Samen leven is rommelig.
Vandaar mijn liefde voor educatie. Voor mijn X-Men.
Hun heldenmoed leert ons een les die we niet mogen vergeten.
Dat het universum heel oud is, en wij allemaal nog erg jong.
Geboren uit eeuwenoud sterrenstof en allemaal kinderen van het atoom.
Toen Disney+ ontstond, had ik de geweldige kans om Kevins kantoor in te lopen...
...om elk animatie-idee dat ik kon bedenken, te pitchen.
En het eerste wat ik zei, was:
Een revival van de oorspronkelijke X-Men: The Animated Series.
Geen enkele serie had zoveel invloed op mij als kind.
De serie heeft zo'n bijzondere plek in iedereens hart.
Zoveel mensen, waaronder ikzelf, zijn daardoor fans van animatie geworden.
Ik herinner me Pizza Huts promo nog goed...
...voor Night of the Sentinels I and II op VHS.
Ik heb die band versleten. Zo leerde ik de serie kennen.
Zo ben ik van die personages gaan houden.
Het was baanbrekend en ik verheugde me er op voorhand op.
X-Men is meer dan wat ook mijn favoriete allegorie.
Anders zijn dan anderen werd altijd realistisch belicht.
Zoals: Hoe zou de wereld daar echt op reageren?
De X-Men komen geaard over.
Ze zijn nuchter, ze worden opgejaagd...
...terwijl ze mensen proberen te helpen die hen haten.
Dat is zwaar en we krijgen de kans op zulke momenten bij hen te zijn...
...en hoe dat hun relaties beïnvloedt...
...is een geweldige allegorie voor hoe onze wereld nu is.
De serie was voor kinderen, maar er werd niet neerbuigend gedaan.
Dit vind ik een kracht van de comic, net als de animatieserie.
Als je teruggaat naar de eerste comics, geschreven door Stan Lee...
...dan zie je dat de X-Men zorgden dat gevoelens van afzondering...
...en trauma in je eigen leven, erkend leken. Ik voelde me er zeker door gezien.
Ik dacht dat je genezen wilde worden.
Dat dacht ik ook, Doc, maar je kunt niet genezen van wie je bent.
Ik was er dol op die personages te zien...
...die op de een of andere manier ons hebben gered als kinderen.
Of zij nu onze vrienden werden omdat we eenzaam waren...
...of ons wat leerden of de grappige helden waren die we op zaterdag zagen.
Oké, haarbal, laten we praten.
Wat ik echt respecteerde aan X-Men was dat de serie zei:
Het leven is zwaar en het wordt zwaar, maar je kunt het samen doen.
Je kunt bij een team horen, je familie vinden en echt het verschil maken.
Zo vaak in onze geschiedenis...
...hebben ongelukkige, misleide mensen zondebokken geschapen.
Ze gaven degenen die anders waren de schuld voor hun eigen problemen.
Het is een kwaad in mensen dat bestreden moet worden.
Oorspronkelijk was het de bedoeling de serie weer tot leven te wekken.
Niet om die te herstarten, of opnieuw te maken.
Veel mensen zullen zeggen: Het is X-Men: The Animated Series.
Ze gaan door met een van mijn lievelingsseries...
...de serie waarmee ik opgroeide, die ik mijn kinderen laat zien.
Wat gaan ze ermee doen?
En wij zijn ook zo.
Iedereen die hieraan werkt, is zo'n fan die zegt:
Waar gaan we naartoe? Als de serie nooit was gestopt...
...als die was doorgegaan, welke andere verhalen zouden er dan zijn?
Jullie kunnen het niet verdragen hem te zien gaan...
...maar het is de enige manier.
Kan hij ooit terugkomen?
Vanaf het begin gaat het meteen door...
...met de verhalen die ze vertelden in de jaren 90...
...om te kijken waar die heen leiden, vanuit de overlevering van de comic...
...die vooral de nostalgische factor van de serie aanboren.
Opgelet.
Het moest niet alleen een eerbetoon aan de oorspronkelijke stijl zijn...
...maar we wilden de herinneringen van mensen aan die stijl nabootsen.
Alle donders. We moeten het team waarschuwen.
Dus kwam Larry Houston, de regisseur, terug als consulting producer.
Net als de Lewalds, zij waren de oorspronkelijke showrunners voor de serie.
Disney+ begon volgens mij in 2019 met X-Men: The Animated Series.
Het verbaasde ons hoe de fans daarop reageerden...
...maar we hadden niet gehoord dat er iets zou gebeuren...
...tot het echt gebeurde.
Ja, ze hielden alles voor zich...
...tot we gebeld werden en ze zeiden: Het gaat gebeuren.
We hebben een grote groep jonge, creatieve mensen.
Willen jullie en jullie vriend Larry Houston als consultants meewerken?
Ik kon niet geloven wat ik hoorde.
Dat de titel X-Men '97 werd...
...omdat ze doorgaan waar de oorspronkelijke serie ophield.
Verbazingwekkend en fantastisch.
Trask heeft liever dat mutanten en mensen oorlogvoeren dan dat ze samenwerken.
We winnen allemaal als mannen zoals hij falen.
Je klinkt net als Charles. Hij zou trots zijn geweest.
Dank je, dr. Cooper. Maar we hebben het als team gedaan.
Ik weet nog dat toen we ze belden dat we de serie gingen maken...
...zij ons vertelden dat zij zo ook ooit naar Stan Lee hadden moeten bellen...
...toen zij de oorspronkelijke serie maakten.
En net zoals Stan dat tegen hen zei, zeiden zij ons te steunen...
...en dat we ze trots moesten maken.
Ik weet dat ik de laatste tijd wat ongevoelig was.
Ik wist niet hoe de X-Men verder moesten zonder de Professor.
Ik dacht dat ik het moest doen.
Maar zijn droom heeft mij niet nodig. Die heeft jullie allemaal.
Mijn superheldenwereld begon met Griekse mythologie, Egyptologie.
Ik las voornamelijk fantasy.
Toen ontdekte ik comics. Ik weet niet precies wanneer...
...maar mijn eerste comic was Iron Man.
Daarna kreeg ik X-Men, Spider-Man, allemaal.
Ik begon ze als een dolle te lezen en als enig kind...
...was ik de ultieme mutant.
Ik ging studeren aan Hofstra in Long Island...
...en ik werd een heel succesvolle speelgoed-uitvinder.
Het eerste speelgoed waar ik een serie van wilde maken, was X-Men.
Ik dacht: als ik zoiets spannends neem...
...dan zullen kinderen niet meer denken dat alleen zij zo zijn.
Dus ik pitchte X-Men...
...en Stan Lee was bij veel van deze meetings en niemand begreep het.
De hele jaren 80 probeerden ze de X-Men op tv te krijgen...
...maar niemand in Hollywood dacht dat dat een succes zou zijn.
'Superhelden, daar kun je geen succesvolle tv-serie van maken.'
Het was kansloos.
Klinkt als een dag als alle andere.
Precies. En we gaan de strijd aan zoals altijd. Als een familie.
Bij Marvel Productions midden jaren 80, had ik twee supervisors.
De ene was Stan Lee, de andere was Margaret Loesch.
Margaret Loesch geloofde altijd in het concept van de X-Men.
Zo'n zes jaar later werd zij de CEO van Fox Kids Network.
Zij kon nu dingen autoriseren.
Dus ze belde mij, Will Meugniot, Eric, Julia en wat anderen...
...en zei: Oké, we gaan X-Men doen. We gaan het uitzenden.
Zij is de geheime superheld waar niemand iets van weet.
Horen jullie dat applaus? Ze houden van jullie, jongens.
Blijf bij mij en jullie, X-Men, worden sterren.
Haar superieuren geloofden niet dat X-Men iets zou worden.
Ze zeiden: Oké, je krijgt 13 afleveringen. Als het mislukt, ben je je baan kwijt.
Zij zei: Oké, dat risico neem ik.
Jij werd ingehuurd voor 13 afleveringen, één seizoen...
...en ik schreef mee aan dat seizoen.
Maar na 13 afleveringen stond iedereen op straat.
De hele creatieve staf werd ontslagen in juli, augustus, toen ons werk klaar was.
In januari werd de serie uitgezonden en het werd een groot succes.
Als de kijkcijfers niet elke week stijgen...
...annuleer ik de serie en de artiesten permanent.
Controlekamer.
Het is showtime.
Dus wij werkten al ergens anders toen er gebeld werd:
Jullie moeten terugkomen voor nog een seizoen.
De helft van ons kon dat. Sommigen niet.
Zij kwamen zo snel mogelijk terug.
De kijkcijfers gaan door het dak.
We wisten toen niet hoe populair de serie was.
Er was geen internet. We hadden alleen kijkcijfers, dat was alles.
Het eerste seizoen was dus het belangrijkste seizoen voor ons...
...want we hadden de hoogste kijkcijfers nodig om op tv te blijven.
We boften dus met dat tweede seizoen.
Maar we grepen ons vast als een kat...
...dat plaatje met die kat die zo hangt, want we wisten niks.
We wisten niet wat de wereld ervan vond en dat kijkers er dol op waren...
...tot Julia aan een vriendin van ons, Charlotte Fullerton vroeg:
Krijg jullie fanmail voor de serie? Presteert ie redelijk?
Ik kwam bij Fox Studios en vroeg haar: Welke feedback krijgen jullie?
We wisten dat de kijkcijfers geweldig waren, maar kwamen er ook reacties?
Ze nam me mee de gang op.
Daar stond zo'n grote kartonnen doos die je postbodes ziet dragen...
...op de grond en die was vol.
Hij zat helemaal vol. - Met fanmail.
De hele hal stond er vol mee. Van de vloer tot aan het plafond.
En zij zei: Die zijn allemaal voor X-Men.
Ouders waren er dol op. Ze stuurden bedankjes.
'Het leven van mijn kind is veranderd.
Hij beseft dat hij niet alleen is. Er zijn anderen zoals hij.'
En ik hield promotiepraatjes en ik zei: We zijn allemaal zo.
En het beste bewijs daarvan was X-Men.
In de jaren 90 waren Scooby-Doo en Super Friends de standaard.
Wij wilden zorgen dat als kinderen Night of the Sentinels I and II zagen...
...dat ze wisten dat dit anders was dan ze gewend waren.
Dit is anders. Dit gaat opvallen.
Zag je wat zij deed?
Ja, Rogue weet hoe ze met mannen moet omgaan.
Het lijkt alsof er in de eerste aflevering al een personage omkomt.
Een meisje wordt achtervolgd door een robot.
Opzij. Ik moet die mutant grijpen.
Dat deden we expres. Mensen moesten denken:
Wat is dit? Wat komt hierna?
We wilden ze de serie intrekken en die moesten ze elke week willen zien.
Het leven wordt niet veel beter dan dit.
We wisten allemaal dat er iets van een missie in onze verhalen zit.
Dat voel je, dus je kunt niet wachten om naar het volgende hoofdstuk te gaan.
Ik weet nog dat ik me na school naar huis haastte voor elke nieuwe aflevering.
Volgens mij was dit de eerste serie die ik ooit zag.
De eerste keer dat ik me cliffhangers herinner aan het eind van elke aflevering.
En dat geweldige gevoel dat je had als iets vervolgd zou gaan worden...
...dat gebeurde elke dag bij die serie.
Daardoor ging ik comics lezen.
Ik keek naar die serie en wilde daarna meteen naar de winkel...
...om te zien wat er was, niet alleen maar X-Men...
...maar elke comic op de boekenplank.
Zodra ik filmmaker werd en afspraken kreeg met schrijvers en regisseurs...
...werd die serie heel vaak als baanbrekend genoemd in iemands leven.
De liefde voor comics van mensen die in de jaren 90 opgroeiden...
...had grotendeels met die serie te maken.
We hebben vandaag een grote overwinning behaald.
De esthetiek van de jaren 90 is intrinsiek verbonden...
...met de ontwerpen die ze gebruiken, maar ook met hoe die serie aanvoelt.
Het voelt aan als dat tijdperk. We willen dezelfde dingen doen als zij.
Yo, Cyclops. Laad me op.
We gebruiken de proporties van die heel gespierde...
...iconische personages, met de comic-achtige uitstraling.
Jim Lee's werk was hun leidende ster bij het maken van die serie...
...en wij proberen het ook als onze leidende ster te gebruiken.
De ontwerpen in de comics waren uiteraard gedetailleerder...
...en levensechter getekend.
De wereld voelt heel tastbaar.
Alsof de pagina's in de comics bewogen.
Het sterke contrast, zwarte schaduwen...
Ze gingen er helemaal voor. Er kwam meer leven in.
Ze hebben de ontwerpen niet gestroomlijnd.
Kijk bijvoorbeeld naar Storms haar.
Het is maf.
Al die plukken, maar ze houden alles bij en dat maakte het zo uniek.
Ik ben dol op hoe het eruitziet.
Het vervult me met heel veel nostalgie en het voelt aan als een eerbetoon.
Wat een kick. Kan dat nog eens?
Animatie heeft enorme sprongen gemaakt.
Zowel wat de technologie, maar ook wat stijl betreft.
Niet alleen de animatiestijl, of het nu 2D of CG is...
...maar ook hoe animatie benaderd wordt in de regie.
Emi en Chase zijn de afleveringsdirecteuren.
Zij regisseerden de afleveringen om en om.
Jake bepaalde de regiestijl met de eerste aflevering...
...en die bleven ze volgen.
Ik vond het belangrijk welke toon we gingen zetten.
Want er zitten dingen in de oorspronkelijke serie...
...die wellicht goedkoop lijken, maar het niet zijn.
Misschien kwam dat door het budget. Je ziet nu dat animatie herhaald is.
Ze hadden gewoon de middelen niet om retakes te doen.
Daar hebben we het zelfs met Larry over gehad.
Ik had maar zoveel tijd, het moest klaar.
Nu we wel genoeg budget hebben...
...is het van belang te bepalen wat dit voor serie is.
Gaat het alleen om de beelden? Gaat het alleen om het verhaal?
En we kwamen allemaal tot de conclusie:
De kijkers moeten zich voelen zoals wij, toen we het als kind zagen.
Rogue schiet Gambit altijd te hulp.
Ik heb altijd content willen maken...
...die net zo krachtig was als wat mij inspireerde...
...want we staan allemaal op de schouders van onze voorgangers.
Ik had de Professor moeten vragen hoe hij dat zo goed kon.
Sommige lessen worden gegeven, Scott. Andere worden geleerd.
We zijn allemaal enorme X-Men fans en we wilden ze naar een hoger plan brengen.
Dat dwong ons om creatief te zijn.
We moesten bedenken: Hoe kunnen we dit het beste zeggen?
Waarmee kunnen we de grootste impact maken, vooral als het om actie gaat.
Want dat willen we allemaal verfraaien.
Hoe kunnen we elke actiescène zo krachtig mogelijk maken?
Animatie krijgt veel aandacht. De lat wordt zo hoog gelegd.
Dus hoe behouden we relevantie en kwaliteit...
...maar ook dat nostalgische gevoel?
Dat was toen een stuk eenvoudiger.
Zo onwerkelijk.
We moeten een uitweg zoeken.
Geen haast. Deze levels doen me denken aan vroeger.
Het speelt zich af in '97.
Het is dus feitelijk een historisch drama.
Wat zag je in de bioscoop tussen '96 en '98?
Hoe werd liveaction gefilmd? Hoe zag animatie eruit?
En de animatie op tv?
Welke lenzen werden er gebruikt?
Wat werd toen als filmisch beschouwd? En wat als baanbrekend?
Het is fijn dat er veel jaren 90 stijlfiguren zijn...
...want dat is fundamenteel voor het DNA van de oorspronkelijke serie.
Hoewel getekende animatie met platte achtergronden...
...het beeld heel plat houden...
...houden we ons daar toch 80 procent van de tijd aan.
Maar wat het X-Men '97 maakt en niet X-Men: The Animated Series...
...is dat we daar soms aan voorbij gaan voor emotioneel effect.
Dus grootse momenten in veldslagen en vechtscènes...
...en zelfs in sommige emotionele scènes...
...laten dat platte beeld los voor een driedimensionalere ruimte.
En dat is iets wat onze studiopartner, Studio Mir...
...die veel animatie produceert, ons heel effectief laat doen.
In die tijd was dat het summum van animatie...
...het summum van actie en wat beschikbaar was en wat toen gedaan kon worden.
En wij moeten nu hetzelfde doen, het summum bereiken.
Zo hoog ligt de lat.
We konden de beelden bekijken in een zogenaamde DI.
Een heel cool postproces waar we met een filter konden werken.
We overwogen een filmfilter om het meer op jaren 90 film te laten lijken.
Dus met ietwat jitter van het verwerken van de film.
Je krijgt wat meer korrel zodat de zwarttonen er nog meer uit knallen.
Ik wil de lensfocus meer verleggen...
...om het iets cinematischer te maken, meer dat tijdperk.
Het moest ook geschikt zijn voor widescreen.
Dus het moest filmischer.
Kijk daar.
Ze hebben de boel flink opgeknapt sinds Gambits laatste bezoek.
Het moest een eerbetoon worden aan de Lewalds en Larry.
Al het werk dat zij hadden verricht. Het was nooit:
Dat was best goedkoop. Hoe goedkoop kunnen wij het maken?
Maar meer: Jullie hebben iets ongelooflijk moois neergezet.
Kijk hoe dat een hele generatie heeft beïnvloed.
Om dat voort te zetten vereist veel verantwoordelijkheid.
We hadden er veel zin in.
Ik kan niet wachten. Ik wil die personages eer betonen.
Als X-Man heb ik altijd geleerd om het onverwachte te verwachten.
Een van de belangrijkste aspecten van de serie is de muziek.
Als je het openingsthema hoort...
...is het verrassend dat het niet nieuw klinkt...
...maar dat het echt de pracht van de oorspronkelijke muziek benadrukt.
Het is zo belangrijk voor het herkennen van een serie.
Ik groeide op in de jaren 60 en er zijn veel series...
...die je al door twee of drie noten herkende.
We wisten dat we voor The X-Men...
...iets nodig hadden wat sterk opviel en krachtig was.
In de jaren 90 kreeg ik een weekend de tijd...
...twee à drie dagen, om de intro te tekenen.
En de intro duurt zo'n minuut. Een minuut en vier seconden.
Ik tekende twee minuten. Ik liet de fan in mij naar buiten komen.
Ik begon gewoon met tekenen en liet alles eruit stromen.
En zodra ik klaar was, brachten we die twee minuten terug...
...naar één minuut. Die minuut die iedereen nu kent.
Mijn storybook was klaar vóór de muziek.
Daarna moesten we er dus voor proberen te zorgen dat de muziek...
...bij het hoge tempo paste.
En als ik het me goed herinner was het de 13e versie van de muziek...
...die we goed vonden.
De eerste twaalf vonden we niet goed.
Daar zat geen kracht achter. Die was niet spannend.
Dat kostte dus tijd en toen kwam alles op magische wijze samen en was alles prima.
De eerste serie behandelde vooroordelen.
Ze liepen er niet voor weg, maar ze behandelden kijkers ook niet als kinderen.
De serie vertelde verhalen. En er zat een groter verhaal achter.
Wij als opvolgers moesten dat DNA er ook in brengen.
Jouw hart klopt misschien voor mij, maar ik voel het niet.
Jij ontsteekt alles wat je aanraakt, maar mij niet.
Elk verhaal dat we vertellen in de serie komt voort uit de personages...
...die de schrijvers wijzen waar ze hen heen moeten leiden.
Ze volgen die relaties.
En het gaat echt over hartsaangelegenheden.
De wereld rondom deze personages mag dan chaos zijn...
...maar hun menselijkheid, hun ziel, hun gevoelens...
...en liefde voor elkaar, gaan hen er doorheen slepen.
Nu moeten we sterk zijn. Voor het team.
Voor elke mutant daarbuiten die naar deze beelden kijkt.
Ze hebben hoop nodig. - Dat zou de Professor doen.
Dan gaan we de wereld eraan herinneren dat dromen er nu het meest toe doet.
We wilden zoveel mogelijk oorspronkelijke castleden terughalen.
In die tijd wilden we de storytelling verheffen.
Daarom lieten we toneelspelers auditie doen...
...in plaats van stemacteurs...
...die alleen voor zaterdagochtend cartoons werkten.
Want wij wilden acteurs die diverse acteertechnieken beheersten...
...en niet klonken als alle anderen.
Dat versterkte het personage en de kwaliteit van de serie...
...omdat ze de personages tot leven brachten.
Word je nooit moe van het luisteren naar jezelf?
Niet als ik het over jou heb, chère.
Ik wist toen niets over de X-Men.
Ik had nog nooit van de X-Men gehoord. Niemand van ons, denk ik...
...behalve George Buza.
Ze vertelden ons niet voor welke serie we auditie deden.
Ze zeiden: Project X. En ik las en las.
En toen zei ik: Dit is X-Men.
Zo vreemd en toch zo vertrouwd.
Ik kocht veel comics als kind.
Ik weet nog wanneer de eerste X-Men- comic verscheen.
Ik zag 'm in de kiosk en ik herinner me nog dat ik 'm las.
En ik wist meteen dat ik auditie deed voor X-Men.
Het lijkt een opzettelijk spoor te zijn.
Vergelijk het met auditie doen voor Star Wars.
Om daarbij te horen...
...in die fase van mijn carrière, was een echt hoogtepunt.
Je bent een kunstwerk.
De meesten van ons hadden behoorlijk wat theaterwerk gedaan...
...aan het begin van de jaren 90.
Ik was een serieuze actrice.
Ik deed films, televisie, theater, een hoorspel.
Ik deed geen voice-overs. Ik zong.
Ik zong altijd jingles.
Vanuit Toronto vloog ik naar New York, naar Chicago, overal, om te zingen.
Ik ben heel erg gevormd door het theater.
Ik had wat stemklussen gedaan voor reclames en zo.
Maar mijn allereerste auditie voor animatie ooit, was voor dit personage.
Mijn agent uit die tijd zat hier in Toronto en zei:
Lenore, ik wil dat je auditie doet voor een nieuwe serie.
Ze zoeken een sexy, hese stem met een zuidelijk accent.
En ik had toen al heel wat zuiderlingen gespeeld in films en op tv.
Maar ik ging niet naar de eerste audities. Ik had gewoon niet zoveel interesse.
U heeft ons een plek gegeven waar wij thuishoren, Professor.
Het duurt wat langer voor de koppigen onder ons dat beseffen.
Na een paar maanden volgden er callbacks.
En ze zei: Lenore, ze hebben de juiste actrice nog niet gevonden voor deze rol...
...want dat ben jij. Dus kom in actie en ga erheen.
Dus dat heb ik gedaan.
Ik liep de studio in en zette de koptelefoon op.
De producers zaten in LA.
Ik keek naar een plaatje van het personage en zei: Dat kan ik echt wel.
Toen opende ik mijn mond en zei iets als:
Mijn vader wou zelfmoord plegen toen hij ontdekte dat ik een mutant was.
Toen hoorde ik allemaal geschreeuw en gegil en zo.
Ze riepen: Laat haar niet vertrekken. Dat is ze. Dat is Rogue.
Dit gaat meer voldoening opleveren dan ik dacht.
Na die auditie, zeiden we: Oké, klaar. Hebbes.
Zo ging het ook met Wolverine.
Deze is van mij.
Ze lieten me een plaatje van hem zien.
Ze legden uit wie hij was en dat hij Canadees was.
Ik zei: Dat is mooi.
De eerste regel was: Goed, jij eierzuigend stuk tuig.
Je treitert altijd mensen die kleiner zijn dan jij.
Nou, ik ben kleiner. Treiter mij maar.
En zij zeiden: O jee, geef hem wat meer tekst.
Het was zo voor elkaar. Alsof het voorbestemd was.
Noem mij maar Wolverine.
Wolverine.
Zo impulsief.
Ik herkende mezelf meteen in Hank.
Als kind werd ik gepest op school.
Ik was groot. Te dik.
Ik had behoorlijk vaak mot op het schoolplein.
Daar leerde ik, dat je dan wel groot kunt zijn...
...maar als je terugslaat, dan ben jij degene die de schuld krijgt.
Dus denk na voor je iets doet...
...probeer te de-escaleren en loop weg. En dat is wat Hank doet.
Ze moeten zien dat we geen bedreiging zijn voor de mensheid, maar erbij horen.
Hij maakt geen gebruik van zijn vaardigheden, zijn superkrachten...
...tenzij er absoluut geen andere mogelijkheid is.
Hij zal eerst proberen zich uit een situatie te praten...
...voordat hij overgaat tot geweld.
Maar als hij dat dan doet, pas dan maar op.
Ik roep alle kracht van de storm op.
Ik had deze auditie voor mijn allereerste animatie...
...en ik was in Stratford, waar ik in een stuk van Shakespeare stond.
En ik had maar één dag waarop ik naar de stad kon.
Alles was erg gehaast.
Ik dacht na over waarom ik daar was...
...en wat ik deze auditie te bieden had.
Toen zeiden ze dat ze een koningin was.
En ik dacht: oké, ik weet niet veel van haar, maar een koningin zijn kan ik.
Ik moet mijn emoties in toom houden, anders vliegen mijn krachten de bocht uit.
Ze paste precies bij mijn eigen sterke punten.
Ik ben nooit een subtiele actrice geweest. Ik speel groot. Groot of niet.
Ik ben vrij.
Ik ben heel dol op de Nightcrawler.
Onze tijd samen betekende veel voor ons allebei.
Ze lieten me komen...
...en er was een moment waarin ik in de rol landde.
Hij was zowel gepassioneerd als spiritueel.
Hij heeft iets vriendelijks, maar ook iets fels.
Ik weet nog dat het stil was na mijn auditie.
En ik keek naar de cabine, naar Dan Hennessey, de regisseur...
...en hij keek me aan en zei:
Hij is heel gepassioneerd, hè?
En ik zei: Ja.
'Wil je het nog eens doen?' 'Natuurlijk.'
Dat was mijn allereerste auditie voor animatie.
En er was iets aan het script, de complexiteit van het personage...
...dat het in me omhoog haalde.
Ik ben overweldigd.
Jullie, X-Men, hebben ervaring met zulke dingen.
Je bent naar de juiste plek gekomen.
Toen de serie net begon...
...namen we misschien wel met zes mensen tegelijk op in de studio.
Maar er ging te veel verloren tussen de microfoons.
Daarnaast kregen we de scènes amper gedaan...
...omdat we zo hard moesten lachen.
Niet door het script, maar door de aanwezige mafketels met zoveel talent.
Hij kan maar beter op zijn woorden letten.
Maak je maar geen zorgen over mijn woorden...
...maar wel hierover.
Op mijn eerste dag in de studio was daar Cal Dodd...
...en Lenore Zann, en het ging er wild aan toe.
Ik zag Cal Dodd zijn schouders optrekken en zijn vuisten ballen...
...en plotseling zakte zijn stem en zei:
Luister goed, maat. En ik zei: Oké.
Zo leerde ik dat je als stem voor animatie...
...niet alleen voor een microfoon staat, zonder te bewegen.
Je hele lichaam doet mee.
Je kunt je geen voorstelling maken, ik ook niet...
...van de ontstellende bevreemding van de genade Gods.
Jij hield je vandaag in op de werf.
Als we daarheen gaan en jij wil daar snel een eind aan maken...
...sla dan toe en sla toe om te doden.
Ik onderbreek iedereen omdat ik Wolverine ben.
Rogue kan iets heel belangrijks vertellen...
...en dan zeg ik: Ben je nu klaar?
Er zijn nog meer mensen die iets moeten zeggen.
Rot op met je filosofie.
We gaan hem ervan langs geven.
Op een zeker moment zetten ze mijn microfoon uit.
Ik zei: Niet doen. Laat 'm aan, dit wordt goed.
Ik ga waar ik dat wil.
Het was magisch. Er bestond een magische chemie tussen ons.
Uiteindelijk haalden ze ons uit elkaar.
Maar we gebruikten dezelfde studio, dus we zagen elkaar komen en gaan.
Iedereen had nog andere klussen. Heel weinig mensen doen alleen stemwerk.
Toen we die eerste seizoenen deden...
...zat ik in een andere serie, net om de hoek:
Maniac Mansion, dat was van George Lucas.
Ik stond in een stuk van Shakespeare toen ik hier auditie voor deed.
Dat hele eerste seizoen speelde ik in Stratford.
Ik speelde elke avond.
Maandag was onze vrije dag.
Dus stapte ik elke maandag al vroeg in mijn auto...
...om in de studio X-Men op te nemen.
Stijg op, mist, en leid je vijand van haar pad af.
Storm, je meester, beveelt het.
Ik werkte toen aan Kung Fu met David Carradine...
...en dat was min of meer voor twee acteurs...
...dus ik werkte daar 12 à 14 uur per dag aan.
Ik deed de X-Men letterlijk in mijn lunchpauze...
...of in een andere pauze gedurende de dag.
Relax, Cyclops.
Van alleen maar werken word je niet leuker.
Ik moest vanuit de studio naar de X-Men...
...maar wist niet dat het een hit werd.
Het ging van mond tot mond.
We hoorden gaandeweg dat ernaar gekeken werd...
...en fans die meestal niet voor dat soort animatie gaan...
...en zo'n verhaallijn, spraken erover.
Je weet niet wat je hebt gedaan.
Je hebt nog niks gezien.
De personages zijn nu min of meer iconisch...
...maar toentertijd waren het gewoon fascinerende, complexe personages...
...met heel interessante dialogen.
Diepzinnige dialogen die je niet zou verwachten van een wekelijkse cartoon.
De Phoenix was een mythische vogel die verteerd werd door vuur...
...maar die altijd herrees uit de as.
Misschien staat de Phoenix daar voor.
Hoop die nooit sterft.
Toen het na vijf jaar afgelopen was, wist ik niet wat ik met mezelf aan moest.
Ik hoefde hem niet meer te spelen in de studio.
Valt hij gewoon van de aardbodem af? Wat gebeurt er?
Ik miste hem echt omdat hij mij is.
Deze ruwe kop is nooit veranderd, dat weet je best.
Dus het was geweldig om hem weer te spelen.
Magneto verandert niet van gedachten alleen omdat wij dat lief vragen.
Hij heeft net de oorlog aan de hele planeet verklaard.
Zijn dag eindigt maar op één manier.
We waren uiteraard allemaal razend enthousiast.
Er was volgens mij niemand die zei: Ik weet niet.
Waarom zouden we dat doen?
Wij zeiden: Ja, absoluut, kom op.
Het is te lang geleden, m'n vriend.
Het is echt cool dat het in dezelfde studio is...
...waar we The X-Men opnamen in de jaren 90.
Ik ben Storm, meesteres van de elementen.
Ik waardeer het op een heel andere manier.
En de tijd die ik in de studio doorbreng...
...waardeer ik nu zoveel meer.
Draag die jongen over of krijg te maken met mijn toorn.
Ik vind het geweldig. Ik vind het personage geweldig.
Ik vind de serie geweldig.
Dus laat ze maar donderen, want ik ben de bliksem.
Ik heb de serie opnieuw bekeken...
...want ik wilde zeker weten dat ik het personage van jaren geleden eer aan deed.
Ik herinner me dat alles letterlijk meteen weer terugkwam.
Geen van jullie was erbij toen Genosha viel.
Wie sterft hierna, Professor?
Jean? Al geweest, al gedaan.
Ik heb een paar van de afleveringen gekeken, zoals A Rogue's Tale...
...en mijn stem is er natuurlijk sowieso al.
Dus alles kwam vrij snel terug.
Toen ik de eerste keer de studio inliep...
...was ik ietwat nerveus, want ik dacht: mijn god, kan ik het nog wel?
Maar binnen twee seconden nadat ik mijn mond had geopend...
...en de eerste teksten had gesproken, dacht ik: ja.
Zie het als een gedragen leren jas die je aantrekt en daar ga je weer.
Jij was langzamer dan slakken in ahornsiroop.
Laten we hem nu pakken voor die mysterieuze knullen hem weer verplaatsen.
Het is zo grappig hoe mijn teksten in mijn hoofd blijven hangen.
Ik heb geweldige teksten gehad, zoals:
Je lijkt zo nerveus als een kat met een lange staart...
...in een kamer vol schommelstoelen.
Maar toch ben je hier, binnengesleept als de prooi van een kat.
Cable?
Chris Potter, die Gambit speelde in de oorspronkelijke serie...
Iedereen kan zich ontspannen. Gambit is terug.
...geeft nu z'n stem aan Cable, die een enorme rol heeft dit seizoen.
Ik weet alles wat ik moet weten. Die machine heeft mijn moeder gedood.
We moeten ervoor zorgen dat hij dat niemand anders aandoet.
Je bent een paar eeuwen te laat om de overbezorgde vader te spelen.
Nu allebei ophouden.
Ik ga Gambit missen, maar ik vind het geweldig om Cable te spelen.
Ik vind het zo spannend waar dit naartoe gaat.
Trek ik ten strijde of ga ik naar een circus?
Wat had je dan verwacht? Zwart leer?
Er zijn ook veel nieuwkomers die nieuwe personages tot leven laten komen.
Zij geven ons een nieuwe kijk op de personages uit de oorspronkelijke serie.
Ik heet Gambit. Vergeet dat niet.
Voor deze serie...
...kreeg ik een rare waslijst met alleen personages, met allemaal valse namen.
Gambit was iets als Johnny of zoiets.
En de verwijzing was: Chris Potter als Gambit.
Toen dacht ik: wacht even.
Toen bekeek ik alle verwijzingen en ik dacht: oké, dit is X-Men.
Dus ik werd helemaal gek.
Ik nam het waarschijnlijk domme besluit om alleen te auditeren voor Gambit.
Er was geen voorgeschiedenis van hoe je een Cajun-accent moest doen.
Ik kon wel iets doen zoals m'n vrienden en ik dat deden op highschool.
'Ben je een moordenaar of een dief?' En we zeiden: mon ami.
Jullie hebben die gasten gepakt, die knul gered en kwamen weer veilig thuis.
Deze beignets hadden mij harder nodig dan jij.
Ik nam Franse les vanwege de rol van Gambit.
En dit is wel heel erg suf om te zeggen, maar we mochten zelf een naam kiezen.
En dus koos ik uiteraard voor Remy. En dan tekende ik met Remy LeBeau.
En mijn lerares vond dat zo schattig en zei: O, Remy de mooie.
En dan zei ik: Ja, zo bedoelde ik het.
Niet 'ik wil Gambit zijn.'
Dat ik zulke dingen mag zeggen. Te gek gewoon.
Mon ami, misschien had Gambit minder ruw met je moeten spelen in de Danger Room.
Maar de kaarten zijn grillig.
Zouden we hier zijn om overlevenden te helpen als we daar om gaven?
Wij geven om anderen. Zoals de meesten, denk ik.
Ik kreeg een e-mail met de vraag of ik voor Charles wilde auditeren.
Ik was uiteraard zielsgelukkig...
...want ik was al vanaf het begin een groot fan van de show.
Ik ben een mutant. Telepathie. Gedachtenlezer.
Ik kan ze ook onder controle houden. Hun wil buigen.
Tijdens de eerste opnamen deed ik een paar takes...
...en ik moest even stoppen.
Ik keek naar de schrijvers, de producers, de castingdirector en de regisseur.
En ik zei: Ik ben echt heel blij dat ik hieraan mee mag doen.
Niet alleen was deze serie de reden waarom ik stemacteur ben geworden...
...maar ook waarom ik sowieso ben gaan acteren.
Deze serie was zo belangrijk voor me als kind zijnde.
En nu, dertig jaar later, is de cirkel rond is.
Ik ben een volwassen man die dit prachtige verhaal mag delen...
...met mijn nichtjes en neefjes die nu dezelfde leeftijd hebben.
Ik vind het echt te gek.
En ik ben echt heel dankbaar dat ik hieraan mag meedoen.
Help de wereld zien. Door anders te zijn, hebben we iets gemeen.
Jij bent het.
Jij bent... - Magneto.
Ik ben niet opgegroeid met de eerste serie zoals veel van mijn tijdgenoten.
Voor de rol van Magneto kreeg ik van het team een lijst met afleveringen.
Hier heb je een lijst met afleveringen waarin jouw personage meedoet...
...die je kunt gebruiken als referentiemateriaal.
Ik heb er zoveel mogelijk bekeken...
...om een beeld te vormen van de serie en de personages.
Zodat ik de context wist.
En David, die de oorspronkelijke stem deed...
...was Engels-Canadees met dezelfde theaterachtergrond.
Z'n achtergrond en opleiding waren gelijk.
En z'n stem was een soort tenor als de mijne.
Dus ik dacht: ik kan het wel benaderen zoals hij het gedaan heeft.
Ik wil geen drama of onenigheid veroorzaken.
Bewijs maar. Laat Jean je brein scannen om te zien wat je echt van plan bent.
Scott, nee.
Zelfs als Magneto's intenties oprecht zijn, dan geldt dat voor vandaag.
Ik kende de oorspronkelijke serie, want het waren de geweldige jaren 90.
Zoals de meeste doordeweekse stemacteurs begon het voor mij met een auditie.
Ze sturen je een kopie, die lees je en dan denk je: wat te gek.
Ik wil dit echt doen. En dan leg je je ziel en zaligheid erin.
En als je geluk hebt, dan pas je in het plaatje.
Je hebt het ooit zelf gezegd.
Waar hebben we al die jaren voor gestreden als we niet ons leven kunnen leiden?
Het team redt zich wel.
Onze zoon heeft ons meer nodig. Diep van binnen weet je dat ook.
Ik geniet heel erg van dit personage...
...dat zo complex is, met alles wat er plaatsvindt...
...met reusachtige robots en vreselijke schurken...
...en wat dit seizoen met de X-Men zelf gebeurt. En dat is best heftig.
De testen van Beast veranderen niet dat ik Nathans moeder ben.
Weet ik. En niemand zegt dat.
Maar...
...nu de Professor en Storm weg zijn en Magneto hier is...
...moet iedereen daaraan wennen.
Ik groeide niet op met de serie, dus ik kende de personages niet...
...zoals anderen dat wel deden.
De Professor heeft ons zijn droom van een mutant-mens-samenleving toevertrouwd.
We moeten waakzaam blijven, hoe goed het er ook uitziet.
Ik deed auditie voor Scott Summers ofwel Cyclops.
Ze zochten een perfecte stem-gelijkenis.
Ik ben Cyclops. Ik ben zeker een goeie.
Het ging wel aardig...
...maar castingdirector en stemregisseur Meredith Layne...
...wist dat ik beter kon en liet me terugkomen.
De ondertoon was: Ray, neem dit serieus.
Dus ik nam het heel serieus.
Ik verdiepte me in het personage, bestudeerde clips.
En Norm Spencers Cyclops was voor mij geen gesneden koek.
Maar ik heb de oorspronkelijke serie bekeken...
...net als twee interviews met Norm over de serie.
Ik luisterde ernaar, verslond ze en werd verliefd op die gast.
Ik vind het zo tragisch dat we hem zijn kwijtgeraakt...
...vlak voordat deze serie werd gemaakt.
Hij zou het fantastisch hebben gevonden om nog één keer bij zijn vrienden te zijn.
Ik draag mijn werk in deze op aan hem.
Verschillende generaties hebben hun eigen kijk op Cyclops...
...hun eigen ideeën over hoe hij hoort te zijn.
Ik hoop dat ik zoveel mogelijk mensen tevreden kan stellen.
Kom naar mij, mijn X-Men.
The X-Men is een verhaal over mutanten. Een verhaal over buitenstaanders.
Over mensen die een wereld beschermen die hen vreest en haat.
Maar deze mutanten, deze Homo superiors...
...die zich verder hebben ontwikkeld dan Homo sapiens, zijn menselijk.
Menselijk in hun hart en ziel.
Ze worden verliefd. Ze voelen afgunst. Ze hebben berouw.
Ze voelen genegenheid.
Het is eigenlijk een emotioneel verhaal tussen personages...
...waar de vonken afvliegen, als ze tegen elkaar botsen.
En dat is niet alleen zo in die spectaculaire actiescènes...
...maar ook in het menselijk drama achter elk van hun relaties.
Je hebt me gekwetst. - Jij mij ook.
Talloze keren. Wij allebei. Maar we hebben elkaar nooit verlaten.
Ik vond de scripts geweldig. Je kon er op zoveel manieren naar kijken.
Ik had al van kinds af aan veel interesse in mythologie.
Dus ik zag ze als archetypes...
...bijna als de Griekse of Romeinse goden en godinnen.
Je ouders weten het niet, hè?
Het is een soort zonne-energie. Ik moet het nog uitdokteren.
Maar het maakt me sterk. Heel erg sterk.
Steeds als ik dit doe, word ik eraan herinnerd dat ik anders ben.
Dat ik tegen ze lieg.
Ik een X-Man, Jubilee?
Ik wil niet eens mezelf zijn.
De scripts waren alle vijf de jaren geweldig. En dat gaat gewoon door.
Wij hadden een droom.
Charles.
Ja, een droom die van ons een familie maakte.
En net als die droom, is elke familie die het waard is om te hebben...
Het waard om voor te vechten.
Wat interessant is voor ons allemaal...
...en we zijn dankbaar dat we weer aan de serie werken...
...is: we willen zien waar het nu naartoe gaat.
Want 30 jaar later zijn er andere zorgen...
...andere aspecten in de maatschappij...
...die hopelijk geïntegreerd worden in de serie.
En we zullen zien hoe de X-Men met alles in het heden omgaan...
...want dan volgen er nieuwe fans, net zo goed als de oude.
Die thema's van verlies en vervreemding, liefde en hartzeer...
...zijn allemaal van toepassing en worden begrepen door iedereen van elke leeftijd.
Volgens mij is deze versie oneindig veel duisterder en realistischer...
...en humanistischer dan ooit tevoren.
Dit alles hier zou niet mogelijk zijn geweest zonder de X-Men.
De koers hiervan was heel anders dan die van andere series waar ik aan werkte.
Helemaal aan het begin...
...gingen we voor 100 procent hetzelfde, alsof er niks veranderd was.
Dit is exact dezelfde cast die exact zo klinkt.
Verdedig je meester.
Knul, op de grond.
Erik.
Maar mettertijd ontdekten we dat dat type acteerwerk...
...die vaak voorkwam in animatieseries in de jaren 90...
...niet helemaal goed viel bij de kijkers van nu.
Alsof we een tijdcapsule wilden evenaren van een tijd die achter ons lag.
Ik vind het goed dat ze teruggingen...
...en het een meer 2020-achtige acteerstijl gaven.
Nooit eerder zag ik zoveel zorgvuldigheid in een ander project waar ik aan werkte.
Al deze verandering? Het is allemaal hetzelfde.
We moeten doen wat we doen.
Heb vertrouwen. Niet in een droom of onze talenten, maar in elkaar.
Het is een spirituele opvolger, toch?
Dus met het geweldige perspectief van een fan...
...die het bronmateriaal kent en er een goed gevoel bij heeft...
...want 'dat kan goed vallen bij de kijkers', of: dit is wat 't script zegt...
...en zo doe ik recht aan het script.
Het script doet recht aan de comic. Alles klopt.
Er staat veel druk op, maar als je houdt van wat je doet...
...en van het bronmateriaal, dan vallen alle andere stemmen stil.
Onze kansen zijn misschien slecht...
...maar de kaarten zijn altijd in het voordeel van de X-Men.
In de jaren 90, toen de schrijvers aan de serie moesten werken...
...wisten ze niks van de X-Men.
En ik wist te veel.
Dat was dus een mooie balans...
...want zij konden geweldige drama's schrijven.
En ik wist wie wie mocht en niet mocht...
...wie elkaar haatte, wie een broer of zus was enzovoorts.
En dat kon ik allemaal voor ze opschrijven.
En ze hadden ook het Marvel-handboek.
Dus samen wisten we geweldige verhalen te bedenken...
...die volgens ons pasten bij waar de fans van zouden houden.
Iedereen kon in de mythologie duiken en van de serie genieten.
Zoals Archimedes riep toen hij het verplaatsingsprincipe ontdekte:
Eureka.
We hadden aan actieseries gewerkt die meer draaiden om het plot en de actie.
En we begonnen elke aflevering met de overweging wiens verhaallijn het was.
Hoe konden we dat personage het beste tonen?
Hoe kunnen we het meest intense verhaal over Storm of Rogue maken?
Het uitgangspunt was dat het volwassen mensen waren...
...en daarna dat ze superkrachten hadden.
Ik ben al sinds ik een tiener was toegewijd aan de X-Men.
Ik stond mezelf nooit een leven toe naast mijn werk.
En als je naar elke individuele X-Man kijkt in X-Men: The Animated Series...
...was elk van hen de beste in hun eigen maffe, geweldige superkracht.
Maar het was ook dat wat hun grootste verdriet was.
Rogue heeft bizarre krachten...
...maar met die van Wolverine had ze gelukkig kunnen zijn...
...want dan had ze mensen kunnen aanraken zonder haar klauwen uit te trekken.
Dan was Rogues verhaal heel anders geweest.
Als Wolverine geen mensen kon aanraken, ging hij in het bos wonen.
Oost west, thuis best.
Je kunt Cyclops niet in zijn ogen kijken.
Hier heb je 'n fatsoenlijke kerel die gewoon 't juiste wil doen...
...maar hij heeft die barrière tussen hem en de wereld.
Dus wat jij zo cool aan elk van hen vindt...
...is wat hen het meest verdriet doet en kwelt.
Sommigen noemen ze freaks, sommigen noemen ze monsters.
Maar op de planeet staan ze bekend als mutanten.
Wij kwamen er pas achter hoe groot het succes was geweest...
...zo'n twee à drie jaar geleden...
...toen we gevraagd werden voor wat Comic-Cons.
Ik was op de luchthaven, op weg naar een van de Comic-Cons.
Je moet in Canada door de douane heen om naar Amerika te kunnen.
De Amerikaanse douanier vroeg me: Waar gaat u heen?
Ik noemde de stad. Hij vroeg: Wat gaat u daar doen?
Ik zei: Ik ga naar Comic-Con. Hij vraagt: Comic-Con?
Ik zei: Ja, ik ben een van de gasten. Ik ben een van de X-Men.
En hij begon de herkenningsmelodie te zingen.
En ik zei: Ik speelde Beast. Hij vond het geweldig.
Ook een blauwe huid kan blozen.
Het was voor ons allemaal een soort thuiskomen.
Het was geweldig om elkaar letterlijk na 25 jaar weer te zien.
Het creëert een enorme band, voor ons allemaal.
We gingen zelfs naar Wales. Dit is super.
Het is zo mooi om de vreugde te zien op al die gezichten.
Toen we in LA kwamen... Ik deed die in LA, allemachtig.
Daar kwamen we erachter hoeveel levens de serie had veranderd.
Ik ging de green room in LA in, zonder te weten wat voor publiek daar zat.
Toen riepen ze ons het podium op, ze kondigden ons aan...
...en we stapten letterlijk vanuit de green room het podium op.
En het leek wel alsof er duizenden mensen in dat congrescentrum...
...stonden te joelen. Het was heel erg overweldigend.
Mensen kwamen naar me toe en zeiden dat ik hun jeugd had gemaakt.
Het was het leukste wat ze keken op die zaterdagochtenden.
Er waren mensen die vertelden hoe Rogues personage...
...of Gambits of Wolverines personage...
...hen heeft geholpen in bepaalde situaties toen ze opgroeiden.
Kinderen die klein van stuk waren of die gepest werden...
...zagen Wolverine, die niets van anderen pikte.
Die kinderen zagen dat als iets waarmee ze hun zelfvertrouwen konden opvijzelen.
Ik verstop me voor niemand. Ik vecht nu mijn eigen strijd.
Mensen zeiden dingen als: Je hebt mijn jeugd gemaakt.
Ik kan je niet genoeg bedanken. Wat geweldig om zoiets te zeggen.
We dachten dat we entertainment maakten.
Ook al was het erg actueel en betekenisvol voor destijds...
...dachten we niet dat we invloed op mensen hadden...
...op zo'n emotionele manier.
We zijn Canadezen. We zijn veelal bescheiden.
Maar we waren overweldigd, helemaal ondersteboven...
...van het feit dat ons werk zoveel effect op zoveel mensen had gehad.
En dat zijn we nog steeds.
We ontmoeten graag onze fans, dat betekent heel veel voor ons.
We bedanken de fans altijd voor hun steun voor de serie...
...en voor hun steun aan deze jongen om het weer op tv te krijgen...
...zodat ik kan laten zien dat je nog verfijnder te werk kunt gaan...
...dan in de jaren 90.
Zoals: Schrijf de kinderen niet af, maar stimuleer ze.
Ze zien de explosies en de laserstralen en meer van dat alles.
Maar in de herhalingen vingen ze de volwassen onderliggende tekst op...
...die we daarin verwerkt hadden. En dat werkte.
Waarom haat je ons?
Wat hebben we jou aangedaan?
Geboren worden.
Weg met haar.
Je zou niet zo dapper zijn als ik niet vastgebonden was.
Voor mij is de oorspronkelijke serie de onbetwiste X-Men.
En tot op zekere hoogte hoop ik dat dit voor andere kinderen...
...en voor andere volwassenen en tieners...
...een plek waarin ze zich zelf zien en hun X-Men.
Want elke generatie heeft een eigen versie van een superheld.
Er zijn zoveel kinderen die X-Men niet kennen zoals ik.
Om het in deze vorm te mogen zien, hoop ik dat ze net zo enthousiast zijn als ik.
Je hoeft niet langer in de duisternis te leven.
Jullie zijn niet langer paria's.
Men heeft vaak de neiging om van kinderprogramma's...
...een geïdealiseerde versie van een kinderleven af te beelden...
...die afgescheiden is van de trauma's in de wereld.
We weten dat dat niet zo is. Niet in de jaren 90, toen ik ernaar keek...
...en zeker niet vandaag de dag...
...waar iedereen toegang heeft tot internet en social media.
Kinderen zien de wereld om hen heen. Ze zien het racisme.
Ze zien de milieurampen. Ze zien de sociale onrust.
Ik denk dat de serie een plek is voor kinderen...
...waar ze een uitlaatklep hebben...
...zodat ze zich niet geïsoleerd en eenzaam voelen...
...om met die angsten om te gaan. Dit is iets wat we allemaal gemeen hebben...
...en dat we net als de X-Men kunnen volhouden.
Het sterkste aan superheldenverhalen...
...of ze nou scifi of horror zijn...
...is dat ze ons een kijkje gunnen in de menselijke verhalen...
...met alle moeilijke aspecten, zonder dat mensen een doelwit worden.
Het gaat niet over deze specifieke groep. Het gaat over superhelden. Over aliens.
Het gaat over het bovennatuurlijke. We kunnen veel aan de orde stellen...
...zonder dat iemand zich opgehitst of bekritiseerd voelt.
Je kunt het op een manier doen dat mensen denken:
Zij hebben dezelfde problemen die ik ook had.
Of als alternatief:
Dat lijkt op de manier hoe ik me gedraag. En dat is misschien niet de juiste manier.
Inderdaad blijven de kansen klein, maar als we perfect samenwerken...
...redden we onze wereld misschien van het lot van de dinosaurussen.
Het zijn prachtige verhalen waar kinderen en volwassenen kunnen samenkomen...
...en met levenszaken kunnen omgaan.
Het zijn fantasie-verhalen maar met menselijke thema's.
Demonen zijn niet meer dan reflecties van onze angsten en schaamte.
We hebben nu meer dan ooit helden nodig.
Ik denk dat dit het moment is waarin we diep moeten graven...
...om onze innerlijke held te vinden. De held die we met ons meedragen...
...en de noodzaak om goed te doen voor onszelf...
...voor elkaar, voor de planeet.
Dat is universeel.
Dat is een universele boodschap.
En die blijft maar terugkomen.
Want in de hele geschiedenis waren er problemen tussen landen...
...nationaliteiten, rassen, seksen.
Mensen die proberen te dualiseren, terwijl we juist moeten samenwerken.
Mijn verleden is te besmet.
Dat van mij ook, weet je nog?
Maar de X-Men namen me toch op.
Maar ik heb hun vertrouwen niet opgeëist. Ik heb dat verdiend.
Het gaat over tolerantie.
Hoe je een dialoog kunt beginnen om met iemand te praten, om ze te kunnen horen...
...maar niet om per se te zeggen dat je het eens bent, oké?
Maar om te begrijpen hoe ze zijn als persoon...
...om met ze te communiceren op de manier die zij nodig hebben...
...om ze mogelijk jouw kant te laten horen.
Charles Xavier vertrouwde mij zijn droom toe.
En u hoeft mijn soort niet als de uwe te beschouwen.
Accepteer gewoon dat dit een wereld is met een gezamenlijke toekomst.
En dat mijn soort, net als die van u, het recht heeft om hier te leven.
Ik vind het geweldig dat X-Men gaat over tolerantie...
...intolerantie, vooroordelen, gevonden familie...
...stam, zelfacceptatie in de kern.
Het feit dat we dat in de serie niet uit de weg gaan...
...is vanaf de eerste dag perfect gedaan.
Ik hoop dat mensen dat meekrijgen.
Op de plaats rust, team.
We mogen niet opgeven.
Nee, Rogue.
We gaan doen wat we de mensheid al jaren zeggen te doen.
Verzet je niet tegen de toekomst. - En omhels haar.
Volgens mij is het...
Zoiets dus.
Vertaling: Frank Bovelander