Ｒay－Ray.
Halo?
- Kto tam?
- Muszę pana o coś zapytać.
Ray?
Jeśli powiem panu, że zrobiłem coś złego...
powiadomi pan policję?
- Ray, gdzie jesteś?
- Nieważne.
Zrobiłem to.
Co zrobiłeś?
Zabiłem swojego ojca.
Tłumaczenie: Mausner
Dopasowanie i letka korekta: takeshi
Gówno płynie z prądem.
Z ojca na syna.
Z ojca na córkę.
Czego ci trzeba, kochanie?
Utraty przytomności.
Zostaw mnie samą.
Wszystko gra?
- Nie dam sobie z tym rady, Ray.
- Z czym?
Obaj wiemy, że nie poradzę sobie w więzieniu.
- Zająłem się tym.
- Niby czym?
Wyjeżdżasz dziś wieczorem.
- Dokąd?
- Na razie do Los Angeles.
Przy wejściu dostaniesz od Leny drugi bilet i paszport.
Dokąd więc, kurwa, jadę?
Może lepiej, abyś na razie nie wiedział.
Bądź gościnny dla obcych, gdyż mogą okazać się aniołami w przebraniu.
- Za Smitty'ego. - Za Smitty'ego.
- Zestarzałeś się, co?
- Wisisz mi 80 dolców.
Za co?
- Za samochód. - Że co?
Zablokowałeś mi auto pod Stop & Shop.
Nie przypominam sobie, Matty.
Też nie wiedziałem, aż zatrzymali mnie dwa lata później.
20 dolarów razy cztery.
Masz.
Trzymaj 53. Wiesz, że jakoś wykombinuję resztę.
Wiem, że umiesz kombinować, Mick, ale nie pieniądze.
I tu się mylisz, Matty.
Popatrz.
Co to, kurwa, jest?
Powód do kłótni dla twoich byłych żon.
Ile chcesz za to dostać?
Syn Jima chciał mi dać 20 baniek.
- Byliśmy w trakcie transakcji. - Tak?
Potem napotkaliśmy drobne trudności.
A dokładnie?
- Myślę, że słyszałeś, Matty.
- O czym?
- Declan dostał kulkę.
- Kto go zastrzelił?
Twój syn?
- Tak.
- Który?
Daryll.
- Ten czarny?
- Zgadza się.
- Po chuj to zrobił?
- W afekcie, Matty.
Declan zabił jego dziewczynę.
Nie można kogoś winić za zemstę w imię miłości.
Jim Sullivan spojrzy na to inaczej.
Jeśli chcesz to spieniężyć,
musisz puścić papiery przez ludzi Declana.
Nie mam z tym problemu. A ty?
Sądzisz, że nie będą lojalni wobec Declana?
Sądzę, że chodzi o 20 baniek.
Przy takiej sumie nikt nie jest lojalny.
- Dziadek Michael nie był gangusem.
- Pewnie, że był.
Po prostu był podłym sukinsynem.
Litości. Był w mafii.
- Nie był. - Był.
Nie był. Przykro mi, Bunch.
Był odźwiernym w hotelu Rose.
Pamiętam to pojebane miejsce.
Nieprawda. Byłeś mały.
Właśnie że tak.
Mama wysadzała tam mnie i Bridge, kiedy musiała coś załatwić.
Siedzieliśmy przy barze i piliśmy colę z kelnerkami.
- Z kelnerkami?
- Cały dzień napierdalały w gina.
Nauczyły nas.
Pamiętam, że były dwie czarne
i dwie białe. No i były otyłe.
Jebać to.
Fajne były z nich kelnerki.
- To nie były kelnerki, Bunch.
- A ten hotel, to nie był hotel.
Nie.
To był jebany burdel?
Dumni potomkowie dziwkarzy ze strony babci.
Wiedziałeś o tym, Daryll?
Jesteś dwa pokolenia od zostania alfonsem.
Dwa? Jedno.
Był alfonsem.
Gdy się tak zastanowić, to wszystko ma sens.
Co?
Dorastał w burdelu.
Codzienne był bity.
Pewnie dlatego Mickey właśnie taki jest.
- Taniec. - Co?
Tym powinien był się zająć.
Mick powinien był zostać instruktorem u Arthura Murraya.
Taniec towarzyski? Byłby w tym dobry.
W skórzanych spodniach i z kulkową klamrą.
Żony doprawiające rogi mężom za ich własną kasę.
Bez obaw, kotku. Chodzi o bioderka.
Kurwa, to mają być ruchy? Nie osłabiaj mnie.
- To elektryk.
- Nieprawda.
To jebana pornografia.
Patrz się!
- Wstałaś.
- Co wy robicie?
Nic. My tylko...
Wiem. Przepraszam.
Wiem, co robicie.
Staram się tylko domyślić po co.
Nie chcieliśmy urazić, Bridge.
- Dlaczego tak łatwo zapominasz?
- O czym, kochanie?
Czyimś życiu.
I po prostu...
dajesz w gaz, jakby czyjeś życie to była kolejna śmieszna historyjka.
Kolejne osiągnięcie Mickeya.
Razem z innymi historyjkami.
Wszystkie...
dziwki, zabójcy i złodzieje,
z których jesteś tak kurewsko dumny.
To właśnie wpływ Mickeya.
Na was wszystkich.
Dlatego jesteście tacy podobni.
Nauczył cię zapominać.
Dużo ludzi było na pogrzebie?
Tylko my.
Odkładamy pogrzeb Declana, póki nie znajdziemy ojca.
Ray, jesteś tam?
- Jesteś w domu?
- Tak.
Zaraz przyjadę.
Ale się porobiło.
Muszę ci o czymś powiedzieć.
To znaczy?
O twoim ojcu.
O co chodzi, Ray?
On nie żyje, prawda?
Mój ojciec nie żyje.
Zrobiliśmy wszystko, czego chciał Mickey.
- Daliśmy mu to, czego chciał.
- Odzyskam papiery.
Chuj mnie obchodzą pieniądze, Ray.
Idziesz?
Byłoby lepiej, gdyby mnie nie poznała.
Co to znaczy, Ray?
- Dostałem to, co mi się należało.
- Co ci się należało?
Ray-Ray.
Rybki muszą pływać, ptaszki latać.
Wszyscy na ciebie patrzą.
Sądzą, że nie masz jaj.
Tak mają sobie myśleć?
Ray-Ray, zaufaj mi. Złapię cię.
Dalej, mały. Zaufaj mi.
Na wszystko jest czas.
Czas na narodziny.
Na śmierć. Na sianie.
Oraz czas na zbieranie plonów.
Ciało Chrystusa.
- Ciało Chrystusa.
- Amen.
Ciało Chrystusa.
- A ty, kurwa, kto?
- Nazywam się Ray Donovan.
- Syn Micka?
- Tak.
Ten, co wyjechał na zachód?
Zostałeś jakimś agentem czy coś?
Ktoś mi powiedział, że posuwasz aktorkę.
Tę z filmu o sekcie.
Jak jej tam było...
- Mój ojciec się odzywał?
- Mick?
Nie od 15 lat.
A co, zgubił się?
- A to za co?
- Gdybyś go widział.
Bądź silny.
Wszyscy ją kochaliśmy, Raymondzie.
Przenoszą mnie do innej diecezji, w Pensylwanii.
Przykro mi wyjeżdżać.
Będę tęsknił za tobą i chłopcami.
Byłeś dla tej rodziny niczym anioł, Raymondzie.
Mam nadzieję, że o tym wiesz.
Dla nas wszystkich.
- Spóźniłeś się, kurwa. - Na co?
Tę błazenadę?
Myślisz, że będę tam siedział
i patrzył, jak ten lachociąg profanuje ciało mojej córki?
On przynajmniej tam był.
Była moim dzieckiem, Raymond.
Ta jebana ciota nie ma prawa zbliżać się do moich dzieci.
Wcześniej cię to nie obchodziło.
Jesteś śmieciem, Mick. Zawsze byłeś.
Czego chcesz, chłopcze?
Powinien go zabić już wtedy.
I co potem?
Nie wiem.
Może nic z tego by się nie wydarzyło.
Zapewne masz rację.
Nic by się nie wydarzyło.
Nie miałbyś żony, dzieci.
Nie miałbyś życia.
Tak pewnie byłoby lepiej dla wszystkich.
To dopiero poświęcenie, Ray.
Oddałbyś wszystkie te lata...
całe życie...
wyłącznie przez niego?
Co podać?
Poproszę whiskey. Bez lodu.
- Matty Gleeson stąd właśnie wyszedł?
- Co?
Wyglądam ci na jebany Facebook?
Pytam niewłaściwą osobę?
Makijaż mi się rozpłynął czy co?
Nie. Wybacz.
Jestem Evelynne. Jak się nazywasz?
Ray.
Wyglądasz, jakbyś miał ciężki dzień, Ray.
Tak?
Mogę?
Pewnie.
Mój ojciec był pojebany.
- Prawdziwy odpałowiec.
- Tak?
Pracuje w Gapie. Teraz jest kierownikiem.
Nawet nie jest aż tak źle.
Płaci czynsz.
No i mam 40% zniżki na ciuchy.
Ale dzisiaj było jak na gonitwie byków.
Cały autobus japońskich turystów.
Jakby nigdy nie widzieli kanciastych spodni w kolorze khaki.
Za kogo oni nas mają?
- Mówiłeś, że jak się nazywasz?
- Nie mówiłem.
Kimkolwiek jesteś, dokończ drinka.
Zamykamy.
Za butelkę.
- Miło było cię poznać, Evelynne.
- Jasne.
Chodź, zatańczymy.
Zatańcz ze swoją dziewczyną.
No chodź, Ray.
Spójrz na mnie.
- Wszystko gra?
- Tak.
Zaraz wracam.
Pójdę do łazienki.
Jak się macie chłopaki?
Bridget była w porządku.
Z sercem na dłoni. Nigdy źle o kimś nie mówiła.
Nigdy.
Kochała cię.
Była z ciebie dumna.
Naprawdę.
Sláinte.
Tak przy okazji, wyglądasz jak gówno.
- Mogę o coś zapytać?
- Pewnie.
- Colleen?
- Co w związku z nią?
- Dlaczego?
- Dlaczego co?
To kurwa.
Jebana ćpunka i debil.
Więc dlaczego?
Poważnie. Dlaczego?
Nie wiem, Abby.
- Nie wiesz?
- Nie.
Przynajmniej jesteś szczery.
Wiesz, co się stanie, gdy mój stary się dowie,
że handluje koką w kiblu, nie?
Twój ojciec to romantyk.
- Tak? - No.
Wypierdalamy stąd.
Może i jest złamasem, Ray, ale kocha życie.
A ty kochasz życie?
"A ty kochasz życie?".
Tak powiedziała?
- Tak.
- Co mogła mieć na myśli?
Nie wiem.
Wpuściła go.
Kogo?
Calabasas.
Sądziłem, że będzie dobrze, jeśli wyjedziemy, ale...
Wpuściła wilka.
Otworzyła mu jebane drzwi.
Kto jest wilkiem, Ray?
- Ray?
- Co z nią?
- Z kim?
- Bridge.
- Śpi.
- Nic jej nie jest?
- Tak, wszystko gra.
- To dobrze.
- Gdzie jesteś?
- W Bostonie.
Po chuj tam pojechałeś?
Nie martw się tym. Idź spać, Bunch.
Patrz na skurwiela.
Dajesz, Arty.
Jebane lepkie rączki. Spójrz na niego.
W porządku, panowie. Miło was widzieć.
Idziemy.
Dobra, idę. Jezu. Kurwa.
Pomalujesz ulicę na czerwono.
O chuj tu chodzi?
Właśnie do ciebie szedłem.
- Nie próżnowałeś, Mick.
- O czym ty pierdolisz?
O 50 blenderach, które ukradłeś z dostawczaka Sama.
- Cuisinarty?
- Tak, jebane Cuisinarty.
Kiedy wbijesz sobie do tego jebanego łba,
- żeby z nimi nie zadzierać?
- Chryste Panie.
I tym się tak przejąłeś?
Jim, musisz mi wyświadczyć przysługę.
Poszerz na chwilę swoje jebane horyzonty.
Co?
Dobra.
Muszę z tobą chwilę pogadać, Jim.
Kurwa.
Cześć, Ray-Ray. Co u chłopaków?
Jim, siadaj. Jezusie.
W porządku.
Parę dni temu siedziałem sobie w Taco Grande
i spokojnie jadłem sobie chimichangę w rogu.
Kto wtedy wszedł do środka?
O czym ty pierdolisz?
- Ezra Goldman. - Kto?
Jebany Ezra... Nie wiem.
Jakiś Żyd z Hollywood. Mniejsza z tym.
Ważne, że kręcą film w naszej dzielnicy.
- No i?
- Co oni, kurwa, wiedzą o Southie?
Gadałem z typem przez 10 minut
i od ręki zatrudnił mnie jako osobistego konsultanta Seana Walkera.
Kogo?
- Seana Walkera. - Właśnie.
- Ta gwiazda filmowa. - Ta gwiazda.
- Ma grać jakiego księdza.
- Nazywa się "Czarna msza".
Ci goście są nadziani, Jimmy.
To duży film.
Ciężarówki na całym E Street z toną drogiego sprzętu i bez jebanej ochrony.
Kamery, światła, przyczepy.
Mają nawet własne zestawy kuchenne.
I chcesz ich oskubać?
Gadałem z tym Ezrą.
Dostaniesz kontrakt na ochronę.
Boom shakalaka, czujesz temat?
Co o tym myślisz, Jim?
Ray byłby niezłym ochroniarzem.
Może nawet zamieni słówko z samym Seanem Walkerem.
Wiesz coś o tych ciężarówkach filmowców?
Widziałem kilka na E Street.
O ilu mowa?
Przestań, Teresa. Nie rób tego.
Chcę tylko porozmawiać z córką.
Proszę.
Nie jestem pijany.
Czuję się samotny i tęsknię za nią.
Kiedy umarła moja matka, ciotka Rose powiedziała nam,
że musimy całą noc siedzieć nad jej ciałem.
Kiedy zapytałem dlaczego, odpowiedziała:
"Na tym polega czuwanie".
Na obserwowaniu ciała.
"Aby się nie obudzili".
Baliśmy się, że w każdej chwili może zadrżeć.
Ale mieliśmy też nadzieję, że ponownie otworzy oczy.
Rose zeszła na dół i zaczęła robić gulasz.
Cóż to był za zapach.
Cała okolica musiała go czuć, bo o 4:00 rano mieliśmy pełną chatę.
Wszyscy coś przynieśli.
Gorzałę, torbę albo pudełko z czymś w środku.
Ciasta, ciastka.
Zszedłem na dół i wszyscy obecni dzielili się opowieściami o mojej mamie.
Nie wiedziałem, że mam tak liczną rodzinę.
Ale to, co o nas powiedziałaś, to prawda.
Że zapominamy.
Co innego pić, by zapomnieć, a co innego należycie kogoś zapamiętać.
Ray.
- Raymond.
- Nie ma go.
- A gdzie jest?
- W Bostonie.
- Co?
- Pojechał do Bostonu.
Kiedy?
Nie wiem. W nocy.
Zadzwonił do mnie i powiedział, że tam właśnie jest.
Raymond, mówi twój brat.
Co ty, kurwa, robisz w Bostonie?
- Mickey.
- Co?
Mickey jest w Bostonie. Ma te jebane papiery.
- Zapewne dlatego Ray tam pojechał.
- Nie dlatego.
Wiesz, kurwa, ile to jest warte?
Nie.
Nie pojechał tam po pieniądze, Bunch.
Chce zabić Mickeya.
Musisz tam pojechać.
I to, kurwa, już.
- Po prostu zadzwonię.
- Nie odbierze.
- Jeśli nie ty, to ja pojadę.
- Dobra, uspokój się.
Mój ojciec jest w Bostonie? Po co?
Nie wiemy, Bridge.
Bunch jedzie się dowiedzieć.
- Jadę z tobą.
- To nie jest dobry pomysł.
Jadę.
- To nie jest bezpieczne.
- Wisi mi to.
A ty, kurwa, dokąd?
Wstawaj, śmieciu.
Ray?
Do samochodu, kurwa!
- Dajesz! - Wsiadam.
- Właź! - Włażę.
Podnieś go.
Rusz się! Spierdalaj z drogi!
Kurwa!
Matty, ty kurwo.
Kurwa.
Raymond.
Szlag.
Sukinsyn.
Nie!
Dać ci gumę czy coś takiego?
Możesz podłączyć mój telefon pod Bluetooth.
To pokazuje Mickeya?
- Jego walizkę.
- Co w niej jest?
- Dokumenty.
- Jakie?
Akcje, które chce spieniężyć.
O ile nie oddał ich już za kokę i dziwki.
Uważasz, że niektórzy są po prostu źli?
Tak.
Koka i dziwki.
- Czego chcesz?
- Cześć, Kev, tu Mick.
Nieźle się popierdoliło, co?
- To nie miało z nami nic wspólnego.
- Nie?
Daryll był żądny krwi.
Miał kosę z twoim bratem.
Znaleźliśmy się w niewłaściwym miejscu w niewłaściwym czasie.
Pierdol się.
- Nadal chcesz te papiery?
- Pogięło cię.
Jakby co, urządzam wyprzedaż.
75% zniżki, tylko dzisiaj.
- Gdzie jesteś?
- W Bostonie.
To był Mickey Donovan?
- Czego chce?
- Odsprzedać nam nasze pieniądze.
Kurwa.
Tato?
- Bridge? - Gdzie jesteś?
W Bostonie. Muszę pogadać z Bunchem.
Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest, kochanie. Gdzie Bunch?
- Zrobiłeś to?
- Niby co?
Zabiłeś Mickeya.
Nie.
Powiedz Bunchowi, żeby do mnie zadzwonił.
Przekaż, że musi po mnie przyjechać.
Nie ruszać się!
Sceneria!
- Kręcimy, ludzie.
- Włączyć dźwięk!
Akcja!
To jest bez sensu.
Cięcie!
Więc mam do niego podejść, strzelić mu w plecy i odejść?
Tak, Sean.
Sięgasz za pasek.
Podchodzisz i strzelasz mu w plecy.
Potem wkładasz broń z powrotem i idziesz dalej ulicą,
jak gdyby nigdy nic.
- To tak nie wygląda.
- Nie?
Strzelać w plecy?
To... ostrzeżenie.
Jeśli chcesz zabić, wpakuj dwie sztuki w łeb.
Tak też myślałem.
Trzeba być popierdolonym, żeby łazić po ulicy z gnatem na widoku.
Sean, obmyśliliśmy to i najlepiej by było...
Chcę usłyszeć, co ma do powiedzenia.
Zaprezentuj.
W porządku.
Spokojnie.
Oddam.
Daj mi broń.
Jezu.
Gumowy!
Kurwa. Wygląda jak prawdziwa.
Będę tobą.
Dalej. Wiesz, co masz robić.
Akcja.
Drugi w głowę.
Wszyscy patrzą na samochód.
Nikt się nie zorientuje.
Właśnie o tym mówiłem.
Halo?
Bridget zabrała mi samochód, telefon i broń.
- Co takiego?
- Jechaliśmy po ciebie.
- Po co?
- Żebyś nie trafił do pierdla.
Po chuj zabierałeś Bridge?
Nie dała mi zbyt wielu opcji, Ray.
Oboje się o ciebie martwimy.
Co miałem powiedzieć?
W porządku. Gdzie jesteś?
W Bostonie.
Musisz zabrać mój samochód. Stoi przy South Station.
Kluczyki są w konsoli.
Przyjedź do Gardner Motel, pokój nr 46.
Ludzie, którzy zapominają i robią sobie pranie mózgu.
- Jak to się nazywa?
- Wyparcie?
No właśnie.
- Co przyszło ci na myśl?
- Słowa mojej córki.
Co takiego powiedziała?
- Że nauczyłem się zapominać.
- Nauczyłeś?
Nie miałeś wielkiego wyboru, Ray.
Trauma jest jak złodziej.
Im młodszy jesteś, gdy się zacznie i im dłużej trwa...
tym więcej wspomnień ci odbierze.
Jezu, Ray. Co tu się odjebało?
Mniejsza z tym.
Znalazłeś Micka?
Nie.
- Co z Bridge?
- Nic.
To ona?
- Tak.
- Twój ojciec dzwonił.
- Kiedy?
- Odsprzedaje mi dokumenty.
Mamy się spotkać w naszym domu w Wellesley.
Pomyślałam, że zechcesz wiedzieć.
- Muszę wyjść.
- Co się dzieje?
Daj kluczyki. Muszę jechać.
Jadę z tobą.
Nie, zostań tutaj. Namierzaj Bridge.
Lena.
Paszport, ubezpieczenie i akt urodzenia.
To twoje hasło do konta w Bancaribe.
Zapamiętaj i wyrzuć kartkę.
Bancaribe, dobra.
Już cię zabukowałam, paszport jest czysty,
ale ponownie sprawdzą cię przy bramce.
- Caracas? - Nie ma ekstradycji.
- Dobra.
- Masz przejść się przez ochronę
i się nie zatrzymywać, nawet do jebanego kibla.
Przejdziesz przez bramkę, wsiądziesz na pokład samolotu
- i będziesz udawał, że śpisz.
- W porządku.
Kiedy będę mógł wrócić?
Że co? Nie mogę wrócić?
Chyba że chcesz spędzić resztę życia w więzieniu.
Daryll, nie odpierdalaj cyrków.
Przejdź przez ochronę i siedź cicho podczas lotu.
- W porząku? - Tak.
- Halo?
- Cześć.
Jestem w Bostonie.
No i?
Stoję na werandzie domu, w którym dorastałem.
I tak sobie myślę...
Może bym go przerobił?
A jeśli go kupię?
Może spróbujemy od nowa?
Moglibyśmy mieć tu naprawdę piękne wspomnienia.
Brendan, wiesz, że to tak nie działa.
A gdyby zadziałało?
Wtedy wszyscy wróciliby do nory,
w której dorastali, i żylibyśmy długo i szczęśliwie.
Chcesz przyjechać w odwiedziny?
To przyjedź.
Nic nie obiecuję, ale możesz przyjechać,
znaleźć pracę i sięgnąć po pomoc.
Może i mi się przyda trochę pomocy.
Może.
- Może.
- Tyle mogę zrobić.
To nie najlepsza pora, panie Goldman.
- Mów mi Ezra.
- To nie najlepsza pora, Ezra.
Wybacz, nie pamiętam, jak masz na imię.
- Ray.
- Oczywiście. Ray.
Mickey właśnie uczył mnie dialektu.
Chodźmy do ziomków po posypkę co bym miał siłę na kasjerkę w Dunkies.
- Gotowy?
- Na co?
Myślałem, że zjemy kolację w Nona's i uderzymy w miasto?
Wybacz, Ezra. Nie dzisiaj.
- Nie?
- Przecież wiesz, że pracuję.
Chodzi o aktorstwo metodyczne, a Mickey...
No jasne.
Rób swoje, złociutki. Kocham cię. Miłej zabawy.
Ty też jesteś już wolny, Ray.
Dzięki za wszystko.
Tak, jesteś już wolny, Ray.
Wyświadcz mi przysługę.
Miej na niego oko i dzwoń, gdyby coś się stało.
Zajmę się tym, panie Goldman.
Ray.
- Słyszałeś kiedyś o hucpie?
- Nie.
Masz to w sobie.
Nie martw się, to coś dobrego.
Och, jesteś zły.
Wpędzisz mnie w kłopoty.
Znam zajebiste historie.
Prawdziwe!
Nie znam księży-mścicieli.
Ray!
Mścicieli?
Cześć, kotku.
Są zbyt zajęci wkładaniem swoich kutasów tam, gdzie nie powinni.
Co?
Musisz mi pomóc, Ray.
Mają tyle koki, że do jebanego Sylwestra im starczy.
Muszę zamykać.
Oni wszyscy są skorumpowani.
W porządku.
Dlatego potrzeba ci takich jak ja, żeby wszystko się zgadzało.
Ted chce zamykać.
Siedzimy tu, póki nie skończy mu się jebana whiskey.
Wychodzimy.
Jak w waszym slangu mówi się na gotówkę?
Gotówka.
Dam temu dobremu panu tysiaka w gotówce,
jeśli pozwoli nam zostać jeszcze godzinę.
Ray, zamykam.
No dalej, Ray.
Kiedy znowu będzie okazja do imprezy z gwiazdą filmową?
Właśnie, Ray, kiedy znowu będzie okazja do imprezy z gwiazdą filmową?
Pewnie.
Gdzie Mick?
Wyparował.
- Powiedział, że są twoje.
- Co?
Pieniądze.
Powiedział, że należą do ciebie.
- Nie wziął ich?
- Nie.
Bo to twoja robota, prawda, Ray?
- Co?
- O to cały czas ci chodziło, tak?
- Nie.
- Chciałeś kasy i mu pomogłeś.
Po prostu się przyznaj.
Słuchaj, Molly...
Ray, gdzie on jest? Mam już tego dość.
Po prostu powiedz, co zrobiłeś mojemu ojcu.
Przykro mi.
Ray.
Ray, gdzie on jest?
Po prostu powiedz, co zrobiłeś mojemu ojcu.
A ty kochasz życie?
Co zrobiłeś, Ray?
Co zrobiłeś, Raymondzie?
Co zrobiłeś?
No co? Zrobiłem, jak mówiłeś.
Tak, ale to nadal picie.
Musisz otworzyć usta i wlać tam whiskey
jakbyś wylewał wodę z wiadra.
Dobrze tańczysz, Mick.
Choć to w ogóle nie pasuje do piosenki.
- Przepraszam. - Wszystko gra?
Wybacz, kochanie.
- Usiądź sobie, Mickey.
- Muszę chwilę odpocząć
Ma ochotę zajarać.
Kto ma fajka?
Twój ojciec to zajebisty typ.
Cały mój występ opiera się na nim.
- Tak?
- Gość z sercem na dłoni.
Nieźle go nauczył, Ray.
Mój Boże, idealnie.
Nie rób tak.
Strzelisz w plecy, to ostrzeżenie.
- Jeśli chcesz zabić, wpakuj w łeb.
- Odłóż broń.
Taki styl.
Wpakuj dwie sztuki w łeb.
Mój Boże.
Kurwa. Kurwa mać.
Zabiłem ją.
Ja pierdolę.
Dożywocie.
Kurwa, dożywocie. Boże.
Ray, co mam teraz zrobić?
Co mam zrobić?
Nie chciałem. Przysięgam, Ray.
Jezu Chryste.
Pójdę siedzieć.
Kurwa, zamkną mnie.
Daj mi broń.
Dawaj.
Byłeś w przyczepie.
Wypiłeś trochę za dużo z Mickiem i zasnąłeś.
- Co? - Powtórz.
Spiłem się w przyczepie z Mickeyem i... zasnąłem.
- Halo? - Panie Goldman.
Proszę udać się do przyczepy Seana.
I to szybko.
Zadzwonię później z ustronnego miejsca.
Ray-Ray.
W porządku?
Odblokuj drzwi.
Odblokuj.
- Wszystko gra?
- Muszę zadzwonić do Ezry.
Chodź, pomogę ci.
Połóż się.
Pokaż, co tam masz, Ray. Pokaż.
- Jest kiepsko, Ray-Ray.
- Muszę znaleźć Bridge.
Posłuchaj mnie, Ray-Ray. Jest kiepsko.
- Musimy jechać do szpitala.
- Żadnych szpitali, Mick.
Uciskaj.
Pójdę po ręczniki.
Dalej, zaufaj mi.
Dobry z ciebie chłopak.
Nie pozwól, by ktoś wmówił ci coś innego.
Byłeś aniołem.
- Mick.
- Słucham, synu?
Wiem...
Wiem, że próbowałeś.
- Wziąłeś pieniądze?
- Nie.
Należały do ciebie. Zasłużyłeś.
- Nieprawda.
- Prawda.
Zasłużyłeś na wszystko na tym świecie.
- To, co zrobiłem...
- Co takiego?
Opiekowałeś się, Ray.
Nami wszystkimi.
To, co zrobiłem tobie.
Chcę, abyś wiedział...
że na to nie zasłużyłeś.
Co?
Rybki muszą pływać.
No.
Zapamiętałeś. Rybki muszą pływać, ptaki latać.
Tylko jednego chciałbym tak kochać.
Zostań ze mną, Ray. Nie odpływaj.
Cóż poradzić na tę miłość mą
Choć to leń, to jednak wąż
Może w wariactwie rację mam wciąż Cóż poradzić na tę miłość mą
Gdy w oddali znika...
Gdy w oddali znika, deszcz mnie przenika.
Lecz kiedy wraca, dzień z nocą przewraca.
Coś ty zrobiła?
Trzeba było w końcu położyć temu kres.
W porządku.
Nic mi nie będzie.
Zabierz ją stąd, Bunch. Proszę.
Słyszysz mnie?
Zabierz ją stąd.
- Tato.
- Wszystko będzie dobrze.
Idź.
Ray, jesteś tam?
Wiem, że chciał pan mi pomóc.
Mów dalej.
- Nie powiedziałem mu.
- Czego?
Nie powiedziałem...
że go kocham.
i że przepraszam.
Za to, co mu zrobiłem.
Co mu zrobiłeś?
Odsunąłem go.
Nie zasłużył na to.
To nie była jego wina, ale... i tak to zrobiłem.
Kto by go nie zastrzelił, to ja zakończyłem jego życie 30 lat temu.
Co masz myśli mówiąc: "Kto by go nie zastrzelił"?
- Pokój nr 46.
- Ray.
- Gardner Motel, Boston.
- Nie, poczekaj...
Ręce! Ręce do góry!
Ma broń!
Nie ruszaj się!
Dzięki wielkie wszystkim Donofanom :) Tłumaczenie: Mausner