ότι διατηρούσαμε τον πυρήνα αυτών που αγαπούσαν οι φαν.
Επιπλέον, και οι απλοί θεατές μπορούσαν να καταδυθούν στη μυθολογία της σειράς
και να την απολαύσουν.
Όπως αναφώνησε κι ο Αρχιμήδης όταν ανακάλυψε τη γνωστή αρχή του,
"Εύρηκα".
Δουλέψαμε σε άλλες σειρές δράσης
όπου εστίαζαν πιο πολύ στην πλοκή και τη δράση.
Εμείς αρχίζαμε κάθε επεισόδιο
σκεπτόμενοι τίνος την ιστορία επρόκειτο να αφηγηθούμε.
Πώς θα αναδεικνυόταν καλύτερα ο χαρακτήρας;
Πώς θα φτιάξουμε την πιο διεισδυτική, την πιο έντονη ιστορία Στορμ ή Ρογκ;
Αρχίσαμε να τους αντιλαμβανόμαστε ως ενήλικους ανθρώπους
και μετά ως κατόχους υπερδυνάμεων.
Έχω αφοσιωθεί στους Εξ-Μεν από τότε που ήμουν έφηβη,
μην επιτρέποντας στον εαυτό μου μια ζωή πέρα από τη δουλειά μου.
Αν εξετάσετε χωριστά κάθε Εξ-Μαν
από τους βασικούς του X-Men: The Animated Series,
όλοι τους είναι ο κορυφαίοι όσον αφορά την τρομερή υπερδύναμη
που διαθέτει ο καθένας.
Αυτό, όμως, το στοιχείο είναι και ένας φορέας θλίψης.
Η Ρογκ έχει αδιανόητες δυνάμεις,
μα, αν τις αντάλλαζε με του Γούλβεριν, θα ήταν ευτυχισμένη,
γιατί θα μπορούσε να αγγίζει.
Θα έκρυβε τα νύχια της μόνο όταν το επέλεγε.
Η ιστορία της θα ήταν διαφορετική.
Αν ο Γούλβεριν δεν μπορούσε να αγγίξει, θα πήγαινε να μείνει στο δάσος.
Σπίτι μου, σπιτάκι μου, σπιτοκαλυβάκι μου.
Τον Σάικλοψ δεν μπορείς να τον κοιτάξεις κατάματα.
Ιδού ένας ακέραιος άνθρωπος που θέλει μόνο να κάνει το σωστό,
με μια ασπίδα ανάμεσα σ' αυτόν και τον κόσμο.
Σε όλους τους, η ιδιότητα για την οποία λες "Φοβερό"
παραπέμπει στην κατάσταση που τους θλίβει και τους στοιχειώνει.
Κάποιοι μιλούν για εκτρώματα,
άλλοι τους λένε τέρατα,
όμως σε όλο τον πλανήτη είναι γνωστοί ως μεταλλαγμένοι.
Στην ουσία, συνειδητοποιήσαμε πόσο επιτυχημένη ήταν η σειρά
κάπου δύο τρία χρόνια πριν,
όταν μας ζήτησαν να πάμε σε κάποιες εκδηλώσεις του Comic-Con.
Ήμουν στο αεροδρόμιο για να πάω σε μια απ' αυτές,
και περνούσα από Τελωνείο για να μπω από τον Καναδά στις ΗΠΑ.
Ένας Αμερικανός συνοριακός φρουρός με ρώτησε "Πού πάτε;"
Του είπα την πόλη.
"Και τι δουλειά έχετε εκεί;"
"Πάω στο Comic-Con."
"Στο Comic-Con;"
"Ναι", του απάντησα, "είμαι καλεσμένος. Είμαι ένας από τους Εξ-Μεν".
Κι άρχισε να τραγουδάει το τραγούδι των τίτλων.
Του είπα ότι είχα παίξει τον Μπιστ.
Κατενθουσιάστηκε.
Με κάνετε να μπλαβίζω από καμάρι.
Ήταν σαν μια επιστροφή στο σπίτι για όλους μας
και ήταν υπέροχο που ειδωθήκαμε μετά από 25 χρόνια, χωρίς υπερβολή.
Δεθήκαμε ακόμα περισσότερο.
Πήγαμε Ουαλία, τι άλλο να πούμε;
Είναι φανταστικό.
Είναι κάτι εκπληκτικό η ευτυχία που βλέπεις στα πρόσωπα των ανθρώπων.
Όταν πήγα στο Λος Άντζελες, Χριστός και Παναγία.
Τότε καταλάβαμε
πόσο είχε αλλάξει η σειρά τις ζωές πολλών ανθρώπων.
Πήγα στο γκριν ρουμ της εκδήλωσης του Λος Άντζελες,
χωρίς να ξέρω τι κοινό μάς περίμενε έξω.
Μετά μας κάλεσαν στη σκηνή και μας παρουσίασαν.
Χωρίς υπερβολή, από το γκριν ρουμ πέρασα μια κουρτίνα και βρέθηκα στη σκηνή.
Υπήρχαν, τουλάχιστον όπως φάνηκε σε μένα,
μερικές χιλιάδες άνθρωποι σε εκείνο το συνεδριακό κέντρο,
στριμωγμένοι, όρθιοι.
Ήταν συγκλονιστικό.
Μου έλεγαν ότι είχα καθορίσει τα παιδικά τους χρόνια.
Ότι ήταν ό,τι πιο απολαυστικό έβλεπαν το πρωί του Σαββάτου.
Έρχονταν και μου έλεγαν για το πώς ο χαρακτήρας της Ρογκ
ή του Γκάμπιτ ή του Γούλβεριν
τους βοήθησε με συγκεκριμένο τρόπο
σε ορισμένες καταστάσεις που βίωσαν ως παιδιά.
Μπορεί να ήταν κοντόσωμα ή να τους έκαναν μπούλινγκ,
αλλά όταν είδαν τον Γούλβεριν, που δεν σήκωνε πολλά-πολλά,
διέκριναν σ' αυτόν κάτι
με το οποίο θα ενίσχυαν την αυτοπεποίθησή τους.
Δεν κρύβομαι από κανέναν, μικρέ.
Τώρα δίνω εγώ τη δική μου μάχη.
Έρχονταν και μου έλεγαν "Καθορίσατε τα παιδιά μου χρόνια".
"Χίλια ευχαριστώ. Και πάλι λίγα είναι".
Τι υπέροχα λόγια!
Νομίζαμε ότι φτιάχναμε κάτι για ψυχαγωγία.
Παρότι άγγιζε επίκαιρα και ουσιαστικά θέματα της εποχής,
δεν πιστεύαμε ότι επηρεάζαμε ανθρώπους
σε τέτοιο συναισθηματικό βάθος.
Ως Καναδοί, είμαστε βασικά ταπεινοί.
Μείναμε άφωνοι, πάθαμε πλάκα
με την επιρροή που μπορούσε να έχει η δουλειά μας σε τόσο πολλούς ανθρώπους.
Ακόμα και τώρα μας εκπλήσσει αυτό.
Χαιρόμαστε πολύ να συναντάμε τους φαν. Αλήθεια, σημαίνει πολλά για μας.
Πάντα ευχαριστώ τους φαν για την υποστήριξή τους στη σειρά
και για την υποστήριξή τους ώστε εγώ, επίσης φαν, να βγάλω τη σειρά στον αέρα
και να μπορέσω να δείξω σε όλους ότι μπορείς να κάνεις κάτι πιο ψαγμένο
από αυτά που έβγαιναν τη δεκαετία του '90.
Μην υποτιμάτε τα παιδιά. Μη γράφετε απλοϊκά.
Αρχικά, έβλεπαν τις εκρήξεις και τα λέιζερ
κι όλα τα σχετικά.
Όταν το ξαναείδαν σε επανάληψη, όμως, έπιαναν και τα ενήλικα θέματα
που επιδιώκαμε να θίξουμε, κι αυτό λειτούργησε καλά.
Γιατί μας μισείτε;
Τι σας έχουμε κάνει;
Γεννηθήκατε.
Πάρτε την.
Δεν θα ήσουν τόσο γενναίος, αν δεν ήμουν δεμένη!
Για μένα, η πρωτότυπη σειρά ήταν η πεμπτουσία των Εξ-Μεν.
Θα χαιρόμουν πολύ αν αυτή εδώ η σειρά γινόταν, για άλλα παιδιά
και άλλους ενήλικους και εφήβους,
ένας πόλος όπου θα βρουν τον εαυτό τους και τους δικούς Εξ-Μεν.
Γιατί κάθε γενιά έχει τη δική της εκδοχή υπερήρωα,
και υπάρχουν πολλά παιδιά που δεν ξέρουν το X-Men όπως εγώ.
Η ευκαιρία να το δουν σε αυτήν τη μορφή
ελπίζω να τα συναρπάζει όπως συνάρπασε εμένα.
Δεν χρειάζεται πια να ζείτε στο σκοτάδι.
Δεν είστε παρίες πια.
Υπάρχει μια τάση στα παιδικά προγράμματα
προς μια εξιδανικευμένη εκδοχή της ζωής των παιδιών,
προστατευμένη από τα τραύματα του κόσμου γύρω μας.
Αλλά αυτό δεν ισχύει.
Δεν ίσχυε ούτε τη δεκαετία του '90, που έβλεπα εγώ,
ούτε και σήμερα, προφανώς,
που όλοι έχουν πρόσβαση σε διαδίκτυο και σόσιαλ.
Τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο.
Βλέπουν τον ρατσισμό.
Βλέπουν τις περιβαλλοντικές καταστροφές.
Την κοινωνική αναταραχή.
Και θεωρώ ότι η σειρά προσφέρει στα παιδιά
μια διέξοδο για αυτά τα συναισθήματα,
ώστε να μη νιώθουν παρατημένα,
μόνα με τις αγωνίες τους.
Να νιώθουν ότι αυτές τις μοιραζόμαστε όλοι
και, όπως οι Εξ-Μεν, μπορούμε να τις ξεπεράσουμε μαζί
Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα στις ιστορίες υπερηρώων,
είτε επιστημονικής φαντασίας είτε τρόμου,
είναι ότι μας επιτρέπουν να δούμε τις ανθρώπινες ιστορίες
και να εστιάσουμε σε δύσκολα σημεία, χωρίς κανείς να νιώθει ότι γίνεται στόχος.
Γιατί δεν μιλάμε για ομάδες ανθρώπων.
Μιλάμε για υπερήρωες. Για εξωγήινους.
Για το υπερφυσικό.
Οπότε μπορούμε να θίξουμε πολλά τέτοια ζητήματα
με έναν τρόπο που δεν κάνει κάποιους να νιώσουν απαραίτητα
ότι τους προκαλείς ή τους κριτικάρεις.
Μπορεί να γίνει με τέτοιο τρόπο, ώστε οι θεατές να πουν
"Θίγουν αυτά που με απασχολούσαν".
Ή, εναλλακτικά, όπως ελπίζω,
"Αυτό μου θυμίζει τη δική μου συμπεριφορά"
"και ίσως να μην είναι η καλύτερη δυνατή".
Όντως, το σενάριο είναι κάπως παράτολμο, αν όμως δουλέψουμε απόλυτα συντονισμένα,
ίσως σώσουμε τον κόσμο από τη μοίρα των δεινοσαύρων.
Αυτές οι ιστορίες είναι ένα ωραίο σημείο συνάντησης μικρών και μεγάλων,
για να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής.
Αν και προϊόντα μυθοπλασίας, παραμένουν ανθρώπινες.
Τι είναι οι δαίμονες, αν όχι αντανάκλαση των φόβων και των ενοχών μας;
Έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη για ήρωες από ποτέ.
Και θεωρώ ότι είναι καιρός να σκάψουμε βαθιά στην ψυχή μας,
για να βρούμε τον εσωτερικό, προσωπικό ήρωα που κουβαλάμε μέσα μας,
καθώς και την επιθυμία να κάνουμε το σωστό, τόσο για μας
όσο και για τους άλλους και τον πλανήτη.
Είναι κάτι οικουμενικό.
Ένα μήνυμα οικουμενικό.
Και διατρέχει όλη την ανθρώπινη ιστορία,
γιατί πάντα, προφανώς, υπήρχαν προβλήματα με χώρες,
εθνικότητες, φυλές, φύλα,
με ανθρώπους που λειτουργούσαν με δίπολα,
ενώ στην πραγματικότητα έπρεπε να συνεργαζόμαστε.
Το παρελθόν μου είναι διάσπαρτο από λάθη.
Όπως και το δικό μου. Το ξεχνάς;
Αλλά οι Εξ-Μεν με δέχτηκαν εδώ.
Το θέμα είναι ότι εγώ δεν απαίτησα την εμπιστοσύνη τους.
Την κέρδισα.
Εστιάζουμε στην ανεκτικότητα.
Το πώς μπορείς να ανοίξεις έναν διάλογο με κάποιον,
πώς ακούς τον άλλο,
χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι συμφωνείτε, έτσι;
Πώς, λοιπόν, ακούς τον άλλο, κατανοείς τι άτομο είναι,
πώς επικοινωνείς μαζί του με τον τρόπο που έχει ανάγκη,
πώς, ίσως, τον κάνεις να σε ακούσει κι αυτός.
Ο Τσαρλς Εξέβιερ μου εμπιστεύθηκε το όραμά του,
κι αυτό δεν απαιτεί από σας να μας αγαπήσετε ή να μας αγκαλιάσετε,
αλλά απλώς να αποδεχτείτε ότι μοιραζόμαστε αυτόν τον κόσμο,
ότι έχουμε κοινό μέλλον
κι ότι το είδος μου, όπως και το δικό σας, έχει δικαίωμα να μένει εδώ.
Χαίρομαι ιδιαίτερα που το X-Men πραγματεύεται θέματα ανεκτικότητας,
μισαλλοδοξίας, διακρίσεων, οικογένειας επιλογής,
φυλής, αυτοαποδοχής, ήδη από την αρχή του.
Όπως και ότι στη σειρά δεν κρυβόμαστε απ' αυτά,
κάτι που έχουμε χειριστεί καλά από την αρχή,
και που ελπίζω να εισπράξουν οι θεατές.
Σταματήστε όλοι.
Δεν γίνεται να τα παρατήσουμε.
Όχι, Ρογκ.
Θα κάνουμε αυτό που χρόνια τώρα λέμε στην ανθρωπότητα να κάνει.
Δεν θα αντιμαχόμαστε το μέλλον.
Θα το αγκαλιάσουμε.
Μετά νομίζω ότι πάει...
Κάπως έτσι.
Απόδοση διαλόγων: Ειρήνη Παπαδάκη