Koegzystencja z natury jest burzliwa.
Stąd moja miłość do edukacji.
Do moich X-Menów.
Ich heroizm to dla nas lekcja, której nie wolno ignorować.
Że wszechświat, w którym żyjemy, jest bardzo stary,
a my wszyscy bardzo młodzi.
Zrodzeni z pradawnego gwiezdnego pyłu,
wszyscy jesteśmy dziećmi atomu.
ASSEMBLED: ZA KULISAMI X-MEN '97
Kiedy pojawił się Disney+, otrzymałem wielką szansę.
Mogłem pójść do biura Kevina...
PRODUCENT WYKONAWCZY
...i wybrać animację, którą tylko zechcę.
Moje pierwsze słowa brzmiały:
„Powrót oryginalnego serialu X-Men”.
W dzieciństwie wywarł on na mnie największy wpływ.
Zajmuje wyjątkowe miejsce w naszych sercach.
Dzięki niemu powiększyła się liczba fanów animacji, również o mnie.
Pamiętam, jak Pizza Hut w ramach reklamy
wydała „Noc Sentineli 1 i 2” na VHS.
REŻYSER
Zajechałem kasety.
To był mój wstęp do serialu
i z niego wzięła się moja miłość do postaci.
To było przełomowe. Kochałem oczekiwanie na każdy odcinek.
X-Meni to moja ulubiona alegoria.
REŻYSER
Zawsze traktowali swoją odmienność w sposób realistyczny.
Jak zareagowałby na nią świat?
X-Meni czują się uziemieni.
Stale zmagają się z prześladowaniami,
choć pomagają ludziom, którzy ich nienawidzą.
To ogromne obciążenie.
Mamy okazję być w tych momentach z nimi,
widzieć, jak to wpływa na ich relacje.
To znakomita alegoria współczesnego świata.
To był serial przeznaczony dla dzieci, ale nie traktował ich z góry.
Myślę, że na tym polega siła zarówno komiksu,
jak i serialu.
Można się cofnąć do najwcześniejszych komiksów
Stana Lee
i przekonać, że dzięki X-Menom poczucie izolacji wielu ludzi
i ich ból zostały dostrzeżone. Ja zdecydowanie to czułem.
Myślałem, że chcecie zostać uleczeni.
Ja też tak myślałam, ale nie ma leku na to, kim jesteś.
Cudownie, że mogłam oglądać te postacie,
które, w ten czy inny sposób, ocaliły nas w dzieciństwie.
REŻYSERKA
Nieważne, czy zostały naszymi przyjaciółmi,
czy nas uczyły, czy były po prostu bohaterami,
do których zaglądaliśmy co sobota.
Dobra, puchaczu, pogadajmy.
Najbardziej ceniłam X-Menów za przesłanie:
„Życie jest i zawsze będzie trudne, ale razem dacie radę,
możecie stworzyć drużynę i rodzinę”
i naprawdę możecie coś zmienić”.
Tak często w naszej historii
nieszczęśliwi, nieudolni ludzie
winili innych od siebie za wszelkie problemy.
Trzeba walczyć ze złem w ludzkich sercach.
Początkowo chodziło o wznowienie serialu,
nie o jego ciąg dalszy ani remake.
Wiele osób powie:
„To X-Men.
Robią kontynuację jednego z moich ulubionych seriali,
serialu, na którym się wychowałem, który pokazuję dzieciom.
Co z nim zrobią?”.
My też jesteśmy tymi ludźmi.
Wszyscy pracujący nad serialem pytają:
„W którą stronę chcemy iść? Gdyby serial się nie skończył,
gdyby wciąż trwał, jakie inne historie by opowiedział?”.
Wiem, że nie możecie patrzeć, jak odchodzi,
ale tak musi być.
Czy kiedyś wróci?
To jakby bezpośrednia kontynuacja,
ciąg dalszy wydarzeń, o których opowiadali w latach 90.
Sprawdzamy, dokąd nas to doprowadzi, nawiązując do historii z komiksu,
i wykorzystując czynnik nostalgii, jaką wywołuje tamten serial.
Uwaga!
W większości dialogów chodziło nam
nie tylko o złożenie hołdu oryginalnemu stylowi,
ale o próbę przypomnienia widzom oryginalnego stylu.
Jasny gwint, co tu się dzieje?
Muszę powiadomić naszych!
Mamy więc Larry'ego Houstona, reżysera,
który powraca u nas jako producent konsultujący,
a także Lewaldów, showrunnerów oryginalnego serialu.
Disney+ zaczął pracę nad serialem X-Men
w 2019 roku.
Byliśmy zdumieni reakcją fanów na ten fakt.
Ale nie słyszeliśmy, że coś się w tej kwestii wydarzy,
dopóki nie zaczęło się naprawdę dziać.
Tak, wszystko trzymali w tajemnicy.
A potem odebraliśmy telefon i usłyszeliśmy:
„Zaczyna się.
Mamy wielki zespół podekscytowanych, utalentowanych młodych ludzi.
Czy wy oraz Larry Houston chcecie zostać konsultantami?”.
Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę,
że nazwa to X-Men '97,
bo akcję podejmą tam, gdzie się skończyła.
Niesamowite i ekscytujące.
Trask wolałby, żebyśmy toczyli wojnę, niszczyli się nawzajem.
Wszyscy zyskamy, kiedy trafi za kratki.
Mówisz jak Charles. Byłby dziś z ciebie dumny.
Dzięki, doktor Cooper, ale to była praca drużynowa.
Pamiętam, że kiedy do nich zadzwoniliśmy
z wiadomością, że kręcimy serial,
opowiedzieli nam, jak w tym samym celu dzwonili do Stana Lee,
kiedy ruszali z oryginalnym serialem.
I tak jak Stan ich, zapewnili nas o swoim wsparciu i wierzę,
że będą z nas dumni.
Wiem, że ostatnio byłem nieznośny, ale...
Nie wiedziałem, jak mamy sobie poradzić bez Profesora.
Czułem wielką presję.
Jak się okazało, zupełnie niepotrzebnie. Wiecie, co macie robić.
Mój świat superbohaterów zaczął się od mitologii: greckiej, egipskiej.
PRODUCENT KONSULTUJĄCY
Czytałem głównie fantastykę.
Potem odkryłem komiksy. Nie pamiętam dokładnie kiedy,
ale moim pierwszym komiksem był Iron Man,
potem X-Men, Spider-Man, wszystkie.
Czytałem je bez opamiętania, a jako jedynak
byłem idealnym mutantem.
Studiowałem na uniwersytecie Hofstra na Long Island
i zostałem odnoszącym sukcesy wynalazcą zabawek.
Pierwszą zabawką,
którą chciałem zmienić w serial, był X-Men.
Czułem,
że jeśli wybiorę coś tak ekscytującego,
dzieciaki pomyślą, że nie tylko one czują się inne.
Dlatego postawiłem na X-Menów.
Stan Lee był ze mną na wielu z tych spotkań,
ale nikt tego nie rozumiał.
W latach 80. próbowali wprowadzić X-Menów do telewizji,
ale nikt w Hollywood nie wierzył w sukces serialu.
„Superbohaterowie, nie da się nakręcić o nich udanego serialu telewizyjnego”.
To nie był udany początek.
W sumie dzień jak co dzień.
Zgadza się. I poradzimy sobie tak samo jak zawsze.
Jako rodzina.
„NOC SENTINELI - CZĘŚĆ PIERWSZA”
W połowie lat 80. w Marvel Productions
miałem dwoje przełożonych.
Jednym był Stan Lee, a drugą Margaret Loesch.
Margaret Loesch zawsze wierzyła w koncepcję X-Menów.
Po sześciu latach została szefową Fox Kids Network.
Od tej pory mogła wydawać zgody.
Wezwała mnie, Willa Meugniota, Erica, Julię i kilka innych osób
i stwierdziła: „Dobra, robimy serial X-Men. Wejdzie na antenę”.
Jest tajemną superbohaterką, o której nikt nie wie.
Słyszycie te brawa? Kochają was.
Trzymajcie się mnie, a wy, X-Meni będziecie gwiazdami.
Jej przełożeni nie wierzyli, że X-Meni coś osiągną.
Mówili: „Dajemy wam 13 odcinków.
Jeśli będzie klapa, wylatujecie”.
Ona na to: „Zgoda, podejmuję ryzyko”.
Zatrudniono cię do 13 odcinków, jednego sezonu,
a ja zostałam scenarzystką.
Po 13 odcinkach wszyscy zostaliśmy zwolnieni.
Cały zespół twórczy stracił pracę w lipcu, sierpniu,
kiedy skończyliśmy pracę.
W styczniu serial miał premierę
i okazał się wielkim hitem.
Jeśli notowania nie pójdą w górę,
zdejmę serial oraz jego twórców.
Reżyserka!
Czas na show!
Pracowaliśmy w innych miejscach i dostaliśmy wezwanie:
„Chcemy, żebyście zrobili kolejny sezon”.
Połowa z nas mogła wrócić, niektórzy nie.
Wrócili najszybciej, jak mogli.
Notowania poszybowały w górę!
Nie mieliśmy wtedy świadomości, jak popularny był serial.
Nie było Internetu, nic z tych rzeczy.
Mieliśmy tylko rankingi oglądalności.
Pierwszy sezon był dla nas najważniejszy.
Musieliśmy mieć jak najwyższą oglądalność, żeby utrzymać serial na antenie.
Mieliśmy szczęście, że dostaliśmy drugi sezon.
Ale trzymaliśmy się jak wiszący kot.
Kojarzycie to zdjęcie z kotem. Nie mieliśmy o niczym pojęcia.
Nie wiedzieliśmy, co jest grane, jak ludzie to oglądają
i się zakochują,
póki Julia nie spytała naszej znajomej, Charlotte Fullerton:
„Dostajecie listy od fanów serialu?
Jaki jest odzew?”.
Akurat byłam w Fox Studios
i spytałam: „Jaki jest odzew?”.
Wiedzieliśmy, że oglądalność jest wspaniała,
ale „Czy macie jakiś odzew?”.
Zabrała mnie do holu,
a na podłodze stały wielkie pudła, z jakimi widuje się listonoszy,
i były pełne.
- Wypchane po brzegi. - Listami od fanów.
Stały jedne na drugich, w korytarzu, aż po sufit.
Powiedziała: „To wszystko od dzieciaków dla X-Menów”.
Rodzice byli zachwyceni, przesyłali podziękowania.
„Życie mojego dziecka się zmieniło.
Zdało sobie sprawę, że nie jest samo.
Są inni tacy jak on”.
Chodziłem rozmawiać z...
W celach reklamowych powiedziałem: „Wszyscy tacy jesteśmy”.
Myślę, że najlepszym na to dowodem był serial X-Men.
W latach 90. standardem były Scooby-Doo czy SuperFriends.
Chcieliśmy mieć pewność, że gdy dzieciaki obejrzą „Noc Sentineli I i II”,
zauważą, że to nie jest serial, do jakiego przywykły.
To coś innego. To się wyróżni.
Widziałaś, co zrobiła?
Tak, Ruda ma podejście do mężczyzn.
Robiliśmy coś w stylu:
„Rany, zabijesz postać w pierwszym odcinku”.
„Masz dziewczynę ściganą przez robota”.
Odsuń się, muszę pojmać tego mutanta.
Zrobiliśmy to celowo, żeby ludzie pytali:
„Co to jest? Co będzie dalej?”.
Chcieliśmy ich wciągnąć w serial, sprawić, żeby co tydzień do niego wracali.
Życie nie może być już lepsze.
Wiedzieliśmy, że w naszych historiach jest coś, co przypomina misję.
Czuliśmy to. Nie mogliśmy się doczekać kolejnego rozdziału.
Pamiętam, jak biegłem do domu po szkole, żeby obejrzeć nowy odcinek.
Myślę, że to była pierwsza rozrywka w wydaniu cyklicznym, jaką obejrzałem.
CIĄG DALSZY NASTĄPI...
Pamiętam dramatyczne, trzymające w napięciu
zakończenia odcinków,
a to niezwykłe uczucie, gdy miał nadejść ciąg dalszy,
ogarniało mnie za każdym razem.
To było moje wejście do komiksów.
Oglądałem oryginalny serial
i natychmiast chciałem iść do sklepu
i sprawdzić, co się dzieje, nie tylko w X-Menach,
ale w każdym innym komiksie.
Kiedy zostałem filmowcem,
zacząłem spotykać scenarzystów i reżyserów
i bardzo często słyszałem, że serial był przełomem w ich życiu.
To jasne, że ludzie dorastający w latach 90. miłość do komiksów
w dużej mierze zawdzięczają właśnie temu serialowi.
Odnieśliśmy dziś wielkie zwycięstwo.
Myślę, że estetyka lat 90. jest ściśle powiązana
z projektami, które stosują w serialu,
ale też z naszymi odczuciami.
A one są jak z innej epoki.
Chcemy osiągnąć ten sam efekt.
Cyklop, dajesz!
Wykorzystywali proporcje muskularnych,
kultowych bohaterów, nie odbiegali od wyglądu komiksowego.
Rysunki Jima Lee były ich Gwiazdą Polarną,
jeśli chodzi o tworzenie serialu.
My też chcemy w nich widzieć Gwiazdę Polarną.
Projekty komiksów były oczywiście bardziej szczegółowe
i działające na wyobraźnię.
Chodziło o namacalność tego świata.
Człowiek miał wrażenie, że strony komiksu się poruszają.
Wysoki kontrast, czarne cienie,
poszli na całość. To dodawało całości życia.
Nie uprościli żadnego projektu.
Spójrzmy na włosy Sztorm.
Czysty obłęd.
Wiele kosmyków, a oni śledzą ich ruch.
Dzięki temu serial był wyjątkowy.
Kocham tę estetykę.
Wypełnia mnie poczuciem nostalgii.
Dla mnie to prawdziwe święto.
Co za kop! Możemy to powtórzyć?
Animacja rozwijała się dynamicznie,
nie tylko dzięki technologii, ale pod względem stylów.
Nie mówię tylko o stylach animacji, czy to 2D, czy animacja komputerowa,
ale też o tym, jakie podejście miał do niej reżyser.
Emi i Chase są reżyserami odcinków,
czyli reżyserowali co drugi odcinek.
Jake ustalił styl reżyserski przy pierwszym odcinku
i dalej szli tak samo.
Dla mnie ważne było, dokąd zmierzamy.
W oryginalnym serialu są kwestie,
które mogą się wydać tandetne, ale takie nie są.
Może chodziło o budżet.
Widać, że na nowo wykorzystywano gotowe animacje.
Mówisz: „Nie mieli środków, żeby je powtarzać”.
Rozmawialiśmy o tym z Larrym.
Miałem na to określony czas i musiałem zdążyć.
Teraz, gdy mamy możliwości i budżet,
jak podejdziemy do serialu?
Czy chodzi nam jedynie o efekty wizualne, fabułę?
Myślę, że wszyscy doszliśmy do jednego wniosku:
chcemy, aby widzowie poczuli to, co my czuliśmy, oglądając pierwszy serial.
Ruda zawsze wyczuje, kiedy należy poprzeć Gambita.
Chciałem tworzyć treść
równie mocną co ta, która mnie zainspirowała.
W końcu bazujemy na sukcesie tych, którzy byli przed nami.
Jakoś nigdy nie spytałem Profesora, jak się robi to, w czym był specjalistą.
Czasem uczymy się od innych.
A czasem na błędach.
Wszyscy jesteśmy fanami X-Menów
i chcieliśmy, żeby wypadli jeszcze lepiej.
To wymuszało na nas kreatywność.
Musieliśmy obmyślić, jak najczytelniej można to przekazać.
Co niezwykłego możemy zrobić,
zwłaszcza w kontekście akcji?
Chcieliśmy ulepszyć każdy detal.
Jak możemy maksymalnie wzmocnić każdy fragment akcji?
Z animacji wyciskamy, ile się da.
Poprzeczka jest bardzo wysoko.
Co zrobić, żeby trzymać się oryginału i nie opuszczać poprzeczki,
ale zachować to poczucie nostalgii?
Kiedyś wszystko było prostsze.
W pale się nie mieści.
Ja bym się stąd zwinął.
Skąd ten pośpiech?
Te levele są pełne wspomnień!
Jest rok 1997.
To jak serial kostiumowy.
Co się działo w kinie między rokiem '96 i '98?
Jak kręcili filmy aktorskie?
Jak robili animacje?
Jak to się miało do telewizji?
Jakich obiektywów używano?
Co uważano za dobry materiał filmowy?
Co wtedy uważano za przełomowe?
Wspaniale było wiedzieć to wszystko,
bo na tym opierał się oryginalny serial, to wpływało na jego odbiór.
Idea animacji tradycyjnej z płaskim tłem
ograniczała nas do płaskich klatek.
Trzymaliśmy się tego w 80% czasu.
Jedyne, co w tym względzie różni X-Men '97 od X-Men to to,
że chwilami wychodzimy poza ten schemat dla lepszych efektów emocjonalnych.
W ważnych, potęgujących napięcie scenach walki,
a nawet w niektórych scenach emocjonalnych,
płaskie tło zmieniamy na trójwymiarowe.
Dzięki naszemu partnerowi, Studiu Mir,
które tworzy sporo anime, udało się to zrobić efektywnie.
To, co wtedy osiągnięto, było szczytem, jeśli chodzi o animację,
akcję i o to, jakie były możliwości,
co można było osiągnąć.
Mamy obowiązek zrobić to samo, czyli osiągnąć szczyt.
Tak mamy zawieszoną poprzeczkę.
Mogliśmy obejrzeć materiał w DI.
To proces, w którym możemy na niego nałożyć filtr.
Pomyśleliśmy o filtrze,
żeby nasz materiał był bliższy filmom z lat 90.
Chodziło nam o uzyskanie drgań,
które wynikałyby z obróbki filmu
albo szumów. Obróbka sprawia, że wybuchy są jeszcze mocniejsze.
Rack-focusing jest okej.
Dzięki temu bardziej wejdziemy w epokę.
Musimy też nadać temu format szerokoekranowy,
sprawić, żeby materiał był bardziej kinowy.
Spójrzcie przed siebie.
Od ostatniej wizyty Gambita odwalili tu niezły remoncik.
Zależało nam na tym, żeby uhonorować Lewaldów i Larry'ego
oraz ich pracę. Nigdy nie pomyśleliśmy:
„Skoro tamto było kiczowate, na jaki kicz nas stać?”.
Raczej: „Zbudowaliście coś niezwykle pięknego.
Spójrzcie, jaki to miało wpływ na całe pokolenie widzów”.
Nasze zadanie to nie tylko duża odpowiedzialność.
Mamy z tego także radość.
Tylko czekam, żeby uhonorować te postacie.
Żywot X-Mana nauczył mnie jednej rzeczy.
Nigdy nie wiadomo, co się zdarzy.
Jednym z ważniejszych aspektów serialu jest muzyka.
Kiedy słyszysz muzyczną oprawę napisów początkowych,
niesamowite nie jest jej nowe brzmienie.
Niesamowite jest to, że nawiązuje
do tego, co było najpiękniejsze w oryginalnej muzyce.
To bardzo ważne, jeśli chodzi o rozpoznanie serialu.
Dorastałem w latach 60. i znałem wiele seriali,
do rozpoznania których wystarczyły
dwie lub trzy nuty.
Wiedzieliśmy, że do X-Menów
potrzebujemy czegoś wyróżniającego się, silnego, motywującego.
W latach 90. dostałem chyba weekend,
dwa lub trzy dni na narysowanie intro.
Miało ono trwać około minuty,
minuty i czterech sekund.
Narysowałem dwie minuty.
Pozwoliłem wewnętrznemu fanowi wziąć górę.
Zacząłem rysować i dałem się ponieść.
Kiedy skończyłem,
wzięliśmy te dwie minuty
i wybraliśmy z nich minutę, tę, którą dziś wszyscy znają.
Moje rysunki powstały przed muzyką.
Kiedy ta część była zamknięta, przyszła kolej na muzykę,
która miała nadążyć za szybkim tempem.
O ile dobrze pamiętam,
dopiero przy 13. wersji muzyki
uznaliśmy: „Tak, to jest to”.
Pierwsze 12 wersji odpadło.
Brakowało im energii, emocji.
Nie od razu, ale wreszcie wszystko magicznie się zgrało
i wyszło świetnie.
Oryginalny serial pochylił się nad uprzedzeniami.
Nie odsunął się od nich, ale też ich nie umniejszał
i nie traktował widzów jak dzieci.
Po prostu opowiadał historie.
Opowiadał, a miał do opowiedzenia jeszcze więcej.
My, jako następcy, musimy kontynuować tę misję.
Twoje serce może bić dla mnie,
ale ja nie mogę tego poczuć!
Rozjaśniasz wszystko, co dotkniesz,
ale nigdy mnie.
Każda opowieść w tym serialu pochodzi z wnętrza człowieka,
od postaci, które pokazują scenarzystom, dokąd je zaprowadzić.
Podążają za tymi relacjami.
Chodzi o to, żeby kierować się sercem.
Świat wokół bohaterów może być chaosem,
ale ich człowieczeństwo, dusza, uczucia
i wzajemna miłość pozwolą im przetrwać.
Przede wszystkim musimy być silni.
Dla drużyny.
I dla każdego mutanta, który śledzi te doniesienia.
Potrzeba im nadziei.
Właśnie tak powiedziałby Profesor.
Więc przypomnijmy światu,
że w takich chwilach najważniejsze są marzenia.
Naszym priorytetem było zebranie
jak największej liczby członków oryginalnej obsady.
Wtedy chcieliśmy podnieść rangę fabuły.
W tym celu
przesłuchiwaliśmy aktorów scenicznych,
a nie aktorów głosowych
z kreskówek z Saturday morning cartoon.
Zależało nam na aktorach
potrafiących modulować głos podczas występów,
wyróżniających się na tle innych.
Myślę, że to wzbogaciło charakter i jakość serialu,
bo oni ożywili postacie.
Nie masz nigdy dość słuchania samego siebie?
Nie kiedy mówię o tobie, chère.
Nie miałam wtedy...
RUDA
...pojęcia o X-Menach.
Nie słyszałem o X-Menach. Chyba nikt z nas nie słyszał,
poza George'em Buzą.
Nie podali nam tytułu serialu, do którego mieliśmy czytać.
BESTIA
Powiedzieli: „Projekt X”. Czytam i czytam.
I nagle mówię: „To X-Men”.
Takie dziwne, a zarazem znajome.
Jako dzieciak kupowałem dużo komiksów.
Pamiętam, jak wyszedł pierwszy komiks X-Menów.
Zobaczyłem go w kiosku.
Pamiętam, jak go czytałem.
Od razu wiedziałem, że biorę udział w castingu do X-Menów.
To wygląda na celowy trop.
Równie dobrze mogłem iść do Gwiezdnych wojen.
Udział w X-Menach,
na tamtym etapie kariery, był wielkim sukcesem.
Jesteś dziełem sztuki.
Większość z nas grała w teatrze
na początku lat 90.
Byłam poważną aktorką.
Grałam w filmach, telewizji, teatrze,
słuchowiskach radiowych.
Nie podkładałem głosu, byłem piosenkarzem.
Całe życie nagrywałem jingle
w Toronto. Latałem też do Nowym Jorku,
Chicago, wszędzie, żeby śpiewać.
Wywodzę się przede wszystkim...
SZTORM
...z teatru.
Podkładałem trochę głosy w reklamach,
ale to było moje pierwsze przesłuchanie do animacji
na tę postać.
Moja ówczesna agentka tutaj, w Toronto, powiedziała:
„Lenore, idź na casting do tego nowego serialu.
Szukają chrapliwego sexy głosu z południowym akcentem”.
Miałam na koncie wiele filmowych i telewizyjnych ról południowców.
Jednak nie poszłam na pierwsze przesłuchanie.
Nie byłam szczególnie zainteresowana.
Dał nam pan miejsce, gdzie czujemy się u siebie, Profesorze.
Tylko przez upór nie od razu to zrozumieliśmy.
Kilka miesięcy później wznowili przesłuchania.
Agentka powiedziała: „Nie mają jeszcze aktorki do tej roli,
bo to ty.
Bierz tyłek w troki i idź tam”.
Więc poszłam.
Weszłam do studia, założyłam słuchawki.
Producenci byli w Los Angeles.
Spojrzałam na rysunek postaci
i stwierdziłam: „Jasne, dam radę”.
Otworzyłam usta i powiedziałam:
„Tatuś chciał się zabić,
kiedy odkrył, że jestem mutantką”.
Czaisz?
Usłyszałam krzyki, wrzaski.
Darli się: „Nie dajcie jej opuścić budynku.
To ona. To Ruda”.
Będzie z tego większa frajda, niż myślałam.
Gdy ją usłyszeliśmy, stwierdziliśmy: „Wystarczy, to ona”.
Tak samo było z Wolverine'em.
Ten jest mój.
Wszedłem tam i pokazali mi jego zdjęcie.
Wyjaśnili, kim jest, że jest Kanadyjczykiem.
Ja na to: „Okej”.
Pierwsza kwestia brzmiała: „Dobra, nadęty śmieciu z rynsztoka.
Zawsze lubiłeś czepiać się mniejszych.
Ja jestem niższy, czep się mnie”.
A oni na to: „Rany, dajcie mu więcej kwestii”.
Wyszło mi to ot tak, jakbym był stworzony do roli.
Mówcie mi Wolverine.
Wolverine.
Impulsywny.
Z miejsca identyfikowałem się z Hankiem.
W szkole się nade mną znęcano.
Byłem duży, miałem nadwagę.
Miałem sporo zatargów na boisku szkolnym
i wtedy odkryłem, że choć jestem duży,
jeśli się zemścisz, wina spadnie na ciebie.
Dlatego pomyśl, zanim coś zrobisz,
spróbuj rozładować sytuację i odejdź.
Tak właśnie postępuje Hank.
Muszą pojąć, że nie zagrażamy ludzkości, ale jesteśmy jej częścią.
Nie wykorzysta swoich zdolności, supermocy,
chyba że nie będzie miał wyjścia.
Będzie próbował argumentami rozwiązać sytuację,
zanim ucieknie się do przemocy.
Ale kiedy to zrobi,
uważajcie.
Wzywam pełną moc burzy!
Miałam przesłuchanie do mojej pierwszej animacji,
a byłam wtedy w Stratford
i grałam Szekspira.
Był tylko jeden dzień, kiedy mogłam przyjechać do miasta.
Wszystko działo się naprędce.
Próbuję się dowiedzieć, po co tu jestem,
co mogę zaprezentować na castingu,
i wtedy słyszę, że ona jest królową.
Myślę sobie: „Okej, niewiele o niej wiem,
ale mogę być królową”.
Muszę trzymać emocje na wodzy,
by moje moce nie wyrwały się spod kontroli.
Świetnie wpisała się w moje naturalne mocne strony.
Nigdy nie byłam subtelną aktorką.
Idę na całość albo idę do domu.
Jestem wolna!
Lubię Nightcrawlera.
Ten wspólny czas wiele dla nas znaczył.
Pamiętam, że mnie wezwali,
to był moment, gdy zrozumiałem tę postać.
Był bardzo porywczy, ale przy tym uduchowiony.
Jest w nim coś łagodnego, ale i groźnego.
Pamiętam, jak skończyłem czytać i nastąpiła pauza.
Spojrzałem na Dana Hennesseya, reżysera.
On spojrzał na mnie i rzucił:
„To bardzo namiętny gość, co?”.
Ja na to: „Tak.
Mam powtórzyć?”. „Pewnie”.
To było moje pierwsze przesłuchanie do animacji.
Było coś takiego w scenariuszu, złożoność postaci,
która wyzwoliła we mnie to, co trzeba.
Jestem oszołomiony.
Wy, X-Meni, macie doświadczenie w takich sprawach.
Dobrze trafiłeś, skarbie.
Kiedy ruszyliśmy z serialem,
nagrywaliśmy razem, sześć osób jednocześnie w studiu.
Jednak było za dużo obcych dźwięków dla mikrofonów,
nie mówiąc o tym, że ledwo udało nam się nagrać sceny,
bo tak się śmialiśmy.
Nie ze scenariusza, tylko z gaf, które były bardzo zabawne.
Lepiej niech uważa, co mówi.
Przestań się martwić tym, co mówię,
a zacznij tym.
Pamiętam mój pierwszy dzień w studiu. Byli tam Cal Dodd,
Lenore Zann. Było niesamowicie.
Zobaczyłem, jak Cal Dodd unosi ramiona, zaciska pięści,
a potem głos mu się obniża i mówi:
„Słuchaj, bubku”. A ja na to: „Okej”.
To mnie nauczyło, że podkładanie głosów
to nie tylko stanie bez ruchu przed mikrofonem.
Potrzebna jest ekspresja całego ciała.
Nie pojmujesz ani ty, ani ja,
przerażającej obcości miłosierdzia Bożego.
Dziś łagodziłeś ciosy.
Ale na miejscu, jeśli będziesz chciał to szybko zakończyć,
uderzaj tak, aby zabić.
Przerywam wszystkim, bo jestem Wolverine'em.
Ruda była w trakcie wygłaszania ważnej kwestii,
a ja pytałem: „Kończysz?
„Są tu też inni, którzy mają coś do powiedzenia”.
Wypchaj się filozofią.
Skopmy mu tyłek.
W pewnym momencie wyłączali mój mikrofon.
Powiedziałem: „Nie róbcie tego. Zostawcie, to będzie dobre”.
Idę tam, dokąd chcę.
To było jak magia.
Między nami była magiczna chemia.
W końcu nas rozdzielili,
ale korzystaliśmy z jednego studia, więc widywaliśmy się w drzwiach.
Reszta ekipy miała inne zadania.
Niewiele osób pracuje wyłącznie głosem.
Podczas pierwszych kilku sezonów
pracowałem też przy innym serialu, tuż za rogiem,
w Maniac Mansion
George'a Lucasa.
Grałam w Szekspirze,
gdy wzięłam udział w castingu.
Przez cały pierwszy sezon byłam w Stratford.
Co wieczór miałam spektakle.
W poniedziałki mieliśmy wolne,
więc w każdy poniedziałek skoro świt wsiadałam do samochodu
i jechałam nagrywać X-Menów.
Powstań, mgło, i zawróć wroga z drogi.
Burzo, twoja pani rozkazuje.
Kręciłem wtedy Kung Fu z Davidem Carradine'em.
To był serial praktycznie dwóch aktorów,
więc pracowałem przy nim 12, 14 godzin dziennie,
a X-Menów nagrywałem dosłownie w godzinach lunchu,
albo innej przerwy, którą miałem na posiłek.
Spokojnie, Cyklop.
Przez ciągłą pracę i zero zabawy Jacques jest nudziarzem.
Musiałem przyjeżdżać ze studia, nagrywać X-Menów
i nie miałem pojęcia, że będą hitem.
Z PRZEBOJOWEGO SERIALU TV! PRZYGODY X-MENÓW
Doszło to do nas pocztą pantoflową.
Usłyszeliśmy, że ludzie to oglądają,
a fani, którzy zwykle wolą inny typ animacji
i inną fabułę o tym mówią.
Nie wiesz, co zrobiłeś.
Jeszcze nic nie widziałeś.
Dziś te postacie są kultowe,
ale wtedy były po prostu
fascynującymi, złożonymi bohaterami
z ciekawymi dialogami,
dialogami z głębią,
których nikt się nie spodziewa po cotygodniowej kreskówce.
Feniks to mityczny ptak pochłoniętym przez ogień,
ale zawsze powstawał z popiołów.
Może to właśnie symbolizuje Feniks.
Nadzieję, która nigdy nie umiera.
Po pięciu latach skończyliśmy,
a ja nie wiedziałem, co ze sobą zrobić.
Nie chodziłem już do studia, żeby go czytać.
Zniknął z powierzchni ziemi? Co jest grane?
Tęskniłem za nim,
bo on jest mną.
Moja zakazana gęba nigdy się nie zmieni,
tego możesz być pewna.
Wspaniale było do niego wrócić.
Magneto nie zmieni nagle zdania tylko dlatego, że ładnie poprosimy.
Facet wypowiedział wojnę całej planecie.
Na takich jest tylko jeden sposób.
Byliśmy podjarani.
Bez dwóch zdań.
Nikt nie powiedział: „Nie wiem.
Po co mielibyśmy to robić?”.
Powiedzieliśmy: „Tak, pewnie, działamy”.
Minęło zbyt wiele czasu, przyjacielu.
Podoba mi się,
że to jest to samo studio,
w którym nagrywaliśmy X-Menów w latach 90.
Jam jest Sztorm, Władczyni Żywiołów!
Dziś cenię to w zupełnie inny sposób.
A czas spędzony w studiu
o wiele bardziej uwielbiam i doceniam.
Uwolnijcie chłopaka albo odpowiecie przede mną!
Kocham to.
Kocham tę postać.
Kocham ten serial.
Niech ześle gromy, bo ja jestem błyskawicą!
Wróciłem do tamtego serialu,
bo chciałem mieć pewność, że będę wierny
postaci, która powstała wiele lat temu.
Pamiętam, że wszystko do mnie wróciło.
Żadne z was nie widziało, jak upada Genosha.
Kto zginie następny, Profesorze?
Jean? To już przerabialiśmy.
Obejrzałam kilka odcinków, jak „Historia Rudej”,
mój głos pasuje tam naturalnie,
więc szybko wszystko sobie przypomniałam.
Gdy weszłam do studia po raz pierwszy,
trochę się denerwowałam. Myślałam: „Czy wciąż to potrafię?”.
Jednak w ciągu dosłownie dwóch sekund, gdy otwierałam usta
i wypowiadałam pierwsze kwestie,
pomyślałam: „Tak”.
To jak ze znoszoną kurtką skórzaną, którą narzucasz i wychodzisz.
Byłeś wolniejszy niż ślimaki w syropie klonowym.
Lepiej złapmy go teraz, nim tajemniczy chłopcy znów go przeniosą.
Zabawne, jak moje kwestie zostają w głowę.
Mówię o tych najlepszych, typu:
„Wyglądasz jak kot z długaśnym ogonem
w pokoju pełnym foteli bujanych”.
A jednak jesteś tutaj,
wbrew wszystkiemu, co przez lata głosiłeś.
Cable?
Chris Potter, który grał Gambita w oryginalnym serialu...
Wszyscy możecie odetchnąć.
Gambit powrócił.
...wciela się w rolę Cable'a, który jest ważną postacią sezonu.
Wiem wszystko, czego mi trzeba.
Ta maszyna zabiła mi matkę.
I musimy zadbać, żeby nikt inny tak nie skończył.
Parę wieków za późno na opiekuńczego tatusia, nie?
Przestańcie w tej chwili!
Będę tęsknił za Gambitem, ale kocham wcielać się w Cable'a.
Bardzo się cieszę z tego, co nam się udało osiągnąć.
Idę na wojnę czy do cyrku?
A czego się spodziewałeś? Czarnych skór?
Jest też wielu świeżych aktorów, którzy ożywiają nowe postacie
i dają nam inne spojrzenie na bohaterów oryginalnego serialu.
Nazywam się Gambit. Zapamiętaj to.
Do tego serialu
dostałem długą listę postaci, wszystkie z fałszywymi imionami.
Gambit to był chyba Johnny.
Ale odnośnikiem był Chris Potter jako Gambit.
Pomyślałem: „Chwila”.
Potem przejrzałem odnośniki damskie, męskie
i stwierdziłem: „Dobra, to X-Meni”.
Trochę spanikowałem.
I podjąłem bardzo głupią decyzję, by iść na casting tylko na Gambita,
bo nie miałem wcześniej doświadczenia z akcentem Cajun.
Mógłbym się w niego wcielić
przy znajomych w liceum.
„Jesteś zabójcą czy złodziejem?”. I tylko fraza: „Mon ami”.
Spuściliście zbirom łomot, ocaliliście młodego. Wrócił do domciu.
Te pączuszki potrzebują mnie bardziej niż wy, mon ami.
Uczyłem się francuskiego z powodu Gambita.
To pewnie najgłupsze, co mogłem zrobić,
ale mogliśmy wybrać imiona.
Oczywiście wybrałem imię Remy.
Ale potem napisałem Remy LeBeau,
a nauczycielka uznała, że to urocze.
Powiedziała: „Remy przystojniak”.
A ja na to: „Tak, właśnie o to mi chodziło”.
Nie, że chcę być Gambitem.
Serio mogę to powiedzieć? Jestem taki podjarany.
Mon ami, może Gambit za bardzo cię sponiewierał
na Sali Zagrożeń, n'est-ce pas?
Ale te karty... Tak to już z nimi jest.
Czy bylibyśmy tutaj i pomagali ocalałym, gdybyśmy myśleli tylko o przetrwaniu?
A my troszczymy się o innych. Podobnie jak większość, moim zdaniem.
Spytano mnie, czy wezmę udział w castingu na Charlesa.
PROFESOR X
Byłem w siódmym niebie,
bo od początku byłem wielkim fanem serialu.
Jestem mutantem. Telepatą. Czytam w myślach.
Pewnie mogę też nimi sterować. Naginać wolę innych.
Pamiętam pierwsze nagranie. Przeczytałem kilka ujęć
i musiałem się na chwilę zatrzymać.
Spojrzałem na scenarzystów,
producentów, reżysera obsady, reżysera
i powiedziałem:
„Nawet nie wiecie, jak się cieszę, że tu jestem”,
bo właśnie przez ten serial zająłem się
aktorstwem głosowym, ale też aktorstwem w ogóle.
Ten serial był dla mnie bardzo ważny w okresie dorastania.
Już sam fakt, że zatoczył pełny krąg. 30 lat później
jestem dorosły i mogę podzielić się tą piękną historią
z siostrzenicami i siostrzeńcami, którzy mają tyle lat, co ja wtedy.
To dla mnie niesamowite.
Jestem wdzięczny, że mogę wziąć w tym udział.
Niech świat ujrzy, że choć jesteśmy inni, wszystkich nas coś łączy.
To on!
- Ty jesteś... - Magneto.
Nie dorastałem z oryginalnym serialem
tak jak wielu moich rówieśników,
więc zespół dał mi listę odcinków z Magneto.
Powiedzieli: „W tych odcinkach pojawia się twoja postać.
Obejrzyj je, żebyś miał punkt odniesienia”.
Więc obejrzałem, ile mogłem,
żeby poznać zarówno serial, jak i postacie,
żeby znać kontekst.
Wyszukałem Davida,
który podkładał głos w oryginale, i myślę: „Związany z Anglią i Kanadą,
również wywodzi się z teatru.
Miał podobne doświadczenie.
Jego głos też przypominał tenor”.
Uznałem: „Chyba mogę nawiązać do tego, co on zrobił”.
Nie miałem zamiaru wywoływać zamieszania ani siać niezgody.
Dobra, nic na gębę.
Niech Jean przeskanuje twój umysł. Zobaczymy, co planujesz.
- Scott, nie. - A co?
Nawet jeśli wyczuję, że ma szczere intencje,
to tylko dzisiaj, w tej godzinie, w tej minucie.
Znałam oryginalny serial,
bo był świetny, a lata 90. były wesołe.
Jak dla większości aktorów pracujących głosem
zaczęło się od przesłuchania.
Wysyłają kopię, czytasz ją i mówisz: „Podoba mi się.
Bardzo chcę to dostać”.
Więc wkładasz w to serce.
A jeśli masz szczęście, pasujesz do tego, co robią.
Tak jak sam mówiłeś, Scott.
O co walczyliśmy,
jeśli nie o to, żeby mieć własne życie?
Drużyna sobie poradzi.
Nasz syn potrzebuje nas bardziej.
W głębi serca też o tym wiesz.
Delektuję się życiem w tej postaci,
przy całej jej złożoności i wszystkim, co się dzieje
w obliczu gigantycznych robotów, okropnych złoczyńców
i tego, co się dzieje w gronie X-Menów w tym sezonie,
a to jest mocne.
Żadne badania nie zmienią faktu, że jestem matką Nathana.
Tak, wiem. Nikt tego nie podważa.
Ale...
Straciliśmy Profesora i Sztorm,
Magneto wrócił...
Wszyscy mamy mętlik w głowie.
Nie wychowałem się na serialu, więc nie znałem postaci
tak dobrze jak dzieciaki z sąsiedztwa.
Profesor marzył o lepszej przyszłości,
a my jesteśmy mu coś winni.
Musimy zawsze być czujni, nawet jeśli nam się wydaje, że jest dobrze.
Byłem na castingu na Scotta Summersa, Cyklopa.
Zależało im na dokładnym dopasowaniu głosu.
Nazywam się Cyklop. I daleko mi do złola.
Dobrze mi poszło.
Ale Meredith Layne, reżyserka obsady i reżyserka głosu w tym projekcie,
wiedziała, że stać mnie na więcej i zadzwoniła do mnie
z tekstem: „Ray, potraktuj to poważnie”.
I tak też zrobiłem.
Zacząłem badać, kim jest ta postać, przeglądać klipy.
Cyklop Norma Spencera
nie był mi zbyt dobrze znany.
Ale potem zacząłem oglądać oryginalny serial,
a zwłaszcza dwa długie wywiady z Normem.
Słuchałem ich, chłonąłem je,
i zakochałem się w gościu.
To wielka tragedia, że straciliśmy go
tuż przed powstaniem serialu.
Myślę, że byłby zachwycony, że może spędzić czas z przyjaciółmi
jeszcze ten raz.
Jemu dedykuję ten występ.
Różne pokolenia mają własną wizję Cyklopa,
własne pomysły na to, jaki powinien być.
Mam nadzieję, że uda mi się zadowolić jak najwięcej z tych osób.
Do mnie, moi X-Meni.
X-Meni to opowieść o mutantach,
o outsiderach.
o ludziach chroniących świat, który się ich boi i darzy nienawiścią.
Ale ci mutanci, ci homo superiors,
którzy prześcignęli homo sapiens, są ludźmi.
Są ludźmi w sercach i w duszach.
Zakochują się, odczuwają zazdrość.
Mają wyrzuty sumienia,
darzą się uczuciami.
To niezwykle emocjonalna historia bohaterów,
między którymi iskrzy, kiedy się ze sobą stykają.
Nie mówię tu tylko o niesamowitych scenach akcji,
ale też o dramacie kryjącym się za każdą z relacji.
Skrzywdziłeś mnie.
Tak jak ty mnie.
Dziesiątki razy.
Obaj cierpieliśmy.
Ale nigdy żaden z nas nie porzucił drugiego.
Podobały mi się scenariusze.
Można na nie patrzeć z wielu perspektyw.
Od dziecka interesowała mnie mitologia.
Ja postrzegałam bohaterów jako archetypy,
prawie jako greckich lub rzymskich bogów i boginie.
Twoi rodzice nie wiedzą, prawda?
Mam coś z energią słoneczną.
Nadal to rozkminiam.
Ale wiem, że jestem silny. Bardzo silny.
Zawsze, kiedy to robię, przypominam sobie, że jestem inny.
Że ich okłamuję.
Mam być X-Manem, Jubilee?
Ja nawet nie chcę być sobą.
Scenariusz, który czytaliśmy przez pięć lat, był niesamowity.
A teraz go kontynuujemy.
Mieliśmy
wielkie marzenia.
Charles.
Tak. Marzenie, które uczyniło z nas rodzinę.
I podobnie jak ono każda rodzina, którą warto posiadać...
Jest warta poświęceń.
Ciekawiła nas jedna kwestia.
Byliśmy wdzięczni, że znów zaproszono nas do serialu,
ale zastanawialiśmy się, dokąd on zmierza.
Trzydzieści lat później mamy inne zmartwienia,
inne problemy społeczne,
które, miejmy nadzieję, zostaną ujęte w serialu.
Zobaczymy, jak X-Meni radzą sobie ze wszystkim, co się dzieje dzisiaj,
bo to przyciągnie zarówno nowych, jak i starych fanów.
Tematy związane z utratą i alienacją, miłością i złamanym sercem,
to tematy, które dotyczą
każdego i które każdy zrozumie, niezależnie od wieku.
Nasze podejście do tej iteracji jest bardziej mroczne,
realistyczne i humanistyczne niż wcześniej.
To wszystko, co widzicie, nie doszłoby do skutku,
gdyby nie pomoc X-Menów.
Ogólna trajektoria serialu różniła się od wszystkich, nad którymi pracowałem.
Od samego początku
działaliśmy na 100%, jakby nic się nie zmieniło.
Ta sama obsada, która brzmi dokładnie tak samo.
Broń swego pana!
Młody, padnij!
Erik!
Z czasem przekonaliśmy się,
że styl gry
powszechny w serialach animowanych z lat 90.
nie trafiał do współczesnych widzów.
Brzmiało to tak, jakbyśmy otworzyli kapsułę czasu
z lat, które minęły.
Myślę, że podjęli właściwą decyzję, by się cofnąć
i postawić bardziej na styl gry z 2020 roku.
Takiej troski i dbałości
nie widziałem w żadnym innym projekcie, nad którym pracowałem.
Te wszystkie zmiany? Wciąż jest tak samo.
Więc róbmy to, co potrafimy.
Musimy wierzyć. Nie w marzenia, nie w nasze moce,
lecz w siebie nawzajem.
To duchowy następca, prawda?
Mam ten cudowny przywilej, że jestem fanem,
znam materiał źródłowy i mogę powiedzieć:
„To mi się podoba.
To się może spodobać widzom”. Albo:
„W scenariuszu jest tak.
Trzymamy się scenariusza.
Scenariusz jest wierny komiksowi”. Jest dobrze.
Presja jest duża, ale kiedy kochasz to, co robisz,
kochasz własność intelektualną i materiał źródłowy,
to ucisza wszelkie wątpliwości.
Sytuacja jest kiepska,
ale jakoś tak jest, że karty zwykle sprzyjają X-Menom.
W latach 90., kiedy do serialu ściągnięto scenarzystów,
nic nie wiedzieli o X-Menach.
A ja wiedziałem wszystko.
Więc to była świetna równowaga,
bo oni potrafili pisać świetne scenariusze,
a ja wiedziałem, kto kogo lubi, kto kogo nie lubi,
kto kogo nienawidzi, kto jest czyim bratem, siostrą.
Wszystko im mogłem wyłożyć.
Dostali podręcznik Marvela.
Razem
udało nam się stworzyć świetne historie,
które miały w sobie to, co zachwyci fanów.
Zwykli ludzie też mogli włączyć się w tę mitologię
i cieszyć serialem.
Jak powiedział Archimedes, gdy odkrył zasadę przemieszczenia się,
„Eureka”.
Pracowaliśmy nad innymi serialami,
które skupiały się na fabule i akcji.
A my każdy odcinek
zaczynaliśmy od ustalenia, do kogo on będzie należał
i jak najlepiej możemy przedstawić tę postać.
Jak opowiedzieć najbardziej przejmującą historię o Sztorm czy Rudej.
Zaczęliśmy myśleć o nich jak o dorosłych ludziach,
a potem jak o ludziach, którzy mieli supermoce.
Już jako nastolatka byłam oddana X-Menom.
Nigdy nie pozwoliłam sobie na życie poza pracą.
Jeśli spojrzeć na każdego X-Mena
z głównej drużyny X-Men,
każdy z nich był najlepszy w tej szalonej, niesamowitej supermocy,
którą miał.
Ale jednocześnie była ona dla niego źródłem głębokiego smutku.
Ruda ma niezwykłe moce,
ale gdyby zamieniła się z Wolverine'em, byłaby szczęśliwsza,
bo mogłaby dotykać ludzi.
Nie wystawiałaby pazurów, chyba że by chciała.
Historia Rudej byłaby inna.
Gdyby Wolverine nie mógł dotykać ludzi, po prostu mieszkałby w lesie.
Nie ma jak w domu.
Cyklopowi nie można spojrzeć w oczy.
To prawy gość, który chce postępować właściwie
i ma tarczę, która go oddziela od świata.
U każdego z nich to, co nam wydaje się super,
jest źródłem największego smutku.
Nazywa się ich odmieńcami,
czasem nawet potworami,
jednak na całej planecie są znani po prostu jako mutanci.
O tym, jak wielki sukces odniósł serial dowiedzieliśmy się
jakieś dwa, trzy lata temu,
gdy poproszono nas o udział w kilku comic-conach.
Byłem na lotnisku, leciałem na jeden z comic-conów.
Żeby lecieć do Stanów, trzeba przejść odprawę celną w Kanadzie.
Amerykański strażnik zapytał: „Cel podróży?”.
Podałem mu miasto.
A on na to: „Co pana tam sprowadza?”.
Ja na to: „Jadę na comic-con”.
„Na comic-con?”.
Mówię: „Tak, jestem gościem. Jestem jednym z X-Menów”.
A on zaczyna śpiewać motyw przewodni.
Powiedziałem mu, że zagrałem Bestię.
Był bardzo podekscytowany.
Niebieski też się rumieni.
To był swego rodzaju zlot absolwentów.
Wspaniale było się spotkać po 25 latach.
Genialne spotkanie, dla nas wszystkich.
Pojechaliśmy razem do Walii.
Super sprawa.
Najfajniej jest widzieć szczęście na twarzach fanów.
Kiedy dotarliśmy do LA... Rany.
Wtedy się dowiedzieliśmy,
jak bardzo zmieniło to życie wielu ludzi.
Poszedłem do pokoju dla aktorów w Los Angeles,
nie wiedząc, jaka jest publiczność.
Potem wezwali nas na scenę, zapowiedzieli nas.
Ja dosłownie z pokoju za kulisami wszedłem na scenę
i zobaczyłem, moim zdaniem,
kilka tysięcy osób
stłoczonych na stojąco.
To było przytłaczające.
Ludzie podchodzili i mówili, że odmieniłem ich dzieciństwo,
że te sobotnie poranki to był najfajniejszy czas.
Opowiadali, jak postać Rudej,
Gambita czy Wolverine'a
pomagała im w pewnych
trudnych sytuacjach w dzieciństwie,
kiedy były niskie albo prześladowane.
Że gdy zobaczyły Wolverine'a, jak nie daje sobie w kaszę dmuchać,
uznawały,
że mogą na tym oprzeć też własną pewność siebie.
Przed nikim się nie ukrywam, młody.
Toczę teraz własną bitwę.
Ludzie mówili: „Odmieniłeś moje dzieciństwo.
Nie wiem, jak ci dziękować”.
Cudowne słowa.
Myśleliśmy, że tworzymy rozrywkę.
Mimo że była bardzo aktualna i ważna dla owych czasów,
nie sądziliśmy, że wpływamy na ludzi
w tak emocjonalny sposób.
Jesteśmy Kanadyjczykami, przeważnie skromnymi ludźmi,
i zszokował nas, oszołomił fakt,
że nasza praca mogła mieć taki wpływ na tak wiele osób.
Wciąż jesteśmy oszołomieni.
Kochamy spotkania z fanami, wiele dla nas znaczą.
Zawsze będę dziękował fanom za ich wsparcie dla serialu
i dla tego fana, któremu udało się
pokazać wszystkim, że można stworzyć coś bardziej wyrafinowanego
niż to, co powstało w latach 90.
Nie krytykuj młodych ludzi, uwierz w nich,
bo początkowo zobaczą eksplozje, wiązki laserowe
i tego typu rzeczy.
Ale gdy będą oglądać powtórki, wychwycą dojrzałe podteksty,
które chcieliśmy przekazać. I tak właśnie było.
Dlaczego nas nienawidzisz?
Co ci zrobiliśmy?
Urodziliście się.
Zabrać ją.
Nie byłbyś taki odważny, gdybym nie była związana.
Dla mnie oryginalny serial to byli ostateczni X-Meni.
W pewnym stopniu chciałabym, żeby dla innych dzieci,
dorosłych i nastolatków
to była przestrzeń, gdzie widzą siebie i swoich X-Menów.
Każde pokolenie ma własną wersję superbohatera.
Wiele dzieciaków nie zna X-Menów takich, jakich znałem ja.
Kiedy zobaczą ich w nowej formie,
liczę, że będą zachwycone jak kiedyś ja.
Nie musicie dłużej żyć w ciemności.
Nie jesteście już wyrzutkami.
Jest pewna tendencja, jeśli chodzi o programy dla dzieci,
żeby przedstawić idealistyczną wersję życia dziecka,
odseparowaną od ciosów tego świata.
Rzeczywistość jest inna.
Była inna w latach 90., kiedy ja oglądałem serial,
i jest inna dzisiaj,
w dobie Internetu i mediów społecznościowych.
Dzieci widzą świat wokół nich.
Widzą rasizm.
Widzą katastrofy ekologiczne.
Widzą niepokoje społeczne.
Myślę, że nasz serial może być
ujściem dla tych emocji,
żeby widzowie poczuli, że nie są sami
ze swoimi lękami,
że są one udziałem nas wszystkich
i że, tak jak X-Meni, razem możemy je przetrwać.
Najmocniejszą stroną opowieści o superbohaterach,
czy to sci-fi, czy horrorów,
jest to, że pozwalają nam spojrzeć na historie o ludziach,
na ich trudne fragmenty, i nie sprawiają, że ludzie czują się celem,
bo nie opowiadają o żadnej konkretnej grupie.
Mówią o superbohaterach, kosmitach,
siłach nadprzyrodzonych.
Dlatego możemy poruszyć wiele tematów
w taki sposób, że nikt nie odbierze tego
jako wrogie nastawienie czy krytykę.
Można to zrobić tak, że ludzie po obejrzeniu powiedzą:
„Przechodzą przez to, z czym ja się zmagam”.
Albo przeciwnie:
„Ja się tak zachowuję,
a nie powinno się tak traktować innych”.
Faktycznie, sytuacja jest fatalna, ale jeśli zadziałamy w idealnej harmonii,
nasz świat być może nie podzieli losu dinozaurów.
Te historie to piękna wspólna przestrzeń dla dzieci i dorosłych,
aby poradzić sobie z problemami w życiu.
Historie są fantastyczne, ale ich motywy ludzkie.
Czym są demony, jeśli nie odbiciem naszych lęków i wstydu?
Potrzebujemy bohaterów bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.
Myślę, że to czas, kiedy musimy się zagłębić
i znaleźć swojego wewnętrznego, osobistego bohatera,
oraz potrzebę, żeby czynić dobro
dla siebie nawzajem, dla planety.
To sprawa uniwersalna.
Uniwersalne przesłanie.
Było ono aktualne na przestrzeni dziejów,
bo zawsze były problemy z państwami,
narodami, rasami, płciami,
ludźmi próbującymi stworzyć dualizm,
podczas gdy tak naprawdę musimy współpracować.
Moja przeszłość to pasmo pomyłek.
Podobnie jak moja. Pamiętasz?
Ale X-Meni i tak mnie przygarnęli.
Różnica jest taka, że ja się nie domagałam ich zaufania.
Zapracowałam na nie.
To serial o tolerancji.
O tym, jak możesz nawiązać dialog z inną osobą,
wysłuchać jej,
niekoniecznie po to, żeby się z nią zgodzić,
ale żeby zrozumieć, jakim jest człowiekiem,
być w stanie rozmawiać z nią tak, jak tego potrzebuje,
żeby i ona wysłuchała twojego zdania.
Charles Xavier powierzył mi swoje marzenie.
Nikt nie wymaga, byście kochali moją rasę, jak swoją własną.
Wystarczy, żebyście zrozumieli, że to jest nasz wspólny świat,
że mamy wspólną przyszłość,
a mój gatunek, tak jak wasz, ma prawo żyć na tej planecie.
Podoba mi się, że X-Meni reprezentują tolerancję,
jej brak, uprzedzenia, odnalezioną rodzinę,
plemię, samoakceptację w swojej własności intelektualnej.
My również nie unikamy tych tematów,
podejmowaliśmy je od początku, i wierzę,
że właśnie to ludzie wyniosą z serialu.
Wycofać się.
Nie możemy się poddać.
Nie, Ruda.
Zrobimy to, do czego od lat przekonujemy ludzkość.
Przestaniemy walczyć z przyszłością.
Przyjmiemy ją.
A potem jest...
Coś w tym stylu.
Napisy: Karolina Kremplewska