ยินดีต้อนรับสู่เหตุการณ์แปลกๆ
ซิตคอมที่ถ่ายทอดสดครั้งแรก ในประวัติศาสตร์มาร์เวลสตูดิโอส์
ฉันไม่รู้ว่าฉันจะ
ทำอะไรแบบนี้ได้
เลยรู้สึกเหมือนเป็นของขวัญ ที่น่าเหลือเชื่อ
การผ่านจากยุค 60 มายุค 70 มาถึงตอนนี้
ขณะที่เราโผสู่ยุค 80 และยุค 90 มันสนุกมาก
แล้วสุดท้ายก็กลายเป็น มาร์เวลขนาดใหญ่
ในรูปแบบเต็มจอซึ่งดีที่สุด
ตอนแรกเรากลัวมาก
ตอนนี้ฉันคิดว่าเราตื่นเต้นกันมาก
"การสรรค์สร้าง 'วันด้าวิสชั่น'"
"ต้อนรับสู่เวสต์วิว บ้านคือที่ที่มาถึง"
ครั้งแรกที่ฉันได้ยินคอนเซปต์นี้
ฉันคิดว่ามันเจ๋งมาก
เราผสมผสาน
รายการทีวีหลายประเภท
แล้วนำมาใส่ลูกเล่นในแบบของเรา
นั่นมันพิเศษมากนะ เด็กน้อย
ฉันแค่คิดว่ามันจะ
น่าตกใจและน่าสับสน และน่าตื่นเต้นสำหรับแฟนๆ
ในการที่จะแยกส่วนสิ่งที่เราทำ และเหตุผลที่ทำมัน
และการให้พวกเขาพยายาม เดินนำหน้าเราไป
มันเจ๋งมากและน่าพอใจมาก
ทั้งหมดนี้เพื่อเรา
- ให้ฉันจัดการเถอะ - มีอะไรอยู่นอกเวสต์วิว
ผมได้รับสายจากเควิน เขาบอก ให้ผมไปหาเขาที่ออฟฟิศ
ผมพูดว่า "ผมโดนไล่ออกแน่เลย"
แล้วผมก็เข้าไป ผมประหลาดใจมาก
พวกเขาเสนอไอเดียบ้าๆ ในการทำรายการนี้
ผมเอาด้วยทันที แน่นอน
และรายการก็บ้ามากขึ้นทุกที
คุณเป็นตัวตลกใหม่เหรอ
อย่างน้อยคุณก็แต่งหน้าแล้ว
"บทจาร์วิส 20 ม.ค. 2010 อัดเสียง"
ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ
ดีจังที่ในที่สุดคุณก็เริ่ม กล้าทำอะไรมากขึ้น
- มันเป็นการขับรถที่บ้ามาก - ดี อันนี้ดีนะ
จอน ฟาฟวโรโทรหาผม
เราทำหนังด้วยกันเรื่องวิมเบิลดัน
เขาโทรหาผมแล้วบอกว่า
"ผมกำลังทำหนังเรื่องนี้ กับโรเบิร์ต ดาวนีย์
และเขาคือไอรอนแมน
และผมอยากได้ใครที่เสียง ฟังดูน่าเบื่อและไร้น้ำเสียง
มาเป็นเสียงคอมพิวเตอร์ ที่ควบคุมโลกของเขา
แล้วผมก็นึกถึงคุณทันทีเลย พอล"
แสดงตารางธาตุ
คุณจะปฏิเสธได้ยังไงในเมื่อเขาขอดีๆ
แล้วมันก็เป็นงานที่ดีมากด้วย
พวกเขาถ่ายทุกอย่าง
และอะไรก็ตามที่ต้องการคำอธิบาย
คุณก็แค่ให้จาร์วิสจัดการ
สมมติว่า "ตัวร้ายกำลังมา"
ดูเหมือนว่าชุดนี้จะบินได้นะครับ
รับทราบ พาฉันไปให้สูงที่สุด
ผมจำไม่ได้ว่าจากนั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ยังไง
ผมว่าจอส วีดอนเคยเห็นผมเล่นหนัง
เราชอบกันมาก
ผมทำให้เขาหัวเราะ เขาก็ทำให้ผมหัวเราะ
แล้วมันก็เกิดขึ้น นั่นคือตอนมหาศึกอัลตรอนถล่มโลก
เริ่มจากอัลตรอน
มาร์เวลตื่นเต้นมาก
ในการนำวันด้าเข้ามา ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
และมันก็เหมือนเป็นการ เอาฉันไปวางไว้ในความเป็นไปได้
ที่เขาไม่รู้
และดูว่าเราจะเติมเต็ม ความเป็นไปได้นั้นได้หรือไม่
ฉันมองเข้าไปในความคิดคุณ
- และฉันเห็นการทำลายล้าง - ดูอีกที
เราจะซ่อนไข่อีสเตอร์ ไว้ตรงโน้นตรงนี้
ไม่ว่าจะเป็นการมองไปที่ วิสชั่นที่นานเกินไป
หรือเราจะแค่พยายามเล่นกับมันหน่อย
ในมหาศึกอัลตรอนถล่มโลก
ฉันรู้สึกว่าการปล่อยให้ ผู้กำกับแต่ละคนจัดการ
เป็นประสบการณ์ที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
สำหรับตัวละครตัวนี้
ฉันคิดว่าพี่น้องรุสโซ ตรงไปตรงมามาก โดยบอกว่า
"รู้ไหม ผมอยากให้มัน
เป็นแบบนั้น แบบให้คุณ เป็นเหมือนคนต้อนแกะ
และคุณเป็นเจ้าของมันเต็มตัว"
แล้วฉันก็บอกว่า "โอเค" ฉันก็แบบว่า
ต้องออกแบบท่าเต้น กับนักออกแบบท่าเต้น เจนนี่ ไวท์
ที่เราพาเข้ามาร่วมใน มหาศึกอัลตรอนถล่มโลก
นำพลังเข้ามาแล้วระเบิดมันออกมา
เราต้องพยายามหาที่ทางของเรา ในขณะเดียวกัน
วันด้าพยายามหาที่ทางของเธอ
ในอาณาบริเวณของอเวนเจอร์ส และหาการปลอบใจจากวิสชั่น
บอกผมสิว่าคุณรู้สึกอะไร
ฉันแค่รู้สึกถึงคุณ
และฉันคิดว่าพอลกับฉัน เราทั้งคู่เชื่อว่า
ถึงการเป็นส่วนหนึ่งของ มุกตลกจะสนุกแค่ไหน
และการเป็นอเวนเจอร์สจะขี้เล่นแค่ไหน
ฉัน ตัวละครของฉัน เรายังคง
อยู่ในความสัมพันธ์ ที่เราสร้างขึ้นมาเสมอ
เหมือนเป็นพื้นฐานทางอารมณ์
ที่ไม่เล่นกับการเสียดสี
ซึ่งค่อนข้างแปลกในหนังเหล่านี้
ซึ่งส่วนใหญ่มันเสียดสี ตลก และดูสนุก
แต่ก็มีความน่ารัก
ซึ่งมันถ่ายทอดออกมาทาง เรื่องราวความรักแบบแปลกๆ
เราไม่มีเวลาแล้ว
- ฉันทำไม่ได้ - ได้สิ คุณทำได้
มันไม่ควรเป็นคุณ แต่มันก็เป็น
ผมรักคุณ
ไง
มาเริ่มกันเลย วันด้า คุณเลือกเลย
แล้วก็ไปต่อในรายการกับ
แมรี่ ลิวาโนส โปรดิวเซอร์ของเรา
และแจ็ก เชเฟอร์ ครีเอเตอร์ของเรา
พวกเขาทำตามทุกอย่าง
ที่อยู่ในหัวของฉัน
ทุกอย่างเป็นสิ่งที่ฉัน พูดคนเดียวในใจ
ลักษณะและเส้นสาย ที่ฉันเพิ่งสร้างขึ้น
และพวกเขาก็รับรู้ ทุกอย่างอย่างลึกซึ้ง
และสร้างเส้นสายที่งดงาม
อรุณสวัสดิ์ ภรรยา อรุณสวัสดิ์ ลูก
อรุณสวัสดิ์ เจ้าตัวเปียก ที่ผมไม่รู้จัก ตัวอะไรน่ะ
มันเหมือนการแสดงความเคารพ ต่อซิตคอมอเมริกัน
ตลอดช่วงศตวรรษที่ 20
ฉันจะเป็นแม่บ้านแบบไหน
ถ้าไม่ได้เตรียมอาหาร เต็มรูปแบบสี่ที่
- วางเรียงบนโต๊ะ - คือ...
แจ็ก เชเฟอร์ทำงานได้ดีมาก
มันเป็นกล่องปริศนาที่สวยงาม
"ห้องนักเขียนวันด้าวิสชั่น"
ฉันโชคดีมากที่ได้รับเชิญ มาดูงานพวกนั้น
ได้มีโอกาสเสพมันและทบทวนถึงมัน
และมันก็มีอะไรเยอะมากที่อยู่ตรงนั้น
นี่คือลูกของเควิน ไฟกี้ เขาชอบรายการนี้
และมีความคิดที่โดดเด่นมาก
มีภาพและเรื่องราวที่ พวกเขาต้องการสร้างขึ้นมา
แมตต์ แชคแมนเป็นคนที่จะกำกับ
ความซับซ้อนของหัวใจของรายการแบบนี้
เขาทำเก็ฟเฟ็นเพลย์เฮาส์ สมัยอยู่ที่แอลเอ
เขาเคยทำเกมออฟโธรนส์
เขาทำซิตคอมมานับไม่ถ้วน
และที่จริง สมัยเด็กๆ เขาเคยเป็นนักแสดง
ในซิตคอม โดยเป็นนักแสดงเด็ก
และเขาเป็นเหมือนมีดสวิส อเนกประสงค์ที่เราต้องการ
ในการทำรายการแบบนี้
คุณฮาร์ตกลับเข้าไป ประตูปิดปัง
เขาเดินไปที่โทรศัพท์
เราหยุดตรงนี้ โอเคนะ
แล้วเรามาต่อกันที่สาวๆ ที่อยู่ตรงนี้
ผมอึ้งไปเลยตอนพวกเขาเสนอ
คอนเซปต์ของรายการนี้กับผม
ไม่ใช่แค่เพราะไอเดียนี้ มันทั้งสนุกและใหม่เป็นบ้า
แต่ก็เพราะรู้สึกเหมือนมัน กระทบทุกส่วนของชีวิตผมด้วย
ผมโตมาในรายการจากยุค 80
อย่างแฟคท์สออฟไลฟ์ และดิฟเรนท์สโตรกส์
โกรวิ่งเพนส์ อะไรพวกนั้น
แต่ผมก็ได้กำกับหนังสเกลใหญ่ด้วย
ดังนั้นความคิดที่ว่ามันมีโปรเจกต์
ในจักรวาลมาร์เวล
ซึ่งผมเป็นแฟนคลับตัวยง
และแต่งตัวเป็นซูเปอร์ฮีโร่
ตามหนังสือการ์ตูนมาร์เวล ตอนผมยังเด็ก
จนกระทั่งพวกเขาบอกให้ผมหยุด
ไอเดียที่ว่าผมจะรวมทุกอย่าง
ที่ผมชอบเข้าด้วยกัน เป็นโปรเจกต์สุดระห่ำ
มันเป็นอะไรที่แทบไม่น่าเชื่อ
ดีเกินกว่าจะเป็นจริง
เอาล่ะ พร้อมไหม
- ถูก น่าจะได้ - ใช่
- โอเค - เอาล่ะ ลุย
แอ็กชั่น
เราจะเริ่มตั้งแต่ช่วงปี 1950
มันเป็นความฝันของเราเสมอว่าถ้าเราทำ
รายการที่ใช้กล้องหลายๆ ตัวจริงๆ
เราจะมีผู้ชมจริงๆ
เรารู้ว่ามันเสี่ยง
รู้ว่ามันจะสิ้นเปลือง แทบจะเรียกว่าสุรุ่ยสุร่าย
แต่สำหรับนักแสดง เพื่อพลังงาน
และสำหรับทีมงาน มันจะน่าตื่นเต้นมาก
ฉันเล่นให้ผู้ชมดูเพื่อที่คุณ...
- เย่ - บอกฉันสิ
ว่ากล้องอยู่ตรงไหน
ฉันจะได้เริ่มเล่นกับกล้อง
คุณอยู่บนเวทีซิตคอมของเรา นี่คือฉากของตอนแรก
ตรงนั้นคือออฟฟิศของวิสชั่น ที่เขาทำงาน
เขาทำงานให้กับผู้ชายที่ชื่อคุณฮาร์ต
คุณฮาร์ตกับภรรยาที่รักของเขา คุณนายฮาร์ต
ใช่ ผมเพิ่งบอกไป
คุณเป็นอะไร พ่อหนุ่ม ป่วยเหรอ
เปล่าครับ สบายดีครับ
และตรงนั้น ด้านขวาของคุณ
คือบ้านที่วันด้าและวิสชั่นอาศัยอยู่
นี่คือห้องครัวของพวกเขาทางขวามือ
ห้องครัวสีฟ้าแสนสวยนี้
แต่เมื่อคุณเห็นมันในรายการจริง
มันจะเป็นสีขาวดำ
คุณจะไม่เห็นสีของมัน
และตรงนี้คือห้องนั่งเล่น
แล้วสาวโสดอย่างคุณ
มามัวทำอะไรอยู่ในบ้านหลังใหญ่นี่
ข้างหลังคุณคือที่นั่งของผู้ชม
เราอยากให้มันรู้สึกเหมือนสมัยก่อน
เราเลยใช้เก้าอี้ไม้แบบโบราณ
โดยมีราวจับที่เข้ากัน ลักษณะของมัน
เพราะมันเกี่ยวกับประสบการณ์ของผู้ชม
เควิน ไฟกี้กับผมทานมื้อเที่ยง
กับดิค แวน ไดค์ไม่นานก่อนเราจะเริ่ม
ช่วงเตรียมการผลิตรายการ
เราจะได้เรียนรู้
ว่าเขาทำงานกันยังไง
เพื่อให้ได้ประสบการณ์ จริงเท่าที่จะทำได้
ไม่ใช่แค่ว่ามันดู เป็นยังไงหรือรู้สึกยังไง
แต่ว่าเขาเอามาประกอบกันยังไง
ทั้งรูปแบบ วิธีการซ้อม
การบล็อกกิ้ง และการถ่ายทำ
วันด้าจะไป
เปลี่ยนชุดอย่างไว
เธอจะไม่ทำมันตอนนี้
เราจะไปแต่งห้องนั่งเล่น มันกำลังเกิดขึ้น
จากนั้นเราจะจุดเทียน
ตรงด้านหลังสุด
แล้วเราก็จะไป
ดิค แวน ไดค์โชว์เป็นโรงละครจริงๆ
พวกเขาสร้างทุกอย่างขึ้น และถ่ายทำเลยต่อหน้าผู้ชม
เหมือนละครเวทีตลอดรายการเลย
และคุณจะรู้สึกได้ตอนคุณดูรายการนั้น
มีผู้ชมอยู่ในรายการ อยู่ในนั้นจริงๆ
ตอนอยู่ในโรงละคร
อะดรีนาลีนหลั่ง ทั้งผู้ชมและนักแสดง
รับส่งอารมณ์กันและกัน
และนั่นทำให้เกิดสิ่งที่
เลียนแบบไม่ได้นะ
และนั่นคือเหตุผลที่เราจะทำสิ่งนั้น
และนักแสดงของเรายอดเยี่ยมมาก
ผมกังวลเรื่องการแสดงสด
ผมไม่เคยอยู่ต่อหน้าผู้ชมจริงๆ
ตั้งแต่ปี 1884
- อ๋อ อย่างนั้นเหรอ - ใช่
ผมเลยกังวลกับเรื่องทั้งหมดนี่
- ใช่ ฉันก็เหมือนกัน - ผมก็ยัง...
หลายร้อยปีก่อน ร้อยกว่าปีก่อน
- ร้อยกว่าปีก่อน - นานนะนั่น
ยินดีต้อนรับสู่วันด้าวิสชั่น ขอบคุณทุกคนมาก
เราตื่นเต้นที่พวกคุณมา
สองอาทิตย์ที่ผ่านมาเราทำงานหนักมาก
ที่จะทำให้เรื่องนี้สำเร็จเพื่อทุกคน
ถ้าพวกคุณจะช่วยส่งเสียงหัวเราะ
และปฏิกิริยาตามธรรมชาติที่พวกคุณมี
ต่อสิ่งที่พวกเราจะแสดง เราจะขอบคุณมาก
แล้วคุณก็จะได้ยินเสียงตัวเอง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้าคุณเป็นคนที่หัวเราะเสียงดัง
ตอนที่คุณได้ดูรายการหลังจากนี้
และตอนนี้ เชิญทุกคนพบกับ
ตัวละครที่คุณจะได้เจอวันนี้
เดวิด แลงเกิล อาซิฟ อาลี เดบรา โจ รัปป์
เฟร็ด เมลาเม็ด แคทริน ฮาห์น
และวิสชั่น พอล เบ็ตตานีย์
และผู้แสดงเป็นวันด้า แม็กซิมอฟฟ์ อลิซาเบธ โอลเซ่น
ฉันเคยเล่นละครเวทีมาก่อน
แต่การถ่ายรายการทีวีต่อหน้าผู้ชมสด
เป็นประสบการณ์อีกระดับสำหรับฉัน
เพราะฉันโตมาในกองถ่ายเรื่องฟูลเฮาส์
ดูการบันทึกเทปสดทุกวันศุกร์
ไม่เคยคิดเลย
ว่ามันจะเป็นกลายเป็น สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับฉันจริงๆ
ทายซิว่าใคร
- ข้างหลังฉันนั่นใช่พิธีกรไหม - ใช่แล้วครับ
ดีใจที่ได้มานะคะ
ครับ
การทำซิตคอมทำให้ฉันมีความสุขทุกวัน
ฉันคิดว่ามันทำให้เราทุกคน มีความสุขที่แท้จริง
ต่างกันมากเลย
- ผมหมายถึงมันจริงมาก - มันมีพลัง
รู้ไหม ซิตคอมยุค 50 ปลายๆ
แต่มันรู้สึกต่างกันมาก
คุณต้องทำให้เต็มที่แล้วหวังผล
ใช่ เรากำลังเล่นให้คนดู
ฉันรู้สึกว่าในหนังมาร์เวล
มันเป็นจักรวาลแบบภาพยนตร์
แต่นี่เราแสดงเพื่อเรียกเสียงหัวเราะ
ฉันไม่เคยได้เล่นบทตลกเลย
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้ เล่นเป็นวันด้าแบบตลก
ตลกมาก ฉันตลกมาก
- เธอตลกมากจริงๆ - ฉันตลกมากๆ
ฉันว่าฉันมีอีกไอเดีย
แล้วฉันก็เปลี่ยนใจ
ทีมงานทุกคนแต่งตัวเต็มยศ
ทุกคนเข้าถึงจิตวิญญาณของมัน
แล้วผู้ชมก็เข้ามา แล้วเราก็ลุยเลย
มันชวนตระหนก แต่ผมคิดว่า มันคุ้มค่าและตลกมาก
เราชุลมุนกันหลังเวที วิ่งชนผม
วิ่งชนแคทริน ฮาห์น ทำให้เธอทำพร็อปหล่น
อะไรแบบนั้น เข้าใจใช่ไหม
ทุกคนเตรียมพร้อมอยู่ หลังประตูเพื่อจะออกมา
และมันสนุกมาก
ตายแล้ว
นั่นคือความฝัน
ชุดสวยมากเลย
มายา ดีไซเนอร์ เธอเป็นอัจฉริยะ
ชุดนั่น
ใช่ ชุดนั่น มันดูโซโคเวียมากเลย
ก็มันคือชุดโซโคเวีย ใช่แล้ว
มันเป็นเสื้อผ้ายุคที่ฉันชอบ
เพราะมันเน้นโชว์เอว ถ้าคุณมีเอว
ฉันเป็นคนมีเอว แต่ช่วงขาไม่สวย
ฉันตัวเตี้ยมาก แต่ฉันมีเอว
ฉันเลยชอบยุค 50 มาก มันดีมาก
ฉันชอบทรงผมและมีหมวกสวยๆ ด้วย
พวกเขามีโต๊ะที่เต็มไปด้วยหมวก
แล้วฉันก็บอกว่า "ฉันขอหมวกนั่นหน่อยได้ไหม"
และมันเพอร์เฟกต์
แต่ชุดชั้นในสมัยยุค 50
มันใส่ไม่สบายเลย
แต่ทำให้มีท่วงท่าสวยงาม
ผมต้องใส่ที่รัดหน้าท้อง
- ต้องเสริมส้นเท้า - ฉันต้องใส่ที่รัดหน้าท้อง
- ฉันต้องใส่รองเท้าส้นแบน - พร้อมแล้ว
แต่ฉันพร้อมทางด้านอารมณ์
อยากคุยเรื่องก้นคุณไหม
อยากคุยเรื่องก้นผมหน่อย
ฉันอยากคุยเรื่องชุดของฉันก่อน
มันทำให้ฉันมีท่วงท่าที่สวยขึ้น
และมันทำให้ฉันอยากเดินแบบนี้
ผมก็รู้สึกเหมือนคุณ
- ผมมีก้นปลอม - ด้วยก้นปลอมของคุณ
มันทำให้ผมยืนตรงๆ ได้
ทำให้อยากทำแบบนี้ด้วย ถ้าคุณ...
- นี่เหรอ - ใช่
เรารู้ว่าตอนที่เราเริ่มทำรายการนี้
และการที่เราจะขายความสด
ให้กับผู้ชม
มันจะเป็นการทำใหม่ในทุกๆ ส่วน
ตั้งแต่เลนส์กล้อง
รวมถึงการตกแต่งฉาก
การจัดแสงให้ตรงตามยุค
เจส ฮอลล์เป็นผู้กำกับภาพที่เจ๋ง
เขาดูรูปต้นฉบับของรายการทีวีพวกนี้
และเขาจะพยายามจัด
ให้ใกล้เคียงกับภาพสมัยนั้น ให้มากที่สุด
เท่าที่จะเป็นไปได้
- คุณเป็นผู้บุกเบิกจริงๆ - แอ็กชั่น
หยุด สลับ
- แอ็กชั่น - ไม่นะ มากไป
เราอยากแน่ใจว่าเราทำให้
มันเป็นจริง ไม่ใช่การเลียนแบบ
และเพื่อให้ได้แบบนั้น เราอยากถ่ายทำแบบที่พวกเขาถ่ายทำ
นั่นหมายถึงการใช้เทคนิคภาพ
ให้เป็นเหมือนเทคนิคพิเศษ
และโชคดีที่แดน ซูดิก
ผู้ประสานงานเทคนิคพิเศษ
ตอนที่ผมโทรหาเขาครั้งแรก
ตอนผมเริ่มเรื่องนี้ และเริ่มเล่าไอเดีย
ผมไม่รู้ว่าเขาจะชอบไอเดียนี้ไหม
หรือเขาจะพูดว่า "คุณพล่ามอะไรน่ะ
ผมทำแต่ระเบิด นี่คุณพูดอะไร"
เขาชอบไอเดียผม เขาเริ่มหัวเราะ
บอกว่า "รู้ไหม ผมเติบโตขึ้น
โดยเป็นลูกน้องของคนที่ทำบีวิชด์
พวกเขาเป็นคนสอนผม
ผมจึงเริ่มอาชีพ จากการทำของที่ใช้ลวด
และผมรู้วิธีทำมัน มันสนุกมาก"
เราเลยได้เขาและทีม
มาทำฉากหุ่นเชิดที่ซับซ้อน
ที่ใช้ลวดและแท่งไม้
และพวกเขาใช้เวลากับมันมากพอๆ กัน
กับเวลาที่ทำฉากระเบิด
ให้ผมช่วยอะไรบ้าง
ไก่มันไม่เป็นไก่แล้ว
ล็อบสเตอร์ก็บินออกจากเล้า
สเต๊กเป็นอย่างเดียวที่ยังเหลืออยู่
ฉันเรียนโรงเรียนการละคร
เราเรียนสครูว์บอลคอมเมดี้
เราเรียนการแสดงหนังฟิล์มนัวร์
แล้วคุณก็รู้สึกโง่ตอน อยู่มหาวิทยาลัย แบบ
"จะได้ทำแบบนี้ตอนไหน
ไม่มีใครทำแบบนี้แล้ว"
และการได้ใช้เครื่องมือทั้งหมด
ที่คุณมีอยู่ในตัว
สิ่งที่ฉันไม่ค่อยได้ทำ
โรแมนติกจัง
ฉันคิดว่ายุค 50 น่าจะยากที่สุดสำหรับฉัน
มันเหมือนการอบอุ่นร่างกาย
พอจุดติดปุ๊บ ทุกอย่างก็ระเบิด
- หมดแก้วเลยนะ หมดแก้ว - กินซะ ก่อนมันจะเย็น
ผมว่าสิ่งที่มันทำคือมันทำให้ผม คิดว่าผมเสียเวลาชีวิตของผมไป
ผมควรเล่นซิตคอมมาตั้งนานแล้ว
ผมชอบมันมาก
ผมน่าจะเกริ่นนำหน่อย
ผมเป็นคนตื้นเขินมาก
ผมต้องพึ่งพาเสียงปรบมือของคนดู
- ขอบคุณมากครับ - เย่
ขอบคุณครับ
- ขอบคุณครับ - เอาล่ะ
เอาล่ะ
ส่วนหนึ่งของความท้าทาย ในการผลิตรายการแบบนี้
คือเรากำลังทำหนังยักษ์ใหญ๋
ในวิธีการถ่ายทำ
ในแต่ละวัน แต่ละสัปดาห์
เรากำลังถ่ายทำ ช่วงเวลาสำคัญของซีรีส์
ต้องให้แน่ใจว่าเรื่องราวที่ใหญ่กว่า
ของภาพทั้งหมดนั้นต่อเนื่องกัน
เราได้สร้าง
ตัวละครขึ้นมามากมาย
และเรามีตัวละครหลัก
ราสป์เบอร์รีหรือไส้ชีสดี
ไม่เอาทั้งสองอย่างครับ ขอบคุณ ผมไม่ทานอาหารครับ
เรามีครอบครัวเดวิด เรามีอาซิฟ เรามีเอ็มม่า
มาทำอะไรที่นี่ แต่งงานมานานแค่ไหนแล้ว
แล้วทำไมยังไม่มีลูก
ดีใจที่เรามีเดบรา โจ เจ้าแม่ซิตคอม
และได้เป็นส่วนหนึ่ง ของรายการบ้าๆ ของเรา
หลานชายฉันบอกว่า
ถ้าฉันไม่ยอมเล่น เขาจะไม่มาเยี่ยมฉันอีกเลย
ฉันก็เลยมาเล่นนี่ไง
เธอชอบตอนถ่าย
เรื่องที่เป็นมาร์เวลมากๆ
ที่เราทำในตอนจบ
เธอคิดว่ามันยอดเยี่ยม
ฉันต้องทำสิ่งนี้ พระเจ้า
ฉันต้องทำสิ่งนี้
ฉันไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร มันเป็นการสแกนร่างกาย
คุณจะยืน ฉันจะเป็นคนถ่ายรูป มันน่าทึ่งมาก
แต่ฉันจะไม่เอาให้ใครดู มาร์เวล
แคทริน ฮาห์น
โอเค
ไม่รู้ทำไมถึงไม่ได้ทำงาน กับเธอมาก่อนหน้านี้ตั้งนาน
ฉันมีช่วงเวลาที่ดีที่สุด
คุณพูดคนเดียวเร็วไป แคทริน
ฉันรู้สึกเหมือนถูกทิ้ง
ผลงานที่ได้เห็นเป็นประจำ ของเธอเป็นเวลาหลายสิบปี
และความโดดเด่นของเรื่องโนซี่เนเบอร์
ระวัง มีสปอยล์
เธอทำได้ดีมากในทุกบทบาท
ที่เธอต้องเล่น และเธอเล่นได้เหนือกว่านั้น
- คัต - อีกรอบ
- ขออีกรอบ อีกรอบ - พร้อมนะ
ตัวละครนี้เหมือนหัวหอม ที่ผลิบานสำหรับฉัน
คือการที่ฉันสามารถ
เริ่มจากด้านนอก
แล้วเจาะเข้ามาอยู่ใจกลาง ในขณะที่แต่ละตอนดำเนินไป
มันเป็นความฝันของนักแสดง
ฉันพูดเสมอว่า มันเหมือนเทรซีย์ อัลแมน
เหมือนตอนพิเศษของเทรซีย์ อัลแมน
ฉันกำลังจะไปแจซเซอร์ไซส์
ตอนได้ยินว่าลูกน้อยคนใหม่ของเธอ
กำลังนอนหลับเป็นตาย
และการที่ตัวจริงของเธอคือ
แม่มดที่น่าทึ่ง มันแบบว่า
ใครจะเป็นคนเล่นบทนี้
ฉันจำได้ ตอนที่เขาเสนอบทนี้ให้
มันน่าตื่นเต้นที่ในที่สุด
จะได้พูดเรื่องนี้กับใครสักคน
เพราะฉันไม่สามารถพูดกับใครได้
แต่ตอนที่เขาเสนอบทให้ฉัน
ฉันคิดไม่ออกเลยว่า จะมีบทไหนในจักรวาลมาร์เวล
ที่ฉันจะอยากเล่นมากกว่าบทนี้
โอ้ เวลาดีๆ
- เวลาดีๆ - และคัต
- ได้ยินไหม - ไม่
มันเหมือนเสียงคนคุยกัน
อ๋อ เสียงนี้เหรอ
- ใช่ - นั่นคือเครื่องทำน้ำแข็งใหม่ของฉัน
ที่มากับตู้เย็น
โอ้โฮ ไฮโซมาก
ฉันอยากอยู่ในจักรวาลภาพยนตร์ มาร์เวลตั้งแต่ตอนเปิดตัว
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าตัวเองไปคัดตัวเรื่องอะไร
เราทุกคนรู้ว่ามาร์เวล เป็นความลับสุดยอด
ฉันแค่ได้รับบทมา
น่าจะเป็นตอนยุค 70
ตอนนั้นฉันสับสนมาก
มันไม่ได้บอกว่าเป็นยุค 70 แต่มันเป็นเรื่องชวนหัวมากๆ
แล้วฉันก็คิดว่า "ฉันจะทำยังไง กับมันดี ฉันไม่รู้เลย"
เพราะมันไม่ใช่มาร์เวลเลย เท่าที่สมองฉันคิดออก
แล้วเขาก็เขียนโน้ตมาว่า "แสดงให้เว่อร์ๆ เข้าไว้
ไม่เป็นไร ใส่ให้เต็มที่
เราไม่สนว่าคุณจะไม่รู้สึก ว่ามันสมเหตุสมผล
เราไม่ได้ตามหาสิ่งนั้น"
ฉันเลยแบบว่า "ได้เลย"
แล้วฉันก็แสดงออกไปได้เว่อร์สุดๆ
นี่ เธอจ๋า
เขารับฉันแล้ว
วันด้า ฉันได้ตำแหน่งแล้ว
และในเมื่อฉันได้ทำงานบริษัท
ฉันต้องมีอุปกรณ์เครื่องเขียน
ฉันยังไม่รู้ แล้วฉันก็แบบ "โอเค"
แล้วฉันก็ปล่อยมันผ่านไป สักสองอาทิตย์
เพราะคุณไม่สามารถเก็บ มันไว้ใกล้หัวใจมากไป
เพราะคุณจะใจสลายได้หลายครั้งเลย
แต่คราวนี้หัวใจฉันไม่สลาย
พวกเขาโทรมาบอกว่า "นี่ คุณได้เล่นบทนี้"
แล้วฉันก็แบบ "บทไหน บทอะไร"
ฉันพูดว่า "บทอะไร" แต่มันคือมาร์เวล โอเค
ก่อนที่พวกเขาจะบอกฉัน ว่ามันคือบทอะไร
ฉันพูดกับตัวแทนว่า
"พระเจ้า ถ้ามันเป็นบท โมนิก้า แรมโบล่ะ
ถ้าเป็นโมนิก้า แรมโบล่ะ"
แล้วมันก็เป็นโมนิก้า แรมโบจริงๆ ฉันเสียสติไปเลย
ฉันพยายามกระโดดลงจากบันได
เพราะฉันคิดว่าฉันบินได้ ฉันตื่นเต้นมากเลย
พอเราแยกกับกัปตันมาร์เวล โมนิก้าเป็นสาวน้อย
เธอมีทั้งชีวิตรออยู่ข้างหน้า
- แม่ต้องไป - โมนิก้า
แม่มีโอกาสทำภารกิจที่เจ๋งที่สุด
ในประวัติศาสตร์การทำภารกิจ
แต่แม่จะทิ้งมันเพื่อนั่งโซฟา
ดูเฟรชพรินซ์กับหนูเหรอ
หนูคิดว่าแม่ควรจะใคร่ครวญ
ว่าแม่จะเป็นตัวอย่าง แบบไหนให้กับลูกสาว
และตอนที่เราได้เจอกับเธอ ในวันด้าวิสชั่น
เราก็ได้รู้ว่าเธอกำลังทำงาน ให้ซอร์ด เป็นนักบินอวกาศ
และฉันรู้สึกว่า
เราได้เริ่มเรื่องราวที่ ยอดเยี่ยมของโมนิก้า
การมีโอกาสได้เล่นเป็นโมนิก้า แรมโบ
ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
และการมีซูเปอร์ฮีโร่ผิวดำ อยู่บนจอภาพยนตร์
นับว่าเป็นเรื่องใหญ่มาก
ทำไมไม่มีใครบอกแผนฉันเลย
มันน่าทึ่งมากที่ได้พาดาร์ซี่กลับมา
โดยเฉพาะด้วยวิธีที่คาดไม่ถึง
ครั้งล่าสุดที่เราเจอดาร์ซี่
เธอยังเป็นเด็กฝึกงานของเจน ฟอสเตอร์ และเป็นเพื่อนของเธอ
และเราไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
แต่ดูเหมือนเธอจะเรียน มหาวิทยาลัยอยู่ในช่วงนั้น
ตอนนี้เธอเป็นนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์
เครื่องมือฉันมีระดับรังสีไมโครเวฟ พื้นหลังของเอกภพในระดับสูง
- นั่น... - รังสีที่หลงเหลือ
ย้อนกลับไปตอนเกิดบิ๊กแบง
ใช่ และที่อยู่รอบๆ นี่คือ ความถี่สำหรับการออกอากาศ
ฉันเลยให้ลูกน้องคุณหาทีวีโบราณมาให้
พอฉันเสียบนี่เข้าไป
หลอดภาพที่อยู่ข้างใน
จะดึงสัญญาณจากอากาศ
และทำการถอดรหัสเหมือนในสมัยก่อน
และนี่ไง เสียงและภาพ
แรนดัล พาร์ก ซึ่งก็คือจิมมี่ วู
และมันสนุกมาก
ที่เราได้เข้าฉากด้วยกัน
การที่ได้เล่นกับทียอนาห์ แพร์ริส
มันมีฉากดราม่าเคร่งเครียด
แต่มันสนุกที่ได้มีช่วงพักสักหน่อย
คุณกลับไปที่เฮ็กซ์ไม่ได้นะ
ในกรณีที่แย่ที่สุด วันด้าเอาเจตจำนงเสรีของฉันออก
แล้วให้ฉันใส่กางเกงเอวต่ำสุดๆ
ผมรู้สึกเหมือนมันเป็นครอบครัว
เหมือนครอบครัวขนาดใหญ่
และแค่การเป็นสมาชิกในครอบครัว
ก็เจ๋งมากแล้ว
ตอนที่ผมเล่นแอนท์-แมนและเดอะวอสพ์
ผมดีใจมากที่ได้เล่น
ผมคิดว่าจะได้เล่นแค่เรื่องเดียว
โรงเรียนเธอมีกฎ ใช่ไหม
เช่น เธอจะเขียนอะไรบนกำแพงไม่ได้
คือพ่อเธอไปเยอรมนี
แล้วเขียนบนกำแพงกับกัปตันอเมริกา
ถือเป็นการละเมิดมาตราที่ 16 วรรคสาม
ของข้อตกลงโซโคเวีย
การที่จิมมี่ได้กลับมา เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นสำหรับผม
เพราะผมรักตัวละครนี้มาก
และการมีตัวละครมากมาย
ที่สร้างขึ้นในแอนท์-แมนและเดอะวอสพ์
ด้วยเวทมนตร์และความเป็นไปได้
ที่ต้องการเชื่อมต่อกับผู้คน
และเล่าเรื่องชีวิตของเขา
แม้จะไม่มีใครอยากจะฟัง
สิ่งเล็กๆ เหล่านั้น
เมล็ดเล็กๆ ที่เราปลูกไว้
ในแอนท์-แมนและเดอะวอสพ์
มันเหมือนจะมาเบ่งบานในวันด้าวิสชั่น
นี่ไม่ใช่คดีคนหาย
กัปตันแรมโบ
มันหายไปทั้งเมือง
ประชากร 3,892 คน
"ต้อนรับสู่เวสต์วิว บ้านคือที่ที่มาถึง"
ทำไมไม่เข้าไปสืบข้างในล่ะ
เพราะมันไม่อยากให้ผมเข้าไปไง
ในการใช้โทนเสียง วันด้าวิสชั่น ใช้เสียงเยอะมาก
บางครั้งฉันก็ตามตัวเองไม่ทันด้วยซ้ำ
ฉันแบบ "เดี๋ยว นี่เราอยู่โลกไหนกัน"
ในตอนแรก มันเป็นยุค 50
มันเป็นตลกงี่เง่า
แต่มันเป็นตลกร่างกายที่ตลกมาก
และมันก็คล้ายๆ กัน ในยุค 60 ตอนที่สอง
ซึ่งก็คือบีวิชด์
แค่ระวังมารยาทหน่อย เธอก็จะผ่านไปได้
สไตล์ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก
ที่รัก
ฉันว่าเรายังให้เธอ
เป็นผู้หญิงสมัยใหม่มากขึ้น
แทนที่จะเล่นเป็นแม่บ้าน
ขอบคุณที่มอบพลังและความกล้าให้ฉัน
สิ่งที่เรารักมากในยุค 50 และ 60
ในการแต่งงานในรายการเหล่านั้น
คือมันตลกมาก
และเป็นความจริงมากๆ
น่ารัก งดงาม และรู้สึกถึงความรัก
เรามารวมหัวกันดีไหม
น่ารักมาก
จากนั้นเราก็เข้าสู่ยุค 70
แล้วมันก็กลายเป็นเบรดี้ บันช์
เริ่มจะน่ากลัวและไม่สมเหตุสมผล
มีเรื่องแปลกที่สุดเกิดขึ้น
- ข้างนอกกับ... - โอ้ เนลลี
น่าแปลกใจที่เธอท้องตั้งแต่แรก
และเราไม่รู้ว่ามันเป็นไปได้
มันเป็นช่วงเวลามหัศจรรย์
เพราะเธอท้องได้หกเดือน
ถ้าคุณเอนมาอีกหน่อย
ฉันมีพุงอยู่ข้างหน้า
ท้องเธอโตเร็วอย่างน่าตกใจ
ตอนนี้ก็ประมาณสี่เดือนแล้ว ใช่ไหม
ฉันตื่นเต้นมากที่จะมีตอน
ที่ฉันผ่านทุกช่วง
ของการท้องภายในวันเดียว
น่าทึ่งมาก
มันสมบูรณ์แบบและตลกมาก
วิส
- ว่าไงจ๊ะ - ฉันว่าน้ำคร่ำเพิ่งแตก
เรากำลังถ่ายทำส่วนนี้
ที่ฉันพยายามปิดบังว่าฉันท้อง
แล้วเรื่องโมนิก้าก็จบลง ทียอนาห์ก็จบงาน
แล้วฉันก็คอยเปลี่ยนเสื้อคลุม ใส่ๆ ถอดๆ สลับไปมา
และฉันอยู่ในครัว
แล้วทุกอย่างในครัวก็บ้าบอไปหมด
ฉันพยายามปิดท้องไม่ให้เธอเห็น
ฉันเลยคอยเปลี่ยนเสื้อคลุมอยู่ตลอด
เราเลยต้องอยู่นิ่งๆ
แล้วจะมีคนมาใส่เสื้อคลุมให้ฉัน
และฉันต้องยืนนิ่งๆ อีก
แล้วก็จะมีอาการมดลูกบีบ
มีตอนหนึ่งที่ฉันต้องถ่ายสองเทค
แล้วฉันก็ถ่ายต่อเป็นสามเทค
แล้วก็สี่เทค
แต่ละเทคฉันก็ใส่พลังไปมากขึ้นๆ
มีตอนหนึ่งที่แมตต์เดิน มาหาฉันแล้วพูดว่า
"โอเค ลองใหม่แล้วค่อยๆ
ผมว่าเราถ่ายหลายเทคเกินไป
เรามาพยายามลองถ่ายแค่สองเทคพอ"
และมันมีสิ่งที่แมตต์คอยพูด เช่น
"ไปอีกๆ"
ฉันคิดว่านั่นเป็นตอนที่ ฉันหัวเราะหนักมาก
เพราะเขาบอกให้ฉันหยุด
วิสชั่นวิ่งไปหาหมอ เดี๋ยวเขาก็กลับมา
เด็กคลอดและผมไม่ได้ดู
แต่ผมอยู่ด้วยตอนเด็กคนที่สอง
แล้วก็ "พระเจ้า พวกเขาเป็นแฝด"
ใช่ เรามีลูกแฝดและพวกเขาก็น่างงมาก
เพราะพวกเขาเกิดมาเป็นทารก
และกลายเป็นวัยเตาะแตะอย่างรวดเร็ว
ฝาแฝดอยู่ไหน
แม่ฮะ พ่อฮะ
อะไรนะ นี่คุณ...
แล้วในเวลาอันสั้น
พวกเขาก็อายุสิบขวบ
เราไม่คิดว่าลูกจะโตพอ
ที่จะดูแลสัตว์ได้จนกว่าลูกจะอายุ
สิบ
สิบขวบ
มองหน้ากัน
- ตอนนี้... - รอก่อน
- ทนอีกหน่อย - ไม่
- เจ้าเด็กไม่รู้ประสา - ไม่
หวังว่าหมาตัวนี้จะไม่โตขี้นนะ
นี่ยุค 80 ใช่
เราเลยออกแบบแปลนพื้นฐาน
แล้วเราก็เปลี่ยนมันไปเรื่อยๆ ในช่วงหลายสิบปี
นี่ก็ยังเป็นกองถ่ายของดิค แวน ไดค์
ได้แรงบันดาลใจ จากครัวของดิค แวน ไดค์
แต่ตอนนี้นี่คือยุค 80 ที่ได้แรงบันดาลใจจากฟูลเฮาส์
แฟมิลี่ไทส์ และ...
โกรวิ่งเพนส์ และรายการ ที่เรารักจากยุค 80
ฉันรู้ว่าพ่อแม่ไม่ควรใช้ทางลัด
แต่ในสถานการณ์นี้ คงต้องใช้บ้าง ใช่ไหม
พอมองย้อนกลับไปมันก็ตลก
มันเป็นช่วงที่เรารัก
และมันยังเป็น ยุคของการล้อเลียนตัวเองด้วย
เพราะลองดูที่ผม ที่เสื้อผ้า
และเราสงสัยว่า "เราคิดว่ามันเจ๋งจริงๆ เหรอ
เราออกไปข้างนอก โดยแต่งตัวอย่างนั้นได้ยังไง"
เหมือนเราไปเดตเลย
เกือบแล้ว
กับผู้ปกครองขี้หงุดหงิดสองคน
ความทรงจำของยุค 80 ในฐานะที่เป็นเด็กยุค 90
คือฉันยังได้ใส่เสื้อกั๊กสวยๆ
และเสื้อผ้าแบบนี้
แล้วก็มีหมวกสวยๆ หลายใบ ที่มีดอกไม้ดอกโต
ฉันคิดถึงมันจังเลย
แต่ยุค 80 เป็นช่วงเวลาที่แย่มาก ของทั้งสไตล์การแต่งตัวและทรงผม
แต่ฉันว่าฉันชอบวิกนี้นะ ขอบอกเลย
- ฉัน... - สวยมาก
รู้สึกเหมือนมีความลับเต็มเปี่ยม
ในตอนสุดท้ายของยุค 80
วันด้าแปลกใจมาก เธอมาดูคนที่เคาะประตู
มันไม่ใช่สิ่งที่เธอตั้งใจทำ
เธอเลยสับสนมาก
และคนที่มาเคาะประตูก็คือ เปียโตร พี่ชายของเธอ
แต่เขาดูแปลกไป เพราะเขาคืออีแวน ปีเตอร์ส
- ไม่ - มานี่เลย
และตัวละครที่เขาเล่น ก็เหมือนลุงเจสซี่
เอาเลย
ลุงเจ๋งๆ คนนั้น
ที่เข้ามาทำให้เรื่องวุ่นวาย
เอาเลย เจ้าหนู จัดการย่านแม็กซิมอฟฟ์
นายวิ่งได้เร็วนี่
- ผมวิ่งเร็วเหรอ - ใช่
และนั่นคือคำที่เขาใช้
เป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์ ของเขาต่อโลกของซิตคอม
ไม่อยากเชื่อเลยว่าพี่เป็น แบบอย่างที่ไม่ดี
ใครไปยุ่งเรื่องของเธอ
ฉันแค่พยายามทำหน้าที่ของฉัน
อยู่ดีๆ ก็โผล่มา
สร้างเรื่องกับน้องเขย
มีปัญหากับเด็กประถม
สุดท้ายคือทำให้เธอเสียใจ
นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการใช่ไหม
ทำไมสำเนียงเปลี่ยนไป
แล้วสำเนียงเธอล่ะ
ผมตื่นเต้นมาก ผมเป็นแฟนพันธุ์แท้ ของจักรวาลมาร์เวล
ผมดีใจมากที่ได้อยู่ที่นี่
คือตัวละครนี้มันตลกมากและไปอีกขั้น
และการเล่นบทนี้ก็น่าสนใจ
ตอนที่เควินเล่าให้ผมฟัง
ผมแบบว่า "ฟังดูเจ๋งมาก
ทั้งตลกและประหลาดมาก"
พี่ชายที่หายหน้าไปนาน
กลับมาบีบน้องสาวตัวเหม็น จนตายหรืออะไรล่ะ
เธอหานักแสดงใหม่มาเล่นบทเปียโตรเหรอ
ในช่วงยุค 80
เรากำลังทำเรี่องแฟมิลี่ไทส์ โกรวิ่งเพนส์ ฮูสเดอะบอส
ใครคือไอศกรีม
และใช่ นั่นคือยุคของฉัน
ฉันเลยตื่นเต้นกับมันมาก
และเราก็มีเพลงประกอบ
แต่งโดยบ็อบบี้กับ คริสเตน แอนเดอร์สัน โลเปซ
"เจ้าเดินทางไปทั่วโลกพร้อมกับทัศนะ"
"ว่าชีวิตจะเป็นยังไง"
"แต่เวลาหลายปีก็ได้สอนว่า"
"ให้รู้จักแค่นั่งรอดู"
แมตต์เป็นเพื่อนสมัยเรียนของผม สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
เขาโทรมาแล้วพูดว่า
"รู้จักวันด้ากับวิสชั่น จากอเวนเจอร์ส์ใช่ไหม"
มันเป็นความคิดที่บ้ามาก มันจะเป็นเหมือนซิตคอม
และเราจะเริ่มจากยุค 50 เราจะทำยุค 60
และทุกตอนเป็นสไตล์ที่ต่างกัน
และมีเพลงธีมที่ต่างออกไป
แล้วเราก็...
- "เราเอาด้วย" - "เอาด้วย"
"ยอมตกลงตั้งแต่คุณพูดสวัสดีแล้ว"
- ใช่ - "น่าทึ่งมาก"
"คู่แต่งงานใหม่เพิ่งย้ายมาเมืองนี้"
"สามีภรรยาธรรมดาคู่หนึ่ง"
"ที่หนีจากเมืองใหญ่ เพื่อมาหาชีวิตที่เงียบสงบ"
"วันด้าวิสชั่น"
แต่เราตัดสินใจแล้วว่า ในเมื่อทุกอย่างจะไม่เหมือนกัน
จะมีเพลงยุค 50 และเพลงยุค 60
และทุกเพลง
จะมีคำว่า "วันด้าวิสชั่น"
"วันด้าวิสชั่น"
เราจึงตัดสินใจสร้าง ลักษณะเด่นให้วันด้าวิสชั่น
ซึ่งจะสามารถนำไปใช้ ในการทำอย่างอื่นได้ด้วย
แล้วผมก็เล่นให้คริสเตนฟัง
แต่อันแรกคืออันนี้
เธอพูดว่า "นี่มัน..."
- "ใช่เลย" - "อันนี้เลย"
มันฟังเหมือนยุค 50
หรือยุค 60 อันนี้
และยุค 80 แบบนี้
เริ่มจะเห็นความสนุกสนาน
ในการซ่อนอัตลักษณ์ทางดนตรี ไว้ในแต่ละเพลง
คุณต้องดูช่วงเวลา
ยุคนั้นมีอิทธิพลอะไรเข้ามา
เครื่องดนตรีในยุคนั้น
และภาษาของยุคนั้น
เราคุยกับแมตต์และแจ็กเยอะมาก เกี่ยวกับความชอบของเรา
สิ่งที่ดึงดูดเรากลายเป็น
สิ่งที่เราพยายามทำให้ได้มากที่สุด
เราจะคุยกับพวกเขาก่อนทุกครั้ง ก่อนทำเพลงของแต่ละยุค
อย่างน้อยครึ่งชั่วโมง
เราจะได้...
เราอาจจะคุยเรื่องเพลงของยุค 50 กับ 60 พร้อมกันทีเดียว
และสรุปว่า "เราเข้าใจแล้ว ว่ายุค 50 คืออะไร
ทีนี้มาคุยเรื่องยุค 60"
และทุกคนเห็นด้วยว่าบีวิชด์
มาแรงมาก
แต่เราก็ศึกษาหนังเจมส์ บอนด์
ศึกษาเบิร์ต บัคคารัค
- เราศึกษา... - มานา มานา
สิ่งที่เกิดขึ้น
ในวัฒนธรรมป็อปของยุคนั้น
และดูให้แน่ใจว่า เราไม่ลืมที่จะพูดถึง
พวกบีบ็อปแจซ
คูลแจซของยุคสมัยนั้น
รวมถึงวัฒนธรรมเพลงสวิงกิ้งในยุค 60
"วันด้าวิสชั่น วา วันด้าวิสชั่น"
"วันด้าวิสชั่น"
ส่วนยุค 70 จะมีกลิ่นอายของแทมบูรีน
- โอ้ ใช่เลย - เพราะเรากำลังอ้างอิง
เดอะเบรดี้บันช์ และเดอะพาทริดจ์แฟมิลี่
และวงดนตรีครอบครัว
ที่แต่งตัวประหลาดๆ
และเดินทางไปเล่นดนตรี ด้วยรถตู้เฟี้ยวฟ้าว
"แต่มันเฟี้ยวฟ้าวและสนุกดี"
"มีฉันและมีเธอ"
คริสเตนกับผมชอบเพลงที่ร้องว่า
"วันด้าวิสชั่น"
"คนหนึ่งบวกอีกคนเรียกว่าครอบครัว"
"วันด้าวิสชั่น"
ยุค 80 น่ะเหรอ ยุค 80 นั่นน่ะ
เป็นยุคที่พวกเราเติบโตขึ้นมา
หลังเลิกเรียนเราจะกลับบ้าน
เพื่อไปดูดิฟเรนท์สโตรกส์ และพังกี้บรูว์สเตอร์
ใช่ ทั้งบ้านเรา
ตั้งตารอดูแฟมิลี่ไทส์ หรือโกรวิ่งเพนส์
เพลงของรายการยุค 80
ฉันชอบที่สุดและร้องมันตลอดเวลา
"ภาวนาไว้และร้องเพลง"
"ฉันจะแต่งมันขึ้นมา ในขณะที่เราร้องคลอ"
โอ้ ส่วนยุค 2000
"วันด้า วันด้าวิสชั่น"
เราทำงานร่วมกันได้ดีมากๆ
กับพวกพังก์เฟมินิสต์ยุคแรกเริ่ม
แคทลีน ฮันนา นักร้องนำของบิกินีคิล
ทำให้ได้อารมณ์ของความแท้จริง
แบบพังก์แท้ๆ
"มาง่ายไปไว"
"แต่ถ้ามันเป็นแค่ภาพลวงตาล่ะ"
"นั่งลงและดูให้สนุกเถอะ"
เราต้องเล่นในอีกสนามหนึ่งเลย
ด้วยความรู้อ้างอิงชุดใหม่
และแสดงฝีมือให้เห็นถึง อย่างอื่นที่เราทำได้
และเราต้องเขียน
อะไรที่ไม่เกี่ยวกับ
เนื้อเรื่องมาก เอาแค่กำหนดโทนของเรื่อง
ฉันว่ามันเป็นโทนของเรื่อง มันไม่เหมือนอะไรที่ฉันเคยเห็น
มันสนุก ตลก ทำให้นึกถึงอดีต และน่ากลัวด้วย
เพื่อเริ่มการผสมผสานแนวของเรื่อง
แม้แต่ในตอนยุค 50 และ 60
เราได้สอดแทรกช่วงหนึ่งของ ทไวไลต์โซนเข้าไปด้วย
แต่แทนที่จะเป็นภาพแบบ หนังสยองขวัญของยุคนี้
เราใช้มุมกล้องแบบทไวไลต์โซน
ทำให้คุณรู้สึกไม่สมดุล
ดังนั้นเพื่อที่จะได้อารมณ์ ของภาพยนตร์
หรือความรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป
เพราะมันต้องเกิดอะไรขึ้น
เพื่อที่จะเดินทางไปสู่ อีกทศวรรษหนึ่ง
ไม่งั้นคุณจะเปลี่ยนสถานการณ์
หรือฉากทำไมล่ะ
เราเลยใช้รูปแบบของ ทไวไลต์โซนเพื่อทำสิ่งนี้
และเหมือนกับว่า
พอเราไปถึงตอนฮาโลวีน
เราก็อยู่ในเมืองที่สวยงามน่าอยู่ มันคือฮาโลวีน
มันเป็นรูปแบบฮาโลวีนที่สมบูรณ์แบบ
จริงๆ นะ เป็นชุดที่สวยที่สุด
ที่ฉันเคยเห็นตัวประกอบใส่เลย ชุดน่ารักมากๆ
และเด็กๆ ก็ป่วนมาก
และมันสมบูรณ์แบบ
ต้องมีคนเลือดออก กระดูกหัก หรือไฟไหม้
ในมหาศึกอัลตรอนถล่มโลก จอส วีดอนบอกฉัน
ตอนเราดื่มชากัน
เขาอธิบายตัวละคร
วันด้า แม็กซิมอฟฟ์ให้ฉันฟัง
เขาเอาหนังสือการ์ตูน
ให้ฉันไปอ่าน
แล้วเขาก็พูดว่า "แต่อย่าสนใจ
ชุดที่เธอใส่นะ
คุณจะไม่ต้องใส่ชุดรัดรูป
กับมงกุฎบนหัวแน่นอน ผมสัญญา"
แล้วฉันก็แบบ "ขอบคุณพระเจ้า"
และตอนนี้ เราก็ได้ผสมผสาน
ชุดย้อนยุคของสการ์เล็ท วิทช์ ในวันฮาโลวีน
มันทำให้ฉันมีความสุขมาก
ถ้าคุณขอให้ฉันใส่มันเมื่อเจ็ดปีก่อน
ถึงจะแค่ใส่ประชดก็เถอะ ฉันคงจะแบบ "เอาจริงเหรอ"
แต่ตอนนี้ฉันรักแฟนคลับ
และรักหนังสือการ์ตูนมาก
มันสนุกมากที่ได้ใส่ชุดนั้น
ฉันรักคุณ ขอโทษ
และเห็นพอลแต่งตัวเหมือน...
นักมวยปล้ำ
คือเขาดู
เขาดูตลกมากเลย
ขอบคุณที่เอาด้วยกับฉัน
และใส่ชุดประหลาดๆ นี่
ก็ในตู้เสื้อผ้าผม ไม่มีชุดอื่นแล้วนี่
ผมต้องปิดบังตัวตนของวิสชั่น
แต่จากบทวิสชั่นในหนังสือการ์ตูน
มันเป็นชุดที่ผมชอบที่สุด
เพราะมันน่าอายและตลกมาก
และผมมีกางเกงขาสั้น
ที่ดึงสูงขึ้นมาได้สุดเอว
และมีรองเท้าคอนเวิร์ส เป็นรองเท้าซูเปอร์ฮีโร่
เมื่อวิสชั่นออกไปไกลกว่านี้
ไปยังที่ที่เราเรียกว่า "เอลลิส อเวนิว"
ฉันบอกเด็กๆ เสมอว่า
- อย่าไปเลยเอลลิส อเวนิว - อย่าไปเลยเอลลิส อเวนิว
เรารู้ฮะ แม่ เรารู้
นั่นคือจุดสิ้นสุดของเฮ็กซ์
ดังนั้นยิ่งเข้าใกล้ จุดสิ้นสุดของเฮ็กซ์มากเท่าไร
วันด้าก็ยิ่งควบคุมเมือง ได้น้อยลงเท่านั้น
และผู้คนกำลังทำสิ่งต่างๆ ด้วยการท่องจำ
ผู้คนมีการทำสิ่งต่างๆ ซ้ำไปซ้ำมา
หรือแขวนของตกแต่งฮาโลวีน
เอามันลง แล้วแขวนกลับขึ้นไปใหม่
และลักษณะนิสัยที่คุณรู้ว่า
วันด้าไม่สามารถนึกภาพได้ดีนัก
แล้วเขาก็จะเดินออกไป
และเห็นเด็กๆ เล่นทริกออร์ทรีต
แต่ทุกคนนิ่งไม่ไหวติง
นั่นลูกๆ คุณเหรอ
คุณรออะไรอยู่เหรอ
และนั่นนำไปสู่จุดหมายใหม่ ของทั้งรายการ
มันสนุกมากที่ได้ลองทำ
ซิตคอมที่ใช้กล้องหลายตัวพวกนี้
คุณกำลังถ่ายทำในแบบที่คุณคุ้นเคย
กล้องจะอยู่นิ่งๆ
แล้วจู่ๆ
ตอนคุณตัดไปที่มุมกล้องที่ไม่เหมาะ
หรือมีการขยับกล้องที่ไม่ดี
มันรู้สึกได้จริงๆ เวลาที่ดู
มันเป็นอุปกรณ์เล่าเรื่องที่ดีมาก
และแน่นอนว่าสุดท้าย ทุกอย่างก็เริ่มเฉลย
แล้วก็กลายเป็น "เราอยู่ในโลกแห่งความจริง
ในจักรวาลมาร์เวล เป็นจักรวาล มาร์เวลเวอร์ชั่นโลกแห่งความจริง"
- ฉันตายแล้วเหรอ - ไม่
- ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ - เพราะคุณตายแล้วไง
เรายืนอยู่ข้างหน้า
สิ่งที่เราเรียกว่า "ฐานป็อปอัป"
ซึ่งก็คือฐานทัพทหารของเรา ที่สร้างขึ้นโดยหน่วยซอร์ด
เพื่อสืบสวนความผิดปกติ ที่วันด้าสร้างขึ้น
ในเวสต์วิว
นั่นคือเหตุผลที่สร้างสิ่งนี้ขึ้น
ฉากชั่วคราว
เพื่อใช้สังเกตและจัดการกับปัญหานี้
เราอยู่ในโลกของมาร์เวล ในหลายๆ ด้าน
คุณคงคิดว่า
เราจะเริ่มด้วยอะไรที่สวยงามกว่านี้
แล้วก็แบบว่า ไซไฟหน่อย
แต่เราอยากทำให้มันสมจริง
เราเลยเริ่มด้วยไอเดียที่ว่า
ทางการทหารจะมีปฏิกิริยาตอบโต้แบบไหน
เมื่อเกิดภัยพิบัติ อย่างเช่น
หากมีการโจมตีด้วยอาวุธเคมี
หรืออาวุธนิวเคลียร์ อะไรพวกนั้น
พวกเขามีมาตรการตอบโต้จริงๆ เรียกว่ามาตรการซีบีอาร์เอ็น
ที่จะออกไปจัดการกับสารเคมี
อาวุธชีวภาพ กัมมันตรังสี ภัยจากอาวุธนิวเคลียร์
นั่นจึงเป็นแรงบันดาลใจให้เรา
แล้วที่บอกว่า
สิ่งก่อสร้างด้านหลังผมเป็น ระบบไฮบริดที่สมบูรณ์ มันไม่ใช่
ไม่มีอะไรแบบนี้ในกองทัพอากาศ
กองทัพภาคพื้นดิน หรือหน่วยนาวิกโยธิน
เราเลยแต่งเติมมันขึ้นมา
ให้มันดูเป็นแบบฉบับมาร์เวลมากขึ้น
ในนี้มีอะไรเหรอ
เรดาร์ ไลดาร์ โซดาร์ อินฟราเรด
วนไป
เราอยู่ในฐานป็อปอัป ที่คอยจับตาดูเฮ็กซ์
ที่ดาร์ซี่จะเรียกมันว่า
พื้นที่มหัศจรรย์ ของวันด้าเวิลด์เวสต์วิว
ตรงนี้ก็คือ
ทีมงานทางทหารและวิทยาศาสตร์อวกาศ
โต๊ะทำงานของฉันก็อยู่ตรงนั้น
พวกเขาให้มุมทำงานเล็กๆ กับเธอ
ซึ่งจะเป็นที่ที่เธอ "ร่ายมนต์"
คุณจะบอกว่าจักรวาลสร้างซิตคอม
โดยนักแสดงนำสองคนจากอเวนเจอร์ส
มันเป็นทฤษฎีที่ใช้ได้ผล
ดาร์ซี่พบว่า
มันมีสัญญาณโทรทัศน์เก่าๆ
ส่งออกมาจากเฮ็กซ์ จากความผิดปกติ
แล้วเธอก็ไปหาทีวีเก่าๆ มา
แบบที่มีเสาอากาศติดอยู่
แล้วก็รับสัญญาณรายการทีวี
ที่วันด้าถ่ายทอดออกมาจากเฮ็กซ์
ดังนั้นสิ่งที่เราทำคือในแต่ละยุค
ที่วันด้าทำซ้ำในเฮ็กซ์
เราจะเอาทีวีในยุคนั้นเข้ามา
คุณจะเห็นช่วงปลายยุค 50 หรือ 60 หรือ 70 อะไรแบบนั้น
ทุกอย่างในทีวีอาจดูปลอมไปหมด
แต่ทุกอย่างในนั้นเป็นของจริง
ที่สนุกคือความแตกต่าง
เราเริ่มกันแบบนี้ แบบโลกของซิตคอม
ที่ผมไม่เคยออกแบบ
ตรงส่วนนั้นจึงสนุก
แต่หลังจากนั้น การเริ่มเข้าไป
สู่รูปแบบจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
สไตล์ของภาพ สไตล์การแสดง บท และทุกอย่าง
มันสนุกสนานมากหลังจากทุกอย่าง
เพราะว่า "นี่หนังเรื่องเดียวกันเหรอ"
ก็ใช่น่ะสิ ซึ่งมันดูดี แต่ก็เป็นความท้าทายด้านการออกแบบ
ที่ต้องเปลี่ยนจากแบบนั้น เป็นแบบนี้ ซึ่งสนุกมาก
เราอยู่ที่ทาวน์สแควร์ ซึ่งอยู่ในฮอลลีวู้ด
เราจะเห็นมัน
ในทั้งหกยุคอยู่บ่อยๆ เลย
มันจึงเป็นความท้าทายด้านการออกแบบ
เพื่อให้ทุกอย่างถูกต้อง
เพื่อแสดงช่วงเวลานั้น
ไม่เคยมีการทำแบบนี้มาก่อนเลย
ส่วนหนึ่งของความท้าทาย
คือเราไม่มีตารางถ่ายทำ
ทำให้เรามีเวลาถ่ายทำสองวัน
ออกไปสองวัน เปลี่ยนทุกอย่าง ทาสีทับ
ทำสิ่งที่ต้องทำแล้วกลับมา
เราเปลี่ยนแปลงมันในชั่วข้ามคืนจริงๆ
ซึ่งแปลว่าเราจะต้องระบุ
การเปลี่ยนดีไซน์ทั้งหมด
ของทุกชิ้นที่จะนำเข้ามา
ออกแบบมัน สร้างมัน ทาสีมัน
ทำก่อนล่วงหน้า
คุณจะได้รู้ว่ากำลังทำอะไร
และทุกอย่างจะถูกนำเข้ามา
เหมือนชิ้นส่วนเลโก้เลย
ชิ้นส่วนพวกนี้ถูกนำเข้ามา และถูกติดตั้งอย่างรวดเร็ว
เพราะคุณมีเวลาแค่ประมาณ 12 ชั่วโมง
เพื่อทำฉากนี้ให้เสร็จ
- เพื่อเด็กๆ - เพื่อเด็กๆ
ประสบการณ์การทำตอนจบ
ตอนที่วันด้าต้องวิ่งผ่านทาวน์สแควร์
และเธอกำลังตามหาแอกเนสหรืออกาธา
และทุกคนในเมืองก็เริ่มตื่นขึ้น
แล้วยืนรอบเธอ ห้อมล้อมเธอไว้
เหมือนอ้อนวอนให้เธอปล่อยพวกเขาไป
ผมทนไม่ไหวแล้ว วันด้า
ขอร้องล่ะ
หยุดนะ
มันเป็นตอนที่ยาวมาก และมีจุดไคลแม็กซ์
ใครคือเจ้านายที่นี่ วันด้า
ฮีโร่ไม่ทรมานคนอื่นหรอก
การได้แสดงในมุมกว้างแบบนั้น รู้สึกเหมือนได้เล่นละครเวทีเลย
ฉันว่ามันน่าพอใจมากเลยนะ ในทางอารมณ์
และมันรู้สึกยิ่งใหญ่มาก
มีบางครั้ง
เมื่อหนังพวกนี้รู้สึกเหมือน ภาพยนตร์ในวันที่ถ่ายทำ
และมันรู้สึกยิ่งใหญ่มาก
ทุกคน หนีไปเลย
- ไป - วิ่ง
สิ่งที่พิเศษของบทนี้
คือคุณไม่รู้จริงๆ
ว่าอะไรมาจากตรงไหน
ใครเป็นคนไม่ดี
ใครมีเจตนาแอบแฝง
และจริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น
บางครั้งคุณก็รู้สึกว่า
"วันด้านั่นแหละคือคนเลว เธอเป็นตัวโกง
เธอทำให้ชีวิตคนพวกนี้พลิกผันไปหมด
เธอเป็นตัวโกง"
แล้วคุณก็พบว่า "แอกเนสก็นิสัยไม่ดีนะ"
เธอมีสิ่งที่เธอสั่งสมมา
ตลอดเวลาที่ผ่านมา และมักจะคอยตอบโต้
ใช้เวทย์ต่อสู้กับวันด้า
แล้วก็เฮย์เวิร์ด
เขาค่อนข้างไม่ใช่คนดีนัก
และเขาก็มีวาระของตัวเอง ที่สอดแทรกเข้ามา
ทุกคนต่างมีวาระของตนเอง
และสิ่งที่ดีก็คือพอถึงจุดหนึ่ง
คุณจะเห็นว่ามันมาปะทะกัน
แล้วระเบิดเป็นการต่อสู้อันยิ่งใหญ่ ระหว่างซูเปอร์ฮีโร่ ประมาณนี้
คนสุดท้ายที่ไปถึงทาวน์สแควร์ คือคนที่ใส่กางเกงยีนทรงคุณแม่
ปกติฉันจะเป็นคนเดียวที่บินได้
คือฉันเป็นคนเดียว ที่อยู่บนสลิงบ่อยมาก
มันเป็นสิ่งที่ฉันทำบ่อยมาก ในการถ่ายหนังพวกนี้
- มันดูน่าสนุก - มัน...
ฉันรู้สึกว่าเป็นครั้งแรก
ที่มาร์เวลต้องเตรียม ถ่ายฉากบินมากขนาดนี้
และมันท้าทายมาก
แคทรินอยู่ในชุดที่ตลกมาก
ซึ่งดูน่าอึดอัด ไม่เหมาะกับการ ใส่บังเหียนที่ใช้ในการบินเลย
แต่เราทุกคน...
ใส่บังเหียนตลอดเวลา ตลอดช่วงหกอาทิตย์ที่ผ่านมา
เราถูกจับใส่บังเหียนและมันสนุกมาก
ฉันชอบบิน
ฉันชอบทำทุกอย่างเกี่ยวกับการบิน
ฉันสนุกกับมันมาก
แต่ฉันว่ามันเป็นครั้งแรก
ฉันว่ามาร์เวลต้องทำ
ฉากต่อสู้กันเต็มที่ในอากาศ
ฉันว่าช่วงที่ปลื้มปริ่มที่สุดก็คือ
ตอนที่ฉันทำท่าฮีโร่เหมือนอกาธา
และถูกยกขึ้นด้วยสายพวกนั้น
เป็นครั้งแรก
- คุณดูดีมากเลย - คุณดูดีมากเลย
และรู้สึกถึงแรงของพัดลมยักษ์ ถึงแม้ว่ามันจะ
อุณหภูมิกว่าร้อยองศาด้านนอก
มันบ้ามาก
ที่จะสัมผัสทุกผลงานของคนเหล่านี้
ที่กลายเป็นการร่วมมือกัน
ช่วยสร้างเธอขึ้นมา
เธอควรจะเป็นตำนาน
เป็นสิ่งที่สามารถสร้างขึ้นได้ทันที
แต่เธอกลับ
ใช้มันเพื่อเปลี่ยนอาหารเช้า ให้เป็นมื้อค่ำ
เพื่อเล่นทั้งดีและเลว
เพื่อเล่นเป็นคนไม่ซื่อ และเป็นคนขึ้เล่น
และการเล่นเป็นตัวร้ายที่ตลกด้วย
มันดีที่สุดแล้ว
ยังมีอีก ฉันอยากได้ทุกอย่าง
ตอนที่คุณเล่นหนังใหญ่ๆ และคุณทำให้แต่ละชิ้นส่วน
เคลื่อนไหวไปตามโลก
มันรู้สึกพิเศษมาก
ขอบคุณที่สอนนะ
แต่ฉันไม่จำเป็นต้องให้เธอสอน
ว่าฉันเป็นใคร
ภาพยนตร์ตั้งมาตรฐานไว้สูงมาก
ทั้งเรื่องรูปร่างหน้าตาและเทคนิค
เพื่อส่งเสริมเนื้อเรื่อง
ไม่ใช่ให้มากลืนกินเนื้อเรื่อง
ซึ่งเหมือนกันกับภาพยนตร์
เป็นสิ่งที่พวกเขาอยากทำให้สำเร็จ
เพื่อใช้ในการสตรีมมิ่ง
ตัววิสชั่นเอง เขาเป็นหุ่นยนต์เทียม
พอลน่าสงสาร เราทาตัวเขาเป็นสีม่วง
และเขาต้องอยู่แบบนั้นทั้งวัน
แต่ส่วนอื่นที่เหลือ เป็นเทคนิคพิเศษทั้งหมด
ทุกครั้งที่วิสชั่นเป็นหุ่นยนต์ นั่นใช้ซีจี
เราจะกลับไปหาแมตต์และพูดว่า
"รู้ไหม จังหวะนี้
เขาต้องเป็นหุ่นยนต์หรือเป็นมนุษย์"
แมตต์กับแจ็กก็มักจะกลับมาบอกว่า
"เขาก็คือตัวตนของเขานั่นแหละ"
เวลาที่เขาอยู่ในบ้าน
เราอยากให้บางจังหวะเขาเป็นหุ่นยนต์
แม้จะมีการถ่ายโดยใช้เทคนิคพิเศษ
แค่เพราะเขาเป็นตัวเขาเอง เวลาเขาอยู่บ้านกับวันด้า
เราเลยปล่อยให้เรื่องราวเป็นตัวกำหนด ว่าเมื่อไหร่เราจะใช้เทคนิคพิเศษ
ตอนที่เปลี่ยนภาพเรดวิสชั่น ให้เป็นภาพขาวดำ
เขาดูไม่เหมือนวิสชั่นเลย
เราลองแล้ว โดยใช้คลิปจากหนังเรื่องก่อน
สัปดาห์แรกที่ฉันทำงาน
เราไปที่บ้านของฝ่ายสีแล้วบอกว่า
"ขอดูได้ไหมว่าเขาเป็นยังไง"
แล้วเราก็ได้รู้ในเวลาไม่นาน ว่าเขาต้องสีน้ำเงิน
ช่วงยุค 50 กับ 60
นักแสดงหญิงจะใช้เครื่องสำอาง สีน้ำเงิน ลิปสติกสีน้ำเงิน
ริมฝีปากจะได้ดูเป็นสีแดง
ก็เหมือนกัน เราทำแบบนั้น กับพอลด้วยเหมือนกัน
เราพบสีน้ำเงินเฉดที่ต้องการ ระหว่างการเทสต์หน้ากล้อง
มาตกแต่งเพิ่มเติมนิดหน่อย ตอนแต่งภาพตอนจบ
และพบเป้าหมายที่ดีมาก
เราได้ไปยังจุดที่ เราทำงานได้ดีที่สุด
พอลคือวิสชั่น
และสิ่งที่เราทำ
คือการไม่ทาสีหูของเขา
แล้วค่อยไปเติมและแก้ด้วยซีจี บนตัวเขา แต่นั่นแหละเขา
โลกของวันด้าคือที่ปลอดภัยของเธอ
เมื่อเฮ็กซ์ควบคุมฐานทัพทหาร
มันทำให้ฐานทัพกลายเป็นที่ที่น่าสนุก
จนเกือบจะดูบ้าบอเลยทีเดียว
ซึ่งก็คือละครสัตว์ มันก็สนุกดี
สำหรับเทคนิคภาพ มันไม่จำเป็นต้องซับซ้อน
คุณถ่ายหน้าเอ คุณถ่ายหน้าบี
แล้วคุณก็แต่งแต่ละหน้า
เรารู้ว่าเฮ็กซ์ต้องเป็นกำแพง
ที่กันให้คนอยู่ในเมือง
แต่นั่นเป็นเรื่องลึกลับ สำหรับคนภายนอก
เราตัดสินใจตั้งแต่แรกๆ เลย ว่ามันต้องดูลึกลับ
ถ้าจะเป็นเฮ็กซ์ ที่ไม่สามารถมองเห็นได้
มันช่วยสร้างความตึงเครียด
และเราต้องทำให้มันดูเท่
เราดูรูปแบบของกำแพง
ทั้งหลายในหนังที่ผ่านมา
และตัดสินใจว่าเราอยากให้เฮ็กซ์
มีภาษาทีวี
เราเลยศึกษาวิธีการเหนี่ยวนำแม่เหล็ก
มายังทีวีซีอาร์ที
และพลังแม่เหล็กที่คุณจะได้
บนหน้าจอ
ความละเอียดของภาพที่คุณจะได้
เวลาคุณเข้าไปดูทีวีเก่าๆ ใกล้ๆ
เส้นแคโทดหรือเส้นบางๆ
ที่เห็นในทีวีระบบเอ็นทีเอสซี เก่าๆ ทีวีที่เป็นกล่องสี่เหลี่ยม
แล้วเราก็ไปถ่ายรูปกัน
และได้ภาพโปรดของเรา
ว่ากำแพงนี่น่าจะหน้าตายังไง
โดยใช้ภาษาทีวี
เวสต์วิวควรจะเป็น เมืองแสนสุขของวันด้า
นั่นถือเป็นมาตรฐาน
ทุกอย่างเกี่ยวกับบ้านของวันด้า ทั้งข้างใน ข้างนอก
และเมืองที่พวกเขาอยู่
มาจากแนวคิดที่ว่า เธอสร้างความเป็นจริง
ที่เธออยากได้จากชีวิตวัยเด็ก ออกมาในรูปแบบรายการทีวี
"วันด้า แม็กซิมอฟฟ์ วิสชั่น"
มันคือการสร้างวิสัยทัศน์
ให้ถึงมาตรฐานที่วันด้าน่าจะต้องการ
เท่าที่เห็นในทีวี
มีข้อโต้แย้งว่าอเวนเจอร์ส
และจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
เป็นตอนทดลองที่ใหญ่ที่สุด ใช่ไหม
เพราะรายการเหล่านี้
ที่มีตอนแยก พวกมันเชื่อมโยงกันหมด
และไม่เหมือนกันเลยจนถึงตอนจบ
รู้สึกดีขึ้นแล้ว
การเล่าเรื่องเป็นตอนๆ มันมีมาอยู่แล้ว
ผมเลยไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรแตกต่าง
แต่สิ่งที่ผมรู้สึกว่าแตกต่างคือ การเน้นไปที่วันด้ากับวิสชั่น
ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมาก หลังผ่านมาถึงตอนนี้
ฉันว่าความสวยงามที่แจ็ก เชเฟอร์
และแมรี่ ลิวาโนส และไฟกี้นำมารวมกัน
คือเรื่องราวที่สามารถเล่าผ่านจอทีวี ได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
และวิธีที่เราเล่ามัน ก็เป็นบทสนทนาที่สมบูรณ์
ของซิตคอมอเมริกัน
มาประชันกับ จักรวาลภาพยนตร์ของมาร์เวล
การที่มาร์เวลฉวยเอาโอกาสนี้
ทำรายการทีวี และเป็นรายการทีวีรายการแรก
ที่ทำออกมาเหมือนเพลงรักจริงๆ
ของซิตคอมอเมริกัน มันสมบูรณ์แบบ
มันเหมาะกับตัวละครวันด้ามาก
ดิค แวน ไดค์อีกแล้วเหรอ "ซิตคอมๆ" ตลอดเลย
สิ่งที่ฉันรักมากๆ
ในตอนจบของการเดินทาง
คือฉันรู้สึกเป็นครั้งแรก
ว่าวันด้ายอมรับตัวตน ที่แท้จริงของเธอ
และทำให้ความเจ็บปวดมากมายหลับใหล
และเราได้เห็นว่าสุดท้ายเธอก็ ได้ความสงบและรู้สึกโอเคเสียที
ฉันไม่รู้สึกถึงคุณเลย
ฉันตื่นเต้นมากที่เราได้กะเทาะ
อีกส่วนหนึ่งของเธอ
โดยหวังว่าจะมีเรื่อง ให้เล่าอีกมากมาย
ฉันรู้สึกโชคดีมากและฉันก็ รักการทำรายการนี้มาก
นั่นเป็นตอนจบของลิซซี่แล้ว
ผมไม่เคยรู้สึกสูญเสีย
เพราะผมไม่เคยมีคนรักให้สูญเสีย
แต่ความเศร้าคืออะไร
ถ้าไม่ใช่ความรักที่คงอยู่ต่อไป
คำบรรยายโดย อินทิรา รุกขชาติ