„Granice, które oddzielają życie od śmierci,
są co najwyżej mętne i niewyraźne.
Kto wie, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie?” E. A. Poe
BIELMO
Witam.
- Augustus Landor? - Tak.
A pan?
Kapitan Hitchcock, do usług. Zastępca dowódcy Akademii.
Przybyłem powiadomić,
że superintendent Thayer żąda niezwłocznej wizyty.
- W jakim celu? - Zostawię to pułkownikowi.
- Kiedy? - Jak najprędzej.
A jeśli odmówię?
Jako prywatny obywatel ma pan do tego prawo.
To dobry dzień na przejażdżkę.
DOLINA HUDSON, NOWY JORK, 1830
Gubernator twierdzi, że słynął pan wśród nowojorskich konstabli.
Gdy wysunął pańską rekomendację, wymienił listę zasług,
w tym pojmanie przywódcy Daybreak Boys,
rozbicie gangu Shirt Tails
i rozwiązanie zagadki krwawego morderstwa młodej prostytutki w Elysian Fields.
AKADEMIA WOJSKOWA USA WEST POINT
Ma pan talent do łamania szyfrów, tłumienia zamieszek
i dyskretnych przesłuchiwań.
Syn pastora z Gloucester,
przybył pan do Nowego Jorku jako nastolatek.
Jest pan też wdowcem, panie Landor.
Od trzech lat.
- Napije się pan kawy? - Wolałbym piwo.
Zatem…
Trzyma pan notatki w jakiejś przegródce na zapleczu?
Co jeszcze w nich jest? Że nie zajrzałem do kościoła
od długiego czasu?
Że moja córka jakiś czas temu uciekła z domu?
Wiemy o tym, że zaginęła.
Wyrazy współczucia.
Z całym szacunkiem, nie chciałem pana urazić.
Skądże.
Nie. To ja powinienem przeprosić.
Co też czynię. Proszę kontynuować.
Panie Landor, musimy zachować nadzwyczajną dyskrecję.
Szukamy kogoś.
Obywatela z poświadczoną renomą i taktem,
by przeprowadził dochodzenie na polecenie Akademii.
To skomplikowane śledztwo delikatnej natury,
które dotyczy jednego z naszych kadetów.
Studenta drugiego roku z Kentucky o nazwisku Fry.
- Leroy Fry. - Nie ma co owijać w bawełnę.
Fry się powiesił wczoraj w nocy.
Przykro mi to słyszeć.
Okropna historia. Ale proszę zrozumieć naszą sytuację.
Podejmujemy młodych mężczyzn w opiekę,
by zrobić z nich dżentelmenów i żołnierzy. Ku temu właśnie ich popychamy.
Lecz wydaje nam się, że wiemy, kiedy przestać.
Chłopak się powiesił.
- To sprawa dla koronera. - To nie wszystko.
Ciało kadeta Frya zostało sprofanowane wczoraj w nocy na oddziale szpitalnym.
Sprofanowane? Przez kogo?
Gdybyśmy wiedzieli, nie musielibyśmy pana wzywać.
W Akademii pewnie nie brak dowcipnisiów.
To żaden dowcip, panie Landor.
Wycięto mu serce z piersi.
Doktorze Marquis, jak ktoś mógł tego dokonać?
Skalpelem. Albo ostrym nożem.
Ale dotrzeć do serca nie jest tak łatwo.
Nacięcia na płucach i wątrobie to znak,
że ktoś kierował ostrze tak, by zachować serce.
A jak można je przechować?
W jakimś pojemniku.
Owinięte w muślin albo gazetę.
Prawdopodobnie obłożone lodem.
Jaki człowiek mógłby to zrobić?
Silny.
Zatem nie kobieta?
Nie miałem przyjemności jeszcze takiej spotkać.
A przygotowanie medyczne?
Musiałby być równie wykształcony i przeszkolony, co pan?
Niekoniecznie.
Potrzebowałby światła, by wiedzieć, gdzie ciąć,
ale nie musiałby być doktorem czy chirurgiem.
- Musiałby być… - Szaleńcem!
Który wciąż grasuje.
Prezentuj broń!
Wybaczy pan, panie Landor.
Znajdujemy się w delikatnej pozycji.
Wpływowa grupa senatorów w Waszyngtonie
usilnie dąży do tego, by zamknąć nasze podwoje.
Proszę, by pomógł pan ocalić honor Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych.
Spróbuję.
Wczoraj w nocy pełnił pan wartę, panie Huntoon.
Tak jest.
Od 21.30 do północy, po czym wróciłem do wartowni.
Gdzie to jest?
Numer cztery, przy Fort Clinton.
Przyznam, że niezbyt dobrze znam teren,
ale miejsce, w którym się znajdujemy,
nie jest po drodze z Fort Clinton do Północnych Koszarów.
- Zgadza się. - Czemu zboczyłeś?
Po drodze coś usłyszałem.
Brzmiało jak zwierzę.
Jakby umierało lub wpadło w pułapkę, więc chciałem mu pomóc.
Bardzo lubię zwierzęta.
Biegłem w tę stronę, aż natknąłem się na kadeta Frya.
- Jak wyglądał? - Niedobrze.
Zwisał nierówno.
Prawie jakby siedział na krześle.
Nie rozumiem.
Jego stopy dotykały ziemi.
- Jego stopy dotykały ziemi? - Tak.
No dobrze. I co zrobiłeś potem?
Pobiegłem. Z powrotem do Północnych Koszarów.
Ostatnie pytanie i dam ci spokój.
Widziałeś kogoś jeszcze?
Nie.
Panie Huntoon.
Szyja…
To z miejsca przykuło moją uwagę.
Widzi pan?
Ślad jest nierówny. Sznur owinął się wokół szyi
i przesuwał się w górę i w dół, szukając oparcia.
Jak gdyby…
Jak gdyby się opierał.
Proszę spojrzeć na jego palce.
Świeże odciski od chwytania sznura,
by się wyzwolić.
Co tu się wyprawia?
To wbrew procedurze.
Mógłby pan obmacać tył głowy pana Frya?
Zbadał go pan, prawda?
Oczywiście, to moja praca.
Musimy znów to przerabiać?
Wyczuwam stłuczenie.
W okolicy ciemieniowej.
Na ponad siedem centymetrów.
Musiałem to przegapić.
Ktoś zamordował pana Frya.
Czy to właśnie pan sugeruje?
Słusznie pan rozumuje, kapitanie Hitchcock.
Każdy mógłby to przegapić, doktorze.
Panie Landor.
Podjął się pan zadania,
więc powinniśmy ustalić pewne zasady.
Co dzień melduje się pan u mnie, a ja u pułkownika.
I ani słowa o tym w Akademii czy poza nią.
- To wszystko? - Jeszcze jeden warunek.
Na czas śledztwa ma pan zakaz spożywania alkoholu.
Doszły nas słuchy.
Przepraszam.
- Pan Augustus Landor? - Tak.
O ile się nie mylę, zlecono panu rozwiązanie zagadki
dotyczącej Leroya Frya.
Owszem. Czym mogę służyć?
Przez wzgląd na honor tej instytucji spoczywa na mnie obowiązek,
by wyjawić pewne wnioski, do których doszedłem.
Wnioski?
Dotyczące świętej pamięci pana Frya.
Proszę mówić.
Człowiek, którego pan szuka…
jest poetą.
Szeregowy Cochrane.
Gdy ciało Leroya Frya powróciło do szpitala,
miał pan rozkaz go pilnować?
Tak.
- Czy coś się wtedy wydarzyło? - Dopiero o 2.30.
- Gdy ktoś przyszedł mnie zastąpić. - Kto taki?
- Kto pana zastąpił? - Nie mogę powiedzieć.
Wiem tylko, że to oficer.
- Nie przedstawił się? - Nie.
Nie oczekiwałbym tego po oficerze.
Co panu powiedział?
„Dziękuję, szeregowy. To wszystko. Ja cię zastąpię”.
- Dziwne polecenie, nieprawdaż? - Tak. Bardzo.
- Widział pan jego twarz? - Nie.
Miałem tylko świecę. Było ciemno.
To skąd pan wiedział, że to był oficer?
Po belkach na ramieniu. Choć przyznam, że wyglądało to dziwnie.
- Co takiego? - Te belki.
Na lewym ramieniu ich nie miał.
Oto on, we własnej osobie.
Benny z miejsca rozpozna spragnionego mężczyznę.
Na sam widok robi mi się ciepło.
- Benny! - Tak jest.
- Za zasady. - Pieprzyć je.
Patsy.
Patsy!
Czym się smucisz?
Słyszałeś o tym biednym kadecie?
- Podobno konał godzinami. - Kto tak mówi?
On.
Nie powinien pan być na recitalu?
Dobry wieczór. Recital?
Obejdą się beze mnie.
Ledwo mnie zauważają w Akademii.
Zresztą więcej wiedzy przysposobiłem w takich miejscach niż w szkole.
Nie wątpię.
Proszę usiąść. Proszę sobie…
- Usiąść? - Tak. Dziękuję.
Kadet czwartej klasy Poe. E. A. Poe.
Edgar A. Poe.
Niebywale spragniony, jak widzę.
W ten sposób odpędzam smutki.
Proszę powiedzieć, skąd pan wie o Leroyu Fryu?
Od Huntoona, ma się rozumieć.
Trąbi o tym na prawo i lewo jak miejski herold.
Może wkrótce jego też ktoś powiesi.
Nie sugeruje pan chyba, że ktoś powiesił pana Frya?
Niczego nie sugeruję.
Czemu uważa pan, że ten, kto wyciął serce Leroyowi,
był poetą?
Cóż…
Serce to symbol, inaczej jest niczym.
Bez symboliki co nam pozostaje?
Niepozorny mięsień, równie atrakcyjny, co pęcherz moczowy.
Kto wycina komuś serce, ten nurza się w grzechu.
A kto ma ku temu lepsze predyspozycje
niż poeta?
Który bierze rzeczy dosłownie, jak widać…
Proszę nie udawać, że ten barbarzyński akt
nie wypłoszył literackich odniesień z zakamarków pańskiego umysłu.
Jak czarująca pieśń lorda Sucklinga:
„Błagam, zwróć mi serce Jeśli twego mieć nie mogę”.
Czy nawet wersety z Biblii:
„Stwórz, Boże, we mnie serce czyste”.
„Nie gardzisz, Boże, sercem pokornym i skruszonym”.
Równie dobrze więc moglibyśmy szukać religijnego fanatyka.
Nie, otóż nie powiedziałem jeszcze, że sam jestem poetą,
stąd mój sposób rozumowania.
Nie znam się zbytnio na poezji.
Nie inaczej. Jest pan Amerykaninem.
A pan?
Artystą. Innymi słowy, apatrydą.
O co chodzi?
Dziękuję za pomoc.
Radzę się przyjrzeć kadetowi nazwiskiem Loughborough.
Dzielił z Fryem kwaterę, nim się poróżnili.
Co między nimi zaszło, pozostaje zagadką.
Panie Loughborough.
Proszę powiedzieć panu Landorowi o pańskiej znajomości z panem Fryem.
Tak jest. Byliśmy współlokatorami.
Poróżniliście się może?
Nie tak bym to nazwał. Raczej…
nasze drogi się rozeszły.
Co było tego przyczyną?
Nic, po prostu…
taka kolej rzeczy.
Jeśli wie pan coś, co dotyczy pana Frya,
proszę natychmiast to ujawnić.
To było tak.
Stwierdziłbym, że zadał się
ze złą szajką.
Przynajmniej tak ich nazywał.
Czy miał na myśli innych kadetów?
Nie mówił, ale tak się domyśliłem.
Czemu pan tego nie zgłosił?
Nie wydawało mi się, że to ma jakiś związek,
gdyż było to dawno temu.
Odmaszerować.
Panie Stoddard.
Pan ostatni widział pana Frya żywego.
Tak jest.
- Głośniej. - Trochę niedomagam.
Widziałem Leroya owej nocy.
Minąłem go w drodze do koszarów.
Rozmawiał pan z nim?
Zapytał, czy w pobliżu są jacyś oficerowie.
Jak wyglądał?
Było tak ciemno, że nie polegałbym na mojej pamięci.
Miał coś przy sobie? Może kawałek sznura?
Nic takiego nie widziałem.
Jeszcze coś.
Gdy Fry odchodził, spytałem, dokąd się wybiera o tej porze.
No i?
Odparł, że ma ważną sprawę.
Jak pan to zrozumiał?
Nie wiem.
Odmaszerować.
- Przepraszam, kapitanie. - Tak.
Jezu Chryste.
„Ktoś zamordował krowę i owcę w Cold Spring.
Rozpłatał im jamy piersiowe i wyciął serca”.
Czy żadne boskie stworzenie się przed nim nie uchowa?
Nie wiemy, czy to ta sama osoba.
Co?
Niby zbieg okoliczności?