- To co, kręcimy ten film? - Do dzieła.
Poniedziałek rano, jazda.
Kocham obie części Deadpoola.
REŻYSER
Zawsze byłem fanem filmów Marvela.
Natychmiast rzuciłem się na okazję, by rozwinąć się jako filmowiec
w świecie MCU, z tą postacią i tą serią,
którą tak bardzo kocham.
ŁAŃCUCH NA SUTY PETERA
Dzięki temu filmowi dowiedziałem się o wielu rzeczach
i poznałem mnóstwo sprośności, o których nie miałem pojęcia.
Dzięki, Deadpool.
Chyba było mi to pisane,
bo ponad dziesięć lat temu, na planie Gigantów ze stali,
Hugh Jackman spytał mnie:
„Znasz Ryana Reynoldsa?”.
Odparłem: „Nie, chyba jest z Kanady, jak ja”.
A on na to: „Jak raz zaczniecie współpracę,
to jej nie przerwiecie”.
Cieszę się, że to zostanie uwiecznione.
Jak po wybiegu.
Hugh Jackman mógłby dorabiać jako wróżbita,
bo od chwili, gdy zacząłem pracować z Ryanem na planie Free Guya,
powstała między nami braterska więź i wspólne poczucie,
że chcemy kręcić razem filmy, które będą dostarczały rozrywki.
Łączy nas przekonanie, że rozrywka jest ich głównym celem,
ale chcemy też, żeby poruszały różne tematy,
żeby były na swój sposób ciepłe.
Chcemy, żeby ludzie wychodzili z kina z lepszym samopoczuciem,
z większą nadzieją.
Shawn i ja jesteśmy jak glony w odmętach.
Zawsze poruszamy się razem.
To moja kreatywna bratnia dusza.
Żałuję tylko, że nie poznałem go wcześniej.
Wiem, że on czuje to samo.
Mamy podobny rytm i podejście do pracy.
Mamy też to szczęście, że możemy się w pewnym sensie wymieniać.
Taki film to olbrzymie przedsięwzięcie.
Ryan i ja przenieśliśmy naszą niesamowitą chemię
na plan kolejnego wspólnego filmu.
Kiedy kręciliśmy Projekt Adam,
Ryan powiedział: „Nie chcę robić trzeciego Deadpoola,
jeśli nie będziesz reżyserem. Co ty na to?”.
Odparłem: „Jasne”.
On na to: „Wiem, muszę cię przekonać”.
A ja: „Wcale nie, już się zgodziłem”.
Pierwszy dzień.
ZA KULISAMI DEADPOOL & WOLVERINE
Myślę, że rzesze fanów cierpliwie na to czekały…
PRODUCENT
…jeszcze zanim Deadpool wrócił na łono Marvel Studios.
Kiedy to się stało, spędziliśmy dużo czasu z Ryanem,
żeby opracować najlepszy pomysł.
Ryan Reynolds to fontanna pomysłów.
To jego osobista zasługa, że Deadpool zawitał na dużym ekranie.
Wierzył w ten projekt, gdy mało kto go popierał,
w zupełnie innej epoce filmów Marvela.
Stworzył coś niepowtarzalnego.
Zupełnie inny ton. Wiedziałem, że to będzie inne.
Nie widziałem czegoś takiego.
Jest doskonały jako Deadpool.
To coś ekstra.
Po dwóch pierwszych częściach oczekiwania są ogromne,
a my chcemy ciągle podnosić sobie poprzeczkę.
To było widać już na wczesnym etapie prac.
Ryan miał z dwadzieścia pomysłów, co tylko przyszło mu do głowy.
No dobra.
Wypstrykałem się z asów.
Była wersja na festiwal Sundance.
Mówię poważnie, film Marvela za cztery miliony dolarów…
KOLACJA Z DEADPOOLEM
…zero akcji, za to Deadpool w kostiumie.
Sugerowałem wersje średniobudżetowe, wielkie, małe, przeróżne.
Cały przekrój.
Nie winiłem ich, tylko siebie.
Jak to Kanadyjczyk.
Kalasz imię mojego kraju swoją niewyparzoną mordą.
Ostatnio przeglądałam swoje notatki.
Mieliśmy szalone pomysły.
Na przykład remake drugiego Thora, klatka po klatce,
aż do połowy, gdzie pojawia się Deadpool, a potem coś zupełnie innego.
Albo przegląd usuniętych scen Deadpoola.
Chcieliśmy pokazać, że cały czas był w MCU.
Tylko wszystkie jego sceny wycięto przy montażu.
Chcieliśmy wymyślić powód dla powstania tego filmu.
Hugh Jackman jako Wolverine dał początek filmom o superbohaterach.
WSPÓŁSCENARZYSTA
Cały ten przemysł powstał dzięki jego roli w X-Menach,
bo ta właśnie rola pokazała wszystkim,
że jeśli podejdzie się do tych postaci na poważnie i z szacunkiem do tego,
jak są ukazane w uwielbianych komiksach, to naprawdę może zadziałać.
Znam cię?
Nie, ale ja znam ciebie.
Wszyscy mnie znają.
Jestem Wolverine.
Nie do końca rozumiałem, co to znaczy dla widzów.
Nie byłem fanem komiksów jako dziecko czy nastolatek.
Nie znałem X-Menów.
Ale to miało też swoje dobre strony.
Mogłem spojrzeć na postać Logana jak na każdą inną rolę.
Dobra, wysuwa pazury, może się regenerować
i ma cudaczną fryzurę.
Ale to postać, w którą mam się wcielić.
Noszę ten strój.
To przede wszystkim znaczy, że…
jestem X-Manem.
Wolverine to ten sam archetyp, co Clint Eastwood.
Oszczędny w słowach, mówi tylko wtedy, kiedy musi,
jego główną formą wyrazu jest przemoc.
Teraz się uspokoisz?
Hugh jest wszechstronny niczym szwajcarski scyzoryk,
więc potrafi zmienić ton w mgnieniu oka.
Tylko ten strój wciąż przypomina mi, kim byli.
I co zrobiłem.
Na początku historii Deadpoola
uznaliśmy, że byłoby super spiknąć go z Wolverine'em.
Ale przez kilka filmów to się nie stało,
potem ukatrupili Logana, więc siłą rzeczy straciliśmy nadzieję.
Nie braliśmy już tego na serio pod uwagę.
Kiedy skończyliśmy Logana,
byłem naprawdę dumny z tego, co stworzyliśmy.
I powiedziałem to, co leżało mi na sercu.
Chciałem tylko
wyrazić wszystko, co czułem przez 20 lat wcielania się w tę postać.
Chciałem oddać tę historię fanom i sobie samemu.
A nagle 14 sierpnia 2022
jechałem na plażę
i z jakiegoś powodu w głowie pojawiło mi się pytanie:
„Co chcesz robić, Hugh?”. Tak wtedy pomyślałem.
Nie z pracą, tylko w życiu.
I jak grom z jasnego nieba: „Chcę zrobić Wolverine'a & Deadpoola”.
Wybacz, Ryan. Tak ja widzę ten tytuł.
Dajmy ludziom to, za co płacą.
Musiałem koniecznie zadzwonić do Ryana.
Wiedziałem, że on i Shawn nad czymś pracują.
Nie miałem pojęcia, kiedy są zdjęcia.
Po drugiej stronie telefonu była cisza.
Powiedziałem: „Chcę zrobić ten film.
Czuję to”.
To było przeznaczenie.
Jakby gwiazdy mi sprzyjały,
bo powiedziałem: „Zaraz rzucę mój ostatni tekst,
tej postaci i w tym filmie”.
I powiedziałem o wspólnym filmie, improwizowałem.
Nie byłem przygotowany.
Mówiłem mniej więcej o tym, co powstało.
Deadpool i Wolverine. Pomyśl.
Rozrywka.
Chaos.
Tantiemy.
Zawsze mówiłem Hugh,
że miał jedno z najlepszych zakończeń bohaterów fikcyjnych.
Powiedziałem, że w Loganie osiągnął to,
do czego dążyliśmy z Robertem Downeyem Jr. w Końcu gry,
czyli dać tej legendarnej fikcyjnej postaci niezwykły koniec.
Logan?
Ten z widelcami zamiast rąk?
Ten Wolverine?
Zdecydowanie rzucałem im kłody pod nogi,
ale powiedziałem: „Zgoda”.
Znam Ryana i Shawna.
Darzą to uniwersum i fanów olbrzymim szacunkiem.
Nigdy nie widziałem, żeby ludzie tak ciężko pracowali,
aby ochronić integralność Wolverine'a.
Mam ogromny szacunek dla filmu Logan.
To jeden z niewielu razy, gdy wyszedłem z kina,
skołowałem numer do reżysera i wybłagałem, żeby zjadł ze mną lunch.
Specjalnie po to, by spytać Jamesa Mangolda
o finalne ujęcie, które uważam
za jedno z trzech najlepszych końcowych ujęć w historii kina.
Ujęcie, gdy Laura kładzie krzyż na boku
i robi z niego literę X, było doskonałe.
Nawet teraz mam gęsią skórkę, gdy o tym myślę.
No ale kręcimy Deadpoola.
Deadpool jest wywrotowcem z wielkim tupetem.
A gdyby tak zrobić pierwszą scenę Deadpool-Wolverine
z ostatniej sceny Logana.
Zaczęliśmy się zastanawiać:
„No dobra. To co robimy z tym grobem?”.
To był jeden z tych momentów,
który musiał idealnie wybrzmieć.
Jak nawet z tych głupot zrobić coś naprawdę świetnego?
„Cześć, bratku.
Nic mnie tak nie ożywia,
jak wielki wór kasy od Marvela”.
Mnie też, Hugh.
Witamy przy grobie Logana.
Jesteśmy w miejscu zwanym Black Park w Wielkiej Brytanii.
Jest czerwiec 2023.
Dziś zaczynamy nasz prolog.
Jesteśmy na Zoomie, Ryan i ja w moim biurze w Nowym Jorku.
W LA są Wernick i Reese,
scenarzyści, którzy pracowali przy pierwszych Deadpoolach.
Ryan mówi: „Nie cierpię sam siebie za ten pomysł”.
Przydałaby mi się twoja pomoc.
„Użyję tego ciała jako broni”.
Tak.
A gdy już mieliśmy pomysł na historię,
przyszła pora na pytanie: „Jak to będzie wyglądało?
Jakie będą ruchy?”.
Jednym z pierwszych zatrudnionych był Alex,
dubler Deadpoola,
najważniejszy dubler z pierwszego Deadpoola.
To choreograficzny geniusz.
Potrafi wykonywać wyjątkowo
wdzięczne i pomysłowe wyczyny.
Uznaliśmy, że to również szansa
dla tego superzdolnego gościa.
A kuku!
Gotowy i już.
Opiszesz proces?
- Krok pierwszy to wizualizacja. - Tak.
WIZUALIZACJA
Ekipa kaskaderska testuje różne pomysły
- i nagrywa je na iPhonie. - Zgadza się.
W ten sposób opracowujemy sekwencje walk i akcji.
Jaki był pierwszy krok?
Na początku poszliśmy do sklepu, kupiliśmy szkielet,
a raczej sporo szkieletów,
rozebraliśmy je na części i myśleliśmy,
jak każdą z nich można zabić.
Najpierw próbowałem z całym szkieletem.
Sprawdzałem, jak się łamie.
Potem sprawdzałem jak można
zabić każdą z kości.
Razem z kolegą
odgrywaliśmy różne ruchy.
To były początki.
Jestem pewny, że teraz montażysta tego, co oglądasz,
przejdzie do wczesnych wizualizacji Alexa,
w których ma na sobie tandetny czerwony kostium Deadpoola.
Wtedy zaczęliśmy mieć wyobrażenie
o pomysłowej, brutalnej, krwawej, ale też zabawnej akcji.
Cięcie.
Modus operandi od początku był taki, że chcemy to nagrać kamerą,
nie stworzyć w postprodukcji.
Chcemy to mieć w obiektywie.
Jeśli da się to zrobić naprawdę, to zróbmy.
Zespół od efektów specjalnych ośnieżył cały las,
i zaczęliśmy kręcić.
To legendarne ujęcie.
Nad jednym ujęciem pracowaliśmy kilka tygodni.
Chodziło o szybkie, pełne okrążenie kamery.
Alex był w środku
i walczył z 14 agentami AOC,
a kamera okrążała ich z dużą prędkością.
Wykopali dziurę, wkopali kamerę w ziemię,
zakryli ją i pracowaliśmy nad tym szybkim okrążeniem.
Chodziło o to, żeby nakręcić to w jednym ujęciu.
Kamera jechała, a wszystkie walki i ruchy
musiały się odbyć w konkretnym momencie.
To było bardzo skomplikowane ujęcie.
Mieliśmy 25 kaskaderów przez dwa tygodnie
i każdego z nich zabiliśmy co najmniej dwa, trzy razy.
To była rzeź.
Nie musi być brutalniej.
Może wykopać głowę?
Ryan nagrał świetną scenę, w której wziął czaszkę,
podrzucił ją i wykopał.
Potem było piękne, szerokie ujęcie lasu,
w którym widać było mnóstwo ciał.
Zupełnie jak początek Szeregowca Ryana na plaży Omaha.
Obłęd.
Jebane mistrzostwo świata!
Będzie tego. Robota czeka.
Ryan uprzedził mnie,
że w tej produkcji,
zwłaszcza że jest to trzecia część Deadpoola,
a poprzednie były fantastyczne,
poprzeczka zawieszona jest wyżej niż w jakimkolwiek innym filmie.
Powiedział: „Uprzedzam, to nie jest jak przy zwykłym filmie.
Nawet nie jak przy wybitnym filmie”.
W Deadpoolu musisz zrobić wspaniałe ujęcie.
Zazwyczaj zabierasz się po nim za kolejne,
ale nie tutaj.
Tutaj ciśniesz, żeby było zabawniej, lepiej.
Jeśli jest tylko zabawnie…
Nie o to chodzi. Ma być superzabawnie.
Pod tym względem byliśmy nieugięci.
Nie odpuszczaliśmy, nawet w kwestii dźwięku.
Gdybaliśmy: „A może zmienić…
Wstrzymajmy się i zastanówmy”.
Dzięki temu film jest, jaki jest, moim zdaniem wspaniały.
Jedyne, co bym dodał, to kiedy mówię…
„Regeneracja?”, mógłbym…
To dziwne, ale dałbym temu zawisnąć w powietrzu.
Najbardziej kłopotliwa pauza w dziejach.
Raz, dwa…
Nieustanne poprawki.
Uprzedził mnie, że tak będzie, i było każdego dnia.
Każda chwila w montażowni,
każda chwila, gdy dostawałem muzykę od Roba Simonsena
i sugerowałem, żeby zmienić róg na puzon.
To były mikropoprawki, zmiana w żarcie,
jedno słowo, które sprawia, że nie jest śmiesznie, a szokująco śmiesznie.
Może się do mnie odwróci.
Nieważne kiedy. Mocny kontakt wzrokowy…
Chcesz powtórzyć?
- Chcę i nie chcę. - Super.
Wiem, że chcesz.
Jeśli nie jesteś odpowiedzialny,
może nie zasługujesz na tego jednorożca?
Podjąłem rękawicę i nosiłem ją z przyjemnością,
bo chyba to się robi z rękawicą.
Wyszło lepiej, niż sobie wymarzyliśmy!
Siła spokoju.
Są pewne oczekiwania wobec filmu o Deadpoolu.
Jedne dotyczą tonu filmu, kolejne humoru.
Pegging to dla mnie nie nowość. Dla Disneya - owszem.
Okazjonalne użycie głosu lektora,
rozbicie czwartej ściany, prosto do kamery.
Wal się, Fox.
Jadę do Disneylandu.
- Świetne. - Czadowe rozbicie.
Podobało mi się, jak walnąłeś z byka.
Teraz, nie na końcu.
Czyli tak…
Zdarzało się, że Ryan mówił:
„Nie wiem, czy trzeba to powtarzać”.
Ja na to: „Nie. Muszę z tobą pogadać, nie jako kumpel,
ale jako przeciętny fan filmów o Deadpoolu.
„Pokaż mi to, co kocham”.
Paskuda z ciebie.
Cudownie.
„Zrób to inaczej,
ale nie rzucaj mnie na całkowicie nieznane wody”.
Staram się uzyskać równowagę między tym, co oczekiwane i kochane,
a tym, co nowe.
Spełnię pańskie marzenie.
Wiem, co tu się święci.
Uniwersum Marvela się zmienia.
Patrzymy na Deadpoola. Atmosfera się zagęszcza.
Trzy. Dwa. Jeden. Ciach.
Praca z Shawnem i Ryanem?
Miło jest przyglądać się pracy ludzi,
których od dawna się podziwiało.
Są tacy lotni,
humor przychodzi im bez wysiłku, błyskawicznie.
Ryan tak dobrze zna Deadpoola, że gdy podrzucisz jakąś myśl,
czasem zaczyna od razu mówić jak Deadpool.
Katany z adamantium.
Nie trzeba było.
Bum. Bum.
Ląduję tutaj. Proszę.
Ulżyj sobie.
Zrób to, po całości.
Masz wrażenie, że Deadpool wszystkim steruje.
I powiem tylko: „Czemu Thor płakał?”.
A ty mnie zignorujesz i pójdziesz dalej.
Niesamowita atmosfera.
Wszystko jest drobiazgowo zaplanowane,
a kiedy masz tę bezpieczną przestrzeń do pracy,
masz też przestrzeń do zabawy, do sypania żartami jak z rękawa,
co Ryan i Shawn robią znakomicie.
Jedyne, co może być dziecinne i głupie,
i nie chcę tego użyć, to: „O Boże, Boże, o mój Boże”…
- O mój Boże! On to powie. - Kurwa.
- Powie to! - Co?
Avengersi, do boju!
- Odpalać! - Co?
To piąty rok mojej współpracy z Ryanem,
więc nieraz w środku sceny mówiłem coś typu: „Hej, Ry, może…”.
A on: „Tak, no dzięki… Tak”.
Wiedział, co zamierzam powiedzieć.
Ryan, pokaż mi ten gest, ten ruch…
Tak, dziękuję.
Odchodzą na chwilę, coś szepczą,
a potem wracają, a ja pękam ze śmiechu.
Bardzo trudno jest nie śmiać się na planie,
bo za każdym razem jest inaczej.
Kanadyjczycy powinni być mili!
Jeszcze jeden taki wybuch i zawracam!
Ale z ciebie fiut!
To „nasieniowody”? Mylące słowo.
Cięcie.
Zabawnie brać w tym udział, ale też trochę strasznie.
Twój czasozrywacz pomoże mi zniszczyć ten wszechświat.
A potem kolejny i kolejny,
i będę się raczyć Świętą Chronologią,
jak kreskówkowy szczeniak spaghetti.
Zabawne, bo ona nie wie, jak się je spaghetti.
Dlatego robi…
Albo…
Rzecz w tym, żeby wiedzieć, co i kiedy.
Kiedy powiedzieć: „Dobra, może zrezygnujmy tu z tego żartu”.
Albo: „Tu musi być większy nacisk”.
„Popracujmy nad relacją tych dwóch osób”.
Logan,
w nicości możesz być sobą.
Chcę tylko być wolny.
Obaj z Ryanem dużo myślimy
o tym, jak mimo śmiechu, wzruszyć.
Wiem, że wszystko obracam w żart, ale zależy mi.
Chcę zaistnieć. Udowodnić coś narzeczonej.
Muszę zaistnieć.
Wade nigdy nie był typem ratującym świat.
Sam mówi, że miesza ludziom w życiu dla pieniędzy.
Czasem, wbrew sobie, postępuje dobrze.
My jednak chcieliśmy dużej stawki dla Deadpoola & Wolverine'a,
ratowania świata.
Jednak świat Wade'a to dziewięć osób.
To były trudne lata.
Dawno was nie widziałem.
Sporo się wydarzyło…
Mam szczęście.
A to
dzięki każdej i każdemu z was.
Przepełnia mnie
duma i wdzięczność,
że jestem tutaj
ze wszystkimi, których kocham.
Wiedzieliśmy, że film musi mówić o czymś wielkim.
Chcesz rozpirzyć mój świat?
Można to tak ująć.
Jeśli jesteś Wade'em Wilsonem,
nie myślisz: „Postąpię szlachetnie i ocalę wszechświat”.
Myślisz: „Zrobię to, co muszę,
i ocalę przyjaciół, bo oni są moim światem”.
Deadpool pojmuje, że musi jakoś to naprawić.
Sądzi, że może zastąpić Istotę Prymarną innym Wolverine'em.
Zgoda.
Mądry wybór. Święta Chronologia gratuluje.
Mówiłem, że znajdę Wolverine'a
i złamię ci nos.
Logan.
W scenariuszu mamy kilka wariantów Wolverine'a.
Boże. Legendy nie kłamią.
Kiedy to połączyliśmy, aż wołało o montaż.
Nie mieliśmy jednak dość elementów.
Dopiero gdy pokazaliśmy Shawnowi, co nam chodzi po głowie,
nagle usłyszeliśmy:
„Zróbmy brązowy kostium Johna Byrne'a.
Zróbmy Wolverine'a na krzyżu.
Zróbmy Cavillrine'a”.
Starego Logana.
Sięgnęliśmy głęboko do komiksów,
żeby wykopać warianty Logana z różnych czasów.
I słuchaliśmy, byliśmy uważni.
Mieliśmy stałe wsparcie studia.
John Byrne, klasyczna, legendarna postać z komiksu
ma brązowy kostium, szpony
i odbija się w nich Hulk.
„Możemy dodać Hulka?”
Marvel: „Jasne”.
Wersje, pomysły, przemyślenia
i pomoc przychodziły zewsząd.
Nieważne, czyj to pomysł.
Wykorzystajmy go najlepiej, jak się da.
No, tak, mały król komedii!
Pięknie, ale niestety spasuję.
Shawn i Ryan doskonale wiedzieli,
że fanom tak naprawdę zależało
na odtwarzaniu sytuacji, które uważają za kultowe.
Dlatego miało to wyglądać, jak okładka, którą znają.
Z szacunkiem podeszliśmy do materiałów źródłowych.
Jednocześnie kontrastujemy
to z Hueyem Lewisem i jego The Power of Love.
Z Powrotu do przyszłości.
Musieli sporo przejść…
- Niesamowite. - …żeby to załatwić.
Shawn zadzwonił do Spielberga i Zemeckisa.
I udało się.
Piękne połączenie popkultury.
Ten wygląda obiecująco.
Musisz teraz pójść ze mną.
Nie kręci mnie to.
Modelami dla Deadpoola & Wolverine'a były genialne obrazy o podróży:
Zdążyć przed północą, Samoloty, pociągi i samochody.
W pewnym sensie też Rain Man.
Mowa o wyprawie dwóch osób,
które w normalnej sytuacji nie spędziłyby ze sobą ani chwili,
a muszą spędzić wiele dni.
Możesz włożyć maskę?
Trudno w niej jeść.
Trudno jeść, gdy jej nie masz.
Zawsze wiedziałem, że odgrywanie tej dynamiki będzie bardzo zabawne.
Mówią o mnie „Pyskaty Najemnik”,
a nie „Najemnik, który doradza mądrze i terminowo”.
Jeszcze słowo.
Wiem, że fani będą zachwyceni.
Nasieniowody.
To wspaniała siła przeciwstawna dla Deadpoola.
O czym myślisz?
Chcieliśmy idealnie uczciwego człowieka.
Nie powiedziałbym jednak, że Wolverine jest uczciwy.
Raczej, że jest…
Jest szaleńcem.
- Chryste. - Cięcie.
Film ma wrodzony potencjał na coś emocjonalnego.
Jak rozwijają się relacje, łącznie z tymi, które rozpoczęły się od nienawiści?
W moim świecie
szanują cię.
Nie w moim.
- Mnie w moim też nie. - Co ty powiesz.
Stresujące dla mnie, jako jednego ze scenarzystów,
było znalezienie dojścia do Wolverine'a,
które pozwoli widzom nawiązać więź z postacią
znaną im od dwóch dekad,
ale także w jakiś sposób
zmieni tę postać.
Podczas pisania pierwszego scenariusza, Hugh wysłał nam 10-minutową głosówkę.
Nikomu nie polecam wysyłania 10-minutowych głosówek.
Ale pomysł, że będzie najgorszym Wolverine'em
wyszedł z jego głosówki.
To był genialny punkt zaczepienia,
bo nie dość, że mamy najgorszego Wolverine'a,
to jeszcze wreszcie, po 24 latach, nosi żółty kostium,
kręci się po planie jak Admirał Banan.
Czemu w końcu zacząłeś nosić ten strój?
Ja mam czerwony, bo nie widać krwi.
Ale żółty też może być.
Kiedy włożyłem żółto-niebieski kostium, od razu widziałem, że to się sprawdzi.
Wszelkie obawy były bezpodstawne.
Czy było w tym stroju coś,
co w prawdziwym świecie, w odróżnieniu od komiksowego,
sprawiłoby, że wyglądał zbyt rysunkowo,
krzykliwie, przesadnie? Nie.
Pamiętam pierwszy dzień, gdy Hugh i ja byliśmy w kostiumach.
Szliśmy czymś w rodzaju wybiegu w AOC,
i pan zwany Billy Logan,
który co dzień pomaga mi wkładać strój,
będący inżynieryjnym popisem,
zobaczył Deadpoola i Wolverine'a idących razem i uznał,
że to najlepszy dzień w jego życiu.
Mówię mu:
„Billy, przecież masz syna”.
A on na to: „Tak. Ma na imię Logan”.
Od 24 lat tego nie robiłem.
Nie wierzę.
Fani prosili o to od 24 lat.
Jebać to. Przepraszam.
O tak.
Czułem się niesamowicie,
pewniej, bardziej związany z postacią niż przez całe 24 lata.
Kostium odegrał tu dużą rolę.
Nie jestem bohaterem.
A ten strój?
Podoba ci się?
Zadziwiło mnie, że choć nigdy go nie przymierzyliśmy,
gdy go zobaczyłem, zwłaszcza z maską…
Kurczę.
Wkładasz to z okazji świąt?
Świąt zabijania.
Bardziej niż kiedykolwiek wcześniej czuję, że Hugh Jackman zniknął.
Został tylko Wolverine.
Posłuchaj, to Szablozęby, tak?
20 lat w branży.
Nie pokonasz go.
Nie tykaj jego głowy.
Odradzam siłowanie.
Powodzenia i z Bogiem.
Strój jest dopasowany, ogranicza cię.
Z drugiej strony jest dobry do akcji,
ciasno cię otula.
Ale trudno się w nim ruszać, trudno zgiąć łokieć,
podnieść rękę powyżej ramienia.
Niemożliwe. Nie, nie było w tym gracji.
Druga ręka jest gorsza?
Było blisko.
Ale zrobiliśmy w nim sporo świetnych akcji,
jedna z nich była moją najdłuższą.
Jesteśmy w Burnham Beeches,
w Wielkiej Brytanii i kręcimy
scenę zwaną przez nas „walką w vanie”.
Pomysł powstał dość wcześnie,
przy pierwszym szkicu scenariusza.
Uznaliśmy, że widzowie oczekują pierwszej walki
między Wolverine'em i Deadpoolem,
ale my ich nią zaskoczymy.
WIZUALIZACJA
Walka odbędzie się w starej hondzie odyssey.
Teraz będę się z tobą bić.
Serio?
Shaw rozumie, że musisz wyprzedzać publiczność.
Pomysły muszą się rozwijać.
Muszą się zmieniać, ewoluować.
To jest wyjątkowe w Shawnie i Ryanie.
Nie są przywiązani do jednej koncepcji.
Jeśli jest sposób, by opowiedzieć lepszą historię,
zawsze są na to otwarci.
Nie wiem, jak jeden reżyser, producent, scenarzysta czy ktokolwiek
robi cokolwiek w pojedynkę, bo pomoc jest potrzebna stale.
Przegięciem będzie, jeśli wpadnę w ten wóz?
Staranujesz go?
Staranuję albo natrę na niego.
Jakaś część Wolverine'a kocha bójki.
Ta sama część ożywia się wtedy, gdy on walczy.
Tak.
Nie przeszkadza jej walnięcie z byka.
Może właśnie o to chodzi.
Właśnie wtedy mamy ten rytm,
jakby ktoś mówił: „Przemoc to nasz język miłości”.
Bum!
WIZUALIZACJA
Dowiedziałem się o tej scenie od Shawna, pokazał mi ją,
byliśmy w samolocie.
Nagrał mnie.
Nagrał, jak pierwszy raz ją oglądam.
Dosłownie płakałem.
To było genialne.
Podoba mi się, do czego wiedzie ta scena:
podróży z najbardziej wkurzająca osobą, jaką znasz.
Wreszcie pękam.
Dopiero zaczynamy.
Kategoria dla widzów dorosłych
pozwala nam stworzyć film MCU,
który jest śmiały
i komicznie przewrotowy.
Jeśli chodzi o akcję, w zwykłym filmie Marvela
trzeba ustalić,
ile razy można walnąć z byka,
ile krwi można pokazać.
Ale na tym planie…
To po prostu…
Szarpiesz tak mocno, odskakujesz do tyłu,
- obracasz się, a ja trzymam. - Tak jest.
Potem wpadam przez szyberdach.
Wszystko w jednym ruchu.
W tył i bum!
Walczą dwie osoby, które nie mogą umrzeć.
Niesamowite.
Popychasz jego głowę na bok,
i robisz tak,
a ja widzę naklejkę i wtedy robię cięcie.
Musisz być jak młot pneumatyczny.
Każdy fragment akcji jest innowacyjny, wyjątkowy,
zabawny, brutalny i nowy.
Bardzo trudno to osiągnąć.
Wspaniale.
Zależało nam na budzącym grozę czarnym charakterze.
Zaczęliśmy rozmawiać o czymś nowym dla mnie,
o Mutantach Omega.
Cassandra Nova to siostra bliźniaczka Charlesa Xaviera.
W tamtym czasie
oglądałem The Crown z Emmą Corrin.
Pomyślałem: „Niesamowita aktorka”.
Pojechałem do Anglii i zobaczyłem Emmę na scenie.
Potem poszliśmy na kolację i wiedziałem, że to jest Cassandra Nova.
Nie mieliśmy drugiej opcji, nawet innego pomysłu.
Szczęśliwie Emma się zgodziła.
Nie tego oczekiwałam.
Spokojnie, nie oceniam cię.
Nie jestem jak Charles.
Kazali mi zapomnieć, co wiem o czarnych charakterach.
Miałam jej tak nie traktować.
Pierwszy odnośnik, jaki podał mi Ryan,
to Christoph Waltz w Bękartach wojny.
Nie musiał grać zła, bo miał na sobie mundur.
Mundur mówił wszystko i był o wiele bardziej złowieszczy.
Taka jesteś straszna?
AOC tak sądziła.
Zesłali mnie tu w beciku.
W to celowaliśmy, bo mam łysą głowę,
kołnierz, sylwetkę łotra i długie palce.
Są takie, żeby się rzucać
i nie rzucać w oczy.
Co my tu mamy?
Jest złem wcielonym.
Zabawnie być nieprzewidywalną.
Jest w niej coś innego, co cię przyciąga.
Mówił, że jesteś szurniętą megalomańską cipą.
Tak mówił. Że uwielbiasz dominację i ból.
- Tak mówiłeś? - Nie!
Chris i ja nie raz
wymienialiśmy się cameo w filmach i chętnie w to wszedł.
To jest czadowe.
Napisałem scenę,
w której Deadpool twierdzi, że to on najwięcej bluźni.
Nie ja, to on rzuca niecenzuralnymi tekstami,
do pięt mu nie sięgam.
W filmie myślisz: „Zaraz,
on tak nie mówi”.
Deadpool po prostu znowu kogoś wykończy, w tym jest dobry.
Chrisów jak mrówek.
Więc napisałem dla Chrisa scenę po napisach.
Początkowo chciałem go zmanipulować,
żeby się zgodził.
„Jest też ta scena”.
Ale wyszło to bardzo zabawnie.
Uznałem: „To musi być w filmie”.
A Chris zgodził się wystąpić, tylko jeśli ta scena zostanie.
Nie dziwię mu się.
Nawet jeśli przed gównianą śmiercią
wysadzę ją w powietrze, nie umrę szczęśliwy.
Słonko, odbiło ci.
Tak, Wade. Nie umrę szczęśliwy,
póki nie nasikam
na jej świeżo grillowane truchło,
zjadając jaja Juggernauta.
- Możesz mnie cytować. - Okej.
Jesteśmy w kryjówce bohaterów.
To miejsce składa się z różnych wariantów
i ukrytych znaczeń z uniwersum Marvela.
Gdzie jesteśmy?
Nie wiem, ale… podoba mi się tu.
Fani mogą rozpoznać to niezwykłe łoże,
w którym spał Hulk w filmie Thor: Ragnarok na planecie Sakaar.
Mamy stół ze statku Carol z Marvels.
Ray Chan odwalił tu świetną robotę.
GRAFIKA KONCEPCYJNA
Jest tu mnóstwo detali.
Shawn i Wendy powiedzieli:
„Chcemy tu dać trochę niespodzianek dla fanów”.
Jedna szczególnie przykuła mój wzrok.
SCENOGRAF
Siedmiometrowa rzeźba Wandy,
wykorzystana w Doktorze Strange'u 2.
Była w świątyni liczącej 10 metrów wysokości.
Pomyślałem: „Umieszczę tę rzeźbę na suficie”.
Stała się sufitem kryjówki.
Dobrze przemyśleliśmy, gdzie każda z osób będzie spała,
co będzie posiadała.
Żyją w nicości. Co nazbierali?
Pięknie, moi drodzy. Wy jesteście… ci ludzie?
Niesamowicie było
widzieć tych bohaterów na planie.
Dostałem wiadomość od Ryana.
Powiedział: „Zadzwoń do mnie”.
Zdziwiłem się.
Spytałem: „Po co gość może do mnie dzwonić?”.
Powiedział, że myślał o tym,
żebym dołączył do drużyny Deadpoola.
Odpowiedziałem: „Jeśli to jakoś obmyślisz, jasne”.
Wesley to dla mnie Blade. Zapoczątkował nową epokę.
Gotowy od urodzenia.
Tę postać w dużej mierze stworzył Wesley.
Podjął ryzyko, jakiego nikt wcześniej nie podjął.
Blade jest tylko jeden.
I tak pozostanie.
Tak jest, bracie.
Czuję się, jakbym wygrał nagrodę w radiu
i mógł się cały dzień bawić.
Tańczę wokół Gambita od 20 lat.
Channinga nie trzeba prosić, żeby zagrał Gambita.
Walczył o powstanie filmu o Gambicie
tak długo, jak ja walczyłem o Deadpoola.
W 2016 byliśmy razem na Comic Con,
gdy Fox zamierzał nakręcić ten film.
Jeśli nie wiesz, co znaczy ujrzeć…
Rozmawiałem z Shawnem o Gambicie,
gdy zajmowałem się tematem w Foksie.
Zadzwonili w sprawie tego filmu. Nie mogłem uwierzyć.
Myślałem, że może żartują sobie ze mnie,
tak to brzmiało.
Zrobiłbym wszystko, żeby pojawić się na ekranie jako Gambit
choćby jeden raz.
Cudownie było znów wcielić się w Elektrę.
Grałam Elektrę w 2004.
Wybrałam sai tylko po to,
żeby zaimponować kolegom moich dzieci.
Że niby jestem ninja.
Od lat nie robiłam niczego w tym stylu.
Pchnięcie. A potem nas wycofuję.
Wprowadzenie Elektry do świata Deadpoola było odjechane.
Wspaniale było oglądać Dafne Keen jako ciut starszą i mądrzejszą Laurę.
Teraz możemy naprawdę dostrzec, co dla niej znaczy Logan.
Dzięki tobie dorosłam.
Ciekawie było poznać tę nową,
dojrzalszą Laurę, która wciąż ma wrodzoną mądrość
i wciąż jest tą dziką postacią,
a jednocześnie zdążyła dorosnąć
i ma znacznie większą kontrolę nad emocjami.
Obym nie żałowała.
Mam wrażenie, że skoro grałam ją w tak młodym wieku,
jest jakby osadzona we mnie i tylko czekała, żeby znów się ujawnić.
X-23?
Mam na imię Laura.
- Nakurwiamy. - Nakurwiamy!
To najbardziej pokręcone ujęcie wszechczasów
w ekranizacji komiksu.
A będzie jeszcze lepiej.
Wczoraj nie chciałem kończyć.
Byliście zmęczeni, a ja myślałem: „Już wychodzimy?
Muszę zdjąć kostium?”.
Nie spodziewałem się stroju,
bo kiedy planowaliśmy tamtego Gambita,
nie był jeszcze w X-Menach i nie miał pełnej zbroi.
A tutaj postanowiliśmy,
że zbroja będzie dokładnie taka jak w komiksie.
GRAFIKA KONCEPCYJNA
Wybraliśmy obrazek i magicy pracujący nad filmem stworzyli strój.
Ten kostium trochę się różni od poprzedniego.
Nie błyszczy tak.
Nie mieni się.
Już się nie lansuję jak kiedyś.
Może oni są naszą szansą
na miejsce w historii,
na które zasługujemy.
I zakończenie.
Na pamięć.
Wielu superbohaterów nosi się na czerwono, ale oczywiście Deadpool ma czerwony strój.
Dlatego Elektra postawiła na fiolet, ciemny fiolet. Piękny.
To inny kostium, mniej odsłania.
Elektra zawsze pokazywała brzuch,
a teraz tego nie potrzebujemy.
To nie jest konieczne. Elektra urodziła troje dzieci.
Te postacie są bardzo ważne.
Jednymi z moich ulubionych momentów w filmie
są te, kiedy stoję z nimi ramię w ramię.
Są niesamowici. Mieliśmy sześć i pół godziny
dziennego światła co dzień.
Pamiętam, że siedziałem z nimi w mojej przyczepie przed zdjęciami
i powiedziałem: „Poproszę was o coś…
Głupio mi o tym mówić,
ale, o ile nie będziecie potrzebowali do WC,
czy możemy pozostać na planie?
Bo musimy kręcić, kręcić i nie przestawać”.
Wszyscy byli niezwykle wyrozumiali.
Wszyscy byli na planie, gotowi do działania
na każde wezwanie.
Shawn i Ryan marzyli o chwili,
gdy wszyscy się spotkamy, żeby dla nich walczyć
i pomóc zrealizować ich cele.
Fantastycznie było patrzeć,
jak Shawn i Ryan ekscytują się tym, że ich marzenie
staje się rzeczywistością.
Cięcie.
Tak długo na to czekaliśmy i jestem taki wdzięczny.
Marzyliśmy o tym.
Było nawet lepiej,
50 razy lepiej niż sobie wymarzyliśmy.
Brawo. Świetna robota.
Jesteśmy na arenie Ant-Mana,
jak pieszczotliwie nazywamy kryjówkę Cassandry.
To jej forteca.
GRAFIKA KONCEPCYJNA
To gigantyczny Ant-Man,
w połowie zakopany na pustyni nicości.
W jego ręce Cassandra Nova założyła obóz.
Zbudowali cały teren, z działającymi pojazdami
i rampą, która zmienia się w schody, gdy chcę po niej zejść.
Było wszystko i wszystko działało. To był obłęd.
„Tutaj, w amfiteatrze jego rąk”.
Tu jest plan.
Co?
Koncepcja, że baza Cassandry
będzie w ogromnym szkielecie Ant-Mana,
była w pierwszym scenariuszu. To był tak dziwny, przypadkowy
specyficzny, pokręcony i czadowy pomysł,
że się utrzymał.
Oczywiście zacząłem od gigantycznego Ant-Mana z działu kostiumów.
Zeskanowaliśmy strój i powiększyliśmy pancerz,
żebyśmy mogli wykonać replikę kostiumu.
Chodziło o to, żeby miejsce było ciekawsze.
Pomysł przedstawiłem Shawnowi jakiś czas temu.
Prawie jak wtedy, gdy Mad Max wchodzi do Kopuły Gromu Tiny Turner
i słychać krzyczących wokół popleczników.
Mamy mięso!
Całą wewnętrzną strukturę zawarliśmy w ramionach,
aby móc stworzyć liczne poziomy i strukturę,
za którą będzie kamera.
Wtedy ostatnie sceny trzeciego aktu staną się znacznie ciekawsze.
Mocne.
Jeszcze raz.
Nawet pojazdy.
Mieliśmy stworzyć karawanę pojazdów.
Przyszły mi do głowy rzeczy wyrzucone,
albo wrzucone w nicość, z których stworzę hybrydę
znanych z Marvela pojazdów, nazwę je wariantami
i lekko je zmienię.
Kiedy jesteś reżyserem,
są dwie możliwości robienia zdjęć.
Czasem wchodzisz na plan
i zdjęcia idą ciężko, chodzisz w kółko i próbujesz
je sobie wyobrazić.
Kiedy plan obfituje w szczegóły, głębię, teksturę
tak jak tutaj, zdjęcia idą gładko.
Dziś najbardziej stresuję się tym, żeby zdążyć zrobić wszystkie ujęcia
zainspirowane tym niezwykłym planem.
Jest prawdziwy.
Powtórzę, założyliśmy, że w tym filmie
będą praktyczne lokalizacje, prawdziwe budowle, aby widzowie
czuli, że doświadczają czegoś autentycznego.
Coś czuję, że to kia.
Dziś jesteśmy na tak zwanej nowojorskiej ulicy,
ale żadna część nigdy nie potwierdza, że Deadpool mieszka w Nowym Jorku,
a wiele ujęć pokazuje Vancouver.
To ulica, na której mieszka Deadpool.
Zbudowaliśmy tę miejską ulicę na tyłach Pinewood w Londynie.
Zadziwia mnie poziom autentyczności i szczegółowości.
Na przykład metalowe pokrywy na ulicy.
Te detale nie mają uzasadnienia innego niż…
Bród zbierający się na krawężniku. Wszystkie te szczegóły
pozwalają nam poczuć się jakbyśmy byli w tym świecie.
Spytacie, po co go zbudowaliśmy.
Ponieważ Wade mieszka w jakimś amerykańskim mieście,
a my filmujemy w Wielkiej Brytanii,
ale również dlatego, że to,
co nakręcimy przez kilka najbliższych tygodni,
zawiera najwięcej spoilerów, jeśli chodzi o trzecią część Deadpoola.
GRAFIKA KONCEPCYJNA
Gdybyśmy wyszli na prawdziwe ulice,
z pewnością by nas sfotografowano.
Stąd to wszystko.
Gotowi i… Akcja!
Na tyłach studia zostaliśmy wepchnięci w dość ciasną przestrzeń.
To określiło metraż naszego planu
oraz jego rozkład,
ponieważ George, nasz operator kamery, miał zdanie w kwestii słońca.
Tak więc dana nam przestrzeń
oraz wędrówka słońca podyktowały układ planu.
Pomyślałem jednak: „Dobra,
zróbmy to trochę ciekawiej”.
Pomyślałem o Wojownikach i wyobraziłem sobie scenę,
w której z każdej ulicy wychodzi szwadron Deadpooli.
Stąd Pięć Punktów, tak to nazywamy.
Tak powstało Pięć Punktów.
Słuchajcie! Uwaga!
Mówi Deadpool Jeden.
Możemy już skończyć?
Kiedy Ryan poprosił, żebym stanął za kamerą tego Deadpoola,
zacząłem czytać mnóstwo komiksów.
Myśl o szwadronie Deadpooli
pojawiła się dość wcześnie i wydawała się przekonująca.
Bardzo chciałem znaleźć sposób, żeby włączyć je
w ten mój film o Deadpoolu.
Idą, idą, a gdy słyszymy: „Stać”, zatrzymują się.
Stać!
Mówiłem, że tych Deadpoolów jest masa.
KIEROWNIK PRACOWNI KOSTIUMÓW
Zaczęliśmy od Nicepoola, alter ego Ryana.
Nad nim pierwszym pracowaliśmy.
PRODUCENTKA WYKONAWCZA
Jest bardziej napakowaną,
piękniejszą wersją Deadpoola.
Gdzie twoja maska?
Dajcie spokój. Widzicie to?
Ma długie loki i jest postacią typu zen.
Bardzo przepraszam. Tu jest pięknie.
Czy lubię grać Nicepoola?
Jest tak sztuczny i tak miły,
że gdy wreszcie jego głowa wylatuje w powietrze,
oddychasz z ulgą.
Mam bardzo łamliwe kości i muszę chronić buźkę.
ASYSTENT KIEROWNIKA PRACOWNI KOSTIUMÓW
Jest o jakieś 20 procent lepszy od zwykłego Deadpoola.
Wszystko ma chromowane, pozłacane. Błyszczące dodatki.
Złote pistolety Desert Eagle kaliber .50?
Oczywiście.
Pod kolczyk.
Wszystko jest nowe.
Ten kostium wcześniej nie istniał.
Na tkaninie jest druk sitowy.
Wszystko jest malowane, wykonane od zera.
W dziale kostiumów wykonaliśmy 30 wariantów,
a potem zrobiliśmy wiele wariantów specjalnych:
Ladypool, Zenpool, Cowboypool
Kidpool, Headpool and Dogpool.
A potem puściliśmy wodze wyobraźni.
Dogpool to mój ulubieniec.
Szukaliśmy najbrzydszego psa na świecie
i w Wielkiej Brytanii znaleźliśmy Peggy.
Natchnienie często przychodzi znikąd.
Oglądałem jakiś potworny film o wróżkach z moją sześciolatką
i jedna z postaci wróżek miała gogle,
które powiększały jej oczy.
Przeraziłem się, nagrałem to,
i wysłałem do speców od efektów specjalnych,
Swena Gillberga i Lisy Marry z komentarzem:
„W trzecim akcie, gdy Deadpool wraca,
czy możemy dać Dogpoolowi gogle,
które będą wyglądały jak na receptę?”.
Odparli: „Tak, ale to będzie sporo kosztowało”.
Wspomniałem, że to nasz mały Yoda.
Słodkie maleństwo.
Dziś jest zabawny dzień.
Od dwóch miesięcy pracowałem z Robem Simonsenem
nad muzyką do tego filmu,
a dziś puszczam muzykę i motyw z Deadpoola,
w czasie, gdy kręcimy Deadpoola.
Ma to oddać aktorom i artystom
prawdziwą atmosferę
i kozackie nastawienie szwadronu Deadpooli.
AUTOR MUZYKI
Pod względem muzyki Deadpool jest dość frywolny.
Możesz się skupić na superbohaterach,
a możesz mieć z tego mnóstwo śmiechu.
Chciałem postawić na coś nowego za pomocą rytmu,
nie tylko przy użyciu elektroniki,
ale też mocnych beatów.
Do tego orkiestrowe motywy superbohaterów znaczące,
że to klasyczna marvelowska produkcja,
bo Deadpool często wyobraża sobie siebie
w uniwersum Marvela.
Dlatego perspektywa muzyki często jest perspektywą Deadpoola,
w kwestii tego, jak się czuje, wchodząc do uniwersum Marvela.
Gotowy?
Mam zabić setki takich jak ty?
Z przyjemnością.
Jednorazowe ujęcia.
Mówiliśmy o nich od początku.
To nie powinno być pierwotne i ostre.
Powinno przypominać taniec.
Może być jednocześnie brutalnie i płynnie.
Tak. Chcę, żeby zabijanie było brutalne.
Ryan powiedział mi: „Marzyłem o tym ujęciu od”…
Chyba siedmiu lub dziewięciu lat.
Od zdjęć, przez klatki, do piosenek, do akcji.
Stwierdził: „Robimy to”. Ja na to: „Zgoda”.
PRÓBA KASKADERÓW
Kręcimy, idziemy na całość, więc ma być dużo energii. Miłej zabawy.
Jeśli się decydujesz na pojedyncze ujęcie, godzisz się na to, jakie ono będzie.
Dlatego, kiedy kręcisz ważne sekwencje walk,
zawsze wykorzystujesz kilka kamer.
Jeśli cios lub kopnięcie chybi,
mówisz: „Przełączymy się na inną kamerę
albo to zasłonimy eksplozją”.
Ale jeśli masz jedno podejście,
czyli jakieś dwie minuty,
nie ma czym się ratować.
To zniechęcające.
Jeden z kaskaderów pokazał mi grę wideo z 1995 r.
Mówi: „Patrz”, a tam dosłownie
Wolverine walczy z setką ludzi, wszystko w jednym ujęciu.
Ja na to: „Kto by pomyślal?”.
Pomysł był taki,
żeby nakręcić to kamerą przytwierdzoną do osprzętu.
Kamera miała przejechać kilka razy,
nagrać akcję,
potem mieliśmy nałożyć ich.
Cała akcja miała się rozegrać przed kamerą
a potem mieliśmy obmyślić, jak nałożyć
kolejną warstwę kaskaderów.
Czy możesz połączyć to, co nakręciliśmy z bohaterem z sekcji trzeciej?
Problem polegał na tym, że mieliśmy tylko trzygodzinne okno w ciągu dnia,
kiedy światło umożliwiało wykonanie tego.
Dlatego postanowiliśmy wstawać o 7 rano,
ćwiczyć od 7 do 10,
zjeść wczesny lunch,
potem przez godzinę szykowaliśmy dublerów Deadpooli,
a potem między 11.30 a 14.30 były zdjęcia
i kręciliśmy Sekcję 1.
Kiedy była gotowa,
przez resztę dnia ćwiczyliśmy do następnej sekcji.
I tak w kółko.
Brawo!
- Tak! - Mamy to.
Robię to od dawna.
Podobało mi się wyzwanie,
także psychiczne,
czyli praca z wieloma kaskaderami,
choreografia, kamera
i próby nakręcenia nowatorskich zdjęć.
Uwielbiałem to wyzwanie.
Brawo.
Podoba mi się to.
Zombie, wstawać!
Ci się regenerują.
Deadpoole!
Nie atakujcie.
Kochałem Petera w Deadpoolu 2,
więc nie chodziło tylko o to, że go chcemy,
ale też o to, że ma zagrać ważną rolę.
Peter w kostiumie był obłędny.
Równie obłędny jak ja, próbujący wbić się w strój,
który wcześniej nosił Ryan Reynolds.
Nasze ciała mają inne kształty.
Miłe, że gdy poznałem Shawna, reżysera,
usłyszałem: „O nie, myślałem, że jesteś grubszy”.
To było miłe.
Musieli zrobić kostium dla grubego.
Za pierwszym razem przesadzili.
Wszyscy mówili: „Nie ma być absurdalnie”.
Musieli go zwęzić.
Jestem pulchnym gościem w średnim wieku,
który w lustrze widzi więcej.
Widzę gościa, który się stawia dla zasranego przyjaciela.
On uosabia typ Neda Flandersa, swojskiego faceta,
ale Rob, prywatnie, jest wywrotowcem o mrocznej duszy.
Zawsze jest ciekawą postacią na scenie
i fajnie się o nim pisze,
bo on rozumie te dziwne, rewolucyjne bzdury.
Peter nie narodził się na kartkach komiksu.
Ludzie nie mówili „Ciekawe, kiedy zobaczymy Petera”.
Jest oryginalnym tworem,
ale teraz został wepchnięty do uniwersum Marvela.
Inżynieria wsteczna. A to jest super.
Peter! Peter!
Mówiąc, że należy do uniwersum Marvela,
nie kłamiesz. Dziwne.
Cieszcie się nim!
Wielki finał ma miejsce w komorze zasilania.
Ray stworzył świat inny od wszystkich.
Wynalazł rzeczy, które nie miały sobie równych.
Plan pokazany jest w sposób praktyczny, ze wszystkimi efektami.
Mamy wodę, wiry, prąd, ogień.
Wytrysk forsy Marvela w trzecim akcie!
Komora zasilania to szyb wentylacyjny z 1905 r,
opuszczone miejsce przejęte przez AOC
i zmodernizowane, wyposażone w źródła zasilania, materię
i antymaterię.
Na widok czasozrywacza zaniemówiłam.
Dostałam duże rękawice.
Włożyłam w nie ręce. Były odpowiednio ciężkie i miały wszystko:
każdą cząstkę światła i okablowania,
śrubki, nakrętki…
Niewiarygodne.
GRAFIKA KONCEPCYJNA
Miałem na to pewnie jakieś 20 pomysłów.
Wymyśliłem, że czasozrywacz łączy materię i antymaterię w wielką bombę atomową.
Nie rozumiem.
Jak przeżyliście?
Miałeś rację: jeden by zginął.
Ale kiedy Deadpool i Wolverine są razem,
obejmują się i słuchają Madonny,
są niezniszczalni!
Gdy zbliża się koniec zdjęć do długiego filmu,
jesteś wykończony.
Padasz na twarz.
Ciało choruje.
Twój mózg jest tak wyczerpany,
że marzysz o tym, by wrócić do zwykłego życia.
Jednak przy tym filmie mam sprzeczne uczucia,
bo mogłem co dzień w pracy
widzieć i pracować z moimi najlepszymi kumplami.
Prawdziwą oznaką miłości jest to, że pozwalam komuś innemu
skreślić za mnie ukończone panele na scenorysie.
To autentyczne braterstwo.
Robiłem ten film prawie przez rok.
Przygotowywałem go z Ryanem przez dwa lata.
To była długa droga,
i zawsze doceniałem to, że podążam nią wraz z braćmi.
Często wspominasz pracę,
nawet po latach, i dociera do ciebie, jakie miałeś szczęście.
Ja to wiedziałem od początku,
od pierwszego dnia.
Jest pewne zdjęcie naszej trójki zrobione pierwszego dnia.
Na koniec dostali je ode mnie.
Wiedzieliśmy, że przez kolejne 70 dni zdjęć,
lub ileś tam miesięcy,
będziemy portretować wymarzonych bohaterów
z wymarzonymi współpracownikami,
z wymarzoną ekipą, scenariuszem i filmem.
FALA PŁYWU
Czułem, że los maczał w tym palce.
Było nam to pisane i delektowaliśmy się tym.
Nigdy nie byłem równie szczęśliwy, budząc się rano i pędząc na plan.
Mamy karty gildii!
Dzięki.
Jeśli przy jakimkolwiek filmie możesz pracować z przyjaciółmi,
których dobrze znasz,
to jakbyś urodził się wygrany.
Deadpool & Wolverine zilustrował mi to najlepiej.
Było pięknie. Kumam, czemu zrobił 10 jebanych filmów.
Napisaliśmy z Ryanem pewną kwestię,
która pada w jednej z finałowych scen.
Deadpool mówi do Wolverine'a:
„Długo czekałem na tę współpracę
i powiem ci, że było warto”.
Napisy: Karolina Kremplewska