Büyük bir zorluk yaşadığını biliyorum.
Neler gerçek neler kafanda
ayırt etmekte
zorlanıyorsun.
Disney Plus dizimizde
büyük ekranda tanıttığımız karakterleri daha fazla görmek istedik.
Ama bazı karakterler vardı ki
onları da ilk defa Disney Plus'ta tanıtmak istedik.
Moon Knight bu listenin en başındaydı.
Moon Knight muhteşem bir karakterdir, son derece eşsiz bir görünüme sahiptir.
Marvel Sinematik Evreni'nde bir süredir görmediğimiz derecede
aksiyon odaklı bir karakterdir.
Ne zaman bir çizgi roman karakterini ekranlara uyarlamayı düşünsek,
özünde nasıl biri olduğunu,
olmazsa olmazlarının ne olduğunu düşünürüz.
Ve bir Moon Knight dizisi yapacaksan
o karanlığı, kaosu kucaklamadan olmaz.
Marvel evreninde,
Moon Knight ilk kez 1975'te, Werewolf By Night'ta ortaya çıktı
ve ana karakterin düşmanıydı.
1980'lere gelindiğinde hayranların ilgisi öyle arttı ki
kendi çizgi romanına kavuştu.
Tarihsel olarak, Moon Knight, Marc Spector'dı.
Donanmadan atılıp paralı asker olmuş,
sonra da Mısır tanrısı Khonshu'nun avatarı olmuştu.
Çizgi romandaki çıkış öyküsüne bakarsanız
epey Mısıroloji merkezlidir
ve öyküyü farklı ve eşsiz kılan da budur.
Kevin bu noktaya
geliştirme sürecinin başlarında dikkat çekti.
Dedi ki, "Eğer bunu diziye taşıyabilirsek
"ve Indiana Jones-vari macera öğeleriyle süslersek
"altı saatlik bir dizi olur."
- Öylece saldırayım mı? - Evet, kameraya.
Yani şöyle... Bu hissi vermeli...
Tamam, havaya giriyor.
Mohamed Diab, Mısırlı bir film yapımcısı.
Çok iş birlikçi, çok öz güvenli.
Ekibe katıldı ve hikâyeye özgün bir bakış açısı getirdi.
Son bir şey göstermek istiyorum. Bu kızımın çizimi.
Şuna baksanıza. Bu Moon Knight.
Yaşasın! Tam isabet.
İlk iki bölümü ve dizinin kalanının özetini okudum.
Sarah ve ben hemen hikâyeye dalıverdik.
Sarah benim eşim ve dizinin yapımcısı.
İki yüz sayfa bir sunum hazırladık.
Yaptığı sunum
epeyce Mısıroloji merkezliydi,
Kevin'ın ilk günden itibaren odaklandığı şey de buydu,
Mısıroloji ve maceracılık.
O ilk sunumda
Mohamed'in Moon Knight için en iyi kılavuz olacağını anlamıştık
ve işte görüyorsunuz.
Diziyi izlerken
olacaklara dair pek çok görsel ipucu bulacaksınız.
Mohamed öyle detaylı düşünüyor ki
etkisi bence herkese ulaştı,
oyunculara, ekibe ve hatta diziye dokunan herkese.
Bu işle uğraşırken yapabildiğince...
Daha önce Moon Knight'tan haberim yoktu.
Bazen bu bir avantaj ya da dezavantaj olur.
Benim için bir avantaj olduğunu düşünüyorum.
İyi bir hikâye anlatmak dışında hiçbir şeye bağlı değildim.
Çok erken fark ettiğimiz bir şey de, elinde altı saatlik bir hikâye,
dört ya da beş ülke varsa
takım çalışmasının biraz daha önemli olmasıydı.
Tekrar yapalım ama...
Başyönetmen Mohammed Diab dışında
Benson ve Moorhead'in de ekipte olması gerçekten çok iyi oldu.
- Selam çocuklar. Özür dilerim. - Mikrofonun düştü.
- Pardon. Sizi özlemişim. - Biz de seni.
Evet.
İlk olarak Clash filminde tanışmıştık.
Aaron ve ben o filmi izledik,
uzun bir süre duraksadık ve dedik ki, "Eğer o bir film yapımcısıysa,
- "herhâlde biz değiliz." - Evet.
Filmlerinize bayıldım. Pinpon oynar gibi oldu biliyorum
ama ben de aynı şeyi söylemeliyim. Sonsuz'a bayıldım,
hem de sizinle tanışmadan önce
ve "Vay be, bu adamlarda iş var," diye düşündüm.
O yüzden beraber çalışma fırsatı benim için büyük bir olaydı.
Yazarlar odasında işe koyulduğumuzda
kısa sürede ortaya çıktı ki,
Moon Knight'ın Marvel evreniyle güncel bir bağı yok.
Bu durum anlatı açısından
özgürleştirici oldu ve karakterlerle
belirli kurallara bağlı kalmadan oynamamıza imkân verdi.
Bir Moon Knight hayranı olarak bana hep inanılmaz gelen şey,
her yaratıcının gelip bu materyali kendince değiştirmesidir.
Önceki seferlerden hoşumuza giden her şeyi topladık.
Ama bu aynı zamanda korkutucu bir işti. Kırk yıllık tuhaflığı
altı saate sığdırıp anlaşılır olmasını nasıl sağlarsın?
Kırk yıllık devasa bir çizgi roman tarihine sahip olmak
insana epey malzeme veriyor. Marvel'ın en iyi yanı,
bir karakterin çıkış öyküsünü alıp
oynamamıza izin vermesi.
Bizim için önemli olan hikâyeydi.
Kimse bize
"Çizgi romanda şöyle bir şey var, onu diziye koymalıyız." demedi.
Tüm Moon Knight çizgi romanlarını inceledik
ve hoşumuza giden ikonik imgeleri bulmaya çalıştık sadece.
Genellikle beyin yakan şeylerdi bunlar.
Beyaz maskeyi çıkarınca
beyaz arka planda ten rengini görmek gibi... Bu tip imgeler.
Moon Knight ilk yazıldığında,
Marc Spector sadece farklı kimlikleri olan bir adamdı.
Marc Spector paralı askerdi, Steven Grant gösterişçi bir milyonerdi,
bir de taksi şoförü Jake Lockley vardı.
Marc Spector, Moon Knight olarak
olay anında ona gereken bilgiye göre
başka bir kimliğe bürünüyordu.
Yıllar içinde farklı kimlikler, farklı kişiliklere dönüştü
ve farklı kişilikler de disosiyatif kişilik bozukluğu
olarak bildiğimiz şeye döndü.
Bence çizgi romancılar Moon Knight karakterini ele alırken
enteresan riskler almaya başladı
ve disosiyatif kişilik bozukluğu gibi zorluklar o zaman ortaya çıktı.
Ruh sağlığı gerçekten ön plana çıktı.
İlk başlarda yalnızca,
"Beyazlara bürünüp kurt adamlarla savaşan biri işte,
"daha ne?" diye tanıtılan bu karakter böylece derinlik kazandı
ve büyüleyici birine döndü.
Moon Knight, çizgi romanlarında yıllarca
akıl hastalığıyla boğuşur.
Böyle zorluklarla mücadele eden birini
saygılı bir şekilde konu edinebilmek bizim için çok önemliydi.
Tüm bu farklı öğeler dolayısıyla muhteşem bir aktöre ihtiyaç var.
Pekâlâ, guten tag.
Oscar'la birkaç kez konuşmuştuk.
Dünyamızla ilgilendiğini biliyorduk, ona uygun birini bulamamıştık.
Moon Knight ile ilgileneceğinden emin değildik,
Disney Plus için bir dizi yapmak ister mi emin değildik.
Ama çok ilgilendi
ve çok yaratıcı bir iş arkadaşı ve ortak oldu.
Kevin Feige bana Moon Knight ile geldiğinde
karakteri hiç duymamıştım.
Gençken çizgi roman biriktirirdim,
X-Men, X-Force ve birkaç tane daha.
Yani yapmam gereken ilk şey,
karaktere ve geçmişine dalmaktı.
Çizgi romanlara bakınca, hikâye farklı yönlere gitmiş ve çok değişmiş.
Çok zengin. Oldukça geniş.
Bu yüzden de bizim işimiz
en ilginç ya da en dramatik bulduğumuz şeylere
odaklanmaktı denebilir.
Nihayetinde, işin zihinsel sağlık yönünü inanılmaz derecede ciddiye aldık
ve kendimizi tam da benim yapmak istediğim şeye,
karakter analizine, karakterin bakış açısını sunmaya adadık.
DKB eskiden çoklu kişilik bozukluğu
olarak bilinen, disosiyatif kişilik bozukluğudur.
Nihayetinde DKB'nin kurgusal bir tasviri
ama bence dizide DKB'yi anlamak
ve derinliklerine inmek için elimizden geleni yaptık.
Anlaşmayı imzaladıktan sonra ilk yaptığım şey,
DKB'nin neye benzediğini derinlemesine araştırmaktı.
Robert Oxnam'ın inanılmaz bir kitabı var,
adı A Fractured Mind.
Bu kitap benim için İncil gibi bir şey oldu.
Çünkü bu adam DKB'si olduğunu
kırklarına dek fark etmiyor.
Sadece alkolik olduğunu, bazı problemleri olduğunu düşünüyor
ama birdenbire
içinde sekiz farklı insanın yaşadığını öğreniyor.
Bunlar sekiz farklı kişilik.
Dudak uçuklatan bir şey bu. Aslında bu gerçek,
kendi içinde bir süper güç belki.
İnsanlar öyle inanılmaz ki, genç yaşta geçirdikleri
dehşet verici travmalardan sağ çıkıyorlar.
DKB bir hayatta kalma mekanizması.
Beyin, zihnin içinde farklı kişiler yaratıyor ki
travmayı birlikte sırtlanabilsinler.
Bu diziyi izleyecek olan ve bu dizide çalışmış olan herkes,
ruh sağlığıyla bir ilişki kuracak.
Diziyi çekerken sürekli olarak herkesin aklında
düşünceli bir hikâye anlattığımızdan emin olmak vardı.
Belli bir şey hakkında olması gerekmez.
Hepimizin deneyimlediği bir şeyi,
zorluk çeken birine yardımcı olmayı ve yanında olmayı öğretiyor olabilir.
Başlayalım...
Başyazarımız Jeremy Slater'ın çok tutkulu olduğu bir nokta,
birinci ve ikinci bölümlerin Steven'ın bölümleri olmasıydı.
Diziye Marc ile başlamanın
çok güç olacağını biliyordum.
Çünkü bizim dizimizde Marc çok içine kapanık.
Dizi boyunca akıntıya karşı kürek çekerdik.
Steven Grant'e baktım ve dedim ki, "İşte bu hikâyeyi anlatmayı bilirim."
Steven Grant karakterini bir kez kabullenirseniz
tüm dizi akıp gider.
Marvel ve Jeremy Slater'a hakkını vermem gerek.
Bence dizinin en parlak fikirlerinden biri
dünyaya Steven'ın gözlerinden bakmak. Buna bayıldım.
İşe bir gizemle başlıyoruz, ilk bölüm âdeta bir soru işareti,
- "Neler oluyor?" diyoruz, değil mi? - Evet.
Bazen de bölümü izleyip bitirme arzusu doğuyor.
İzleyelim de Moon Knight'ın birini dövdüğünü görelim.
Bunu ikinci bölümün sonuna dek görmüyoruz.
Meşhur Moon Knight'ın bir şeyler yaptığını görmek için,
- bir film süresince beklemek gerekiyor. - Kesinlikle.
Gizemle oynamak gerçekten çok heyecanlıydı.
Bana birkaç bölümün ilk taslaklarını yolladılar.
Hikâyenin New York'tan Londra'ya taşındığını gördüm
ama karakterler sanki Amerikalı gibi yazılmıştı.
Bu da beni düşündürdü.
"Acaba bir paralı askere, sert kahramana tezat teşkil edebilecek,
"yeni bir karakter yaratacak alanımız var mı?"
Paralı asker mi? Hayır, hayır, ben paralı asker değilim.
Adım Steven Grant.
"Madem set Londra, Steven da İngiliz olsa nasıl olur?" diye düşündüm.
Sonra evdeyken bu karakteri çalışmaya,
çocuklara rol yapmaya başladım.
En büyük oğlum cidden Steven'a bayılır oldu.
Ona çok gülüyordu. Ben de dedim ki,
"Tamam, bir şey yakaladım sanki. Bir şeyler çıkacak."
Bunun Mısır'la ne ilgisi var bilmiyorum.
Eskiden bunlardan yoktu, değil mi? Hayır.
İncir ve hurma severlerdi.
Steven'ın dairesindeyiz.
Çatı katı yapmaya karar verdik,
çünkü bir piramidi andırıyor.
İki, bir. Kamera. Aksiyon!
Yatağını bir platformun altına koyduk.
Sanki o da bir lahitte yatıyormuş gibi.
Sanki biraz mezara girmiş gibi.
Çekimlere başladıktan sonraki ilk iki ay işimiz gücümüz Steven'dı.
Bu süreçte âdeta âşık olduk,
özellikle de Steven'a.
Bunu aşağı götürür müsün lütfen?
Sen ve böceklerin, bana bir saniye izin verebilir misiniz?
Karakterde olmayı en son ne zaman böylesine sevdiğimi hatırlamıyorum.
Sete geliyor ve aksanımı bozmadan karakterde kalmak istiyordum.
Kostüm değişimi bir saate mi?
- Evet, iyi görünüyorsun. - Evet. Tamam.
- Aynı ceket. - Harika.
Kendimi metot oyuncusu olarak tanımlamam.
Sadece utangaç olmak istemiyordum.
Kendimden şüphe etmek de istemiyordum.
Bu yüzden, yaptıklarım daha çok,
karakterde kalayım da çıkmadığımdan emin olayım diye
ve enerjimi başka şeyler için,
sahneyi oynamak ve durmasını bilmek gibi
şeyleri çözmek için kullanabileyim diyeydi.
Aman tanrım.
Bence, dizinin tonu tamamen karakterden doğuyor.
Moon Knight mitolojisini ve hikâyedeki riskleri
konuya bizim kadar yabancı olan bir karakter aracılığıyla öğreniyoruz.
Aman tanrım! Bu akıl dışı bir şey.
Bu dizi, doğaüstü çizgide bir dünya turu macerası.
İçinde birkaç tutam korku da var.
Bence Moon Knight'ın eğlenceli yanı,
bence bu MSE'de de yankılanıyor,
tüm katmanları soyunca nihayet karşımıza
bir karakter öyküsünün çıktığını görmek.
Bence bu Oscar Isaac'in de çekimine kapıldığı şeylerden biri.
Aklımı yitiriyorum dostum.
Çoktan yitirdim bile.
Ben... Aradaki farkı bilemiyorum...
Uyanık mıyım, yoksa rüyada mıyım acaba?
İşin anahtarı Steven, çünkü Steven samimi ve komik
ama aynı zamanda olanlar karşısında tam anlamıyla, içtenlikle dehşete düşmüş.
Bu hâli, hepsi aynı dünyada kendine yer bulan
pek çok farklı tepkiye imkân tanıyor.
Kahretsin! Çık kafamdan!
Evet.
Steven bir yandan gülerken ya da espri yaparken,
ya da çok korkunç ve anormal bir şey karşısında ödü koparken,
bir yandan da
gerçek bir çocukluk travmasıyla uğraşıyor olabilir.
Bu arada yanında konuşan bir su aygırı da olabilir.
Olaylar psikolojik bir bakış açısından verildiği için
izleyici de bunu kabul edebiliyor bence.
Kapıyı tut! Teşekkür ederim.
Dövüş ya da akrobatik beceri açısından Steven Grant sıradan bir adam.
Hikâye gereği dövüşemeyen bir karakterle
bir dövüş koreografisi yapmak
çok karmaşık bir şeydir.
Ben bunu severim
çünkü dövüş sanatlarıyla uğraşmadan,
hatta gerçek bir kavgaya asla karışmadan bile
hayatta kalma içgüdüsüne sahip olunabilir.
Kendini koruma içgüdüsüne sahip olabilirsin.
Altı!
Kriketi tercih ederim.
Oscar'ın başka bir fikri de işe bir parça mizah getirmekti.
Steven bazen biraz şapşal olabilir
ama bazen şapşalca bir dövüş hayat kurtarır.
Çakal. Çakal!
Bence Moon Knight kostümü, iki karakterinki birden,
Marvel evrenindeki hiçbir şeye benzemiyor.
Bu tasarım, eski bir tanrıdan esinlenen birinin
hayal gücünden doğuyor.
Bay Knight,
Steven'ın havalı bulduğu biri.
James Bond gibi biri, tamam mı?
Hileci, güçlü ve komik olan, şık bir beyefendi.
Steven, ne giyiyoruz biz be?
Bilmiyorum. Takım elbise giy demişti.
Bay Knight için üç parçalı özel bir takımımız var.
Çizgi romanı referans aldık.
Kostüme biraz doku katmaya,
dümdüz beyaz kalmamasına özen gösterdik.
Üstüne ışık düşünce hafif bir lame ortaya çıkıyor
ve takıma azıcık parlaklık geliyor.
Takımın yeleği özel tasarım düğmelere sahip,
bunlar Khonshu sembolü.
Ayakkabıları spor oldu, çünkü ona modern bir görünüm vermek istedim.
Yönetmenimiz Mohamed üzerlerinde sargılar olsun istedi,
mumyalara ithafen.
Meghan harika bir iş çıkardı.
Ve takım elbise dizi içinde harika bir espri oldu.
Takım kuşanma zamanı gelir ama Steven bu demek bilemez.
Çok iyi görünüyorum ama.
- Tamam, Scarab nerede? - Scarab...
Bu ne? Bu küçük çubuklar ne için?
Coplar hem Moon Knight hem de Bay Knight tarafından kullanılır.
Orijinal çizgi romanda kostümün baldır kısmına girerler.
Ama biz boyutlarını biraz büyütmek istediğimizden,
copları sırta, pelerin veya ceketin
altına yerleştirdik.
Oldukça havalı aslında.
Ufak bir bilgi vereyim.
Başlangıçta, Bay Knight kostümü Marc'ındı.
Steven da Moon Knight kostümünü giyecekti.
Sonraları Steven fazlasıyla İngilizleşince dedim ki,
"Bay Knight kostümü Steven'a daha iyi gider gibi, sizce?"
Sonra herkes, "Biz de aynı şeyi düşünüyorduk." dedi.
Böylece kostümler değişti.
Tamam, zaman doldu.
Tamam dedim, zaman doldu! Çocuklar, sakinleşelim, olur mu?
Hepimiz çok heyecanlıyız.
Hadi bir saniyeliğine sakinleşelim ve konuşalım...
Cesedi al. Cesedi al, cesedi al Marc.
Moon Knight'ın silüeti öyle ikonik ki,
nasıl görünmesi gerektiğini biliyorduk.
Başlık, maske, pelerin.
Ondan sonrası
gardıroba yapacağımız ufak müdahalelerdi.
Bence gerçekten de çok güzel bir çizim,
ve benim gözümde Moon Knight tam da böyle.
Ama bu kostümü alıp da gerçek bir insana giydirince,
nasıl oldu da bir Mısır tanrısı,
adama SWAT kostümü giydirdi ki diyorsun.
İnsana biraz yanlış geliyor.
Kostümün tasarım süreci ortak çalışmaya dayalıydı.
Herkes katkıda bulundu.
Oscar geldi ve bu konuda birkaç harika fikir verdi.
Kostüm ilk günlerde büyük bir sohbet konusuydu.
Sonunda Ryan Meinerding devreye girdi.
Öyle bir konsept tasarımıyla geldi ki
ortaya çıkar çıkmaz tüm görenler
"Böyle şey görmedim, aşırı korkunç." dedi.
Moon Knight'ın bacakları hiyerogliflerle bezeli.
Eski Mısır dilinde "şövalye" kelimesi bulunmuyordu.
Öyle bir şey yoktu.
Bu yüzden "Ayın Koruyucu Askeri" tabirini uydurdum.
Eski Mısır Moon Knight'ı.
Marvel ve Marvel'ın konsept sanatçıları ile çalıştık.
Tabii bir de dizideki kostüm tasarımcısı Meghan Kasperlik'le.
Meghan bu konsepti aldı
ve çizgi roman kahramanını gerçek birine çevirdi.
Evet, altın çok hoş olmuş. Kollarını güzelce oynatabiliyor musun?
- Her şey yolunda. - Esasen,
kostüm bandaj gibi görünmeli.
Ama bu durum kıyafetin yapımını aşırı zorlaştırıyor.
Çünkü görüldüğü gibi tüm parçalar
birbirlerine dikiliyor
ama vücudu da sıkıca sarmalamak zorunda.
Dolayısıyla, doğru esneklikte kumaşlar bulup
üzerlerine baskıyla bandaj dokusu verdik
ve tabii bir de boyadık.
Giyen kişi aşırı sıcaklamasın diye kumaşı hafif ve ince tutmaya çalışıyoruz,
esnek de olması gerek,
ama aynı zamanda kumaş ve içindeki her şey
dublörlük faaliyetlerine ve düşmelere karşı sağlam olmalı.
Moon Knight kostümünün oluşumu
uzun bir yolculuktu ve bence çıkan sonuç
herkesin içine sindi.
Kahramanların kostüme bürünme şekli
farklı film ve süper kahraman projelerinde hep çok değiştiği için
biz de birçok şey denedik ama büyülü göründüğünden
emin olmak da istedik.
Dönüşüm dışarıdan geliyor gibi değil de,
kendi içinden geliyor hissi uyandırmak istedik.
Tamam. Yap şunu. Kontrolü al. Şimdilik.
Pek çok materyalin üst üste giyilmesi,
kostümü büyük ölçüde gerçekçi gösteren şeydi.
Kostümü bir araya getiren ekip için
fazlasıyla iş çıktığını biliyor olsam da
Meghan ve ekibi için bunu başarmak,
bize yeni fotoğraf materyali çıkarmak
ve kostümün nasıl oynadığını görmek elzemdi.
Moon Knight'ı Marc'ın idi olarak tarif edebiliriz.
Onun en serbest, en duygusuz,
en vahşi ve intikamcı hali.
Marc bizi uğraştırdı bence.
Onu keşfetmekte zorlandık.
Steven'ı sindirmek çok kolay.
Ona hemen, üçüncü sahnede falan, âşık olursun.
Üçüncü bölümle beraber izleyici Marc'a ısınamayacak diye çok korktum.
Bu kim? Eğlenceli değil, sempatik de değil, değil yani.
Marc'la sette ilk karşılaştığımızda sanki odada hava kalmadı.
Çünkü Oscar değil de,
Marc bu sahnede korkunç bir ruh hâlindeydi.
Ve böylece, o kıpır kıpır, eğlenceli Steven havası gitti,
"Pekâlâ, odaklanma zamanı millet." dendi.
İlk başta emin değildim ve dedim ki,
"Marc sahnelerini Steven'la aynı gün çekmek istemiyorum.
"Onları farklı günlerde çekebilir
"ve tamamen ayırabilir miyiz?"
Tamam, başlıyoruz. Beklemede kalın. Ve aksiyon!
Bunu ben yapmadım. Onu Khonshu'dan koruyorum.
Neden bahsettiğini bilmiyorsun.
Ona göz dikmiş. Benim yerime geçirmek istiyor. Ben asla...
Neden bahsettiğini bilmiyorsun Steven.
Kapa çeneni.
Bu arada Marc, Oscar'ın sesiyle de konuşmuyor.
Tamamen uydurma bir aksanı var.
Beni dinle dostum. Hey, beni dinle.
O çantadan uzaklaş.
O çantadan uzaklaş. Onu öldürteceksin.
Marc'a biraz Şikago havası katıp,
sonra bir de çizgi romanda yazılanlara bakıp
ona derin bir ses ve farklı bir duruş vererek
iki karakteri fiziksel olarak epeyce ayrıştırdım.
Kestik!
Zamanla
bu iki karaktere alıştıkça
ikisi arasında kolaylıkla
geçiş yapabilmeye başladım.
Sonraları çekim devam ettikçe
yaptığım şey sihir gibi oldu.
Zamanlama için Steven'ın repliklerini okuyayım mı?
Yansımanın ne kadar süreceğini gör diye?
Güzel, evet.
Uçurum kenarında bir sahne var.
Marc, Steven'la konuşur ve üç dört kez falan Oscar'a döneriz.
Senin derdin ne Steven?
Benim mi? Öldürme çılgınlığına kapılan sensin.
Yaptığı şey büyüleyiciydi.
Ben kamera değiştirirken
o Marc'tan Steven'a dönüşüyordu.
Marc ile Steven tamamen farklı ve bu Oscar için kolay değil.
O geri zekâlı güvercini dinlemeyi kes bence.
Yolumdan çekil.
Sonunda gerçekten eğlenceli bir hâl aldı, çünkü barizdi,
sırf gözlerde bile değişimi görüyordun.
Değişmeme bile gerek yoktu, görünüyordu,
"Ah, işte Marc. Marc geldi." deniyordu
ve bu gerçekten heyecan vericiydi.
Onun bir fotoğrafına bakıp
Steven'ı mı oynuyor Marc'ı mı, bilirim. Aynı görünüyor.
Ama farklı bir duruşa geçiyor. Derhâl.
Geriye bakınca, çekim boyunca
aynı bedende üç insanla takıldık.
Hepimiz önce Oscar'la, sonra Steven'la,
- sonra da Marc'la tanıştık. - Evet.
İnanılmaz bir kahramanın olduğunda,
Oscar Isaac ile çıtayı bu kadar yükselttiğinde
"Peki kötü adamı ne yapacağız?" diyorsun.
Ethan Hawk'ın işe girmesiyle
rüya gibi bir kadro oldu.
Yaptığımız keşiflerden çok farklı, değil mi?
Bunlar çok büyük, saygı duyulan yıldızlar
ve dünyamıza girip bu karakterlere
can verdikleri için çok şanslıyız.
İhanete uğradı.
- Öyle mi? - Miskin tanrılar tarafından.
Hatta avatarı tarafından.
"Avatar." Mavi insanlar, değil mi? O filmi severim.
- Avatardan kastım... - Anime mi?
Steven. Kes şunu. Kes şunu.
Mohamed Diab'ın bazı filmlerini izlemiştim.
Küçük bir bağımsız bilim kurgu filmi çekelim diyorduk.
Başlamak üzereydik ki bu işi aldık. Ona, "Bir yıl bekleyebilir misin?" dedim.
O da, evet, dedi.
Sanki kaynaştık ve birlikte bir şeyler yapmalıyız gibi geldi.
Good Lord Bird'ü izliyordum
ve sarsıcı bir performanstı.
Mohamed ve ben Harrow'dan bahsediyorduk.
Dedim ki, "Hey, Ethan'a ne dersin? Ethan harika olmaz mıydı?"
"Evet, Ethan'ı severim. Onu tanıyorum." dedi.
"Bence Ethan çok iyi olur. Harika bir fikir, bunu yapmalıyız."
Sanırım ertesi gündü, kafeme gittim
ve Ethan oradaydı.
Onu daha önce görmüştüm ama hiç konuşmamıştık.
"Hey, geçen gün Mohamed'le konuşmuşsunuz." dedi.
"Moon Knight'ı oynuyorum." dedi. Ben de "Bilmiyordum." dedim.
"Kötü adamı sen oynamalısın. Mohamed ve ben bunu konuştuk."
Çok kolay bir evetti.
İkinci kez düşünmedim bile.
Çizgi romanın ilginç bir yanı, belli bir kötü adamının olmayışı.
Bu da, kötü adamda hangi özellikleri görmek istediğimizi
belirlememize fırsat tanıdı.
Çıkış öyküsüne yarayacak öğeler nelerdir gibi.
Başlangıçta şaibeli bir milyarderdi sanırım.
- Öyle bir şeydi, değil mi? - Evet, öyle başladı.
Sonra bir tarikat liderine dönüştü.
Ethan'la uzun uzun karakteri nasıl gerçekçi kılacağımızı konuştuk.
Davasına bağlılığı ve acısız bir dünyaya duyduğu inançtan ötürü.
Ve böyle bir karakter, kalbinde kötülük olan birine kıyasla
çok daha ilgi çekici bizce.
Altıncı bölümde Ammit'e gidip "Canımı al." demesi örneğin.
"Dünyayı yönetmek istiyorum." diyerek bildiğini yapan kötülerden değil.
Bunu umursamıyor.
Terazilerin dengesiz.
Sonuç ne olursa olsun kabulümdür.
Korkunç suçlar işleyen insanlar genelde
bir sabah uyanıp da "Ben kötü biriyim." demez.
Gerekçeleri vardır. Onları cehenneme götüren gerekçeler.
O yüzden, karakter için gerekçeler aradım ve onları olabildiğince mantıklı, makul,
inandırıcı kılmaya çalıştım.
Tarih boyunca karşımıza çıkan tarikat liderlerini,
megalomanyakları düşünürsek,
aslında sıklıkla, en azından başta, aşırı idealist olduklarını görürüz.
Bu insanların çoğu gerçekten ahlaki arzular güdüyor.
Ben de karakterin neye inandığını çıkarmaya çalıştım ve...
Gerçekten yardımcı olduğuna inanman gerek.
Yeryüzünü elimizden geldiğince cennet kılmak için buradayız.
Kim başlamak ister?
Bence Marvel tarihinin en başarılı kötü adamları
aslında içlerinde biraz grilik olanlardır.
Killmonger ya da Thanos gibi.
"Biliyor musun? Haklısın." diye düşündürürler bizi.
Umarım Harrow için de insanlar böyle der. Aslında mantıklı.
Evet, mantıklı. Ama bir de şu var ki
bu adamın çok acı çektiği çok açık.
Çok acı çekmiş ve bu acı ona insanlık da katıyor.
Birinci bölümün açılış sahnesini yönetmekten büyük keyif aldık.
- Aslında ikinci bölümün açılışı olacaktı. - Evet.
Keşke tüm gururu üstlenebilsek ama yapamayız.
Ethan Hawke'a hakkını vermeliyiz.
Harika bir açılış sahnesi fikriyle geldi.
Bu yüzden Ethan Hawke'ı işe alırsın.
Adamın ayakkabısına cam koyup bastonla yürüdüğünü görüyorsun.
Birkaç sahne sonra,
çatur çutur ederek sokaktan geçiyor.
Adamı hemen tanıyor,
dengesiz biri olduğunu çoktan biliyorsun.
Bu durum, karakterin kim olduğuna yönelik gizemi ve ilgiyi artırıyor.
Hepsi onun fikriydi.
Beraber senaryo okurken, jenerik öncesinde hikâyeye dair ipucu verme fikri konuşuldu.
Ayakkabılara oynayalım diyen Grant'ti sanırım.
- Tuhaflıktan ibaret kalmasın diye. - Zekice.
Ekilen her şeyin getirisi olmalı,
domino etkisi gibi.
Toplu senaryo okumaları sayesinde
- çok şey doğuyor. - Evet.
Hey, bunu görüyorsun, değil mi?
Oh, evet, görüyorum. Görüyorum.
Prodüktörümüz Grant Curtis'i de çok takdir ediyorum.
Kevin ve Marvel'daki herkes bize bunu yapma özgürlüğü tanıdılar.
Bölümlerin haftalık senaryo okumaları olurdu
ve tonlarca soru sorup
işin işleyişini çözerdik.
Okumalar daha derin, felsefi bir boyut kazandı.
Marvel'la, oyuncularla ve sizlerle süper bir iş birliğine dönüştü
ve karakterleri, karakter seviyesinden başlayarak yeniden tanıdık.
Bence insanların akıllarından geçenleri
açıkça aktarabileceği bir ortam yarattık
ve yargıya yer yoktu.
"Evet, karakterim için en iyisi nedir?
"Fikrimi ortaya atayım, paslaşalım." der gibi.
Bu ortam senaryoyu, öyküyü ve dizimizi çok daha iyi hâle getirdi.
Setteyken, bu işi nasıl yürüteceğiz diyorduk.
Nasıl olabildiğince açıklık yaratırız?
Böylece aynı görüşte kaldık
ve bu yüzden Aaron ve Justin'le, Mohamed ile her şey kusursuz ilerliyor.
Çünkü her şeyi aramızda konuşuyoruz.
Yani her şey ortadaydı.
May de bizimle okumalara katıldı.
Layla'nın büyük destekçisiydi.
May olmasa Layla çok farklı olurdu.
Hiç şüphesiz.
Layla, ortamdaki iki kadının,
May ve Sarah'nın arasında bir yerlerde.
Kim olduğunu ve aştığı zorlukları
kadın olarak, Mısırlı olarak biliyorlar.
Layla rolünü vermek
kolay değildi, çünkü bu sırf bir rol değil,
dünya çapında koskoca bir grubun temsili.
May'i bir aktris olarak seviyorum.
Ama bir Arap olarak benim için
bizi temsil edebilecek birini bulmak çok önemliydi.
- Burada kimse yok yani. - Evet, sadece...
Rolü almadan önce hakkında hiçbir şey bilmiyordum.
Karakter Mısırlıydı ve bu rolü
bir Marvel yapımında oynamak benim için oldukça heyecan vericiydi.
Zamanla karaktere dair daha çok bilgi edindikçe
ve onun yolu ile yolculuğunu keşfedince
rolüm daha da heyecanlı hâle geldi.
Mohamed bence sezgisel olarak kendilerini işine adayacak oyuncuları,
aptal gibi görünmekten veya gerekeni yapmaktan korkmadan
kendilerini role verenleri seçiyor.
May hep coşku dolu ve karakteri hakkında,
onun sesini duyurmak adına harika fikirleri var.
Bil diye söylüyorum, sana yardıma gelmedim.
Buraya kendim için ve Harrow kazanırsa ölecekler için geldim.
Başta epey zorlandım.
Kendim oldukça hassas biri olarak,
Layla çok güçlü olmalı fikrindeydim.
Duyguları olmamalı diyor, zorlanacak, ağlayacak veya
duygusallaşacak olursam kendime olan güvenimi yitiriyordum.
Ama bu da gerçek bir insan sonuçta
ve bir kadının farklı yanlarını gösterebilmek benim için önemli.
Hakkında ne zaman yeni bir şey öğrensem
"Tamam." diye düşünüyorum, "Artık gizlimiz saklımız kalmamıştır."
Sonra başka bir şey çıkıyor ve sanki seni hiç tanımamışım gibi geliyor.
Evet, tanımadın.
Tanımıyorsun.
Dördüncü bölümü çok sevdim.
Çünkü Layla'nın içten içe neler yaşadığını
bize gösterecek kadar alana sahip olduğunu düşünüyorum.
Mezar deneyimiyle her şey ortaya çıkıyor gibi.
Harrow'la olan sahne tiyatro oyunu gibiydi,
aramız öyle açıktı ki çekim iki kamera vinciyle yapılıyordu.
Tüm yakın çekimler aynı anda yapıldı, inanılmazdı.
Çok güzel idare ettin.
Niçin senin gibi erkekler
hep küçümseyici olmak zorunda?
Benim için Layla'yı yalnızca bir adamın
yolculuğuna alet etmemek çok önemliydi.
İşin bitti mi?
Babası, sevgilisi, her kim olursa olsun,
Layla'nın kendini keşfetmesi en önemlisi.
Umarım aradığını bulursun.
Burası bizim Kahire setimiz.
Bizim için çok büyük bir gün.
255 figüranımız var.
Şurada gezinen 55 çekim arabamız var,
Kahire sokaklarında yürüyen Oscar ve May ile birlikte.
Ve motor!
Kahire sokaklarına ilk çıktığımda çok bunalmıştım.
Kaygılandım gerçekten,
o kadar hareketli ki bazen böyle hissediyorum.
En ilginç şeylerden biri,
Budapeşte'de Kahire kuruşumuzdu.
Kahire'nin dört beş caddesini alan
büyük bir set inşa ettik.
Arkaya da piramit için yeşil perde koyduk.
Mohamed, filmi Mısır'da çekmeyeceksek
şehri son detayına kadar kopyaladığımızdan emin olmak istedi.
Sana Mısır'da insanları kızdıran bir şey diyeyim.
Piramitler hep çölün ortasına konur.
Oysaki bir kısmı çöle,
bir kısmı şehrin merkezine bakar.
Bu yüzden benim için Mısır'ı doğru resmetmek
çok önemliydi.
Mısır'ı Budapeşte'ye getirdik.
Esasen burada Kahire inşa ettik.
Araba plakasına kadar kopyalanmış bir Kahire semti,
Tişörtler bile, her şey Arapça yazılı.
Burası cidden beni Kahire'ye geri götürdü.
Çok etkileyiciydi.
Her şey tamam.
Tonlarca Mısırlı figüran vardı.
Hatta bazıları bana,
beş yıldır Mısır'a gitmemiştim, dönmüş kadar oldum, dedi.
Tabii çok duygulanmışlardı.
Moon Knight devasa bir yapım.
Genel kapsamı ve boyutu düşünülürse,
muhtemelen en büyük prodüksiyonumuz.
Yeterince açık alana sahip, dilediğimizce sahne kurabileceğimiz
bir yere gitmemiz lazımdı.
Budapeşte'de, halletmemiz gerekenleri
halledebileceğimizi biliyordum.
Origo Stüdyoları Budapeşte, Macaristan
Prodüksiyon tasarımcımız Stefania'ya bayıldık.
Eğlenceli, harika biri ve çok çalışkan.
Aynı zamanda da bir dâhi, değil mi?
Bize müzeyi gösterdiği günü hatırlıyorum.
Benim de herkes gibi ağzım açık kaldı.
Mısır'a ait bildiğim her şeyin bir kopyası var.
O ve ekibi, hepsi de dâhi.
Budapeşte'de, güzel sanatlar müzesindeyiz.
Ve British Museum yerine geçecek
bir muadilini inşa ediyoruz.
Londra'daki müzenin Mısır eserleri bölümü olacak şekilde,
üç büyük salonumuzu kendi yaptığımız eserlerle süslüyoruz.
Yaklaşık 140 eser ürettik,
altı küsur metrelik parçalardan
en küçüklerine kadar her şeyin tasarımını çıkardık, yonttuk
ve kopyasını çıkardık.
Mücevher ve çok küçük objelerin bile.
Hikâyemizin çoğu Steven ve Marc'ın ikiliği üzerine kurulu olduğu için,
bize verdikleri cam vitrinler,
tam istediğimiz gibi yansımalarla oynayabileceğimiz alanlar yarattı.
Buna inanamıyorum.
Aman tanrım. İçerideyiz.
Büyük Gize Piramidi'nin içindeyiz.
Bu bizim en büyük setimiz...
Muhtemelen. En büyüğü değilse en büyüklerinden.
Gize piramitlerinin içindeyiz.
Burası avatarların buluştuğu mekân.
Hikâye için çok önemli bir yer.
Hikâyemizin çoğu burada geçiyor.
Pek çok şey bu sette iç içe geçiyor.
O yüzden buranın inşası önemliydi.
İnşa ettiğimiz şeyler üç katlı bina yüksekliğinde,
sahnedeki maksimum yükseklik.
Origo'da altıncı sahnedeyiz.
Bu da Tanrıların Odaları dediğimiz set.
İşte buradayız. Yarın çekimler var.
Bu biraz korkutucu, çünkü hiç böyle bir şey yapmamıştım.
Mısır'ı yapmak çok zor.
Çünkü klişe olmak çok kolay.
Bilirsin, Vegas tarzı bir şey.
İki Mısıroloğumuz vardı.
Biri buradan, biri Los Angeles'tan. Bir de araştırmacı vardı.
Tarihi biraz esnetebiliriz
ama bu esnetmeyi saygı çerçevesinde yapıyoruz.
Marvel karakteri olan tanrıları orijinal tanrı heykelleriyle
yan yana koymak istedim.
Ana fikir, avatarların bu kapılardan geçerek içeri girdiği.
Kargaşa.
Mısır tanrıları çok büyük ölçekli.
Biz de kamerada yalnızca ayak ve dizler görünsün istemedik.
O yüzden yüzleri ve temsili hayvanları
tapınağın yer seviyesine indirdik.
Daha ilginç bir etkileşim yakalamak için.
Hareket planımızı belirleyeceğiz.
Amacını söyle.
Mekândaki detaylar,
Tanrılar Salonu'ndaki heykeller,
inanılmaz bir işçiliğin eseri.
Taş işleme atölyemizde
bir sürü insan sürekli heykel yapıyordu.
Gün boyu yaptıkları tek şey kalıp alıp, şekil verip heykel oymaktı.
Büyük İskender setindeki detaylar...
Oraya girip yakın çekim yapmaya lüzum yok.
Ama yapsaydık, baktığımız her yer
çok otantik görünürdü. Öylesine detaylı.
Duvardaki küçük resimler bile.
İskender'in mezar odasındayız.
Bu herkesin en sevdiği setlerden biriydi.
İskender'in hazinesinin bir kısmı burada.
Meşhur atı.
Şahsi kalkanı.
Zorlu kısımlardan biri, mezarın doğru boyanmasıydı.
Tek bir kişi tarafından değil, muhtemelen zamanında olduğu gibi
pek çok kişi tarafından.
Budapeşte'deki bir sanat okuluyla irtibata geçtik.
Şahane genç sanatçıları var.
Hiyeroglifleri projektörlerle olmaları gereken yerlere yansıttık,
onlar da gelip boyamaları yaptı.
Bizim için harika bir deneyimdi.
Çünkü benim için
genç insanların normalde yaptıklarından
çok farklı işlere dâhil olması,
gösterdikleri heves,
bence bize sundukları şey paha biçilmez.
Prodüksiyon tasarımcısı olarak Stefania'nın bu setlerde yaptıkları
öyle önemli ki.
Benim için bu önem,
kendimi tıpkı Mısır'da gibi hissetmemle ilgili değil.
Bir sanatçının elinden gelenin en iyisini yaptığını,
hikâye adına devasa kararlar aldığını görüyorum.
Etrafta diğer bölümlerle alakalı küçük ipuçları saklı.
Bu setler için inanılmaz kafa patlatılıyor.
Yani, bu kişi kendini tamamen işine adıyor
ve elindeki her şeyi ortaya koyuyor.
Ben de yapmalıyım.
Umarım bu dizinin eğlenceli yanlarından biri,
izleyicileri büyüleyici Mısır mitolojisine
çok kişiye kıyasla daha aşina kılışı olur.
Batı'da yıllarca klasik Joseph Campbell mitlerini
ele aldık.
Stan Lee ve Jack Kirby'nin uyarladığı İskandinav mitlerini de gördük.
Şimdi hem insanlığın kendisi hem de hikâye anlatıcılığı için
çok belirleyici olan, Eski Mısır mitolojisine erişiyoruz.
Mısır mitolojisi dünyanın en eski
ve en büyüleyici mitolojilerinden biri.
Bence Hollywood ona yaklaşmakta isteksiz kaldı.
Bana bunu gösterme şansı verildiği için şanslıydım.
Hikâye zaten mitolojik öğeler barındırdığı için de şanslıydım.
Harika bir takımımız,
Mısırologlarımız vardı.
Ramy Romany bizimleydi ve hata kontrolü yapıyordu.
Şöyle başlayalım...
Marvel, Moon Knight'ı kurmaca olsa da tarihsel açıdan
olabildiğince doğru kılmaya hevesliydi.
Hem tarihî gerçeklerle hem de çizgi romanla uyuşması için
kılı kırk yarıyorlardı.
Avatar kavramı eski Mısır'dan geliyor.
Her firavunun Tanrı Horus olduğuna inanılır.
Yani her eski Mısır firavunu
aslında Tanrı Horus'un avatarıdır.
Tanrıları taşa bağlama işi
kurmacadan ibaret. Öyle bir şey olmadı.
Ama ushabti heykelcikleri gerçek.
Tüm kraliyet mezarlarında karşımıza ushabti'ler çıkar.
Kral veya asilzade olsun, ölüler ushabti'ler yardımıyla
sonraki hayata doğru yola çıkar.
Ushabti'ler öteki dünyada canlanır
ve krallarına hizmet ederdi.
Budapeşte'deyken, eski Mısır koleksiyonu olan
bir müze vardı.
Orada, küçük bir dolabın içinde, Taweret ushabti'leri
ve bir Taweret kolyesi bulunuyordu.
Çok özeldi cidden.
Diziye kattığımız karakterin sadece bir uydurma olmadığını,
uzun bir geçmişi olduğunu açıkça gözler önüne seriyor.
Kendim de yarı Mısırlı olarak
bu mitik karakteri canlandırmış olmam harika.
Başka bir şey?
- Bu kadar. - Harikaydı, keselim.
Antonia başka bir Mısırlı dostumuz.
Herkes onu ilk duyduğu an, işte Taweret, dedi.
Bu arada, Taweret'in telaffuzunda R harfi olmadığını öğrendim bugün.
Taweret. Taweret.
Sen öyle söyle.
Söylüyorum ama umarım doğrudur.
Hepimiz öğreniyoruz. Konuşulmayan bir dil bu.
- Beraber öğreniyoruz. - Doğru.
Antonia bence karakterin ta kendisi.
Bu karakteri alıp
onun performansına göre görsel tasarımını yaptılar.
Görsel efektçilerin hareket yakalama çalışmaları aklımda.
Bize Antonia'nın ufak bir deneme çekimini gösterdiler.
Ardından, Antonia'nın jestlerini sergileyen
dev bir hipopotam çıktı. Çok komikti.
Sözlerim beyninizi yakacak ama
sanırım oyun dışı kalmıştınız.
Korkarım aslında epeyce ölüsünüz.
Khonshu için bir kostüm ayarlamayı konuşmuştuk.
Taweret için
ve Ammit için de.
Görsel efektçilere, aman gerçekçi yapın,
kumaş gibi görünsün demek istemiyorum.
Daha ziyade,
Antonia'nın omzundan yansıyan ışığı ya da Ammit'in elbisesindeki boncukları
görüntüyle eşleştirelim diyebilmeliyim.
Bir de oyunculuk var.
Gerçek bir oyuncu performansına
yer vermek direttiğim konulardandı.
Hoş geldin nazik gezgin... gezginler,
buyurun Duat diyarına.
Çok yeni bir teknoloji kullanıyorlar.
Artık hareket yakalanırken kostümünün ağırlığını çekmiyorum.
Sadece kendi kostümümü giyiyorum.
Sırtımda da, görüntüye sonradan eklenecek olan,
üç metrelik Khonshu'nun göz hizasını gösteren bir çubuk var.
Tam ölçekli bir Khonshu kafatası ürettik.
Böylece kafasını referans alabiliyorduk.
Khonshu'nun oyunculuğu için de referansımız vardı,
nasıl dolaştığını görebiliyorduk.
Referans olarak bir de kostüm vardı.
Sonra bu karakteri dijital olarak yeniden yarattık.
Böylece görünüm temiz oluyor.
Tüm bunlar çok faydalı oldu.
Geri ver, seni budala.
Mısırlı ve eski Mısır'la çok ilgili biri olarak,
Marvel, Khonshu karakterine yaratıcı bir esneklik kattı diyebilirim.
Ama aynı zamanda mitolojinin ruhuna da sadıklar.
Khonshu, eski Mısır dilinde "gezgin" demektir
ve gece yolcularının koruyucusudur.
O, Ay Tanrısı ve evrendeki dengeyi korumak için orada.
Gece yolcularını koruyacağına
ve onlara zarar verenlerden öcümü alacağına söz verir misin?
Khonshu'nun gerçek bir tarafı var.
Bir de mecazi tarafı.
Yani Marc'ın öfkesinin somutlaşması.
Öldür onu!
Çocukken ona olanlara olan öfkesi...
Nefes borusuna vur!
...ve kendine olan öfkesi.
Bu öfkeyi bir şekilde hak ettiğini hissediyor.
Ve ona köle olmak zorunda, başka seçeneği yok sanki.
Âdeta bağımlılık gibi.
Bu bedenin sahibi olduğunu mu sanıyorsun?
O bana ait.
Başka bir soru da,
acaba Khonshu da kafasının içinde mi?
Bunlar kolayca cevaplanamayan sorular.
Bu dizinin her boyutunda bir ikilik var.
Herkesin ikili bir benliği ve hikâyenin ikili bir doğası var.
Khonshu, haksızlıkların intikamını almakla yükümlü bir avatara sahip.
Ben başka bir tanrı için çalışıyorum.
Amacı, haksızlıkları tamamen ortadan kaldırmak.
Kötü adamı oynamadığımı iddia edebilirim.
Bu diziyi izleyip de ana karakterin
acısını hafifletmeye çalışan psikiyatrını
farklı bir şekilde gördüğünü düşünebilirsiniz.
Acısına tutunmak istiyor çünkü ona kimliğini veren şey bu.
Çünkü çoğumuzun kimliği acılarımızda saklıdır, değil mi?
O yüzden beni kötü adama çeviriyor.
Dolayısıyla ben de, iki taraftan da bakılabilecek
bir karakter yaratmaya çalıştım.
Kötü adamı sevdim.
"Hiçbir ağaç, cehennemin karanlığına inmeden
"cennetin ışığına yükselemez."
Buna gerçekten inanıyorum.
Burası akıl hastanesi seti.
Marc'ın bakış açısından bakarak kalan bölümlerdeki diğer birçok karakteri,
motif ve görselleri fark ediyoruz.
Bu açıdan görünce, karakterin tüm gerçekliğinin
akıl hastanesindeki deneyimiyle şekillenmiş olabileceğini anlıyoruz.
Belki de değil.
Bence diziyi bu denli eğlenceli kılan da bu bulmaca parçaları.
Bazı şeyleri diziye
sırf havalı diye eklemektense,
tematik olarak ilgi çekici,
getirisi olan şeyler eklenmeli.
Çıkar beni!
Çıkar beni! Çıkar beni! Lütfen.
Her şey tam bir akıl oyunu.
Ama küçük detaylar koyup
izleyiciyi esas konuya geri döndürmek
çok eğlenceli.
- Steven! - Marc!
Bu nasıl mümkün olabilir?
Marc ve Steven'ın birbirlerinden kopup
diyaloğa girdikleri kısım çekilirken
kardeşim gelmişti,
ben bir karakteri canlandırırken o da ötekini oynadı.
Harikaydı.
Kardeşim Michael muhteşem bir aktördür.
Geldi ve benim yanımda oldu.
O kısma bakınca bazı yerlerde
aslında küçük kardeşimle oynuyorum.
Ne yapalım... Sen mi başlasan...
Kim o?
Marc,
öldürdüğün insanlarla dolu bir odada neden bir çocuk var?
- Steven, ona yaklaşma. - Hey, küçük adam.
Adın ne senin? Hey!
Steven. Bekle! Bekle!
Bu, teknik açıdan, yapmam gereken en zor
şeylerden biriydi diyeceğim.
Her iki karakterle ilgili seçimleri önceden yapmak zorundaydım.
Bir kez Steven olarak prova yapıp
sonra da Marc olarak yapmalıydım.
Nasıl tepkiler vereceğimi hayal edip
nerede duracağımı ezberlemeliydim.
Sonra bazen geniş planda
tüm bunları kendim yapmalıydım.
Var ya, Layla neyi sorun etmezdi?
- Yapma. Söyleme. - Sadece, burada bir su aygırı
ve biz ikimiz varız diyorum.
Bu gemiyi idare etmesi zor olamaz.
- Aslında buna gerek yok... - Neye? Tanrıça Taweret'i öldürmeye mi?
Evet. Bana ip falan bul.
Ya da onun dediğini yapalım
ve sakladığımız şey neyse birbirimize yardım edip onu bulalım.
Bunlar zorlu günlerdendi,
çünkü işler teknik açıdan zorlayıcıydı.
Mesela bu kapılardan gireceğiz,
gireceğiz ve içeride hastalar olacak,
ve Crawley de tam tombala diye bağırmak üzereymiş!
Aman tanrım!
Bu Taweret'in teknesi.
Bütün hafta burada çekim yaptık.
Taweret onları, eski Mısır'ın yeraltı dünyası olan Duat'tan geçiriyor.
Siz ikiniz ne saklıyorsunuz bilmiyorum ama
benim tavsiyem, gidip birbirinize gerçeği gösterin.
Sazlık Alan'a gelmeden önce terazilerinizi dengeleyin,
Bence Moon Knight'ı ilginç kılan,
merkezinde çok karmaşık birinin
ve onun duygusal yolculuğunun olması.
Burada ne arıyorsun?
Hadi dostum.
Onu güvende tutman gerekiyordu!
Steven, gidelim.
İkisi arasında bir kardeşlik ilişkisi var.
Teknik olarak aynı kişi olmalarına rağmen.
Hatta neredeyse bir babacanlık var.
Ama nihayetinde bu hikâye, karakterin iki yanını birleştirmeye dair.
Neden bana bunu yaptırmak zorundasın?
Ne yaptığını görmek istiyorum.
Seni iğrenç insan.
Bunu görmene gerek yok.
Bütün amacın da bu zaten.
Bence bütün olay, fikre sadık kalmak ve çoğu kişinin
mücadele ettiği çocukluk travmalarının
yetişkinlikte nasıl ortaya çıktığına
dürüst yaklaşmak.
Tabii Moon Knight'ın alegorik yanı da var.
Tanrılar ve güçleri.
Ama beşinci bölümde gerçekten çizgiyi tutturduk.
Rahatsızlığı diye düşündüğü şey,
kontrol edemediği öbür kişilik ve onun korkunçluğu,
tüm bunların aslında süper gücü olduğunu keşfediyor.
Sana söylediği tüm o korkunç şeyler...
Yanılıyordu. Senin hatan değildi.
Onu mağaraya getirmemeliydim.
Hey.
Hey. Sen sadece bir çocuktun.
Senin hatan değildi.
Sonunda Marc ve Steven tek kişi olarak yaşamayı öğrenir
ve bu durum son savaşlarda avantaj olur.
Bay Knight'la Moon Knight'ı birleştirsen
ideal süper kahraman olur, değil mi?
İnsani bir tarafı olan ideal süper kahraman.
Birbirlerini tamamlıyorlar ve bütün mesele de bu.
DKB'li kimselerin farklı kişilikleriyle kurabilecekleri
sağlıklı bir ilişki okuması.
Birlikte çalışmaya başladıklarında
dövüş sahneleri ne ilginç olur,
dövüş boyunca birbirlerine dönüşüp
birbirlerini tamamlarlar.
Bu durum, Moon Knight'ın niçin kayda değer bir rakip olarak
görülmesi gerektiğini de açıklıyor: Çünkü asla tahmin edilemez.
Bence tarih boyunca,
gerçekten hayırsever insanlar
öğretilerine bağışlayıcılığı da katmıştır.
İnsanların değişebileceğine, büyüyüp iyiye gidebileceklerine
inanmayı sürdürürler.
Ve bence Harrow'u fanatikleştiren şey
buna aslında inanmayışı.
Bahçedeki otları yolmak için güllerin ölmesini bekler misin?
Ot ottur sonuçta.
İyiler de yanacak ama yılanın başını küçükken ezmeli.
Çocuklar bile mi? Evet, onlar bile, diyor.
İşte burada çoğumuzun varamayacağı bir fanatizme varıyor.
Nihayetinde her şey özgür irade hakkında. İki ideolog çarpışıyor.
Biri dünyayı kötülükten temizlemeye çalışıyor.
Diğeri ise diyor ki, "Kötülük eden herkesi temizleyelim."
İnsanlığa hata yapma ve hatalarından ders alma
fırsatı tanımakla ilgili olay.
Ammit'in hükmetmesine izin verilmiş olsa
genç Randall'ın hayatı kurtulabilir,
ailen mutlu olurdu.
Yapması gereken tek bir otu yolmak.
Seni.
Ammit'i yeniden bağlamalıyız.
Nasıl?
Sadece bir avatar bunu yapabilir.
Mohamed ve Antonia çekimden 30 dakika önce
makyaj karavanına geldiler.
Mohamed dedi ki, "Tanrılar Odası'nda, karakterlerin çoğu,
"tanrıların aracısı oluyor. Sen de Antonia'yı kopyalayıp
"repliklerini ezberleyerek Taweret'in aracısı olur musun?"
Ben de, "Tamam." dedim.
Fikrini değiştirdin.
May'le fiziksel çalışmalar yapmak çok eğlenceliydi.
İkimiz de sahneyi oynuyorduk
ve o benim Taweret'i oynarkenki hareketlerimle sesimi kopyalıyordu.
Söyle Antonia.
- Korkma. - "Korkma."
Birlikte çalışmamız baştan planlanmış mıydı bilmiyorum
ama Taweret'in coşkusu ve şapşallığı
Layla'nın yanına çok iyi gidiyor.
Dizinin başında Scarlet Scarab yoktu,
May'i gördükçe ve Mısırlı bir karakter olarak oturttukça gelişti.
Fikir adım adım gelişti. Hadi onu bir süper kahraman yapalım.
Marvel evrenindeki Scarlet Scarab adlı
Mısırlı bir süper kahramana kilitlendik.
Geleneksel olarak, Mısır eserlerini çalan veya hileyle elde edenlerden
geri alıp da gerçek sahiplerine verenler
erkek karakterler olur.
"Hikâyemizin gidişatı
"diziye gerekenlerle birebir örtüşüyor." diye düşündük.
Şu anda Marvel birçok insanın dünyası.
Çocuklar, gençler. Bu dünyanın bir parçasıysan, varsın demektir.
Temsil gerçekten.
Biliyorum, bu kelime sağda solda duyuluyor artık.
Ama bu gibi bir karakteri ekranda iyileri korurken görmek...
İşte böyle öyküler insanları birleştirir.
Çocukluk hayallerinden biri gerçek oldu diyebilir miyiz?
Kesinlikle.
Kendi deneyimime dayanarak söylüyorum,
filmlerde Arapları görmek, benim de ekranda yerim olduğuna,
aynısını yapabileceğime dair bana yetki ve inanç kaynağı oldu.
Oradaki kadınlar kendilerini sanatla ifade etsin,
öykülerini paylaşsın, daha çok ortaya çıksın isterim.
Eğer bunu paylaşabilir, bir kişinin bile böyle hissetmesine
yardım edebilirsem görevim tamamdır.
İşte Ürdün'deyiz.
İşe yaklaşık altı ay önce, nisan ayında Budapeşte'de başlamıştık.
Bugünse son günüm
ve Moon Knight ekibi de
işlerini bu hafta tamamlayacak.
Burası diziyi bitirmek için mükemmel bir yer.
Arabistanlı Lawrence'ta izleyip tam da filmlere âşık olduğum yer.
Aynı açık alanda sahne çekebileceğim.
Dünya gezegeni.
Ürdün, çekimin en son noktasıydı.
Eğer birileri çıksa ve dört yıl içinde
Wadi Rum çölünde üç farklı projede yer alacaksın
deseydi asla inanmazdım.
Ama Yıldız Savaşları, Dune ve şimdi de Moon Knight,
hepsi aynı çölde çekildi.
Wadi Rum, gerçek çöl.
Herkes için uzun bir yaz tatili gibi oldu.
Bilirsin, güneşin altındaydık,
Kızıl Deniz kenarından Petra'ya gittik.
Harika bir son oldu.
Bitti!
Hikâye anlatımı için büyüleyici bir dönemdeyiz.
Filmlerin formu değişiyor.
Bu bir televizyon dizisi değil, uzun süren bir film.
Biz de bu esere, sinema seviyesinde,
o kalitede yaklaşmayı arzuluyoruz.
Bu büyüklükte bir resim çizmek çok güç.
Bir tanecik iyi film yapmak bile çok zor.
Arka arkaya üç tane yapmaya çalışmak,
sanatçılardan ve emeği geçen herkesten çok fazla şey istemek olur.
Yani bu yük ağır.
Ethan bize en başlarda demişti.
"Şu an harika vakit geçiriyoruz.
"Ama unutmayın, 80. günde vazgeçmek yok.
"Her şey ilk günkü kadar iyi olmalı,
"çünkü kimse şöyle demez: 'Çekim pek iyi değildi
"ama 80. günüydü. Onlara da yazık.'
"Her şey aynı kalmalı.
"Bu rüyayı canlı tutmalısınız."
Bu çok çetin bir iş, televizyon işi yapan herkesi selamlıyorum.
Özellikle bu kalibrede sinematik bir iş çıkarmak.
Altı saatlik film.
Aman tanrım, çocuklar, çok zor bir deneyimdi.
Ama çok da tatmin edici oldu.
Ve size söylemeliyim ki, bu meslekte görebileceğiniz
en havalı şeylerden biri
bu boyuttaki bir iş.
Ve bu boyuttaki bir işin kişisel bir hâl alması için gereken kimya.
Kişisel bir hikâye gibi.
Önceki filmleriniz gibi, Sarah ve sen gibi.
İçindeki insani yanı hissedebiliyorum.
Bizimki gibi bir yaratıcı iş birliği yapısı kurmak,
günlerce bir odada fikir alışverişinde bulunmak.
Bence bunlar sayesinde oldukça cesur bir iş çıkarabildik
ve izleyicilerin işin bu yönünü
göreceğini düşünmek beni gerçekten heyecanlandırıyor.
Küçümsemek için söylemiyorum ama bu işin yaratıcılık açısından
en doyurucu maceralarımdan olacağını asla tahmin edemezdim.
Çünkü şöyle bir şeydi:
Herkes fikirlerini açıkça ortaya atıyor
ve dev bir sahnede büyük riskler alıyordu.
İşimize olan inancımız ve sadece gerekli alanı değil
gerekli desteği de bulmamız inanılmazdı.
Daha uzun formatta hikâyeler yaratmak
yeni zorluklar ve ödüller getiriyor.
Sanırım artık sonları daha ucu açık tutuyoruz.
Her şeyi bir yere bağlamamız gerekmiyor.
Ve Moon Knight ve Scarlet Scarab gibi
güçlü karakterler yaratınca
geleceğe güvenle ilerleyebiliyoruz.
Çünkü daha anlatacak pek çok öykü olduğunu,
yeni karakterlerimizin bunları anlatacağını biliyoruz.
Bu da neydi böyle?
Bayılmışım.
Bugün kaybetme sırası sende.
Alt yazı çevirmeni: Ozgur