Wiem, że masz nie lada kłopot
z rozróżnieniem tego,
co jest realne,
a co jest w twojej głowie.
Poprzez seriale Disney Plus
chcieliśmy w większym stopniu pokazać bohaterów znanych z dużego ekranu.
Ale są też postacie, które chcieliśmy
przedstawić w pełni po raz pierwszy.
Moon Knight był na czele tej listy.
Jest on widowiskową postacią i cechuje go wyjątkowy wygląd.
To postać w większym stopniu skupiona na akcji.
I to w sposób, jakiego od dawna nie mieliśmy w MCU.
Za każdym razem, gdy adaptujemy postaci komiksowe,
myślimy o tym, co leży u podstaw postaci,
o jej istocie.
Nie da się stworzyć serialu Moon Knight,
nie akceptując mroku i chaosu tej historii.
W uniwersum Marvela
Moon Knight pojawił się w 1975 roku jako bohater Werewolf By Night.
Był tam antagonistą.
Około 1980 roku fani tak bardzo pragnęli
o nim czytać, że dostał własny komiks.
Moon Knight to Marc Spector.
Były żołnierz, który został najemnikiem,
a potem awatarem egipskiego boga Khonshu.
Historia pochodzenia jego postaci w komiksach
koncentruje się wokół egiptologii
i to czyni ją tak inną i unikatową.
Kevin poruszył to
na dość wczesnym etapie rozwijania pomysłu.
Powiedział: „Jeśli możemy to wpleść do serialu,
„dodając elementy przygody w stylu Indiany Jonesa,
„to stworzymy udane, sześciogodzinne show”.
- Mam ich zaatakować? - Tak, prosto w kamerę.
Właśnie tak... Uzyskamy taki efekt...
Dobra, łapię, o co chodzi.
Mohamed Diab to egipski filmowiec.
Umie współpracować, jest pewny siebie.
Dołączył do nas i miał świetny pomysł na tę historię.
Pokażę wam ostatni. To dzieło mojej córki.
Spójrzcie na to. To Moon Knight.
Super! W punkt!
Przeczytałem pierwsze dwa odcinki i streszczenie reszty serialu.
Ja i Sarah po prostu się w to zagłębiliśmy.
Sarah to moja żona i producentka serialu.
Przygotowaliśmy 200 stron opracowania.
Przyszedł z uwagami
skupiającymi się na wątkach egiptologicznych.
A to na tym koncentrował się Kevin od samego początku.
Na egiptologii i na przygodzie.
Już na tym pierwszym spotkaniu
wiedzieliśmy, że najlepiej poprowadzi historię Moon Knighta,
i to widać.
Widać to podczas seansu.
Mamy tam tyle wizualnych zapowiedzi.
Myśli o każdym detalu
i to inspirowało
całą obsadę i załogę, by podążać za jego tokiem myślenia.
Na ile możesz, gdy to robisz...
Wcześniej nie znałem Moon Knighta.
To może być zarazem zaletą, jak i wadą.
W moim przypadku zadziałało na korzyść.
Nie byłem do niczego przywiązany. Chciałem stworzyć dobrą historię.
Szybko zdaliśmy sobie sprawę, że gdy mamy sześciogodzinną historię
dziejącą się w pięciu czy sześciu krajach,
musimy działać zespołowo.
Jeszcze raz, ale opuść...
Opłaciło się mieć na pokładzie
Bensona i Moorheada obok głównego reżysera, Mohameda Diaba.
- Cześć, chłopaki. Przepraszam. - Kabelek ci wypadł.
- Przepraszam. Stęskniłem się. - My też.
Tak.
Pierwszy raz zetknęliśmy się z tobą przy okazji filmu Zderzenie.
Obejrzeliśmy go z Aaronem
i obaj po dłuższej chwili ciszy powiedzieliśmy: „Przy nim
- „żadni z nas filmowcy”. - Tak.
Uwielbiam wasze filmy. Wiem, że teraz to coś za coś
i brzmi jak wymuszone. Ale uwielbiam Endless.
Było tak, zanim was poznałem.
Pomyślałem: „Oni mają to coś”.
I gdy się okazało, że będziemy współpracować, byłem podekscytowany.
Gdy rozpoczynaliśmy pracę nad scenariuszem,
szybko okazało się,
że Moon Knight nie ma żadnych aktualnych powiązań z MCU.
To było wyzwalające
i pozwoliło nam na zabawę postacią,
nie musiała bowiem poddawać się żadnym odgórnym regułom narracji.
Dla mnie jako fana Moon Knighta zawsze niesamowite było to,
że każdy kolejny twórca opowiada tę historię po swojemu.
Mogliśmy wybierać nasze ulubione elementy z różnych odsłon.
Jest to także przytłaczające zadanie. Jak bowiem przetworzyć 40 lat dziwności
w trwający sześć godzin serial, aby historia nadal miała sens?
Dostęp do tylu odsłon wydanych przez 40 lat
daje nieprzebraną ilość materiału. A najlepsze w Marvelu jest to,
że pozwala nam na sięgnięcie do źródeł postaci
i zabawę tą historią.
Nam zależało na opowieści.
Nikt nam nie powiedział:
„W komiksie jest coś, co koniecznie musicie wykorzystać, bo tak to napisano”.
Przeglądaliśmy wszystkie wydania Moon Knighta , jakie wyszły,
próbując znaleźć najbardziej ikoniczne obrazy, które do nas przemawiały.
Zazwyczaj było to coś intrygującego,
jak obraz podwijania maski
i ukazującej się na białym tle twarzy... Tego typu obrazy.
W pierwszych wydaniach
Marc Spector był po prostu gościem o wielu różnych tożsamościach.
Marc Spector był najemnikiem, Steven Grant bogaczem-światowcem,
a Jake Lockley - taksówkarzem.
I w zależności od tego,
jakich danych potrzebował Spector jako Moon Knight,
przybierał daną tożsamość.
Przez lata różne tożsamości zmieniły się w różne osobowości.
A te z kolei w to, co nazywamy obecnie
dysocjacyjnym zaburzeniem tożsamości.
Twórcy komiksu zaczęli podejmować ciekawe wyzwania
w przypadku tej postaci.
Zaczęły się pojawiać wątki radzenia sobie z zaburzeniami osobowości.
Zdrowie psychiczne bohatera wysunęło się na pierwszy plan.
Z postaci, którą poznaliśmy jako gościa
ubierającego się na biało i walczącego z wilkołakami,
o którym nie trzeba w sumie więcej wiedzieć, w postać z głębią.
Stał się fascynujący.
Moon Knight to postać, która latami w komiksach
zmaga się z chorobą psychiczną.
Możliwość ukazania kogoś stawiającego czoła takim wyzwaniom
z szacunkiem była dla nas bardzo ważna.
Tak wiele rozmaitych elementów wymagało wyjątkowego aktora.
No dobra, guten Tag.
Rozmawialiśmy z Oscarem kilka razy.
Interesował się tym uniwersum, ale nie udawało się znaleźć nic odpowiedniego.
Nie byliśmy pewni, czy zainteresuje go Moon Knight ,
czy zechce zagrać w serialu produkcji Disney Plus.
Ale zgodził się bez wahania.
Jest bardzo kreatywny, jako współpracownik i partner.
Gdy Kevin Feige zaproponował mi rolę w serialu Moon Knight ,
nigdy nie słyszałem o tym bohaterze.
Zbierałem komiksy, gdy byłem młodszy, X-Menów
i X-Force oraz parę innych tytułów.
Pierwszą rzeczą było zagłębienie się
w historii bohatera.
Bardzo się zmieniała z biegiem kolejnych odsłon komiksu.
Jest bogata i dość obszerna.
Naszym zadaniem było
skupienie uwagi na rzeczach, które uznaliśmy za najciekawsze
lub które miały największe pokłady dramaturgii.
Chodziło też o poważne podejście do aspektu choroby psychicznej
i mocne skupienie się, na czym mi zależało,
na postaci i jej punkcie widzenia.
DID to dysocjacyjne zaburzenie tożsamości,
niegdyś nazywane osobowością mnogą.
Serial pokazuje fabularyzowaną wersję DID,
ale staraliśmy się
zrozumieć i zgłębić tę chorobę.
Gdy tylko przyjąłem rolę,
zacząłem pogłębiać wiedzę na temat DID.
Jest taka niesamowita książka pióra Roberta Oxnama,
A Fractured Mind.
Stała się dla mnie jak Biblia.
Napisał ją człowiek, który dopiero po czterdziestce
dowiedział się, że ma DID.
Sądził, że jest alkoholikiem i miał problemy w życiu,
aż nagle
dowiaduje się, że żyje w nim osiem osób.
Osiem różnych osobowości.
Zdumiewająca rzecz.
To w pewnym sensie supermoc.
Bo jak niesamowity jest człowiek, w tym, co robi, by przetrwać
straszliwą traumę w bardzo młodym wieku.
To mechanizm obronny, w którym mózg
tworzy inne osoby w psychice,
by móc poradzić sobie z traumą.
Wszyscy, którzy obejrzą serial i ci, którzy nad nim pracowali,
w ten czy inny sposób zetkną się z kwestią zdrowia psychicznego.
Przy pracy nad serialem dbaliśmy o to,
by opowiedzieć tę historię w przemyślany sposób.
Nie musi chodzić o coś aż tak konkretnego.
Może to być coś, czego wszyscy doświadczyliśmy,
czyli próba pomocy komuś i bycia z kimś, kto ma problemy.
Głównemu scenarzyście, Jeremy'emu Slaterowi, bardzo zależało,
by dwa pierwsze odcinki skupiały się na Stevenie.
Zawsze wiedziałem,
że rozpoczęcie serialu od Marca będzie bardzo trudne.
W naszym serialu Marc to bardzo zamknięta postać.
Byłoby nam wtedy bardzo pod górkę przez resztę serialu.
Za to na opowiedzenie historii Stevena Granta miałem pomysł.
Gdy już poznasz postać Stevena Granta,
przepadłeś.
Muszę oddać jedno Marvelovi i Jeremy'emu Slaterowi.
Sądzę, że jednym z bardziej błyskotliwych pomysłów
było ukazanie świata oczami Stevena. Świetna rzecz.
To rozpoczęcie od tajemnicy, bo przecież pierwszy odcinek to wielki znak zapytania:
- „O co tu chodzi?”. Prawda? - Tak.
I powstaje pokusa, żeby dać z tym spokój.
Żeby Moon Knight w końcu kogoś sprał.
Ale nie mamy tego aż do końca drugiego odcinka.
Zanim tytułowy bohater cokolwiek zrobi, mija tyle czasu,
- że zmieścisz w nim film. - Dokładnie tak.
Ta zabawa tajemniczością była ekscytująca.
Dostałem początkowe szkice paru odcinków.
Historię przeniesiono z Nowego Jorku do Londynu,
ale bohaterowie nadal byli Amerykanami.
Pomyślałem:
„Czy mamy jak pokazać bohatera będącego dobrym przeciwieństwem tego,
„czego oczekuje się po najemniku i twardym bohaterze?”.
„Najemnik”? Nie, żaden ze mnie najemnik.
Nazywam się Steven Grant.
Pomyślałem: „Może Steven będzie Anglikiem, skoro akcja dzieje się w Londynie?”.
W domu zacząłem wymyślać tę postać
i odgrywałem ja dla dzieci.
Mój najstarszy syn pokochał Stevena.
Śmiał się. Poczułem,
że może coś w tym jest, może idę w dobrym kierunku.
Niezbyt wiem, co to ma wspólnego z Egiptem.
Nie mieli tego wtedy, prawda? No raczej.
Jedli figi i daktyle.
Stoimy w mieszkaniu Stevena.
Zdecydowaliśmy się na strych,
bo kształtem przypomina piramidę.
Dwa, jeden. Kamera. Akcja!
Jego łóżko umieściliśmy pod platformą.
Wygląda, jakby był w sarkofagu.
Trochę jak w grobowcu.
Gdy zaczęliśmy zdjęcia, pierwsze dwa miesiące kręciły się wokół Stevena.
To był proces zakochiwania się,
zwłaszcza w Stevenie.
Możesz to zabrać na dół?
Dasz mi chwilkę bez tych swoich żuczków?
Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak zakochałem się w odgrywanej postaci.
Na planie ciągle mówiłem z akcentem i nie wychodziłem z roli.
Zmiana ciuchów za godzinę?
- Tak, dobrze wyglądasz. - Dobra. Jasne.
- Ta sama kurtka. - Świetnie.
Nie określiłbym siebie aktorem metodycznym.
Nie chciałem się wstydzić
ani gdybać.
W moim przypadku chodziło bardziej
o pozostawanie w roli, wiedzę, że to nadal tam jest,
a ja mogę skupić się na reszcie,
np. na graniu, robieniu innych rzeczy
i ogarnianiu bloków i tak dalej.
O Boże.
Uważam, że tej historii ton nadaje jej bohater.
Dowiadujemy się o mitologii Moon Knighta i wadze całej opowieści
poprzez bohatera, dla którego wszystko jest taką samą nowością jak dla nas.
O rany! Ale odlot.
Serial to kino przygody z nadprzyrodzonym zacięciem.
Mamy w nim też kapkę horroru.
Zabawna rzecz dotycząca Moon Knighta,
i rozbrzmiewa ona w całym MCU,
to fakt, że gdy przyjrzysz się z bliska,
okazuje się, że w całej historii chodzi o bohatera.
I sądzę, że do tego dążył Oscar Isaac.
Odwala mi, wiesz?
Już mi odwaliło.
Po prostu... Nie potrafię odróżnić...
Jawy od snu.
Kluczem był Steven. Jest szczery i zabawny,
a jednocześnie całkowicie przerażony tym, co się dzieje.
Pozwala to na wielość przeróżnych reakcji,
które są obecne w tym samym świecie.
Niech cię. Wynocha z mojej głowy!
Tja.
Może się śmiać lub żartować
albo być przerażony czymś okropnym,
a jednocześnie
radzić sobie z prawdziwą traumą z dzieciństwa.
A do tego obok stoi gadający hipopotam.
Przez to, że przyjmujemy taki psychologiczny punkt widzenia,
możemy poddać się temu.
Proszę przytrzymać drzwi! Dziękuję.
Pod względem walki czy wyczynów, Steven Grant to zwyczajny facet.
Wymyślenie choreografii walki
z bohaterem historii, który nie umie walczyć,
jest najtrudniejsze.
Uwielbiam to, bo nawet jeśli
nie ćwiczy się sztuk walki
i nigdy w żadnej nie uczestniczyło,
zawsze istnieje coś takiego, jak instynkt przetrwania.
Człowiek zawsze instynktownie się broni.
Sześć!
Wolę krykieta.
Oscar chciał wprowadzić elementy humorystyczne.
Czasem jego bohater był troszkę głupkowaty,
czasem walczenie w taki sposób mogło ocalić mu życie.
Szakal. Szakal!
Kostiumy Moon Knighta dla dwóch bohaterów, których oglądamy,
są wyjątkowe w całym uniwersum Marvela.
Są wytworem wyobraźni człowieka
zainspirowanego starym bogiem.
Mr. Knight obrazuje to, co Steven
uważa za fajne.
Coś w stylu Jamesa Bonda.
Elegancki dżentelmen, oszust, który jest silny i dowcipny.
Steven, co my, do cholery, mamy na sobie?
Nie wiem. Mówiła, że trzeba mi garnituru.
Mr. Knight nosi trzyczęściowy garnitur szyty na miarę.
Inspirowaliśmy się komiksem.
Chcieliśmy, by miał trochę faktury,
a nie był zwyczajnie biały.
Gdy pada na niego światło, widać, że jest zrobiony z lamy.
Nadaje mu to blask.
Mamy też kamizelkę z guzikami z symbolem Khonshu
robionymi na zamówienie.
Dopasowaliśmy tenisówki, by nadać strojowi nowoczesny wygląd.
Mohamed, reżyser, chciał, by miały paski.
To taki hołd dla mumii.
Meghan świetnie się spisała.
Zrobił się z tego niezły żart,
w momencie, gdy ma przyzwać „garnitur” niezbyt wie, co to znaczy.
Ale wyglądam elegancko.
- Dobra, gdzie skarabeusz? - Skarabeusz...
Co to? Na co te pałki?
Pałek używa zarówno Moon Knight, jak i Mr. Knight.
W komiksach mieli je przy udzie,
ale my chcieliśmy ich użyć w większym rozmiarze,
więc wydobywane są zza pleców, spod peleryny
albo marynarki.
Całkiem fajne.
Taka ciekawostka.
Oryginalnie to Marc nosił kostium Mr. Knighta,
a Steven - Moon Knighta.
Ale gdy ze Stevena zrobiliśmy Anglika,
poczułem, że to Steven jest Mr. Knightem.
Okazało się, że chłopaki myślały tak samo.
I dokonaliśmy zamiany.
Dobra, czas proszę.
Wystarczy, czekajcie! Uspokójmy się wszyscy, dobra?
Wszyscy jesteśmy wkurzeni.
Uspokójmy się, do cholery, i pogadajmy chwilkę...
Przejmij ciało. Przejmij ciało, Marc.
Moon Knight ma kultową sylwetkę.
Znaliśmy granice, których chcieliśmy się trzymać.
Kaptur, maska, peleryna.
Sprowadzało się to tylko do tego,
jakimi elementami chcemy się bawić w obrębie samej garderoby.
To odjazdowy rysunek.
I dla mnie to właśnie jest Moon Knight.
Ale gdy nosi to prawdziwa osoba,
zaczynasz się zastanawiać nad tym,
że egipski bóg założył komuś zbroję SWAT-u.
I to już nie gra.
Projekt kostiumu powstał w drodze współpracy.
Każdy coś dorzucił.
Oscar miał kilka świetnych pomysłów.
Na początku sporo rozmawialiśmy o kostiumie.
W końcu Ryan Meinerding
stworzył projekt.
Jak tylko go zaprezentował, wszyscy stwierdzili:
„Tego jeszcze nie widziałem. Przerażające”.
Całe nogi Moon Knighta pokrywają hieroglify.
Staroegipski nie miał słowa „knight”, czyli „rycerz”.
Nie istniało wtedy.
Musiałem wymyślić „Żołnierza chroniącego Księżyc”.
Moon Knighta po staroegipsku.
Pracowaliśmy z Marvelem i ich artystami koncepcyjnymi.
No i oczywiście z Meghan Kasperlik, projektantką kostiumów do serialu.
Chcieliśmy rozwinąć pomysł
i przekuć bohatera komiksu w realną postać.
Złoto jest piękne. Możesz poruszać rękami?
- Wszystko dobrze. - W istocie
musi wyglądać jak owinięte bandaże.
W rzeczywistości bardzo trudno coś takiego wykonać.
Każdy pojedynczy element
jest osobno zszywany.
Jednocześnie musi ściśle przylegać do ciała.
Musieliśmy znaleźć tkaniny o odpowiedniej rozciągliwości
i nadrukowaliśmy na nie wzór bandażu.
No i oczywiście pofarbowaliśmy.
Chcemy, by był lekki i przewiewny, żeby noszący się nie przegrzał.
Ma być też rozciągliwy.
Jednocześnie upewniamy się, że tkaniny i pozostałe elementy
są wytrzymałe, by przeżyć upadki i wyczyny kaskaderskie.
Stworzenie kostiumu Moon Knighta
to był długi proces osiągania czegoś,
co odpowiada wszystkim.
Widzieliśmy już wiele przemian
w wielu różnych filmach, także o superbohaterach.
Wypróbowaliśmy sporo rozwiązań. Chcieliśmy pewności,
że ta przemiana będzie czymś magicznym.
Ale jednocześnie nieodległym.
Chcieliśmy, by to było coś bliskiego bohaterowi.
Dobra. Zrób to. Przejmij kontrolę. Na razie.
Wiele osiągnęliśmy warstwowaniem materiałów,
dzięki czemu kostium wyglądał realniej.
Oczywiście wymagało to mnóstwa pracy
zespołu, który go wymyślił,
oraz Meghan i jej zespołu, którzy go wykonywali.
Ale dysponowanie nowym materiałem do obfotografowania
i zobaczenie go w ruchu było kluczowe.
Moon Knighta można opisać niemal jako id Marca.
Jego najbardziej wyzwolone, nieczułe,
brutalne i mściwe wydanie.
Z Markiem mieliśmy kłopot.
Ciężko było go przelać na papier.
Steven jest przyjemny.
Od razu się go lubi, od pierwszych scen.
Od trzeciego odcinka bałem się, że ludzie nie polubią Marca.
Jaki jest? Nie jest tak zabawny, tak sympatyczny, po prostu nie.
Gdy pierwszy raz mieliśmy Marca na planie, atmosfera była ciężka.
Był w tak... Nie Oscar.
To Marc w swojej scenie był w podłym nastroju.
Nastrój się zmienił. Nie było już wesołego, pozytywnego Stevena,
tylko: „No dobra, skupcie się wszyscy”.
Nie byłem na początku pewny i powiedziałem:
„Nie chcę kręcić scen Marca i Stevena w te same dni.
„Możemy coś wymyślić i robić to w inne dni,
„żebym mógł ich rozgraniczyć?”.
Dobra, jedziemy. Uwaga. I akcja!
Nie zrobiłem tego. Ochraniam ją przed Khonshu.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Obserwuje ją. Chce mnie nią zastąpić. Nie pozwolę...
Nie wiesz, o czym mówisz, Steven.
Zamknij się.
Tak w ogóle, Marc też nie mówi standardowym głosem Oscara.
To całkowicie wymyślony akcent.
Słuchaj, kolego. Posłuchaj mnie.
Zostaw tę torbę.
Zostaw tę torbę. Ona przez ciebie zginie.
Nadałem Marcowi trochę chicagowskich rysów.
Skorzystałem też z wiedzy komiksowej
i dałem mu niższy tembr głosu, inny sposób stania.
Użyłem fizyczności, by sprawić, aby się od siebie bardzo różnili.
Cięcie!
Zacząłem odkrywać,
w miarę oswajania się z tymi dwiema różnymi postaciami,
że wyrobiłem sobie umiejętność
łatwiejszego przeskakiwania między nimi.
I z biegiem czasu
wyglądało to trochę jak magiczna sztuczka.
Mam mówić kwestie Stevena? Do dopasowania czasowego?
Wiesz, jak długo zatrzymać się na odbiciu?
Pięknie, tak.
Jest taka scena na klifie.
Marc rozmawia ze Stevenem, potem wracamy do Oscara. I tak trzy, cztery razy.
Co jest z tobą nie tak, Steven?
Ze mną? To ty wszystkich mordujesz.
Zrobił coś magicznego.
Ja zmieniam kamery,
on zmienia się w innego człowieka.
Z Marca w Stevena, którzy są kompletnie różni. To niełatwe.
Przestań słuchać tego durnego gołębia.
Zejdź mi z drogi.
Pod koniec to była świetna zabawa, można było dostrzec
w samych oczach, kiedy następuje zmiana.
Nie trzeba było się przebierać.
Było widać, że teraz to Marc.
To było naprawdę ekscytujące.
Nawet spoglądając na zdjęcie,
wiem, czy to Steven, czy Marc. Nic się nie zmienia.
Ale od razu ma inną postawę.
W sumie podczas kręcenia spędziliśmy czas
z trzema osobami w jednym ciele.
Poznaliśmy Oscara, a potem Stevena.
- A następnie Marca. - Tak.
Mając tak niesamowitego bohatera
i poprzeczkę tak wysoko, że gra go Oscar Isaac,
zastanawiasz się, kto by zagrał antagonistę.
No i mamy w tej roli Ethana Hawke 'a.
To wymarzone wybory obsadowe.
Bardzo odmienne od naszych odkryć.
To dwie gwiazdy o sporym dorobku.
Mamy szczęście,
że weszli w ten świat i grają te postaci.
Doświadczyła zdrady.
- Czyżby? - Gnuśnej reszty bogów.
Swego własnego awatara.
Avatar. Niebiescy ludzie? Uwielbiam ten film.
- Awatar, czyli... - Chodzi ci o anime?
Stevenie, przestań.
Widziałem kilka filmów Mohameda Diaba
i rozmawialiśmy o nakręceniu niezależnego filmu science fiction.
Już mieliśmy zaczynać, ale dostaliśmy tę robotę. Zapytałem:
„Możesz zaczekać rok?”. I się zgodził.
Od razu się polubiliśmy i chcieliśmy coś razem nakręcić.
Oglądałem Ptaka dobrego boga.
Świetna rola.
Gdy rozmawialiśmy z Mohamedem o Harrowie,
powiedziałem: „Może Ethan? Byłby świetny”.
A on na to: „Tak, uwielbiam Ethana. Znam go.
„Świetny pomysł. Zróbmy tak”.
Chyba następnego dnia poszedłem do kawiarni,
a tam - Ethan.
Widziałem go w okolicy, ale nigdy nie rozmawialiśmy.
Mówi do mnie: „Słyszałem, że rozmawiałeś z Mohamedem.
„Gram Moon Knighta”. Ja na to: „Nie wiedziałem”.
A on: „Powinieneś grać złoczyńcę. Rozmawialiśmy o tym”.
Nie musiał mnie namawiać.
Nawet się nie zastanawiałem.
W komiksach, co ciekawe, nie ma jednego, konkretnego złoczyńcy.
To pozwoliło nam zobaczyć,
jakie aspekty niektórych złoczyńców chcemy zachować
i które z nich są dobre dla historii bohatera.
Uważam, że zaczął jako szemrany miliarder.
- Coś w tym guście. - Tak, tak to się zaczęło.
Potem zamienił się w przywódcę sekty.
Sporo rozmawialiśmy z Ethanem, jak to wiarygodnie pokazać.
Jego żarliwość i wiara opierają się na założeniu świata bez bólu.
I to jest dla nas ciekawsza postać niż ktoś,
kto jest z gruntu zły.
Na przykład gdy idzie do Ammit i mówi: „Odbierz mi życie”.
On nie jest typem złoczyńcy, który chce postawić na swoim,
żeby rządzić światem. Jemu na tym nie zależy.
Twoje szale nie są w równowadze.
Akceptuję je, bez względu na wynik.
Większość popełniających straszne zbrodnie...
Nie budzi się rano, myśląc: „Jestem zły”.
Mają swoje powody. Piekło jest nimi wybrukowane.
Musiałem odkryć jego powody i uczynić je tak racjonalnymi, rozsądnymi
i przekonującymi, jak się da.
Gdy myśli się o przywódcach sekt,
megalomanach,
można zauważyć, że często zaczynają jako idealiści.
Widać u nich prawdziwe, moralne aspiracje.
Próbowałem wykorzystać to, w co wierzy.
Trzeba wierzyć, że się naprawdę pomaga.
Jesteśmy tu, by uczynić Ziemię jak najbardziej podobną do Nieba.
Kto pierwszy?
Najlepsi złoczyńcy w dziejach Marvela
to ci, którzy mają w sobie dozę szarości.
Na przykład Killmonger czy Thanos.
Ludzie myśleli, że właściwie to mieli trochę racji.
Mam nadzieję, że Harrow... Ludzie tak o nim pomyślą. Że stoi za nim logika.
Dokładnie tak, logika. Ale także...
To jasne, że wiele w życiu wycierpiał.
Wycierpiał, a przez to jest ludzki.
Mieliśmy przyjemność reżyserować scenę otwierającą odcinek pierwszy.
- Miała wcześniej otwierać drugi. - Tak.
Chcielibyśmy przypisać sobie zasługi, ale nie możemy.
Wszelkie pochwały należą się Ethanowi.
Podsunął pomysł na świetną scenę otwierającą.
Dlatego zatrudnia się Ethana Hawke 'a.
Ktoś wrzuca do butów szkło i odchodzi, podpierając się laską.
Kilka scen później
ten sam człowiek idzie drogą, chrzęszcząc.
Już wiadomo, kim jest
i że jest dość popaprany.
Buduje to tajemniczość i zainteresowanie tą postacią,
a to wszystko jego pomysł.
Bawiliśmy się tym pomysłem surowego wprowadzenia podczas czytania scenariusza.
To chyba Grant powiedział, byśmy wykorzystali te buty,
- to nie powinno być tylko dziwactwo. - Mądrze.
Każdy zasiany element musi mieć jakiś skutek.
Chodzi o efekt domina.
Wiele pomysłów narodziło się
- podczas czytania scenariusza. - Tak.
Widzisz to, prawda?
Tak, w rzeczy samej, widzę.
Nasz producent, Grant Curtis, bardzo się przysłużył.
Także Kevin i wszyscy z Marvela. Dali nam sporo wolności.
Co tydzień czytaliśmy scenariusze odcinków.
Zadawaliśmy mnóstwo pytań,
dłubaliśmy w tym jak mechanicy w aucie.
Przekształciło się to w coś o wiele bardziej filozoficznego.
Stworzyliśmy serial dzięki intensywnej współpracy z Marvelem, aktorami i z wami.
Dzięki temu na nowo zrozumieliśmy bohatera pod kątem charakterologicznym.
Stworzyliśmy środowisko,
w którym każdy mógł się wypowiedzieć
bez bycia osądzanym.
„Co będzie najlepsze dla mojej postaci?
„Wyrzućmy to, wymieńmy się pomysłami”.
Zyskały na tym scenariusze i opowiedziane historie.
Na planie chodziło o to, żeby wszystko grało.
O jak najuczciwsze pokazanie tej historii.
Wszyscy się co do tego zgadzaliśmy.
Dlatego praca z Aaronem, Justinem i Mohamedem szła gładko.
Bo przegadaliśmy wszystko.
O wszystkim mówiliśmy głośno.
May czytała z nami scenariusz.
Bardzo walczyła o Laylę.
Bez May Layla nie byłaby taka sama.
Bez wątpienia.
Ona i Sarah
reprezentowały kobiece postrzeganie tej historii.
Egipcjanie ją znają,
wiedzą, ile przeszła.
Obsadzenie Layli było
trudne, bo od początku wiedziałem, że to nie tylko rola.
Ona reprezentuje grupę ludzi z całego świata.
Uwielbiam May jako aktorkę,
ale dla mnie, jako Araba,
ważne było, by znaleźć kogoś, by nas reprezentował.
Nic nie wiedziałam o roli, zanim ją przyjęłam.
Jest Egipcjanką i to był dla mnie
ciekawy aspekt do pokazania w produkcji Marvela.
Z biegiem czasu, gdy poznałam lepiej ją,
jej cel i podróż, jaką odbywa,
było jeszcze bardziej ekscytująco.
Myślę, że Mohamed celował w aktorów, o których instynktownie wiedział,
że w pełni się zaangażują i nie będą się bali wyglądać przy tym głupio.
Którzy zrobią, cokolwiek trzeba.
Cały czas była gotowa i miała świetne pomysły
na swoją bohaterkę i to, co chce przez nią przekazać.
Nie jestem tu, by ci pomóc.
Jestem tu dla siebie i wszystkich, którzy zginą przez Harrowa.
Początkowo miałam trudności.
Jestem dość wrażliwa
i uważałam, że Layla musi być bardzo silna,
że nie ma uczuć. Czułam się niepewnie,
gdy się podłamywałam albo płakałam czy też wzruszałam.
Ale to zwyczajna osoba.
Ważne było dla mnie pokazanie wszystkich tych stron kobiecej natury.
Gdy tylko dowiaduję się o tobie czegoś nowego,
myślę, że to już wszystko. Nie ma między nami więcej sekretów.
A wtedy pojawia się coś nowego i czuję, jakbym cię w ogóle nie znała.
Bo nie znasz.
W ogóle.
Podobało mi się kręcenie czwartego odcinka.
Layla dostała w nim sporo przestrzeni.
Zobaczyliśmy, co przeżywa
poprzez jej przeżycia w grobowcu.
Kręcenie sceny z Harrowem było niezłą zabawą.
Byliśmy od siebie tak daleko, że filmowały nas dwa dźwigi.
Zbliżenia kręciliśmy w tym samym czasie, to było niesamowite.
Wspaniale sobie poradziłaś.
Czemu faceci jak ty
muszą być tacy protekcjonalni?
Zależało mi na tym, by Layla
nie była tylko dodatkiem do męskiego bohatera.
Skończyłeś?
Ojca, kochanka czy kogokolwiek innego.
Czuję, że odkrywa siebie, a to najważniejsze.
Obyś odnalazła spokój ducha.
To nasz plan Kairu.
Dziś mamy ważny dzień.
Pracuje z nami 255 statystów.
Po planie jeździ 55 samochodów,
a May i Oscar przechadzają się ulicami Kairu.
Akcja!
Ulice Kairu mnie przytłoczyły.
Dopadł mnie lęk, bo...
Pewnie dlatego, że tyle się tam dzieje.
Jedną z ciekawszych rzeczy było
stworzenie centrum Kairu w Budapeszcie.
Wybudowaliśmy przy studiu fasady,
około czterech czy pięciu przecznic Kairu.
Za nimi był green screen, na nim umieścimy piramidę.
Mohamed chciał mieć pewność, że jeśli nie będziemy kręcić w Egipcie,
odtworzymy go co do joty.
Powiem wam, co wkurza wielu ludzi w Egipcie.
Piramida, która jest zawsze pośrodku pustyni.
Jedna jej strona jest na pustyni,
ale druga jest w centrum miasta.
Bardzo chciałem, by Egipt był pokazany
zgodnie z prawdą.
Sprowadziliśmy Egipt do Budapesztu.
Odtworzyliśmy tam Kair.
To cały Kair, aż po tablice rejestracyjne.
Nawet koszulki i wszystkie napisy są po arabsku.
Aż poczułem się jak w Kairze.
Robiło wrażenie.
Wszystko, dobra.
Było mnóstwo statystów-Egipcjan.
Niektórzy mówili,
że nie byli w Egipcie od pięciu lat i czują się jak w domu.
Bardzo się wzruszyli.
Moon Knight to produkcja na dużą skalę.
Chyba największa, jaką dotychczas robiliśmy,
patrząc na zasięg i rozmach serialu.
Musieliśmy znaleźć miejsce, gdzie będzie tyle scen, ile potrzeba.
Oraz dość miejsca na budowanie planów.
Wiedziałem, że w Budapeszcie
uda nam się to wszystko zrobić.
Origo Studios - Budapeszt, Węgry
Nasza projektantka produkcji, Stefania, była wspaniała.
Jest świetną osobą i ciężko pracuje.
Jest po prostu genialna.
Pamiętam, jak pokazała nam muzeum.
Wszyscy byli zachwyceni.
To kopia wszystkiego egipskiego, co w życiu widziałem.
Ona i jej zespół to geniusze.
Jesteśmy w Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie.
Tworzymy kopię
British Museum.
Części egipskiej zbiorów British Museum.
To trzy sale, które ozdabiamy artefaktami.
Stworzyliśmy około 140 egzemplarzy,
od największego, który ma ponad sześć metrów wysokości,
po najmniejsze, które wyrzeźbiono, zaprojektowano,
a potem odtworzono.
Klejnoty i małe elementy.
Większość historii opiera się na dualizmie Stevena i Marca.
Te zamknięte szklane gabloty dały nam
możliwość zabawy odbiciami, której potrzebowaliśmy.
Nie wierzę.
O rany. Jesteśmy w środku.
Wewnątrz piramidy w Gizie.
To nasz największy plan.
Jeden z największych lub największy.
Jesteśmy wewnątrz piramidy w Gizie.
Tu spotykają się awatary.
Zajmuje więc kluczowe miejsce w tej historii.
Dzieje się tam sporo.
Na tym planie wiele wątków się zbiega.
Zbudowanie go było dla nas ważne.
Budowa miała wysokość trzech pięter.
To na tyle wysoko, na ile było możliwe.
Jesteśmy na scenie szóstej w studiu Origo.
Ten plan nazywamy Komnatą bogów.
I tyle. Zdjęcia jutro.
Trochę się boję. Nigdy czegoś takiego nie robiłam.
Ciężko jest odtwarzać Egipt,
bo łatwo jest popaść w banał.
Coś takiego jak w Las Vegas.
Miałam do dyspozycji dwóch egiptologów.
Jednego miejscowego, drugiego z LA, a do tego badacza.
Możemy trochę nagiąć realia.
I zrobiliśmy to, ale z szacunkiem.
Chciałam wymieszać bogów z komiksów Marvela
z posągami faktycznych bogów.
Zamysł był taki, że z każdego z portali przybywają awatary.
Zamieszanie.
Bogowie egipscy są wysocy.
Nie chcieliśmy mieć w kadrze jedynie kolan i stóp.
Obniżyliśmy więc twarze i reprezentujące ich zwierzęta
do poziomu podłogi świątyni.
Uzyskaliśmy tym sposobem ciekawsze interakcje.
Zdecydujemy, które rozwiązanie jest najlepsze.
Mów, o co chodzi.
Ta dbałość o szczegóły
oraz rzeźby w Komnacie bogów.
Naprawdę wspaniałe rzemiosło.
Powstał zakład kamieniarski
pełen ludzi tworzących posągi.
Cały dzień tylko odlewali, formowali i rzeźbili posągi.
A plan Aleksandra Wielkiego i jego szczegółowość...
Nie ma powodu, by nagrywać zbliżenia na detale.
Ale jeśli nawet byłoby trzeba, cała ta komnata
wygląda na prawdziwą. Tak dbano o detale.
O każdy, najmniejszy nawet fresk.
Jesteśmy w komnacie grobowej Aleksandra.
To jeden z ulubionych planów całej ekipy.
Mamy tu trochę skarbów Aleksandra.
Jego sławnego konia.
Jego tarczę.
Wyzwaniem było dokładne pomalowanie komnaty.
I to nie jakby malowała jedna osoba, tylko kilka osób.
Bo tak właśnie by było.
Skontaktowaliśmy się ze szkołą plastyczną w Budapeszcie.
Mają tam fantastycznych młodych artystów.
Ustawiliśmy kilka projektorów wyświetlających wzór hieroglifów,
a oni malowali.
To było dla nas fantastyczne doświadczenie.
Dla mnie oglądanie
młodych ludzi zaangażowanych w coś tak odmiennego
od tego, co zwykle robią, było...
Pałali entuzjazmem.
To, co z siebie dali, nie ma ceny.
To bardzo ważne, co jako projektant produkcji
wyczarowała Stefania na planach.
Nie dlatego,
że czuję się, jakbym tam był. A dlatego,
że dostrzegam artystów, którzy dali z siebie wszystko.
Którzy dokonują poważnych decyzji dotyczących tej historii.
Wszędzie rozsiane są nawiązania do pozostałych odcinków.
Tworzenie tych planów naprawdę było przemyślane.
Widać to pełne zaangażowanie
i dawanie z siebie wszystkiego.
To też mój cel.
Mam nadzieję, że część przyjemności z oglądania serialu przyniesie
zapoznanie się z niesamowitą mitologią egipską.
Wiele osób nie miało z nią styczności.
Mieliśmy do czynienia z klasycznymi mitami pióra Campbella
przez lata.
Widzieliśmy adaptacje mitów nordyckich Stana Lee i Jacka Kirby'ego.
Teraz korzystamy z mitologii starożytnego Egiptu.
Ukształtowała ona ludzkość i dała podwaliny pod opowiadanie historii.
Mitologia egipska to jedna z najstarszych
i najbardziej fascynujących na świecie.
Hollywood podchodziło do niej z oporem.
Mam szczęście, że dane mi było ją pokazać.
I że była obecna w tej historii od samego początku.
Zespół był wspaniały.
Mieliśmy egiptologów.
Ramy Romany pilnował, by wszystko było poprawne.
Marvel pragnął, by Moon Knight, mimo swej fikcyjności,
był jak najbardziej poprawny historycznie.
Próbowali osiągnąć kompromis między wiernością historii
a wiernością komiksowi.
Idea awatarów pochodzi ze starożytnego Egiptu.
Każdego faraona uważano za boga Horusa.
Czyli każdy faraon w starożytnym Egipcie
był awatarem Horusa.
Zaklinanie bogów w kamieniu.
Tego nie było. To się nie wydarzyło.
Ale uszebti istniały.
W każdym grobowcu królewskim umieszczano uszebti.
Miały one pomóc zmarłemu, królowi lub arystokracie,
w podróży do zaświatów.
Uszebti ożywają
i służą królowi w zaświatach.
Kręciliśmy w Budapeszcie. Jest tam muzeum mające
kolekcję starożytnych egipskich eksponatów.
Mają gablotę z uszebti Taweret
i jej naszyjnikiem.
To było wyjątkowe.
Uświadamia to, że nie pokazujemy wymyślonej postaci,
tylko prawdziwą, która zapisała się w historii.
Jestem w połowie Egipcjanką.
Cieszę się, że mogę grać mityczną postać ze starożytnego Egiptu.
- Wystarczy. Cięcie. - Świetnie. Cięcie.
Antonia to kolejna Egipcjanka.
Gdy tylko ją usłyszeliśmy, wiedzieliśmy, że będzie Taweret.
Dziś się dowiedziałem, że „r” się nie wymawia.
„Tałatet”.
Wymowę pozostawiam tobie.
Dobra, mam nadzieję, że wymawiam to poprawnie.
Wszyscy się uczymy. To język, którym się już nie mówi.
- Więc wszyscy się uczymy. - Racja.
Ona jest tą postacią. Myślę,
że zmienili postać
i stworzyli ją wizualnie na podstawie jej gry.
Pamiętam, jak dział efektów pokazał nam początkowe wyniki przechwytywania ruchu.
Pokazali nam jej test.
Następnie pokazali, jak jej manieryzmy
odtwarza wielki hipopotam. To było przezabawne.
Mózg ci się zagotuje,
ale sądzę, że masz obecnie przerwę.
Obawiam się, że nie żyjesz.
Rozmawialiśmy o stworzeniu kostiumu dla Khonshu,
dla Taweret
i dla Ammit.
Nie lubię mówić specom od efektów,
że coś ma wyglądać prawdziwie.
Wolałbym prosić,
by dopasowali sposób odbicia światła od ramienia Antonii
albo wygląd koralików na sukni Ammit.
I uzyskać efekty.
Postulowałem za tym,
by postawić na realność.
Witaj, uprzejmy wędrowcze... Wędrowcy,
w królestwie Duat.
Używają technologii,
która nie wymaga ode mnie noszenia kombinezonu do przechwytywania ruchu.
Noszę tylko kostium.
Do tego mamy kijek, który określa zasięg
dwuipółmetrowej wersji Khonshu nanoszonej później.
Wyprodukowaliśmy czaszkę Khonshu prawdziwych rozmiarów.
Był to punkt odniesienia dla głowy Khonshu.
Mieliśmy wzór zachowania Khonshu,
bo widzieliśmy, jak się porusza
i mieliśmy kostium jako odniesienie.
Odtworzyliśmy to w wersji cyfrowej
i zyskaliśmy czysty wzorzec.
Było to bardzo pomocne.
Oddaj to, głupcze.
Jestem Egipcjaninem i interesuję się starożytnym Egiptem.
Uważam, że Marvel podchodzi bardziej twórczo do postaci Khonshu.
Ale pozostają wierni duchowi mitu.
Khonshu to „wędrowiec” w staroegipskim.
Jest obrońcą podróżujących nocą.
To bóg Księżyca, który pilnuje równowagi wszechświata.
Czy przysięgasz chronić podróżujących nocą
i sprowadzić mą zemstę na tych, którzy chcą ich skrzywdzić?
Khonshu ma dosłowną
i metaforyczną stronę.
Ta druga uosabia gniew Marca.
Zabić go!
Jego wściekłość z powodu tego, co spotkało go w dzieciństwie...
Zmiażdż mu tchawicę!
...wściekłość na siebie,
na którą sądzi, że zasłużył.
Której musi być więźniem, bo nie ma innego wyjścia.
To niemal uzależnienie.
Myślisz, że to ciało należy do ciebie?
Ono należy do mnie.
Poza tym mamy kwestię,
czy Khonshu to kolejny głos w jego głowie?
Nie dostajemy gotowych odpowiedzi.
Każdym aspektem tego serialu rządzi dualizm.
Każda osoba ma dwojaką osobowość, a historia - dwojaką naturę.
Khonshu ma awatara, którego zadaniem jest mszczenie się za wyrządzone zło.
A ja działam dla innego boga,
który chce wyeliminować całe zło.
Wybroniłbym się, że nie gram złoczyńcy.
Można oglądać serial i uważać, że ten człowiek
stworzył wizje swojego psychiatry,
który chce mu ulżyć w bólu.
A on pragnie tego bólu, bo stanowi on o jego tożsamości.
Wielu z nas podstawą swej tożsamości czyni ból, prawda?
Więc robi ze mnie złoczyńcę.
Starałem się stworzyć postać,
którą można postrzegać dwojako.
Podobał mi się złoczyńca.
I to: „Żadne drzewo nie dostąpi światłości nieba, jeśli nie wstąpi najpierw
„do ciemności piekła”.
Wierzę w to.
Oto plan szpitala psychiatrycznego.
Z punktu widzenia Marca poznajemy wiele postaci,
motywów i elementów wizualnych widzianych w innych odcinkach
i odkrywamy, że jego postrzeganie rzeczywistości
mogło zostać ukształtowane przez doświadczenia ze szpitala.
Albo nie.
To jest też w tym wszystkim najlepsza zabawa - elementy układanki.
Nie dodajemy niczego
dla samego dodawania fajnych elementów.
Dbamy o to, by było to ciekawe pod kątem tematu
i przynosiło efekt.
Wypuście mnie!
Wypuście mnie! Proszę.
To podróż w głąb umysłu.
Ale możliwość dodawania tych drobiazgów,
by przekierować widza na właściwe tory,
to dopiero zabawa.
- Steven! - Marc!
Jak to możliwe?
Gdy dochodzimy do momentu,
gdy są osobno i ze sobą rozmawiają,
kluczowe było to, że przyszedł mój brat
i grał drugą postać,
gdy ja odgrywałem tę pierwszą.
Jest świetnym aktorem. Ma na imię Michael.
Bardzo mi pomógł.
Całkiem często, jak się przyjrzeć,
gram z młodszym bratem.
Czy my... Teraz ty...
Kto to?
Marc,
dlaczego w pokoju pełnym trupów jest dziecko?
- Steven, nie zbliżaj się do niego. - Hej, mały.
Jak masz na imię? Hej!
Steven. Zaczekaj!
To była jedna z najtrudniejszych rzeczy, jaką przyszło mi robić
z technicznego punktu widzenia, bo musiałem czasem
podejmować decyzje za obu bohaterów.
Przećwiczyć to raz jako Steven,
a potem jako Marc.
Wyobrazić sobie, jak chciałem zareagować
i zapamiętać blok.
A potem odegrać to bez partnera.
Czasem w szerszym ujęciu.
Wiesz, na co pójdzie Layla?
- Nic nie mów. - Mówię tylko, że jesteśmy my dwaj
plus hipopotam.
Sterowanie statkiem nie jest trudne.
- I nie musimy... - Czego? Zabić bogini Taweret?
Znajdź mi jakąś linę...
Albo zrobimy, jak mówi,
i pomożemy sobie odkryć to, co ukrywamy.
To były jedne z najcięższych dni,
bo były wymagające technicznie.
Na przykład przez tamte drzwi
pójdziemy tamtędy, będą tam pacjenci,
a Crawley zapewne krzyknie „Bingo”!
O mój Boże!
To łódź Taweret.
Kręciliśmy tu cały tydzień.
Taweret prowadzi ich przez Duat, czyli staroegipskie zaświaty.
Nie wiem, co ukrywacie, ale mała rada:
właźcie i pokażcie drugiemu prawdę.
Wyrównajcie szale, nim dotrzemy do Pól Jaru.
To jest tak interesujące w Moon Knight.
W centrum mamy złożoną postać
w emocjonalnej podróży.
Co ty tu robisz?
Chodź.
Miałeś go chronić!
Steven, chodźmy.
Obaj czują braterską więź,
mimo że technicznie są jedną osobą.
Jest w tym nawet coś ojcowskiego.
Ale finalnie to opowieść o zjednoczeniu tych dwóch części osobowości.
Dlaczego mnie do tego zmuszasz?
Chcę zobaczyć, co zrobiła.
Obrzydliwy człowieku.
Nie musisz tego oglądać.
O to z tobą chodzi.
Chodziło o uczciwe przekazanie idei tej historii
i tego, z czym wiele osób się boryka,
czyli poważnej traumy z dzieciństwa.
I tego, jak objawia się ona w dorosłym życiu.
Oczywiście mamy też alegoryczność Moon Knighta
i bogów oraz mocy.
Ale tak naprawdę, a pada to w piątym odcinku,
chodzi o to, że widzimy to jako chorobę.
Tę drugą osobowość, której nie można kontrolować, i jakie to straszne.
A do niego dociera, że to właśnie stanowi jego supermoc.
Te wszystkie okropne rzeczy, które ci powiedziała,
to nieprawda. To nie twoja wina.
Nie powinienem go brać do jaskini.
Hej.
Byłeś tylko dzieckiem.
To nie twoja wina.
Koniec końców Marc i Steven uczą się, jak żyć jako jedna osoba,
co w finałowych walkach staje się ich atutem.
Łącząc Mr. Knighta i Moon Knighta
otrzymałoby się idealnego supebohatera, prawda?
Z dozą człowieczeństwa.
Uzupełniają się wzajemnie i w tym rzecz.
To prosta interpretacja zdrowego związku
osobowości u chorych na DID.
Gdy zaczynają współpracować.
Ujrzenie sceny walki, gdy przenikają
jeden przez drugiego i się uzupełniają,
jest niesamowicie ciekawe.
To też potwierdza, dlaczego Moon Knight
jest tak godnym przeciwnikiem. Bo jest nieprzewidywalny.
W biegu dziejów
życzliwi ludzie
w ramach nauki otrzymują przebaczenie.
Wciąż wierzymy, że ludzie mogą się zmienić
i stać się lepsi.
To, co pcha Harrowa na skraj fanatyzmu,
to fakt, że w rzeczywistości w to nie wierzy.
To jak czekanie na wyrywanie chwastów, aż róże zwiędną.
Chwast to chwast.
Zabije, co dobre, i trzeba go zdusić w zarodku.
Nawet dzieci? Tak, nawet dzieci.
To punkt przejścia w fanatyzm, większości z nas na to nie stać.
Chodzi o wolną wolę. O dwóch walczących ze sobą ideologów.
Jeden chce oczyścić świat ze zła.
Drugi - ze wszystkich, którzy to zło kiedykolwiek wyrządzili.
Chodzi o danie ludzkości szansy naprawienia błędów
i wyciągnięcia z nich nauki.
Gdyby Ammit panowała,
ocaliłaby życie młodego Randalla
i twoja rodzina byłaby szczęśliwa.
Musi tylko usunąć jeden chwast.
Ciebie.
Musimy ponownie przywiązać Ammit.
Jak?
Tylko awatar może to zrobić.
Mohamed i Antonia przyszli
do charakteryzacji pół godziny przed zdjęciami.
Mohamed mówi: „Wiesz, tam w Komnacie bogów
„większość z nich uosabia bogów. Możesz kopiować Antonię”
„i zapamiętać jej kwestie, a potem stać się Taweret?”.
Powiedziałam: „Dobra”.
Zmieniłeś zdanie.
Praca z May nad fizycznością postaci była świetną zabawą.
Obie odgrywałyśmy scenę,
a ona kopiowała moje ruchy jako Taweret i moją intonację.
Powiedz to, Antonio.
- Nie bój się. - „Nie bój się”.
Nie wiem, czy zawsze chciano sparować nas dwie,
ale świetne jest to zestawienie
żywotności i bezmyślności Taweret z Laylą.
Serial nie zaczął się od Szkarłatnego Skarabeusza,
lecz od pokazania May i jej rozwoju jako egipskiej postaci.
Pomysł rozwijał się powoli. Zróbmy z niej superbohaterkę.
Skupiliśmy się na egipskim superbohaterze
z uniwersum Marvela, Szkarłatnym Skarabeuszu.
Tradycyjnie był to mężczyzna, który odzyskiwał
egipskie artefakty od ludzi, którzy je ukradli
lub nieuczciwie zdobyli, i oddawał je prawowitym właścicielom.
Pomyśleliśmy, że nasza narracja biegnie tak,
iż to idealnie będzie pasowało do serialu.
Obecnie Marvel jest ważny dla wielu ludzi.
Dzieci, nastolatków. Bycie częścią tego świata oznacza, że istniejesz.
Chodzi o reprezentację.
Świat przechodzi teraz mnóstwo zawirowań.
Ale gdy na ekranie ktoś broni dobra,
taka historia zbliża ludzi.
Czy spełniło się twoje dziecięce marzenie?
Oczywiście.
Czuję, bazując na swoim doświadczeniu,
gdy widziałam Arabów w filmach, dawało mi to rodzaj przyzwolenia
i wiary w to, że dla mnie też jest tutaj miejsce i przestrzeń.
Pragnę, by tamtejsze kobiety chciały wyrażać się przez sztukę
i dzielić swoją historią oraz być bardziej widoczne.
Jeśli mogę się tym podzielić lub pomóc poczuć to choć jednej osobie,
to mam poczucie dobrze wykonanej pracy.
Jesteśmy w Jordanii
Zaczęliśmy pół roku temu, w kwietniu, w Budapeszcie.
A dziś mam ostatni dzień
i cała ekipa kończy pracę nad filmem
w tym tygodniu.
To idealne miejsce na zakończenie.
Tu, gdzie zakochałem się w kinie, oglądając Lawrence'a z Arabii.
Kręcę sceny na tym samym planie.
Na Ziemi.
W Jordanii kręciliśmy ostatnie sceny.
Gdyby ktoś mi powiedział, że w ciągu czterech lat
będę kręcił trzy projekty
na pustyni Wadi Rum, nie uwierzyłbym.
Ale Gwiezdne wojny, Diuna, a teraz Moon Knight
wszystkie były kręcone na tej pustyni.
Wadi Rum, prawdziwa pustynia.
Czuliśmy się wszyscy jak na wakacjach.
Siedzieliśmy w słońcu,
obok mając Morze Czerwone i jeździliśmy do Petry.
To było wspaniałe zakończenie pracy.
Koniec!
Znajdujemy się w fascynującej chwili opowieści,
bo forma filmów ulega zmianie.
To nie jest zwykły serial, tylko film malowany na większym płótnie.
Próbowaliśmy to osiągnąć
poziomem sztuki filmowej i jakością.
Malowanie na tak wielkim płótnie nie jest łatwe.
Cholernie ciężko jest stworzyć dobry film.
Próba zrobienia trzech z rzędu
wymaga sporo siły roboczej i zaangażowania od wszystkich.
To spory ciężar.
Pamiętam, że Ethan powiedział:
„Teraz się świetnie bawimy.
„Ale dojdziemy do 80. dnia i będziemy zmęczeni.
„To musi być tak samo dobre,
„bo nikt nie powie: »To nie było za dobre.
„Ale to 80. dzień zdjęć. Biedactwa«.
„Musimy utrzymać poziom.
„Musimy w to wierzyć”.
To ogromne wyzwanie. Podziwiam tworzących produkcje dla telewizji.
Zwłaszcza na taką skalę, kinowej jakości.
To sześć godzin filmu.
To było tak wymagające przedsięwzięcie.
A jednocześnie bardzo satysfakcjonujące.
Powiem wam, że jedną z najfajniejszych rzeczy
w tej pracy było zobaczenie
czegoś na taką skalę.
I ta cała alchemia, gdy coś tak wielkiego staje się osobiste.
To jak osobista opowieść.
Jak twoje poprzednie filmy. Czuć w tym ciebie i Sarah.
Oraz człowieczeństwo.
Wypracowanie struktury współpracy, jaką mieliśmy
poprzez spotkania i wymianę pomysłów
spowodowało, że stworzyliśmy coś odważnego.
I jestem podekscytowany,
że widzowie to zobaczą.
Nie sądziłem, i nie chcę tu zabrzmieć lekceważąco,
że to będzie jedna z przygód dających mi największe spełnienie.
Chodzi o to,
że wszyscy dawali z siebie wszystko
i produkcja była na tak dużą skalę.
Że wierzyliśmy w ten projekt i że mieliśmy nie tylko zapewnioną przestrzeń,
lecz także wsparcie, co było wspaniałe.
Tworzenie dłuższych historii
ma swoje wyzwania oraz zalety.
Możemy stosować bardziej otwarte zakończenia.
Nie musimy zakańczać wszystkich wątków.
A kreując tak mocne postacie jak
Moon Knight czy Szkarłatny Skarabeusz,
mamy pewność,
że jest jeszcze wiele historii do opowiedzenia
i postaci, którymi możemy się w tym celu posłużyć.
Co to było, do cholery?
Odpłynąłem.
Dzisiaj przegrasz.