Witajcie na planie nietypowej produkcji.
To pierwszy sitcom z udziałem publiczności w historii Marvela.
Nawet nie marzyłam, że dostanę taką rolę.
To jak dar od losu.
Były już lata 60. i 70.,
teraz kręcimy 80. i 90. Rewelacja.
A na koniec klasyczne, panoramiczne, marvelowskie ujęcie.
Nasze początkowe przerażenie zmieniło się w entuzjazm.
Witamy w WESTVIEW
Myślę, że to genialny pomysł.
Łączymy wiele różnych gatunków telewizyjnych,
dodając do nich coś od siebie.
To naprawdę coś, skarbie.
Kiedy fani zaczną oglądać,
będą zaskoczeni, a nawet zdezorientowani.
Będą analizować nasze poczynania i motywy.
Będą próbowali rozgryźć fabułę.
I o taki właśnie efekt nam chodziło.
Wszystko to robię dla nas.
Nie wtrącaj się.
Co jest poza granicami Westview?
Kevin wezwał mnie do swojego gabinetu. Pomyślałem sobie,
że może chce mnie zwolnić,
ale on przestawił mi ten szalony pomysł.
Zgodziłem się bez wahania.
Od tamtej pory serial staje się coraz bardziej pokręcony.
Nowy klaun?
Przynajmniej masz już makijaż.
Kwestie JARVIS-a. Sesja nagraniowa 20.01.2010
Witam w domu.
Miło, że wyszedł pan ze skorupy.
To było wariactwo.
To było niezłe.
Zadzwonił Jon Favreau...
Kręciliśmy razem Wimbledon.
Zadzwonił i powiedział,
że robi film z Robertem Downeyem w roli Iron Mana,
potrzebuje nudnego, bezosobowego
głosu komputera,
i od razu pomyślał o mnie.
Renderuję tablicę pierwiastków.
I jak tu odmówić, gdy proszą uprzejmie?
To była fajna robota.
Nakręcili wszystko, a jeśli scena wymagała wyjaśnienia,
wkraczał JARVIS i dopowiadał: „Nadchodzą złoczyńcy!”.
-Pancerz potrafi latać. -Zauważyłem. Maksymalny pułap.
Nie pamiętam dokładnie, co było dalej.
Joss Whedon chyba zobaczył mnie w jakimś filmie
i znalazł sposób, żebym zarobił na życie,
jeśli nazwać to pracą.
I tak wystąpiłem w Czasie Ultrona.
W Ultronie udało się w końcu wprowadzić Wandę do filmowego uniwersum Marvela.
Przekonywano mnie do tej roli,
choć nikt nie wiedział, jak rozwinie się ona w kolejnych produkcjach.
Zajrzałam w twój umysł. Widziałam zagładę.
Zajrzyj jeszcze raz.
Subtelnie naprowadzaliśmy widzów.
Wskazówką było na przykład spojrzenie Wandy utkwione w Visionie.
Wpletliśmy kilka takich scen w Czas Ultrona.
Zmiana reżysera
przyniosła zupełnie inne podejście do mojej postaci.
Bracia Russo powiedzieli bez ogródek,
że to ja jestem odpowiedzialna za zbudowanie
i prowadzenie tej roli.
Od razu się zgodziłam.
Nad moją choreografią pracowałam z Jenny White,
choreografką z Czasu Ultrona.
Przyciągam energię i ciskam.
Szukałyśmy sposobu, w jaki chcemy pokazać postać Wandy.
Jednocześnie w filmie Wanda szuka swojego miejsca w drużynie Avengersów
i znajduje zrozumienie u Visiona.
Powiedz, co wyczuwasz.
Czuję tylko ciebie.
Oboje z Paulem uważaliśmy,
że choć konwencja filmów o Avengersach jest lekka i zabawna,
to moją postać,
a raczej nasze postaci,
łączy autentyczna, głęboka i pozbawiona ironii
więź emocjonalna.
To dość nietypowe dla tych filmów,
gdzie dominuje właśnie ironia, cięty dowcip i dobra zabawa.
A jednak ta niezwykła historia miłosna wspaniale się tu sprawdziła.
Nasz czas dobiegł końca.
Nie mogę.
Możesz.
Szkoda, że wypadło na ciebie.
Kocham cię.
Cześć.
Zaczynamy. Wybieraj, Wanda.
Ożeniłem się z czarownicą Kocham Lucy
Podczas prac nad serialem
Mary Livanos, producentka, i Jac Shaeffer, scenarzystka,
były otwarte na moje pomysły.
Monologi wewnętrzne, wątki i sceny, które wymyśliłam.
Wspaniale je rozwinęły
i stworzyły przepiękne historie.
Cześć, żono. Cześć chłopaki.
Witaj i ty, nieznane mokre zwierzę.
Kto to?
To hołd oddany amerykańskim sitcomom
dwudziestego wieku.
Co by ze mnie była za gospodyni,
gdybym nie miała pod ręką wytwornej uczty dla czworga?
Jac Schaeffer doskonale się spisała.
Stworzyła prześliczną łamigłówkę.
POKÓJ SCENARZYSTÓW WANDAVISION
Zaprosili mnie i przekazali materiały,
żebym wszystko przemyślała.
Było ich sporo.
To oczko w głowie Kevina.
Kevin miał już wiele konkretnych pomysłów,
które chciał zrealizować.
Matt Shakman idealnie nadaje się
na reżysera tej kostki Rubika.
MARY LIVANOS PRODUCENTKA WYKONAWCZA
Prowadzi teatr Geffen Playhouse w Los Angeles.
Pracował przy Grze o Tron
i niezliczonych sitcomach.
Kiedy był dzieckiem,
sam w nich występował.
To człowiek-orkiestra.
Potrzebowaliśmy takiego.
Hart odchodzi. Trzaskają drzwi.
Chwyta za telefon!
Pauza. Gotowe.
I wracamy do pań.
Z początku opadła mi szczęka.
MATT SHAKMAN REŻYSER / PRODUCENT WYKONAWCZY
Nie tylko dlatego, że pomysł był bardzo nowatorski, ale też dlatego,
że odnajduję w nim elementy znane mi z własnego życia.
Dorastałem na serialach lat 80.
Grałem w Facts of Life, Diff'rent Strokes, Dzieci, kłopoty i my, itd.
Poza tym wyreżyserowałem wiele dużych spektakli
i jestem wiernym fanem Marvela.
Jako dziecko nosiłem kostiumy
superbohaterów nawet wtedy, kiedy nie wypadało.
Nie mogłem uwierzyć,
że mam szansę połączyć wszystko, co znam i kocham,
w jednym, szalonym projekcie.
To zbyt piękne.
Gotowa, Janell?
-Chyba tak. -Do dzieła!
Akcja!
Zaczynamy w latach 50.
Marzyliśmy, żeby nakręcić wielokamerowy sitcom
z publicznością.
Takie rozwiązanie jest ryzykowne
i bardzo kosztowne,
ale dla aktorów i ekipy to fantastyczne źródło energii
i dobrego humoru.
Grałam do publiczności...
Powiedz, gdzie jest kamera, to zacznę grać do niej.
Jesteśmy na planie odcinka pierwszego.
Tam jest biuro Visiona,
który pracuje dla pana Harta.
Pan Hart i jego szanowna małżonka, pani Hart.
To właśnie powiedziałem. Co z tobą?
-Masz nie po kolei w głowie? -W żadnym razie, idealny porządek.
Tutaj, z prawej, jest dom, w którym mieszkają Wanda i Vision.
Kuchnia na prawo, tutaj. Piękna, błękitna.
W telewizji będzie czarno-biała,
nie zobaczycie jej koloru.
A tutaj jest ich salon.
A co taka dziewczyna jak ty porabia sama w wielkim, pustym domu?
Za wami jest widownia.
Miała wyglądać autentycznie.
Dlatego są tu stare, drewniane krzesła
i dopasowane barierki z tamtej epoki.
To wprowadza widzów w odpowiedni klimat.
Kevin Feige, ja i Dick van Dyke zjedliśmy
lunch przed rozpoczęciem preprodukcji,
żeby pogadać o różnych podejściach
do kręcenia sitcomów. Chcieliśmy uzyskać nie tylko
autentyczny wygląd planu,
ale też odtworzyć charakter prób,
tamten styl pracy i filmowania.
Wanda powinna pobiec się przebrać,
ale nie zrobimy tego.
Przygotujemy salon. Migiem.
Pod sam koniec zapalimy świece i zaczynamy.
The Dick Van Dyke Show to teatr.
Ustawiali plan
i nagrywali raz, z udziałem widzów,
jak sztukę i tyle.
Widać to wyraźnie.
Publiczność czuje się jak w teatrze.
Jest adrenalina. Widzowie i aktorzynakręcają się.
Tego nie sposób podrobić.
Dlatego zadajemy sobie ten trud.
Aktorzy się spisują.
Trochę się boję występu na żywo.
Ostatni raz występowałem przed publicznością w 1884.
-Poważnie? -Tak.
Trochę się denerwuję.
Wcale ci się nie dziwię.
Mimo to...
To już ponad wiek.
-Kopę lat. -Nie inaczej.
Witajcie na planie serialu WandaVision. Dziękuję wam.
Cieszymy się, że jesteście.
Przygotowania do waszej wizyty
trwały dwa tygodnie.
Prosimy o śmiech i żywiołowe reakcje na to, co zobaczycie.
Będziemy wdzięczni.
Śmiejcie się głośno,
pewnie usłyszycie się potem
oglądając ten serial w telewizji.
Przedstawię aktorów, którzy dziś wystąpią.
David Lengel.
Asif Ali.
Debra Jo Rupp.
Fred Melamed.
Kathryn Hahn.
Vision, czyli Paul Bettany.
I Wanda Maximoff, czyli Elizbeth Olsen!
Występowałam wcześniej w teatrze,
ale mimo to kręcenie serialu z udziałem widowni
było dla mnie wyjątkowym doświadczeniem.
Bywałam na planie Pełnej Chaty,
co piątek oglądałam, jak kręcono odcinek na żywo,
ale nigdy nie myślałam, że kiedyś wezmę udział w takim przedsięwzięciu.
Zgadnij, kto?
Czy to gospodarz tego domu?
Nie inaczej!
-Szalenie mi miło! -Tak!
Granie w tym sitcomie sprawiło radość mnie
i chyba nam wszystkim.
To coś niezwykłego.
-Tak. -Chcemy być wiarygodni.
Sitcomy końca lat 50. były dość specyficzne.
Naprawdę wysoko stawiamy sobie poprzeczkę.
Gramy dla publiki.
Uniwersum Marvela to odległy świat kina,
a tu chodzi o kontakt z widzami.
Jak dotąd Wanda nie miała okazji
rozśmieszać publiczności.
Po prostu bomba!
Jestem zabawna.
-Jest przezabawna. -Naprawdę.
Chyba mam lepszy pomysł.
-I? -I lecę się przebrać.
Cała ekipa była w kostiumach.
Wszyscy się wczuwali.
Weszła publiczność i poszliśmy na całość.
Stres był ogromny, ale warto było, wyszło przekomicznie.
Biegliśmy za kulisy,
zderzaliśmy się, ja wpadłem na Kathryn, która upuściła rekwizyty.
Staliśmy za drzwiami, gotowi, aby wejść.
Świetna zabawa.
O, matulu!
To było jak sen.
Te genialne kostiumy.
Projektantka, Maya, jest boska.
Cóż za kreacja!
Tak, jest... sokowiańska w swej naturze!
DEBRA JO RUPP PANI HART
To moja ulubiona epoka mody.
Stroje podkreślają talię, jeśli ktoś ją ma.
Ja mam, za to nie lubię pokazywać nóg.
Jestem bardzo niska, ale mam talię,
dlatego uwielbiam lata 50.
Podobała mi się moja fryzura i kapelusz.
Mieli cały stolik z kapeluszami i zapytałam,
czy mogę wziąć ten.
Pasował idealnie.
Bielizna z lat 50. jest niewygodna,
ale poprawia sylwetkę.
Noszę bieliznę korygującą i mam obcasy.
Ja bieliznę korygującą i płaski obcas.
-Jestem gotów. -Ja też, emocjonalnie.
Opowiemy o pupie?
-Czemu nie? -Ale najpierw o mojej sukience.
Poprawia sylwetkę.
Sprawia, że mam ochotę chodzić w ten sposób.
U mnie tak samo działa sztuczny tyłek.
-Tyłek? -Sprawia,
że stoję prosto i mam ochotę robić tak.
-O, tak? -Tak.
Od początku czuliśmy,
że najlepszym kluczem do serc widzów będzie
stuprocentowa autentyczność realizacji.
Dotyczyło to zarówno obiektywów kamer,
dekoracji, jak i oświetlenia typowego dla tamtej epoki.
Jess Hall jest genialny.
Przyjrzał się oryginalnym wersjom starych seriali
i pomógł się dopasować
do tamtego klimatu produkcji.
Pan po prostu wyprzedza epokę!
Akcja!
Stop. Zamiana.
Akcja!
Och, za dużo!
Chcieliśmy być autentyczni, ale bez parodiowania.
Kręcimy tak, jak kręcono kiedyś.
Nawet efekty specjalne są takie jak kiedyś.
Ich koordynatorem jest Dan Sudick.
Zadzwoniłem do niego na samym początku
i przedstawiłem pomysł.
Nie wiedziałem, czy nie powie:
„Zwariowałeś? Ja jestem od wybuchów!”,
ale on był zachwycony.
Ludzie, którzy robili Ożeniłem się z czarownicą,
byli mu mentorami.
Zaczynał karierę od poruszania przedmiotami
na sznurkach i się zna.
On i jego zespół zajmują się
w równej mierze skomplikowanymi numerami ze sznurkami i żyłkami,
co wysadzaniem rzeczy w powietrze.
Jak mogę pomóc?
Kurczak nie jest już kurczakiem, homary wybrały wolność,
ten stek to nasza ostatnia nadzieja.
W akademii teatralnej
uczyłam się o komedii z lat 30.,
o filmach noir.
Zastanawiałam się, na co mi to,
skoro nikt tego już tak nie kręci.
Teraz wykorzystuję nabytą wiedzę.
To nie jest coś, co robię na co dzień.
No i to jest romantyczne.
Lata 50. były najtrudniejsze. To był sam początek.
Potem zaskoczyło i był luz.
Na zdrowie!
Jedzmy, bo wystygnie.
Doszedłem do wniosku, że zmarnowałem kawał życia.
Powinienem był grać w sitcomach.
Bawiłem się wspaniale.
Wyjaśnię, jestem powierzchowny,
żywię się aplauzem publiczności.
-Tak! -Dziękujemy!
Dziękujemy!
Dziękuję!
Bomba!
Jednym z wyzwań produkcyjnych było to,
że kręciliśmy serial jak jeden gigantyczny film.
Niemal codziennie kręciliśmy jakieś kluczowe sceny.
Musieliśmy dbać o to, żeby opowieść była idealnie spójna.
Mieliśmy stałą ekipę aktorów, którzy wcielali się w mieszkańców miasta,
i odtwórców głównych ról.
Malinowe czy sernik?
Dziękuję bardzo, nie jadam jedzenia.
Są państwo David. Asif. Emma.
Co was tu sprowadziło,
kiedy się pobraliście i czemu nie macie dzieci?
Debra Jo to strzał
w samą dziesiątkę.
Ogromny atut tej pokręconej produkcji.
Wnuk mojej siostry powiedział,
że jeśli nie zagram, przestanie mnie odwiedzać,
więc... oto jestem.
Z ochotą zagrała w bardzo marvelowskim finale.
Powiedziała, że było bajecznie.
Zrobiłam coś takiego...
Boże! To było takie coś...
Jak to się nazywa?
Zeskanowali mnie. Stanęłam, a oni...
Zrobili mi zdjęcia. Cudo.
Nikomu ich nie pokażę.
Kathryn Hahn.
Dlaczego wcześniej razem nie pracowałyśmy?
To była fantastyczna zabawa.
Pomyliłaś sceny, Kathryn!
Czułam się wykluczona!
Kathryn odegrała w tej podróży przez dekady
rolę wścibskiej sąsiadki.
Uwaga, spojleruję!
Stworzyła wspaniałą wielowymiarową postać
i nie przestawała nas zaskakiwać.
-Cięcie! -Jeszcze raz!
-Gotowi?
Ta postać jest jak cebula.
Mam na myśli, że zaczęłam od zewnątrz
i wgryzałam się w kolejne warstwy
wraz z rozwojem akcji. To marzenie każdego aktora.
Czułam się jak Tracey Ullman...
Jak Tracey Ullman.
Wybierałam się na aerobik,
kiedy usłyszałam, że wasze pociechy coś nie chcą spać.
W istocie ta postać to fantastyczna, niesamowita wiedźma.
Ile aktorek taką gra? Pamiętam, jak opisywano mi tę rolę.
W końcu mogę o tym opowiedzieć,
wcześniej miałam zakaz.
Usłyszałam o tej roli i pomyślałam,
że spośród wszystkich postaci Marvela
właśnie tę wiedźmę chcę zagrać najbardziej.
Dobra robota!
-Dobra robota! -I cięcie!
-Słyszałaś to? -Nie.
Taki jakby chrobot...
Coś takiego?
Tak.
To maszyna do lodu, wbudowana w lodówkę.
Te kuchenne nowinki!
Od zawsze pragnęłam zagrać w produkcji z uniwersum Marvela.
Nawet nie wiedziałam, na jaki casting idę.
Produkcje Marvela są ściśle tajne.
Otrzymałam kilka kwestii
z odcinka z lat 70. Nie wiedziałam, co o tym myśleć.
Nie ujawnili, że to lata 70. Wyglądało na farsę.
Nie wiedziałam, co z tym zrobić.
Nie pasowało mi to do produkcji Marvela.
Powiedzieli,
że moje reakcje mogą być przesadzone
i żebym nie przejmowała się kontekstem
ani autentycznością.
Pomyślałam: „Dobra”.
I przesadziłam od początku do końca.
Oj, złotko...
Etat mi dał!
Wanda! Dostałam awans,
będę korpobestią! Potrzebuję przyborów biurowych.
Nikt się nie odzywał, więc machnęłam ręką.
Minęły dwa tygodnie.
Nie można za bardzo brać do siebie takich rzeczy,
żeby nie zostać ze złamanym sercem.
Ale tym razem było inaczej.
Zadzwonili. Mówią, że dostałam rolę.
Zapytałam jaką.
W czym? Marvel! No tak.
Zanim powiedzieli coś więcej,
wspomniałam agentowi,
że marzę o tym,
żeby zagrać Monicę Rambeau.
I oczywiście to ją zagrałam. Oszalałam ze szczęścia.
Chciałam skoczyć z radości ze schodów
i wzlecieć w powietrze.
W filmie Kapitan Marvel Monicajest dziewczynką.
Ma przed sobą całe życie.
-Musisz lecieć. -Monica!
To mega odjazdowa misja!
Odpuścisz ją, żeby oglądać ze mną Bajer z Bel-Air?
Rozważ,
jaki to przykład dla córki.
Monica pojawia się w serialu i dowiadujemy się,
że pracuje dla centrali M.I.E.C.Z. jako astronautka.
Mamy wspaniałą okazję przedstawić historię tej postaci.
To ogromny zaszczyt, że mogę grać Monicę Rambeau.
Czarna superbohaterka na ekranie to olbrzymi przełom.
Dlaczego nie powiedzieliście, że taki był plan?
Niesamowicie było powrócić jako Darcy w tak nieoczekiwany sposób.
Kiedy ostatnio ją widzieliśmy, była stażystką
i przyjaciółką Jane Foster.
Nie wiedzieliśmy,
co się z nią działo, a ona studiowała.
Teraz jest astrofizyczką.
Moja aparatura zarejestrowała wysoką aktywność KPR, czyli...
Promieniowania reliktowego. Echo Wielkiego Wybuchu.
Tak. A na nie nakładały się fale ultrakrótkie.
Kazałam pańskim zbirom przytaszczyć stary telewizor.
Kiedy go podłączyłam,
lampa katodowa zdekodowała sygnał
jak za starych, dobrych czasów.
Voilà, obraz i dźwięk.
Randall Park to Jimmy Woo.
Wspólne sceny z nim i z Teyonah Parris
były świetną zabawą.
Miło było się na chwilę oderwać
od mrocznej atmosfery.
Nie możesz wrócić do heksu.
W najgorszym razie
Wanda odbierze mi wolną wolę i ubierze w dżiny z super niskim stanem.
Jesteśmy jak rodzina.
Jedna wielka rodzina. Wspaniale jest do niej należeć.
Rola w filmie Ant-man i Osa dała mi dużo frajdy.
Myślałem, że to koniec.
Szkoła ma zasady.
Nie wolno rysować po ścianach.
Twój tatuś poleciał do Niemiec
i z Kapitanem Ameryką rysowali po ścianach.
Złamali paragraf 3. artykułu 16. Protokołu z Sokowii.
Powrót Jimmy'ego bardzo mnie ucieszył.
Kocham tę postać.
Jimmy'ego poznajemy w filmie Ant-man i Osa.
Budzi sympatię, szuka kontaktu z ludźmi,
opowiada historyjki o swoim życiu nieznajomym.
Te drobiazgi, o których się wtedy dowiedzieliśmy,
zostały wspaniale rozbudowane w serialu WandaVision.
Tu wcale nie chodzi o zaginioną osobę. Całe miasto znikło.
Populacja 3,892.
Witamy w WESTVIEW
Dlaczego nie zacząłeś dochodzenia?
Miasto sobie tego nie życzy.
WandaVision to niezliczona liczba światów.
Sama nie zawsze nadążam.
Pytałam, gdzie teraz jestem.
Pierwszy odcinek to lata 50. i głupiutkie żarty,
ale wspaniała komedia sytuacyjna.
Z niej przeszliśmy w lata 60., do Ożeniłem się z czarownicą.
Znaj swoje miejsce w szeregu, a wszystko się ułoży.
Klimat odrobinę się zmienia.
Skarbie!
Wanda staje się nowoczesną kobietą,
nie tylko gospodynią domową.
Dziękuję, że dodałaś mi otuchy i odwagi.
W serialach lat 50. i 60. lubiliśmy
oglądać serialowe małżeństwa.
Były zabawne, szczere i piękne.
Miłość w nich kwitła.
-Stykamy się głowami? -Urocze.
Potem wchodzimy w lata 70.,
nagle lądujemy w Brady Bunch
i cały realizm odchodzi w zapomnienie.
Coś dziwnego napadło dziś...
O ja cię kręcę!
Ciąża jest niespodzianką.
Nie wiedzieliśmy, że to możliwe.
To nieprawdopodobna sytuacja, bo Wanda nagle jest w szóstym miesiącu.
Spróbuj się nachylić...
Brzuch mi przeszkadza.
Ciąża rozwija się w zastraszającym tempie.
To czwarty miesiąc, prawda?
Podobał mi się ten odcinek.
W jeden dzień przeszłam przez wszystkie etapy ciąży.
Kapitalne przeżycie.
Było naprawdę zabawnie.
Vis...
Tak, skarbie?
Chyba odeszły mi wody.
W jednej scenie ukrywam ciążę.
Jest u nas Monica. Czyli Teyonah.
Magicznie zmieniam płaszcze.
Jestem w kuchni, gdzie wszystko się sypie,
a ja próbuję ukryć brzuch,
wyczarowując kolejne płaszcze.
Musiałam momentami się zatrzymywać, ktoś wkładał mi płaszcz,
znowu zastygałam, a potem grałam skurcz.
Kręciliśmy, jak bardzo jestem nimi zaskoczona,
i z każdym kolejnym ujęciem
coraz bardziej przesadzałam.
W końcu podszedł Matt i powiedział,
że to już wystarczy,
było dobrze, żebym stonowała.
Ten sam Matt, który zawsze każe
iść o krok dalej.
Okropnie mnie rozbawiło,
że każe mi stonować.
Vision poleciał po doktora. Na pewno zaraz wróci.
Przegapiam narodziny pierwszego.
Byłem przy narodzinach drugiego. „To bliźniaki!”
Sytuacja z nimi jest niejasna,
bo maleństwa błyskawicznie dorastają.
Gdzie bliźniaki?
-Mamo? -Tato?
Czy ty...
A potem bardzo szybko
mają dziesięć lat.
Dzieci mogą dostać pod opiekę
zwierzęta dopiero wówczas, gdy osiągną...
Dziesięć.
Wiek dziesięciu lat.
Spójrzcie na siebie.
-Chwila, tak nie wolno... -Nie, nie, nie.
-...wy łobuzy. -Nie, nie, nie!
Byle tylko piesek nie rósł w takim tempie.
To lata 80. Zaprojektowaliśmy rozkład domu,
a potem tylko zmienialiśmy wystrój.
To plan zainspirowany kuchnią Dicka Van Dyke'a
i przeniesiony w lata 80.,
klimat Pełnej Chaty, Family Ties
i innych popularnych wtedy seriali.
Rodzice nie powinni chodzić na skróty,
ale sytuacja to usprawiedliwia.
Ta dekada nas śmieszy.
Kochamy ją, ale jest też jak parodia.
Patrzymy na te fryzury i ciuchy i dziwimy się,
kto je uważał za fajne.
Jak można było się tak pokazać?
To prawie jak randka.
Prawie.
Z dwoma marudnymi przyzwoitkami.
Dorastałam w latach 90., z lat 80. pamiętam tylko,
że nosiłam takie piękne kamizelki
i duże kapelusze z wielkimi kwiatami.
Spóźniłam się.
Chociaż ta dekada to także okropne stroje i fryzury,
tę perukę akurat lubię.
-Ja... -Bajeczna.
Czuję się tajemnicza.
Pod koniec odcinka z lat 80.
Wanda słyszy
pukanie do drzwi.
Nie ona to zaaranżowała,
jest więc zbita z tropu.
W progu stoi jej brat, Pietro.
Wygląda inaczej, bo to Evan Peters.
-Nie! Ała! -Jazda!
Jego postać przypomina wujka Jessego.
Przestań!
Fajnego gościa, który lubi namieszać.
Gościu, ale jazda!
Niedaleko pada siostrzeniec od wuja.
Też masz super prędkość!
-Serio? -Tak!
To motyw przewodni
nowego mieszkańca sitcomowej krainy.
Dajesz strasznie zły przykład.
A tobie kto nafajdał w barszcz?
Robię, co mogę.
Zjawiam się nagle, denerwuję szwagra,
podburzam szczyle i utrudniam ci życie.
A przecież tego chciałaś, co nie?
Gdzie się podział twój akcent?
A gdzie się podział twój?
Jestem zachwycony. Uwielbiam Marvela.
Cieszę się,
że tu jestem. Postać jest zabawna i ciekawa,
to interesujący pomysł.
Kiedy Kevin mi o niej opowiadał,
pomyślałem, że będzie niezły ubaw.
Zaginionemu bratu wolno wyściskać wredną siorę?
Obsadziła Pietro na nowo?
Lata 80. to Family Ties, Dzieciaki, kłopoty i my oraz I kto tu rządzi.
A to co za burak?
To moja epoka,
dlatego bardzo się cieszę. Piosenki przewodnie
skomponowali Bobby i Kristen Anderson-Lopez.
Pozdrowienia z WESTVIEW
Spoglądasz na świat, myśląc ciągle
Że zmienić go chcesz
Lecz upływ lat cię nauczy brać los, jakim jest
W roli głównej Wanda Maximoff
KRISTEN ANDERSON-LOPEZ I ROBERT LOPEZ KOMPOZYTORZY PIOSENEK
Matta znam ze szkoły.
Zadzwonił i zapytał:
„Kojarzysz Wandę i Visiona z Avengersów?”.
„Mamy zwariowany pomysł. Sitcomy,
„od lat 50., potem lata 60.
„Każdy odcinek ma inny styl
„i inną piosenkę tytułową”.
-A my na to... -Piszemy się!
Bez namysłu. Niesamowity pomysł.
Oto
Młoda małżonka i młody mąż
Znaleźli tu swój nowy dom
Z daleka od miasta spokojnie żyć tu chcą
NA SPRZEDAŻ
WandaVision!
To bardzo nietypowa produkcja.
Zaczęliśmy od lat 50. i 60.
Obie piosenki zawierały słowo WandaVision.
Stworzyłem motyw przewodni WandaVision
do wykorzystania w różnych wersjach.
Zagrałem go dla Kristen,
w ten sposób...
A ona na to: „Biorę!”.
Trafiony, zatopiony.
W latach 50. brzmi tak...
A w latach 60. tak.
A w latach 80. tak.
Zabawnie było przemycać te kilka nut
w każdej piosence.
W roli głównej WANDA MAXIMOFF
WandaVision!
oraz VISION
Trzeba się przyjrzeć epoce,
dominującym wpływom, instrumentom i językowi.
Dużo rozmawialiśmy z Mattem i Jac.
Postanowiliśmy wzorować się
na utworach, które nam wszystkim się podobają.
Przed każdą zmianą dekady rozmawialiśmy przynajmniej
pół godziny.
No wiecie...
Lata 50. i 60. omówiliśmy za jednym zamachem.
Powiedzieliśmy, że lata 50. znamy,
pogadajmy o 60.
Ludziom w pamięć zapadło Ożeniłem się z czarownicą.
W roli głównej Wanda Maximoff
Przyjrzeliśmy się
filmom z Jamesem Bondem, Burtowi Bacharachowi.
Oraz Vision
-Jak też... -Mahna, Mahna.
...popkulturze tamtej dekady.
Było jasne, że w piosence muszą znaleźć się
elementy bebopu i cool jazzu
oraz koniecznie modny wtedy swing.
WandaVision Wa-WandaVision
-Lata 70. mają tamburyn. -Pewnie.
To zapożyczenie
z Brady Bunch i Partridge Family,
właściwie z każdej kapeli jamowej, która nosi ciuchy z frędzlami
i jeździ na koncerty furgonetką.
Mimo to nie jest źle
Gdzie ty, tam i ja
Uwielbiamy piosenki, które idą o tak.
Tę moc jedynie się W rodzinie ma
WandaVision W KOLORZE
Lata 80.? Oboje dorastaliśmy właśnie
w latach 80.
Po szkole biegliśmy oglądać
Diff'rent Strokes i Punky Brewster.
Dopasowywaliśmy życie rodziny
do godziny emisji Family Ties czy serialu Dzieciaki, kłopoty i my.
Uwielbiam piosenkę tytułową z odcinka z lat 80.
Stale ją nucę.
Kciuki zaciskaj, śpiewaj jak ja
Spokojnie bierz to, co nam życie da
A potem pierwsza dekada XXI wieku.
Nawiązaliśmy współpracę
z pierwszą riot grrrl.
Z Kathleen Hanną, wokalistką Bikini Kill.
Wyszedł z tego autentyczny punk.
Nie licz zysków ani strat
PIETRO MAXIMOFF JAKO ON SAM
Czy wszystko jest mirażem?
To nic! Ty w przyszłość patrz!
To był dla nas nowy typ zlecenia,
nowe odniesienia
i mogliśmy się pokazać z innej strony.
Tworzyliśmy muzykę, która nie miała
nieść głębokiego przesłania, musiała nadawać ton.
Takiej produkcji jeszcze nie było.
Jest zabawnie, śmiesznie,
nostalgicznie, ale i trochę strasznie.
W tej mieszaninie stylów,
w odcinkach o latach 50. i 60.,
są również momenty rodem ze Strefy Mroku.
Zamiast kręcić współczesny horror,
zbijamy widza z tropu trikami kamerowymi Strefy Mroku.
Wprowadzamy kinowy nastrój.
Sygnalizujemy, że coś jest nie tak,
bo coś musi pójść nie tak, żebyśmy mogli zmienić dekadę.
Inaczej po co mielibyśmy ją w ogóle zmieniać?
I w tym celu sięgamy po motywy ze Strefy Mroku.
Potem, w odcinku z Halloween, widzimy
charakterystyczne świąteczne zwyczaje
małomiasteczkowej społeczności.
Statyści mają naprawdę przeurocze kostiumy,
wszystko jest słodkie.
Dzieciaki robią zamieszanie. Idealny obrazek.
Lepiej, żeby te wrzaski oznaczały krew, złamanie lub pożar.
Wspaniale było nosić kostiumy, które trąciły myszką.
Dlaczego wyglądasz inaczej?
Przed zdjęciami do Czasu Ultrona ludzie dali mi komiksy, które powinnam przejrzeć.
Powiedzieli: „Nie zwracaj uwagi na kostiumy”.
„Nie będziesz biegała w trykocie, legginsach i koronie”.
Powtarzałam: „Dzięki Bogu”.
Okazało się jednak,
że w odcinku halloweenowym moja bohaterka nosi stary kostium Scarlet Witch,
i to była ogromna frajda.
Siedem lat temu w życiu bym go nie włożyła,
nawet dla żartu.
Zapytałabym: „Kpisz?”.
Teraz, kiedy pokochałam ten komiksowy świat
i jego fanów,
czułam się świetnie w tym kostiumie.
Kocham was! Przepraszam.
Paul ubrany jak meksykański zapaśnik
wygląda po prostu... Jest naprawdę... Przezabawny.
Dzięki, że zrobiłeś to dla mnie i założyłeś to idiotyczne przebranie.
Inne ubrania zniknęły z mojej szafy...
Musiałem się przebrać za Visiona,
ale tego z komiksów.
To mój ulubiony kostium.
Był tak obciachowy, że aż śmieszny.
Miałem bardzo wysoko podciągnięte szorty
i żółte trampki Converse'a na stopach.
Kiedy Vision idzie
na Ellis Avenue,
mówię dzieciom...
Nie wolno przekraczać Ellis Avenue.
Jasne, mamo.
To skraj heksu.
Im bliżej tej granicy,
tym mniejsza kontrola Wandy
i ludzie zachowują się jak automaty.
Mieszkańcy w kółko powtarzają
te same czynności.
Wieszają i zdejmują dekoracje.
To postacie,
które Wanda zaprojektowała tylko z grubsza.
Dalej zauważam dzieci,
które niby zbierają cukierki,
ale właściwie stoją jak posągi.
Czy to pani dzieci?
Czekacie na coś?
I to prowadzi do momentu kulminacyjnego.
Żonglowaliśmy stylami realizacji sitcomów.
Na przykład kręciliśmy coś bardzo klasycznie,
nieruchomymi kamerami,
aż nagle pojawiało się ujęcie albo ruch kamery
w zupełnie innym stylu.
Takiej zmiany nie sposób nie zauważyć.
To świetne narzędzie fabularne.
Oczywiście na koniec
wszystko się rozpada i wracamy
do prawdziwego świata, to znaczy do jego wersji z uniwersum Marvela.
-Czy ja umarłam? -Nie.
-Skąd taki pomysł? -Bo ty nie żyjesz.
Stoimy przed tymczasową bazą wojskową...
MARK WORTHINGTON SCENOGRAF
...którą organizacja M.I.E.C.Z. założyła,
aby zbadać anomalię stworzoną przez Wandę w Westview.
Ten budynek za mną
to placówka,
która ma ułatwić obserwację i pomóc rozwikłać tajemnicę.
To świat Marvela,
więc można by się spodziewać innego początku,
bardziej w stylu fantastyki naukowej.
Postawiliśmy jednak na realizm.
Zastanawialiśmy się,
jak zareagowałoby wojsko na kataklizm, na przykład
na atak chemiczny,
atomowy i tak dalej.
Istnieją grupy reagowania,CBRN-y, które zajmują się zagrożeniami
chemicznymi,
biologicznymi, radiologicznymi i atomowymi.
Do nich nawiązaliśmy.
Tak czy inaczej, budynek za mną został zaprojektowany przez nas.
Ani siły powietrzne, ani armia czy piechota morska
nie mają niczego podobnego. To nasz marvelowski akcent.
Co już działa?
Radar, lidar, sodar, podczerwień.
Pokaż, co masz.
To tymczasowa baza
monitorująca heks, który Darcy nazywa
magicznym światem Wandy w Westview.
To wszystko personel wojskowy i...
Kosmiczno-naukowy,
a z tyłu stoi jej biurko.
Dostała własny kącik,
gdzie rozgryzła tę „magię”.
Twierdzisz, że wszechświat nadaje sitcom, w którym grają Avengersi?
To wstępna hipoteza.
Darcy odkrywa,
że z heksu dobiega stary sygnał telewizyjny,
taki analogowy.
Ustawia stary telewizor, taki z anteną, i dostraja się
do transmisji, którą Wanda nadaje z heksu.
Każdy remake sitcomu, nadawanego przez Wandę z heksu, pokazujemy widzom
na odbiornikach z odpowiedniej epoki.
Późne lata 50., 60., 70.i tak dalej.
Choć to wygląda na triki z telewizji, wszystko dzieje się tam naprawdę.
Podoba mi się ten kontrast.
Zaczęliśmy od lekkiego sitcomu,
przy jakim nie pracowałem. Świetnie się bawiłem.
Potem zanurzyliśmy się
w styl Marvela.
Efekty wizualne, gra, scenariusz.
To zachwycające. Mamy ten sam serial,
a nagle jednak staje się on zupełnie inny.
To wspaniałe, ale ciągłe zmiany stylistyki
to przeskakiwanie, stanowiło ciekawe wyzwanie.
To rynek w Hollywood.
Oglądamy go szczegółowo w sześciu różnych epokach.
SALA 1: INIEMAMOCNI SALA 2: NIE WIERZCIE BLIŹNIACZKOM
Przedstawienie tych epok
OZ: WIELKI I POTĘŻNY
DZIŚ WYŚWIETLAMY WSPANIAŁY RED - PORWANY ZA MŁODU
to bezprecedensowe wyzwanie.
Sprawę utrudniał kalendarz zdjęć. Nie mieliśmy
dwóch dni pracy, a potem dwóch dni przerwy
na zmianę scenografii i malowanie.
Musieliśmy pracować bardzo szybko.
Trzeba było wcześniej zaprojektować wszystkie zmiany,
wykonać elementy scenografii,
dopasować je i zaplanować ichrozmieszczenie,
żeby potem wszystko
pasowało do siebie jak klocki LEGO.
Musieliśmy działać sprawnie,
żeby wyrobić się na przykład w zaledwie 12 godzin.
Za dzieci!
W ostatnim odcinku
Wanda biegnie przez rynek,
szukając Agnes, czyli Agathy,
a mieszkańcy miasta się budzą,
otaczają ją, tłoczą się wokół niej
i błagają, żeby ich uwolniła.
Dłużej tego nie zniosę. Wanda, proszę!
To bardzo długa scena. Ma niesamowity punkt kulminacyjny.
Kto tu rządzi, Wanda?
Bohaterowie nie torturują ludzi.
Czułam się, jakbym grała w teatrze.
To było bardzo emocjonujące doświadczenie.
Jedyne w swoim rodzaju.
Momentami masz wrażenie, że to film kinowy.
Jest w nim coś monumentalnego.
Znikać stąd, ale już!
Uciekajcie!
Scenariusz jest przewrotny,
bo nie wiemy, co jest grane,
kto jest złą postacią,
kto ma nieszczere intencje,
o co tak naprawdę tu chodzi.
Czasem wydaje nam się,
że to Wanda jest tą złą.
Wywróciła życie mieszkańców do góry nogami.
„Ona jest zła”.
Potem odkrywamy, że Agnes jest w sumie dużo gorsza.
Od początku coś knuje. Realizuje plan. Nieustannie psuje
i burzy magiczny świat Wandy.
Do tego dochodzi Hayward,
niezbyt dobry człowiek.
Ma własny cel.
Właściwie każdy chce coś ugrać.
W pewnym momencie
dochodzi do kolizji interesów
i kończy się to epicką bitwą superbohaterów.
Ostatnia na rynku jest głupią kurą domową.
...brzemię!
Zwykle latam tylko ja.
Tylko ja wiszę na linkach.
Zdążyłam się przyzwyczaić.
Fajnie to wygląda!
Marvel pierwszy raz musiał
pomieścić tylu latających bohaterów w jednej scenie.
To było sporym wyzwaniem...
W absurdalnym kostiumie Kathryn
lata się bardzo niewygodnie.
Ostatnie sześć tygodni spędziliśmy
non stop w uprzężach.
Ciągle lataliśmy, było super.
Uwielbiam to.
Uwielbiam grać w powietrzu. Sprawia mi to ogromną frajdę.
To chyba pierwszy taki przypadek
w marvelowskiej produkcji. Walka rozgrywa się tylko nad ziemią.
W końcu doczekałam się
prawdziwego kostiumu Agathy
i pierwszego lotu na linach.
-Wyglądasz wspaniale. -Chyba ty.
Czułam na sobie wiatr
z potężnych wentylatorów, a było ze 40 stopni.
W stworzeniu tej postaci pomagała
naprawdę obłędna rzesza współpracujących ludzi.
Jesteś mitem.
Istotą zdolną do spontanicznej kreacji,
a marnujesz to, serwując śniadanie na kolację!
Grałam postać, która bywa i zła, i dobra. Raz jest wredna, a raz miła.
Postać negatywna, ale bardzo zabawna.
Bomba.
Jest tego więcej. Chcę wszystko!
Kiedy gra się w super produkcjach, szczególną satysfakcję
przynosi naginanie praw fizyki.
Dzięki za lekcję...
Ale nie musisz mi tłumaczyć, kim jestem.
Poprzeczka jest zawieszona wysoko,
jeśli chodzi o wizualizację, efekty specjalne.
JEN UNDERDAHL Z-CA KIER. DZIAŁU EFEKTÓW SPECJALNYCH
Mają uzupełniać opowieść, a nie ją przytłaczać.
Ta zasada obowiązuje zarówno w produkcjach kinowych,
jak i w tych przeznaczonych na mniejsze ekrany.
Vision to tak zwana „cyfrowa proteza”.
Pomalowaliśmy biednego Paula
na fioletowo i tak grał.
Cała reszta to efekty specjalne.
Ilekroć Vision miał mieć generowaną cyfrowo twarz,
TARA DEMARCO KIEROWNICZKA DZIAŁU EFEKTÓW SPECJALNYCH
szliśmy do Matta i pytaliśmy,
czy w tej scenie naprawdę
musi mieć twarz syntezoida, czy nie może być człowiekiem.
A Matt i Jack odpowiadali,
że w domu Vision jest sobą.
Że musi być syntezoidem, że musimy go zmienić efektami specjalnymi,
ponieważ tak się czuje,
kiedy jest w domu sam z Wandą.
Sięgaliśmy po efekty specjalne, kiedy wymagała tego akcja.
Czerwony Vision w odcinku czarno-białym
nie wyglądał jak Vision.
W pierwszym tygodniu pracy wykonaliśmy próby
na materiale z poprzednich filmów.
Zapukaliśmy do kolorysty. Szybko zrozumieliśmy,
że jego twarz musi być niebieska.
W latach 50. i 60. używano niebieskich szminek
i usta wydawały się czerwone.
To samo zrobiliśmy z Paulem,
znaleźliśmy odpowiedni odcień niebieskiego,
podłubaliśmy trochę podczas postprodukcji i wyszło nieźle.
Nie zmodyfikowaliśmy gry aktorskiej.
Paul to Vision.
Zamalowaliśmy mu uszy,
nanieśliśmy sztuczną skórę,
ale pozostał sobą.
Świat Wandy to jej azyl.
Kiedy heks pochłania bazę wojskową,
zmienia się ona w radosne
i absurdalne miejsce, cyrk. Fajna sprawa.
Nie był to skomplikowany efekt specjalny.
Nakręciliśmy stronę A i B,
a potem dodaliśmy elementy.
Wiedzieliśmy, że heks ma mieć barierę,
która zatrzymuje mieszkańców wewnątrz,
a dla ludzi z zewnątrz jest czymś nieprzeniknionym.
Zdecydowaliśmy, że niewidzialna bariera
będzie najbardziej efektowna,
tajemnicza i pomoże zbudować napięcie. Wyszła odlotowo.
Przestudiowaliśmy różne metody kreowania barier w filmach
i uznaliśmy, że nasza musi przypominać ekran telewizyjny.
Przyjrzeliśmy się pracy magnesów w starych telewizorach kineskopowych,
szumom, które się pojawiają na ekranie,
i pikselom widocznym w dużym zbliżeniu,
a także liniom katodowym widocznym
na starych ekranach NTSC, tych kwadratowych.
Przejrzeliśmy materiały.
Wygląd naszej bariery był inspirowany efektami,
jakie znaleźliśmy w telewizji.
Westview miało być idyllicznym rodzinnym miasteczkiem.
Taki był zamysł heksu.
Wnętrze oraz otoczenie domu i samo miasteczko miały odzwierciedlać
marzenia Wandy z dzieciństwa, które zrodziły się
pod wpływem seriali telewizyjnych.
Stworzyliśmy świat, jakiego pragnęła Wanda.
Bardzo często mówi się,
że Avengersi i kinowe uniwersum Marvela
to w zasadzie największy eksperyment serialowy w historii filmu.
Produkcje kinowe, mniej lub bardziej powiązane ze sobą spin-offy,
wszystko to zmierza do jednego zakończenia.
Pocieszyłeś mnie.
Kolejne historie opowiadano w osobnych produkcjach.
Tak samo jest i tu.
Nowością jest skupienie się na relacji Wandy i Visiona,
w końcu się to udało.
Jac Schaeffer, Mary Livanos, Matt i Feige
stworzyli coś pięknego.
Historię, którą można opowiedzieć tylko za pośrednictwem telewizji,
więc opowiedzieli ją, zderzając całą historię
amerykańskiego sitcomu z kinematograficznym uniwersum Marvela.
Marvel otwiera nowy rozdział, zaczyna produkować seriale,
a pierwszy z nich jest odą do telewizyjnych sitcomów.
To idealna sceneria dla Wandy.
Znowu Dick Van Dyke? Ciągle tylko sitcomy i sitcomy.
Uwielbiam zakończenie tej opowieści.
Wanda wreszcie zaakceptowała, kim jest,
i zamknęła bolesny rozdział swojego życia.
Odnalazła wewnętrzny spokój.
Nie czuję cię.
Bardzo się cieszę, że poznaliśmy ją z innej strony.
Mam nadzieję, że będzie więcej historii do opowiedzenia.
Ta rola to dla mnie dar od losu. Uwielbiałam grać w tym serialu.
Cięcie!
Kończymy z Lizzy.
Nie wiem, co znaczy
stracić kogoś bliskiego, bo nikogo takiego nie miałem.
Rozpacz to miłość,
TU SIĘ ZESTARZEJEMY. V.
która przetrwała stratę.
Napisy: Tomasz Kutner