Dzisiaj się oświadczysz?
Tak. Jakieś rady?
Babki lubią gest. Kiedyś - moja specjalność.
On i gest? W życiu. Zupełnie nie w jego stylu.
40 000$. Czy ktoś da 45 000?
- Powiem ci... - 45 000.
David zaskoczył mnie tylko raz, właśnie kiedy się oświadczył.
Spotykaliśmy się 4 lata w koledżu.
Dostałem się na architekturę
i nie planowałem się ruszać z Chicago.
Znienacka zaproponowali mi pracę w galerii w Los Angeles.
70 000?
70.
70 000.
Dzień przed rozdaniem dyplomów...
powiedziała mi, że wyjeżdża.
I wiesz, pełen luz. Brawo dla niej.
Kompletnie spanikował.
Następnego dnia uroczystość.
Wstaję, idę po dyplom do dziekana,
a David nagle pada przede mną na kolano.
A ta w płacz.
Wstyd jak nie wiem.
Ludzie oszaleli. Krzyczeli, bili brawo.
Poza jej rodzicami. Uważali, że jest za młoda.
Że stać mnie na więcej.
Ale kto się słucha rodziców.
Sprzedano Georgii Cotton.
W skrócie, nie pojechała do Kalifornii,
a po miesiącu była w ciąży z Lily.
Niesamowite. Kiedy to było?
Zaraz policzę.
7 marca będzie 25 lat.
Obłęd. 25 lat małżeństwa.
A skąd! Nie jesteśmy małżeństwem.
W życiu.
Rozwiedliśmy się 5 lat później.
I nie był to jeden z tych sympatycznych rozwodów rodem z TV.
Staram się trzymać od niego jak najdalej.
Ale Lily ma jutro rozdanie dyplomów, więc przyjechałam.
Będzie trochę dziwnie.
Co? Gdzie tam. Było, minęło.
Koszmar.
Proszę o rachunek.
Co robisz?
- Pakuję się. - Będziesz zakuwać?
Weź nie bierz książek, co?
Wakacje są krótkie, potem czeka mnie długie życie.
Tak sobie myślałam...
i za tę całą „dorosłość”
to ja podziękuję.
A mnie nikt nie pyta.
Cześć, mamo.
Właśnie prasuję i się zastanawiam, gdzie będę siedzieć.
Nie żeby to miało znaczenie. Nie ma. Żadnego. Zupełnie, wiesz...
To po co...
Czekaj, tata.
Mam mamę na drugiej linii.
Nie pozdrawiaj.
Nie siedzicie koło siebie.
Będziecie na dwóch końcach sali
wielkiej jak Rhode Island.
To akurat nieduży stan.
Obiecaj. Żadnych docinków, kłótni, pasywnej agresji.
A agresywna agresja przejdzie?
Kocham cię.
A ja ciebie.
To będzie jakiś koszmar.
Gdzie tam. Włożysz durną czapkę, ściśniesz starcowi dłoń i już.
Co może pójść nie tak?
Siedzą koło siebie.
ROZDANIE DYPLOMÓW
Dzień dobry.
Przepraszam bardzo.
W imieniu wykładowców i pracowników Pullman University...
Wielki dzień.
...pragnę serdecznie powitać rodziców, rodziny i przyjaciół
naszych absolwentów.
No bez jaj.
To moje miejsce? No bo z nikim nie byłeś, odkąd Lily nosiła aparat.
Przynajmniej spotykam się z pełnoletnimi.
Nie lubisz go, bo jest Francuzem.
Lubię Francuzów. Francuskie tosty, musztardę.
Prosiłam ją, żebyśmy nie siedzieli obok siebie.
Serio? Żałosne.
- Cicho. - Nie uciszaj mnie.
Siebie ucisz.
Żeby już nie przedłużać, zacznijmy rozdawać dyplomy.
Wren Butler.
Tak jest!
Wrenny!
Przesuń się. Chcę oprzeć łokieć.
Poręcz jest wspólna.
- Cały ty, wszystko dla siebie. - Wspólna jest. To nie była metafora.
- To zrób miejsce. - Możesz przestać?
Daj oprzeć łokieć. Co z tobą?
- Też chcę! - Lily Cotton!
- Zrób zdjęcie. - Sama zrób.
- Przeżywam. - To po co ci zdjęcie?
Żeby przeżywać i później.
- Kocham cię! - Ja bardziej!
- Dumna. - Dumniejszy.
- Naj! - Naj-naj!
Dumna jak paw. Pękam z dumy.
- Nos ma po mnie. Nie ma za co. - Jasne.
Kocham cię, Lily!
Moja córa jest prawnikiem.
Nieźle, co?
- Możecie przestać krzyczeć? - Kto krzyczy?
A kto nie?
Ktoś wczoraj wychylił za dużo Jägerbomb.
Z tą jedną przegięłam. Sześć weszło jak w masło.
Na Bali jest kawał drogi. Prześpisz się w samolocie.
Lily będzie się mogła pouczyć.
W zeszłym tygodniu miała z 90 godzin egzaminów.
A za 3 miesiące zaczyna pracę w topowej kancelarii w Chicago.
Samą opalenizną niewiele zwojuje.
Ona ma mieć wakacje, a ty wyluzuj.
Mówienie komuś, żeby luzował nigdy jeszcze nie sprawiło,
żeby ktoś wyluzował.
- Wiem. - Wiesz.
Ściszcie się, błagam.
Wzięłam i kodeksy, i krem. Będzie git.
Raz byś mnie mogła poprzeć.
Mogłabym, ale po co się mylić?
Idziemy.
I co? Zepsułeś pożegnanie.
- Ja? - Aha.
- Nie tylko on. Pa. - Kocham.
Widzisz? Nie tylko ja.
- Pa. - Cześć, tato.
Czołem państwu rodzicom.
Moi nawet nie wiedzą, że lecę.
Kocham! Uważaj na siebie.
Sprawujcie się.
Jak zawsze.
Jak nigdy.
I tyle ją widzieli.
Do zobaczenia. Nigdy.
Oby nie prędzej.
#WDRODZEDORAJU WITAMY NA BALI
DAVID-COTTON: MOŻNA DOTYKAĆ TYCH MAŁP?
GEORGIA-C: BAWCIE SIĘ DOBRZE!
DAVID-COTTON: JAK WI-FI?
BILET DO RAJU
Obłędnie tu jest.
Przenieśmy się tu, co?
Kremu mi nie starczy.
Ale warto to przemyśleć.
- Tak poważnie można by... - Chwila.
Gdzie nasza łódź?
Szlag. Zostawili nas.
Dobra, spokojnie. Umiemy pływać.
Do brzegu daleko?
Mila?
Sto mil?
Pojęcia nie mam.
Dobra, płyniemy.
OK.
- Lily? - Co?
Jeśli nie damy rady, to kocham cię jak siostrę.
Nie gadaj. Oszczędzaj siły.
Dobra.
Nienawidzisz swojej siostry.
Wiem.
Ale kocham cię jak ktoś, kto kocha swoją siostrę.
No chyba, że ma siostrę wredną sukę.
- Hej! - Halo!
- Tutaj! - Ratunku!
- Tu jesteśmy! - Tutaj!
- Hej! - Na pomoc!
Widzisz? Wszystko będzie dobrze.
Widzę to ja sexy kolesia na motorówie.
Daleko wypłynęłyście.
Ci z łodzi nas zostawili.
Naprawdę? Jak mogli?
Dobre pytanie.
Powoli, pomogę ci.
W porządku?
Tak.
Jestem Lily.
Bardzo mi miło. Jestem Gede.
Hop hop?
Pomoże ktoś?
Co porabiasz, kiedy akurat się nie topisz?
Jestem prawnikiem.
Znaczy, będę jak wrócę.
- Właśnie skończyłam studia. - Chodź.
Fantastycznie.
Myślisz?
A ty nie?
Nie wiem, chyba...
Mam wrażenie, że całe życie
dążyłam do jakiegoś jasno wytyczonego celu.
I teraz, kiedy go osiągnęłam,
zastanawiam się, czy to jest właśnie to, czego naprawdę chcę.
Nie wiem. Za późno już.
Nie mogę się przecież wycofać.
Zawieść wszystkich.
Kogo konkretnie?
Na pewno rodziców.
Kogo jeszcze?
Chyba tylko ich.
A ty? Opowiedz o sobie.
Uprawiam wodorosty.
Co?
Rzadko to słyszę.
Bo się spotykasz nie z tymi, z którymi trzeba.
Mój ojciec uprawiał wodorosty, jego ojciec też...
A ojciec ojca ojca?
Był rybakiem. Nie każdy ma w życiu farta.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Przepraszam.
Jakoś tak...
Oszalałam chyba.
Strasznie bym cię chciała pocałować.
Ale luz, przecież się na ciebie nie rzucę...
Woda jest ciepła.
Jasne.
Długo tak stoisz?
Wygodniej tu, niż na podłodze.
Fajnie tak pracować w kąpielówkach.
To nie praca.
Tylko współpraca. Z Dewi Danu, boginią morza.
Wystarczy zrozumieć jej pływy i nastroje...
nie karmić plastikiem, nie eksploatować bez sensu,
a zapewni ci cudowne życie.
Natura, bóg i ludzie.
Znajdziesz równowagę i masz spokój.
Wszystko bym dała za spokój.
To dobrze trafiłaś.
LOS ANGELES 37 DNI PÓŹNIEJ
GALERIA GEORGII COTTON
Cięty komentarz na temat iluzji wolności w społeczeństwie.
Kiedy się jednak bliżej przyjrzeć, dostrzec można cień współczucia...
Do góry nogami jest.
Tak?
ON DZWONI
Przepraszam na chwilę.
Pracuję. Nie mam czasu.
Jeśli nie leczysz akurat raka, to raczej masz czas.
Brawo. Nigdy mnie nie doceniałeś.
Bo robisz, co robisz.
- Sprawdź maila. - Sprawdzam. Zablokowałam cię.
Lily napisała.
Co by to nie było - twoja wina.
Że co?
Przepraszam.
Dziękuję.
Lot East Atlantic Airlines nr 576 do Denpasar, Bali.
Dziękujemy za cierpliwość. Kończymy odprawiać pasażerów z LA.
Może szampana?
Też poproszę.
Piję tylko kiedy latam.
Jestem Beth-Ann Flannery.
Zaprzyjaźniam się na wypadek katastrofy.
Żeby ludzie ciut chętniej wyciągali mnie potem z wraku.
Mam dwójkę dzieci i psa...
Okej?
Chyba rozłożyła się pani na moim miejscu.
Przepraszam.
Poważnie?
To chyba jakieś jaja.
Pan mówi po angielsku.
Ciągle udajesz włoskiego turystę?
Przepraszam, nie mogę tu siedzieć.
Nie mamy wolnych miejsc.
Byliśmy małżeństwem.
19 lat wyjętych z życia.
- Byliśmy razem tylko 5. - Długo wracałem do siebie.
Nie będę z nim siedzieć.
Nic nie poradzę.
Zamienię się z tobą, ale jak się rozbijemy - pamiętaj o mnie.
Wisisz mi przysługę.
- Dziękuję. - Napisałem, że po nią lecę.
Za cztery dni...
Nasza córka wychodzi za kolesia na drugim końcu świata.
Przerywasz mi, bo twoje zdanie jest lepsze niż moje?
- Chce zaprzepaścić karierę. - Jak jej matka.
I dlatego mogę ją powstrzymać.
- Jego nie słucha. - Słucha.
- A odpisała ci na maila? - Tak.
Jest i ona!
Paul.
Paul?
Wiem, że kochasz niespodzianki.
Cały ty.
Nowszy model. Nieźle.
Nie znosi niespodzianek.
David? Co ty tu robisz?
Lecę na Bali. A ty?
Wiozę cię na Bali.
Nie chciałem jej puścić samej. Zamieniłem się z kumplem.
Wziąłem trzy super długie loty do Urugwaju, ale...
Czego się nie robi z miłości.
- Słodziak. - Wiem.
Mój słodziak.
Oui. Ja też.
Matko, co za oczy.
Można by się w nich utopić.
Niebieskie. Wielkie mi co. Jak moje skarpetki.
Francuzi znają się na miłości.
Sami rozpuścili tę plotkę.
Wmawiaj to sobie.
Jest i szampan.
Dla mnie też.
Weźmiemy butelkę.
Boję się, że twój były mąż może sporo namieszać.
Jak to on.
Przydał się tylko raz, kiedy robiliśmy Lily.
Wolę sobie tego nie wyobrażać.
Żyjesz, uczysz się, zmieniasz na lepsze.
A ty nie miałeś pilotować jakiegoś samolotu?
Weź się chociaż nie obmacuj z pasażerkami.
Z jedną tylko. Ale ulubioną.
Szok, prawda? Jestem dla niego najważniejsza.
I zawsze mnie wspiera.
Bo jest idealna.
Przesadza.
Serio?
- To jak? - Niespecjalnie.
- Trochę. - Jeśli tak twierdzisz.
Spokojnie, niewielkie turbulencje.
Samolot sam potrafi skorygować...
Wracajcie na miejsca.
Mój dom. Ogród. Dom.
Po co mi tyle zdjęć domu?
Jest i Charlie. Mój pies.
Wspominałam, że jest stary i schorowany?
- Wszystko będzie dobrze. - Nic nam nie grozi.
Takie rzeczy się zdarzają.
Piloci to nie cudotwórcy. Nie panujemy nad wszystkim.
I ludzie to rozumieją.
Co za palant! Chciałeś nas pozabijać, dupku?
Uciekaj, zanim wyciągną widły.
Widzimy się, gdy wrócisz.
- Za cztery dni. - Tak.
WITAMY NA BALI
Nie obwiniaj się.
Każdemu amatorowi mogło się zdarzyć.
Gdzie Lily?
Nie dostałeś maila? Odbierze nas z łodzi.
Co?
W życiu nie byłam w tak pięknym miejscu.
Wiesz, gdzie jest pięknie?
- Na Hawajach. W Ameryce. - Nie byłeś na Hawajach.
- Nie wiesz, gdzie byłem. - Na pewno nie na Hawajach.
Omówmy plan.
Będzie bolało, ale jeśli ma się udać, musimy się dogadać.
Pełna zgoda.
- Bez docinków. - Kłótni.
- Jednym głosem. - We wszystkim.
- Kiedy zaczynamy? - Gdy tylko pojawi się Lily.
Powiemy, że ślubu nie będzie i wraca do domu.
Zawsze, kiedy jej czegoś zabraniamy, to i tak to robi.
Mam inny pomysł. Uśmiech na twarz i wspieramy ją jak nigdy.
Jak kochający rodzice.
I powoli ją urabiamy, żeby rzuciła pana Wodorosta.
Ciekawe. Ja bym poszedł w konia trojańskiego.
Pomyśli, że popieramy ślub.
A my tak ją zakręcimy, że sama go rzuci.
To właśnie powiedziałam.
A było o koniu? Nie było.
Pamiętasz, jaki jest plan?
W końcu sam go wymyśliłem.
Dzięki.
Cześć.
- Hej, tato. - Cześć.
Co jest? Postanowiliście się nie pozabijać,
żeby zabić mnie razem?
- Nikt nikogo nie będzie zabijał. - Nie.
Pewnie, że mamy parę pytań.
Ale wiesz, że chcemy twojego szczęścia.
- Pełna zgoda. - Zupełna.
A ja tak się bałam waszej reakcji.
Dostałeś ataku paniki, kiedy przekłułam sobie uszy.
- Tak. - Kwestia higieny.
Marzyliście, że będę prawnikiem, ale...
Najważniejsze, żebyś była szczęśliwa.
Właśnie.
Rany. Ale ulga.
Super.
- Cześć, Wren. - Hej.
- Ja w ramach wsparcia. - Nie trzeba.
Spodoba wam się tu. A kiedy poznacie Gede...
- Cudny jest. - Niezwykłe imię.
- Jak cały on. - Przestań.
Bardzo jesteśmy ciekawi tych jego wodorostów.
Na pewno wszystko w porządku?
Bo ze mną możecie szczerze.
Nie musicie się bawić w konia trojańskiego.
- Co... ale... co? - Jak to? W sensie?
Nie ty mi to opowiadałaś, mamo?
Nie, o koniu to ja.
- Moja działka. - Bez znaczenia.
Nie ma znaczenia. Oboje chcemy twojego szczęścia.
Tak. Pełna zgoda.
Czemu nie pojechaliśmy od razu do hotelu?
Mieliście być parę godzin temu.
- Nie jego wina. - Pilot nawalił.
Zaraz będzie przyjęcie zaręczynowe.
Kto przyjdzie?
Najbliższa rodzina.
Wysiadka. Czas na spacer.
Że co?
Wsiądziemy na górce.
Z obciążeniem nie podjedzie.
Niewiarygodne. To niech zwraca 4000 tych ichnich.
To tyle co ćwierć dolara.
Mamo, tato. A to Gede.
Cześć.
Wkułaś, żebym wyszedł na ignoranta.
Sam sobie świetnie radzisz.
Pani Cotton, pan Cotton. Witam w moim kraju.
I moim domu.
Pani Cotton to jego matka. Ja jestem Georgia.
Jak sobie życzysz.
Mnie odpowiada pan Cotton.
- Czołem. - Jest i Wren.
Na razie.
Georgia, podrzucić cię?
- Chętnie. - Super.
- Pa. - Do zobaczenia.
Prawda, że cudny?
O ile ją zgubi w lesie...
- Tato. - Chodź.
Najbliższa rodzina, co?
A wiesz, że naprawdę się razem trzymają?
Pamiętaj: buty na zewnątrz, jesz prawą ręką
i nie tykasz niczyjej głowy.
Po co bym miał to robić?
Cześć.
Panie tato?
To jest Komang. I ma tatuaże.
Miło mi.
On jeszcze nie wie,
ale jemy jutro razem śniadanie.
Hej.
Ona też wpadnie?
Przepraszam, mogę?
Putri!
Hej.
- Co powiedział? - Putri znaczy córka.
Moją córką jesteś.
Moja córka.
Od teraz nasza wspólna.
Niebawem zjednoczą nas nierozerwalne więzi rodzinne.
- Nasza jest. - W każdej chwili możesz puścić.
- Lepiej? - Tak.
A teraz daj nóż.
Nóż?
Daj mi swój nóż.
Nie wziąłem.
Nie ma noża?
Nie ma noża.
- Nie ma noża... - Nie.
Nie ma problemu.
Na Bali mamy taki zwyczaj,
że ojcowie nacinają sobie przedramiona
i upijają jeden od drugiego krwi.
Ale miałeś minę.
- Hejka. Piąteczki. - Cześć.
W takiej wielkiej rodzinie zawsze jest co świętować.
A jak nie ma, to świętują, że tylu ich jest.
Ja będę świętować, kiedy w końcu
zapamiętam te wszystkie imiona.
Zrobiłam sobie tabelkę, a i tak nie pamiętam.
Uśmiecham się i już.
Mama w kuchni? Nowość.
Lily!
Meme!
To jest mama Gede, Suli. I siostra, Losi.
Losi chce zostać lekarzem.
Fantastycznie.
Bardzo mi miło.
Mówi: „Witajcie”.
Dzieci grają tu rano przed szkołą w piłkę.
Zapraszamy.
Nie lubię. Nie piszę się.
Jak uprawiacie wodorosty?
Na sieciach.
Sadzonki przywiązujemy do monofilamentowych żyłek
i po pięciu tygodniach zbieramy.
Pośrednik je mrozi i wysyła.
Dokąd?
Kiedyś głównie Japonia. Teraz cały świat.
Podpisaliśmy umowę z Whole Foods. Będziemy tuż za rogiem.
Mówi, że jesteś piękna.
Powiedz, że dziękuję.
Przypominasz mu pełnokrwistego konia.
Serio?
Jednak chyba nie.
Zdecydowanie konia.
Proszę pana?
Bardzo kocham pańską córkę.
Nie dziwię się.
Wiem, że wszystko dzieje się bardzo szybko
i na pewno się państwo martwią.
Widać, że dobrze wam razem. Lily uwielbia Bali.
Na pewno będzie tu szczęśliwa. Jakiś czas.
Jakiś czas?
Bo nic nie trwa wiecznie.
Małżeństwo powinno.
Też tak myślałem, a potem ja i Georgia
siedzimy z bandą prawników i dzielimy majątek.
Ciesz się, póki trwa.
Aż do chwili, kiedy Lily cię rzuci.
A zrobi to, bo jest ambitna i szaleńczo ciekawa.
Ja wszystko rozumiem. Piękna wyspa, uroczy chłopak,
ale w końcu będzie chciała więcej.
Dobra rada. Nie róbcie sobie dzieci.
Bo się skomplikuje, jak ci je zabierze
i ucieknie do Stanów.
Zgłodniałem. Ty też?
Chodźmy coś zjeść. Czas pojeść.
Mamy dzisiaj wyjątkowych gości,
więc mówię po angielsku.
Myślisz, że dadzą ci nagrodę, jak zjesz całą świnię?
Paul to szczęściarz. Może tego słuchać od rana do nocy.
Suli i ja z radością gościmy rodzinę i przyjaciół w naszym domu.
Który wkrótce stanie się domem Gede i Lily.
Lub nie.
Gede ma wątpliwości.
Gadałeś z nim. Co się stało?
Przeszedłem do drugiej fazy.
Wychodzimy z konia i zaczynamy rzeź.
Do drugiej jeszcze daleko.
Może jesteś na innej imprezie,
ale za chwilę rodzina nam się powiększy o 150 kuzynów.
Zawsze patrzysz ze swojego punktu widzenia.
A z czyjego mam patrzeć?
Dlatego zostawiłeś mnie i Lily.
Od Lily nie uciekałem.
Ślub musi się odbyć we właściwym miejscu.
W odpowiednim czasie.
I okolicznościach.
Szkoda, że nie wiedzieliśmy. Spełnialiśmy 0 warunków na 3.
Jeden.
Jeden na trzy.
Nie te okoliczności, czas zły.
Ale miejsce fajne. Nad jeziorem.
Ogłaszam, że Gede weźmie Lily za żonę za cztery dni,
jak nam zasugerował Ida Anak Lingsir.
Matko moich dzieci, zgadzasz się?
Błogosławi wam. Teraz i na zawsze.
David? Georgia? Wyrażacie zgodę?
Oczywiście, że tak.
- Tak. - Na razie...
- I zawsze. - I zawsze.
- Świetnie. - Super.
Doskonale.
Super poszło, nie?
Genialnie. Lepiej nie mogło.
O czym gadaliście z moim ojcem?
O wodorostach. Miał sporo pytań.
Uwielbia cię.
Chyba ciebie. Oboje cię kochają.
I tylko jeśli o mnie chodzi potrafią się dogadać.
Serio?
Dobrze wiedzieć.
Witamy w hotelu Waruna.
Cieszy nas uśmiech na twarzach naszych gości.
Pan dostanie pokój 221. Świetny pokój.
Byle dalej od tej pani.
A madam?
Im dalej tym lepiej.
222. Prawie tak samo świetny jak 221.
Nadal chrapiesz?
A znasz kogoś, kto z wiekiem chrapie mniej?
Jeśli mam tego słuchać całą noc,
to chcę lepszy pokój.
Pamiętam, że kopałaś przez sen.
Rzucałaś się po łóżku, jakbyś je chciała zaatakować.
Bo chciałam. Tyle że ciebie.
I wszystko jasne.
Spróbuj nie chrapać.
Mam takie plastry na nos.
Ciekawe, czemu ciągle jesteś sam.
Jeszcze raz to samo.
Dla mnie też. Dwa razy.
Co ty tu robisz?
Nie jestem jak pańska córka.
Średnio mnie kręci spanie w krzaku na gołej ziemi.
Mam tu swój przytulny kącik.
I brawo.
Coś czuję, że ta przesłodzona szmira to twoja wina.
Tak pan to widzi?
A ty nie?
Lily jest szczęśliwa.
Po czterech latach katowania się na studiach
w końcu odpuściła.
Liczyłam, że i pan da radę.
Szczęście jest ważne. Jej szczęście - najważniejsze.
Tyle że jak zostajesz rodzicem, dzieje się coś dziwnego.
Kiedy twoje dziecko cierpi, przeżywasz to, cierpisz razem z nim.
A kiedy mu dobrze i jest szczęśliwe,
zaczynasz się bać.
Bo chcesz, żeby to trwało wiecznie.
A tak się nie da.
Na pewno?
Lily nigdy nie mówiła...
O co poszło z Georgią?
O nic szczególnego. Zwykłe rzeczy.
Na początku było magicznie.
A potem dopadło nas życie.
Jeździliśmy kiedyś w jedno miejsce nad jeziorem.
Jeść, czytać, tak po prostu.
Aż kiedyś patrzę, a nasze miejsce jest na sprzedaż.
Byliśmy młodzi, biedni.
Powiedziałem: „Kiedyś tu zamieszkamy”.
A ona na to, z tym swoim uśmiechem:
„Czemu kiedyś? A po co czekać?
Należy nam się wszystko, co najlepsze.”
Miała rację. Co nieczęsto się zdarza.
Oszczędzaliśmy, jak umieliśmy i co?
Nagle patrzę, a buduję idealny dom w idealnym miejscu.
Nie miałem na nic czasu. Pracowałem, spłacałem długi.
Byłem zmęczony. Ona też.
Po jakimś czasie nie czułem już, że jesteśmy małżeństwem.
Miałem wrażenie,
że to jakiś obóz przetrwania z byłą dziewczyną.
Dogryzaliśmy sobie, wrzeszczeliśmy, raniliśmy się.
Myślałem, że jak jej dam ten dom,
będzie jak dawniej.
Że będzie dobrze.
Którejś nocy dzwonią sąsiedzi z drugiej strony jeziora.
I mówią, że się pali.
Na miejscu zastałem zgliszcza.
Trzy tygodnie później się rozstaliśmy.
Przez dom?
Chyba jednak przez coś więcej.
Dobranoc.
Boję się, że dotrę dopiero na sam ślub.
Przykro mi, kotuś. Jak Lily?
Zakochana.
Fantastycznie.
- Koszmar. - Zgadzam się.
Popełnia błąd.
Szykują jakąś ceremonię.
Wymienią się obrączkami. Pokręcone.
A obrączki to nie na ślubie?
Nie będzie żadnego ślubu.
Nie zmarnuje sobie życia z obłędnym przystojniakiem
w najpiękniejszym miejscu na Ziemi.
Wiem, jak to brzmi, ale wiem, co mówię.
Jak zwykle, kotku.
Dzieje się.
Nie jak zwykle. Kończę.
- Mów. - Dobra.
Gołąbeczki stoją i czekają.
Przychodzą obrączki,
koleś je błogosławi i się wymieniają.
Jeśli się nie wymienią,
czas i okoliczności nie będą już idealne...
- Kradniemy obrączki. - Właśnie.
Pierwsza. Mój pomysł.
Obrączki ma kuzynka Gede.
Czemu ja?
Bo jesteś od czarnej roboty.
Ja tylko wynosiłem śmieci i ściągłem rzeczy z wyższej półki.
Nie była tak wysoko. I się nie podlizuj.
- I tak to zrobisz. - Bo?
Bo to był twój pomysł.
Cześć.
Grasz z nami w berka?
A chcecie coś zobaczyć?
Pokażę wam. Przyleciałam z Ameryki
i w Ameryce jemy banany trochę inaczej.
Najpierw kroimy, a potem obieramy.
Nieprawda.
Właśnie, że prawda.
Pokażę wam. Chodź tu do mnie.
Jest sobie banan, prawda? Normalny czy pocięty?
- Niepocięty. - Tak jest.
To teraz masz, odłóż torbę...
Obierz go.
Fajne, co?
Wasze obrączki zostały poświęcone
w świętej wodzie z Pura Ulun Danu Batur.
Załatwione.
Nabrały się na banana?
Wkurza cię, że sam na to nie wpadłeś.
Możemy wam pokazać. Ketut je ma.
Ketut?
Teraz się zacznie.
Stój.
Pokażesz obrączki?
A gdzie obrączki? Pusto w torebusi.
Pusto.
Nie ma.
Losi.
Co mówi?
- Nie słuchałam. - Super.
„Bez obrączek nie będzie ślubu”.
Jasne.
Nie wiedzą, co robić.
Ketut płacze.
Nie przejmuj się.
- Powiedz jej, że nic się nie stało. - Stało się.
Nie mamy obrączek, czyli nie możemy...
Masz rację, żaden problem.
Coś wymyślimy.
Słyszysz? Nic się nie stało. Weźmiemy ślub kiedy indziej.
I jak tam z tyłu?
Przeciągnę się.
Klasyka.
Rozczarowani.
- I dobrze. - Myślisz?
W sensie?
Ona ma minę, jakby jej zdechł pies.
Nie wiem, czy jestem z siebie dumna.
- Już dopływamy. - A dokąd?
Zobaczycie.
On chyba wie.
A gdzie tam.
Dobra.
- Są? - Są.
Kto?
Delfiny.
Poważnie?
Patrz teraz.
Co robicie?
Nie ma się czego bać.
A kto się boi?
- Ty. - Wcale nie.
Ja się nie boję.
A ty co...
Ale obłęd.
Mamo.
A to na pewno nie rekiny?
Na pewno.
A jak się dogadały z rekinami i nas dopadną?
Będziesz żałował, wskakuj.
Nie bądź cykor, chodź.
- Tchórz. - No dawaj.
- Przestań. - Na starość zrobiłeś się tchórzem.
- Ja tchórzę? - Wskakuj!
To ja wam pokażę.
Na bombę.
Nie wierzę, że dziabnął mnie delfin.
Brawo ty.
- Pierwszy przypadek w historii. - Bomba.
Tato?
Tato.
Nie tak brutalnie. Bardzo boli?
To na bank ten z tym wrednym uśmiechem.
Typowy delfin.
I wszystko jasne.
- To nie wina Gede. - Pewnie.
Takie rzeczy się zdarzają.
Przecież powiedział, że nie.
Georgia? Możesz proszę ucisnąć?
Skoczę po bandaż.
Nie chcemy, żeby stracił pan nogę.
Co?
Wystarczy tego pecha na dziś.
Kurde, wie.
- Boli jak tak robię? - Co z tobą?
- Kazał uciskać. - Przestań!
Nagle się zorientowałam,
że mam tu wszystko, czego pragnę.
Jasne, mogę iść do tej kancelarii,
ale wiem, że cały czas będę marzyć o tej wyspie
i o nim.
Zawsze mi powtarzałaś, że nie ma co czekać.
To prawda.
Tak.
Przepraszam. Chciałabym to kupić.
Turystki?
Ona tak. Ja tu mieszkam.
To się targujemy.
Nie ma potrzeby. Proszę mi dać uczciwą cenę.
Turyści chcą się targować.
Amerykanie lubią okazje.
800 000 rupii?
Zgoda.
Nie. Pani mówi 500 000.
Pobaw się.
500 000.
Dobija mnie pani. 700.
600 albo sobie pójdę.
Umowa stoi.
Dzięki.
Tak ci dziękuję, wiesz?
Nie ma za co.
Właśnie jest.
To najważniejsza decyzja w moim życiu.
Przeleciałaś pół świata, żeby być przy mnie.
Dobra z pani kobieta. Dziękuję.
To nieprawda.
Nie wiem, co to, ale smaczne.
Nazywa się martabak.
Martabak?
Skombinujemy z Lily nowe obrączki,
ale byłoby miło, gdyby je pan oddał.
Pojęcia nie mam, o czym mówisz.
Nic nie mówiłem Lily. I nie powiem.
Proszę, żebyście sobie dali spokój.
Wiesz, co myślę?
Nie powiedziałeś jej, bo masz pietra, że się rozmyśli.
Bo gdybyś powiedział,
zaczęłaby mieć wątpliwości i skończyła ten nonsens.
Nie powiedziałem, bo wiem, jak by jej było przykro,
że mamusia i tatuś dogadali się
tylko po to, żeby rozwalić jej związek.
Jeśli ktoś tu się boi, to chyba pan.
Nie ukradnę panu córki,
nie na tym to polega.
To nie jest walka o jakąś nagrodę.
Serio mówię.
Jeśli Lily się dowie, co kombinujecie,
to nie wiem, czy wam wybaczy.
Smacznego.
Przypomnij mi, ci z konia trojańskiego to byli ci dobrzy?
Wszystko jedno. Wojnę wygrali.
A o co była ta wojna?
- Przestań. - Źle robimy?
- Nie. - A może jednak tak.
Uzgodniliśmy, że działamy razem. Rozejm i pełna zgoda.
Ale to było wcześniej. Widziałeś ich.
Wiesz co... cała ty. Zawsze musi wyjść na twoje.
Co to ma niby znaczyć?
Miałem Lily raz w tygodniu i co drugi weekend.
Z tobą była non stop.
Słuchała cię, byłaś dla niej oparciem,
i teraz też musisz wyjść na najlepszą matkę pod słońcem.
Bo nigdy nie miałam takiej szansy.
Byłam przy niej. Ustalałam zasady, które łamała.
A ty byłeś tym tatuśkiem, co to wpada, wymyśla zabawy,
kupuje jej, co chce i znika.
- Nie chciałem tak. - Trzeba było zostać.
- Nie było sensu. - Czemu?
- Bo dom się spalił? - Nie kochałaś mnie.
- Wkurzałam cię. - Nie szanowałaś.
- A ty mnie. - I tu się grubo mylisz.
Kiedy się oświadczyłeś, chciałeś mnie,
czy się wściekłeś, że jadę do LA?
Chciałem, żebyśmy byli szczęśliwi.
- No ja jestem. - Super. Ja też.
- Pięknie. - Świetnie.
Cudnie.
MAŁA WYSPA SIEDEM ŚWIĄTYŃ, JASKINIA
KLĄTWA TANAH LOT
- Hej. - Cześć.
Która godzina?
Odpowiednia.
Chyba nie spałeś?
Nawilżałem się.
To chodź, obudzimy...
Co się dzieje?
Cześć.
Mam dla was misję.
Chodźcie.
Co my tu robimy?
Uważałbyś z tą swoją nogą.
Rekiny potrafią zwęszyć krew.
Chyba zawsze się ciebie słuchała.
Co?
I nadal słucha.
Zawsze robiła wszystko, żebyś był z niej dumny.
Jest taka jak ty.
Raczej jak ty.
I wiesz, co jeszcze?
Patrzę na tę twoją kupkę wodorostów, a potem na swoją
i oczywiście nikt tu się z nikim nie ściga,
no ale gdyby,
to ja wygrywam.
- Dobrze, że nikt się nie ściga. - Prawda?
Tak.
- Weź nie tak mocno. - Puszczaj!
- No wybacz. - Zostaw.
Moje, oddawaj.
- Puszczaj. - Hej.
Zostaw!
- Co robisz? - Moje były.
Ukradłeś mi.
- Puścisz? - A przestaniesz?
Dziwnie się robi.
I cały plan wziął w łeb.
Mają nowe obrączki.
Dziękujemy za pomoc przy zbiorach.
Kto wygrał?
To nie była rywalizacja.
Zrozumiała, że nie rywalizacja?
Powiedziałam jej. Przytula się z innego powodu.
Zaczynamy metatah.
- Metatah. - Co?
Metatah.
Nadal działamy razem? Pełna zgoda?
- Pełna. - Świetnie.
- Stuprocentowa. - Dobra.
O co tu chodzi?
Wierzą, że spiłowanie kłów oddala nas od zwierząt
i przegania zło, które może zniszczyć małżeństwo.
A że gościu będzie do końca życia na papkach, to już co innego.
Znam jednego, co się żenił z Żydówką.
Dał się obrzezać.
To jest gorsze.
Nie, tamto.
Bolało?
Było tak źle, jak wyglądało?
Nie no, agonia.
Dlatego teraz trzeba się odkazić.
Proszę bardzo. Arak dla wszystkich.
- Dzięki. - Co to?
Nie wiem, ale po ostatnim
obudziłam się na drzewie z piachem w ustach.
Bimber z naszych palm. Nie dla mięczaków.
Zdrowie.
- Podasz? - Pewnie.
Nie takie to złe.
Niech pan uważa, bo jak wejdzie...
Masz przed sobą mistrza.
Pamiętasz beer-ponga w koledżu?
Mój sport. Też byłaś świetna.
No ale nie tak jak ty.
To prawda.
Dawaj, stary.
Jesteś wojownikiem.
Walcz, walcz. Pięknie!
Wielki Shaun!
Cholera!
To jest ten beer-pong?
Nie dla mięczaków.
Zróbmy to.
Serio?
Para kontra para?
Poważnie?
Ale nie piwo. Arak.
Niech będzie arak.
Raczej marny pomysł.
- Ważny jest klimat. - Pewnie.
- Parę próbnych. - Jasne.
Przyda się panu.
Patrz na tatę.
- Rozgrzewka. - Szybka piłka...
- Co to miało być? - Muszę się rozgrzać.
Chwila moment, dajcie szansę.
- Jak za dawnych dobrych. - Dobra, jedziemy.
Można prosić coś bardziej odpowiedniego do ich wieku?
Tak bardziej oldskul?
- Skup się, dasz radę. - Gotowi? I...
O nie.
Tylko nie to.
Nie no, tato. Błagam, przestań.
Ludzie patrzą.
Tato.
Przestań, proszę cię.
Wszyscy się gapią. Błagam, przestań.
Ale ruchy.
- Jakie dinozaury. - Modlę się o asteroidę.
Mamo, opanuj się.
Dla dobra córki, przestań.
Tylko nie to. Mamo, proszę.
- Ostatni. - Tak jest.
- Rzucasz. - W który?
Jeden jest.
- Serio? - Tak. Co?
- Dwa widzę. - Boże.
Lepiej.
Gotowy?
Poszła.
Zwycięstwo!
Nie musisz tego robić.
Ale to gra.
- Pij jak w Chicago! - Chicago rządzi!
Zwymiotujesz.
To nasz drink narodowy. Wchodzi jak lemoniada.
Spokojnie.
- Poleci. - Dobry jest.
Będzie gleba. Zaraz padnie.
- Świetnie sobie radzisz. - Załatwimy go.
Super ci poszło.
Boże.
- Gdzie oni idą? - To cześć.
Gdzie uciekacie?
A ty dokąd?
Przesadziłam.
Dajcie wody z cytryną i bekonu.
Lubię bekon.
Ty w moim łóżku?
- Ty w moich bokserkach. - Ty w mojej koszuli.
- Oddaj mi gacie. - A gdzie moje?
Tu nie.
Dzięki Bogu.
Ja wiem? Goły jestem.
Co myśmy narobili?
Nic. Daj spokój.
- Pijani byliśmy. - Ja nadal jestem. Muszę sikać.
Nie wstawaj. Jesteś goły.
To daj jakieś gacie.
Boże.
Jezu.
I wszystko jasne.
Pływania na golasa ci się zachciało.
Czyli nic nie robiliśmy.
Na całym świecie nie ma aż tyle alkoholu.
Nie wcisnę się.
Elastyczne są bardzo.
Znowu ta Lily.
Czy ona musi nas kochać?
- Nie może nas zobaczyć. - Nikt nie może.
Georgia, kochanie?
- To Paul. Mój chłopak. - Co?
Wie, że nie znosisz niespodzianek?
Ciągle mnie zaskakuje. Już mnie to nawet nie zaskakuje.
- To ja, Paul. - Poczekaj.
- Wymknę się. Zagadaj go. - Co?
- Gadaj z nim. - Sama gadaj.
Otworzysz?
Czołem.
- David? A to nie... - Pokój Georgii?
- Właśnie. - Ja tu śpię. Ona obok.
Tu jestem. Coś czułam, że to ty.
- Tam jest. - U siebie.
A ten z hotelu nie...
- Zamieniliśmy się. - I ten jest mój.
Bo jest lepszy.
- Właśnie. - A mogę wejść?
Tak, ale najpierw...
Bądź słodziakiem i skocz mi po wielką kawę.
Dla ciebie wszystko.
Ćwiczysz jogę?
Nie. Jakoś lubię te portki.
Dawaj! Zamiana!
Dobra.
Gdybym się wahał choćby sekundę...
170 osób cieszy się, że się nie wahałem.
I ja.
To razem 171.
- Co tak długo? - Widzieliście? Paul przyjechał.
- Owszem. Stoi tu. - Jakie plany?
Może popłyniemy na wyspę Nusa Penida?
- Boskie zachody słońca. - Super pomysł.
A ja czytałem o jakiejś świątyni Tanah Lot?
- To chyba średnio... - Fajnie.
To lecę zamówić taksówki. Biegiem po taryfy.
Jednak bym polecał Nusa Penida.
Najpierw Tanah Lot, potem Penida.
Witam.
Kojarzy pan Tanah Lot? Podobno jakaś fajna świątynia.
Chodźcie, możemy jechać.
W porządku?
Niedobrze, że tu jesteśmy.
Czemu? Jest ślicznie.
Przeklęte miejsce.
Według legendy ci, którzy przyjadą tu przed ślubem,
nie będą mieli szczęścia w miłości.
Tata na pewno nie wiedział.
Pewnie masz rację.
To chodźmy stąd.
- Na pewno? - Jasne.
Żadna klątwa nas nie rozdzieli, wyluzuj.
Może inni mieli pecha i tyle.
To chyba te wężowe jaskinie.
Boże, jak dobrze uciec ze słońca.
Mój kac zaczyna mieć kaca.
Co robisz?
Georgia.
Tak?
Kocham cię.
Jesteś piękna i dobra.
Zabawna, bystra.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
Wyjdziesz za mnie?
Paul, ja...
Wzruszyłam się.
I tak mi niedobrze.
Jak by ci to...
David...
David spał wczoraj w moim pokoju.
Wybacz.
Wiem.
Faceci nie noszą gatek do jogi. Nawet, jak lubią jogę.
Jasne. Do niczego oczywiście nie doszło.
Nic z tych rzeczy. To, to nigdy przenigdy.
- Przestań. - Przestałam.
- Ufam ci. - Dziękuję.
Dzięki.
Ja...
Ja ci ufam.
Wiem. Dziękuję.
Co się tak zachowujesz?
Bo coś mnie chyba dziabnęło.
Serio?
Jaki wąż.
Niedobrze jest.
Cholera.
Boże.
- Mokre. - Gdzie?
Dobra, mam. Co teraz?
- Co robić? - Cokolwiek.
Dobrze.
No rób.
Jesteś niesamowita.
Chyba wszystko wyplułam.
Chyba wyplułam.
Przez jakiś czas nie będzie czuł ani rąk, ani nóg
i będzie mu się kręciło w głowie od leków,
ale to wszystko minie.
Co innego, jak cię capnie delfin.
Jasne.
Uratowałaś mi życie.
Nie sądzę.
Słyszeliśmy. Co za przygoda.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Dzięki walecznej królowej.
- Moja Georgia. - Wystarczy.
Który dureń wymyślił Tanah Lot?
On.
Nie mówiłeś mu o klątwie?
Wiedział.
O czym rozmawiacie?
O wężach.
Niech się prześpi.
Będzie dobrze, ale więcej tego nie robimy.
- Jasne. - Idziemy.
Odpocznij sobie. Spokojnie, będę obok.
A pamiętasz, o co cię spytałem?
Pamiętam.
O co pytał?
Czy za niego wyjdę.
Wspaniale.
Co?
Może nie dla każdego.
Rozumiem, że jest uroczy, ale...
To coś złego?
A to, że za parę lat z tym gościem umrzesz z nudów.
Słucham?
Jesteś najlepsza. Mądra, twarda, bystra, piękna,
a przy nim się nie rozwijasz.
Jest sympatyczny, ma te swoje oczy. Nie za mało trochę?
Być kochaną to nie to samo, co kochać.
I co on ma z tymi niespodziankami?
To cienka zasłonka, Wszystko słyszałem.
Głupio mi.
Nie powiedziała, czy się zgodziła.
A jeśli tak, to co?
Pomyślę: fajnie, że stara kumpela, z którą prawie nie gadam, bierze ślub.
Wiesz, niby się cieszysz, ale z kwiatami nie lecisz.
Od kiedy to jesteście kumplami?
Tak w życiu bywa.
Różnie się dzieje.
Coś się kończy, coś zaczyna.
Żyjesz dalej.
Jeszcze mi będzie mówić, co mam robić. Uwierzyłbyś?
Wybacz, kręci mi się w głowie. Mam uwierzyć?
Nie.
No to nie wierzę.
- Masz mnie za hipokrytkę. - Mam?
I pewnie słusznie.
Tak. Jasne.
Niby czemu sądzimy, że Lily nie wie, co dla niej najlepsze?
A może właśnie wie.
Jeśli jest pewna, że kocha i jest kochana...
David jest z nimi. David jest z Gede i Lily.
I będzie mącił.
Nie chcę, żeby mącił.
Cholerne leki.
Muszę coś zrobić.
Połknij.
Wybacz. To ci pomoże zasnąć.
Gotowe. Dobranocki.
Wiesz, że jestem zawodowym pilotem?
Tygodniami wytrzymuję bez snu.
Raj na ziemi.
Szczerze, to innych rajów nie znam.
Mama będzie zazdrosna.
Jak złapię sieć, to jej wyślę zdjęcie.
Nie musisz.
Mamo.
Cześć.
Przepraszam za to, co powiedziałam. To było z zaskoczenia.
Wiadomo, że to twój wybór.
Jeszcze nie zdecydowałam.
Jasne.
Hej, chłopaki.
Jak tam Paul?
Smacznie śpi.
Skąd wiesz?
Ale widok.
Co nie?
To moja łódź?
Odpływa?
Buja się na falach.
W głąb morza.
Przywiązał ją pan?
Pewnie. Do kłody.
Niedobrze.
Daleko do najbliższej wioski?
Na piechotę kawał drogi. Słońce zachodzi.
Dalej nie mam zasięgu.
To co robimy?
Zostaniemy na noc.
Sporo ludzi przyjeżdża tu na wschód słońca,
na pewno ktoś nas podrzuci na ślub.
- Uda się? - Mamy czas.
Georgia? Rozpalicie z Lily ognisko?
Jasne.
My upolujemy coś do jedzenia.
Typu?
Widziałem dzikie świnie.
Zrobimy dzidy.
Będę polował. Jak myśliwy.
Jak by to zaostrzyć?
- Nietypowa sytuacja. - Trochę.
Mam w torebce zapałki.
Super.
Chyba jeszcze nigdy nie rozpalałam ognia.
A pamiętasz swoje ósme urodziny?
No dobra, ale nigdy celowo.
Niezłe były te imprezki.
A dziesiąte pamiętasz?
- Z pijanym klaunem? - Mamo?
- Niby taki magik, a tu proszę… - Mamo.
Ty jesteś bliżej.
Bliżej pana jest.
Dobra, hej.
- Na trzy, zgoda? - Zgoda.
Jeden.
Trzy.
Tato!
Oszalałaś? Byśmy ją dorwali.
Jestem w szoku.
- Wystraszyłaś ją. - Ja nie o tym.
- To o czym? - Znalazła obrączki.
Tak?
Świetnie, a gdzie?
W torebce mamy.
- Wiedziałem. - Co?
- Wiedziałem. - Sama tego nie zrobiła, bo...
- Słucham? - Zostawiłaś w torebce?
- Jak to wiedziałeś? - A gdzie miałam mieć?
- Wywalić. - Nie mogłem ci powiedzieć.
- Gdzie? - Do śmieci, wody.
- Boże. - Odpuść już.
Nie wierzę, naprawdę.
Rodzice sabotują mój ślub?
A narzeczony wiedział, ale nie powiedział.
Chcemy twojego dobra.
Ale kompletnie nie szanujecie mojego zdania.
Jakie to typowe. Dajecie mi te wszystkie swoje świetne rady,
bo niby chcecie mojego szczęścia, a tak serio
przerabiacie swoje durne błędy z młodości,
i żałujecie, że nie da się cofnąć czasu.
- Nieprawda. - W 100% prawda.
Wiesz, jak bym chciała,
żeby ktoś ze mną wtedy pogadał?
Może bym nie popełniła największego błędu.
To teraz jestem błędem?
Nie ty. Ja.
Ja byłem błędem.
Czekaj.
Wybaczy nam kiedyś?
Wkurzyła się.
Pogadam z nią. Powiem, że to był mój pomysł.
Że cię namówiłem.
I gdybym cię słuchał, nic byśmy nie kombinowali.
Będzie dobrze.
Nie byłeś błędem.
Naprawdę.
Latami sobie wmawiałam, że to twoja wina.
A to nieprawda.
Uwielbiałam być mamą.
Ale miałam poczucie, że przestaję być sobą.
Bałam się, że jeśli zostaniemy razem,
któregoś dnia nie będę już wiedziała, kim jestem.
Mój błąd.
Nie twój.
Czemu nie powiedziałeś?
Twój ojciec uważa, że zasługujesz na więcej.
Na więcej niż wszyscy, pewnie.
Zgadzam się z nim.
Sporo poświęciłaś, żeby tu zostać.
I ja to doceniam, i rozumiem.
A co ze mną?
Za rok, za dziesięć lat...
nie będziesz chciała więcej?
Żartujesz?
Siedzimy, gadamy. Nad nami księżyc, za nami wodospad.
Cudniej być nie może,
a ja widzę tylko ciebie.
To nie jest jakiś wakacyjny romans.
To coś na zawsze.
Dzień dobry.
Jak się spało?
No wiesz, na dworze.
Moje nowe ulubione miejsce na Ziemi.
Dla mnie drugie miejsce.
Które lepsze?
- To nasze, nad jeziorem. - Tak.
Tak.
Jeżdżę tam czasem.
Poważnie?
I co tam zbudowali? Pewnie jakiś tandetny pałac albo coś.
Nic. Pusto jest.
Nikt tam nie chce mieszkać?
Nie sprzedałem.
Chciałem.
Dostałem niezłą ofertę, ale jakoś nie mogłem...
Nie potrafiłem.
Masz coś...
Kawał lasu.
- O nie. - Tylko nie to.
- Nie uda się. - Nigdy.
- Koszmar. - Dramat.
Tak tu romantycznie i w ogóle.
- No i ślub Lily... - Się nałożyło.
- Może dawniej... - Nie dziś.
- Znamy życie. - Pewnie, tak.
- I dobrze. - Bardzo dobrze.
- Hej. - Daj rękę.
- Co? - Rękę daj.
Mamo! Tato!
- Tak? - Hej!
- Rodzice to my. - Hej.
Mamy podwózkę.
Witam, witam.
A może raczej: ciao.
Dzięki. Georgia!
Kochanie!
Martwiłem się.
Wszystko gra. Muszę się tylko porządnie domyć.
Jak się czujesz?
Wyspałem się jak nigdy. Już prawie mogę chodzić.
I jedna ręka mi się rusza.
- Gdzie byliście? - Długa historia...
Łódź nam odpłynęła w morze.
Czyli nie taka długa.
Na miejscu się dłużyło.
- Gdzie idziesz? - Lily.
Szykować się z Wren.
Dzisiaj po południu wychodzę za mąż.
Albo się z tym pogodzicie, albo wracajcie do domu.
Lily.
Dzień dobry.
Pański smoking.
A tak.
Proszę.
W porządku?
Jasne, gra jak nigdy.
Niespodzianka!
Co to miało być?
- Nasz brunch. - Super.
Długo tu czekasz?
Bez przesady.
Zimne?
Nie wiedziałem, ile się będziesz kąpać.
Czuję, że się zbliża kolejny atak paniki.
To zjedz coś koniecznie.
Może nie jajka, bo się zgluciły, ale najpierw...
No co.
Drugie podejście.
- Georgia? - Tak?
Kocham cię.
Jesteś piękna i dobra...
- Nie musisz klęczeć. - Mam stać?
Tak, wolę...
Bez jaj!
Żyjesz?
Skoczę po lód.
Nie trzeba.
Jakaś ty dzielna.
Boże.
Ale boli.
Przestań ryczeć.
Czemu bym miała ryczeć?
Przecież nie tracę kogoś,
kto zastępował mi całą moją fatalną rodzinę.
Rozmazałam się?
Wyglądasz jak klaun. Daj.
Pamiętasz rozdanie dyplomów?
To było dwa miesiące temu.
Pani mamo? Ja chyba nie dam rady.
Nie mogę.
Hej.
Cześć.
Mogę?
Okłamałaś mnie.
I bardzo cię za to przepraszam.
Rodzic zrobi wszystko dla swojego dziecka, ale czasem zapomina
pozwolić mu być sobą.
Myśleliśmy z tatą, że będziemy inni.
Oczywiście lepsi.
Ja chciałam być lepszą matką.
I jesteś.
Najlepszą.
Nieprawda.
Kocham cię.
Chyba czas się szykować do ślubu.
Chyba tak.
- Wyglądasz okropnie. - Wiem.
Moja piękna paskuda.
Nawet ja się tyle nie stroję. Ma to po ojcu.
Rozumiem, że to był komplement.
Największy komplement.
Dobrze jest?
Nie cieszą się, co?
Chcieli ją porwać i zabrać do Ameryki.
Powinienem był go dźgnąć.
Liczyłem, że ich przekonam.
I co teraz?
Idziemy.
Mamo, biorę ślub.
Nasz syn się żeni.
Nie wziąłem żadnych eleganckich ciuchów.
Bo nikt się na ślub nie szykował.
Nie widać, że wypożyczony.
Też znośnie wyglądasz.
Nasza dziewczynka.
I wolna.
Młoda, wolna i spocona.
Głównie spocona.
Tak.
Fajna jest.
I na zakończenie ceremonii.
Dziękuję.
Gede wyjmie nóż i przebije nim pandan
na znak, że wraz z Lily są gotowi na wspólne życie.
Właściwe miejsce, czas i okoliczności.
Chyba jednak nie do końca.
Georgia, panie Cotton.
Potrzebowaliśmy waszego błogosławieństwa.
Nie dostaliśmy go.
Kiedy przebiję nożem pandan
to będzie znak, że...
moja cudowna narzeczona i ja stajemy się rodziną.
Rodzina bez was to nie rodzina.
Dlatego proszę.
Bardzo proszę.
Zróbcie to dla nas.
Albo ślubu nie będzie.
Nie mogliśmy tego wcześniej obgadać?
Też jesteś od czarnej roboty.
Nie potrzebujecie błogosławieństwa.
Przecież jasne, że je macie, ale…
Przecież to siebie potrzebujecie.
Gdybyśmy z twoją matką słuchali jej wrednych rodziców i moich durnych kumpli,
Lily by tu nie było.
A chyba wszyscy się zgodzimy,
że z nią świat jest jakiś przyjemniejszy.
Więc... ja...
Co?
Jesteśmy z mamą z wami.
Obojgiem.
Teraz i zawsze.
Tyle.
Przebijać?
Czekaj.
Co?
Żartowałam, dawaj.
Moja córka.
Może gdybyśmy kopnęli kokosa,
też by się nam udało?
Sznurek też by nie zaszkodził.
Paul się oświadczył.
Wiem.
A dzisiaj rano znowu.
A ty co?
Wysłałam go po lód, bo mi rozwalił nos.
Większość by się wolała całować.
Pokaż ten nos.
No już.
Powinnaś się zgodzić.
To dobry facet.
Jeśli jesteś z nim w połowie tak szczęśliwa,
jak my, za starych, dobrych...
to za niego wyjdź.
Bo ja wiem?
Za stara jestem, żeby znowu czuć się młoda.
Jakbym coś przegapiła i zrobiło się za późno.
Wiesz,
na mój gust nieźle się trzymasz.
Nawet z tym krzywym nosem.
- Hej. - Hej.
Co tak sam stoisz?
Patrzę na ten koszmar.
To ma być zachód słońca?
Tu jest moje miejsce.
Wiem.
Zatańczysz ze mną?
Pewnie.
Jak cicho.
- Cześć. - Hej.
- Obudziłem cię? - Nie.
- Kopałem przez sen? - Nie.
Nie, przestań, nie spałam.
No dobra.
Prom odpływa dopiero po południu.
Skoczymy popływać na desce?
Nie mogę za ciebie wyjść.
Możemy też popływać bez deski.
Zrobiłem coś nie tak?
Nie, po prostu...
Nie ten czas, miejsce,
nie ta dziewczyna.
Przykro mi.
Mnie też.
I nie to, że się zawsze z tobą zgadzam.
I tak sobie pójdę popływać.
Dawaj!
Kopnij!
Mocno, pięknie!
Trzymaj tę linkę, bo spadnie!
Nie!
Jeszcze trochę.
Jeszcze.
Ale odjazd! Patrzcie, jak lata!
Lata!
A gdzie Paul?
Musiał lecieć do Hanoi.
Kazał cię pozdrowić.
Powiedziałam mu, że nic z tego nie będzie.
Z nim.
Że on i ja w sensie.
Ale składniej.
Mamo.
Przykro mi.
A możemy się skupić na mnie?
Pewnie.
Co ja bez ciebie zrobię?
Weź.
Ślub super i popieram,
ale za młoda i piękna jestem, żeby być ciotką.
- Cześć. - Cześć.
Trzymaj się.
OK.
- Tato. - Tylko mi nie płacz.
Kocham cię.
A ja ciebie.
No nic.
- To pa. - Pa.
Trzymaj się.
Ty też.
Kocham cię.
Najmocniej na świecie.
Przykro mi, że z Paulem nie wyszło.
- Nieprawda. - Nieprawda.
Będę za nią tęsknić.
No ba.
Nie dziwne, że chce tu zostać.
Znośnie tu.
Mógłbym tu trochę posiedzieć.
Może kiedyś.
A po co czekać?
Właśnie.
Ale co?
- Serio? - Tak.
Nie zmarnuje sobie życia z obłędnym przystojniakiem
w najpiękniejszym miejscu na Ziemi.
Wiem, jak to brzmi, ale wiem, co mówię.
Cięcie.
To jest akcja.
John, gotowy?
John gotowy!
Przestań.
Mamy gości.
- Wielka miłość. - Kocham nad życie.
- Kocham potwornie. - Zrobiłam cię.
Cięcie.
Prawda, mamuśki?
Jest i szampan!
- Dla mnie też. - Weźmiemy butelkę.
Do tego torebkę na pawia i brzytwę.
I akcja.
Czego?
Czułem, że mnie wrobisz.
BILET DO RAJU
Muszę mieć fotkę.
Klasa. Słomeczkę też?
Worek stomijny?
Dzięki.
Kocham cię aż tak.
Kocham, że wyglądasz jak ja!
Na szczęście nie.
- Wy to słyszeliście? - Tak jest!
Szampan!
- Dla mnie też. - Dawaj butelkę.
- O masz. - Żyjesz?
To tylko George Clooney. Znajdziemy innego.
1-800 Brad Pitt.
Tekst: Barbara Eyman-Stranc