‎("เส้นแบ่งระหว่างชีวิตกับความตาย)
‎(มองอย่างไรล้วนมัวมืดมิชัดตา)
‎(ใครบอกได้ว่าฝั่งหนึ่งสิ้นสุดเพียงนี้หนา ‎และอีกฝั่งเริ่มต้นที่ใดกัน" - อี. เอ. โพ)
‎(เดอะ เพล บลู อาย)
‎อรุณสวัสดิ์ ทุกท่าน
‎- คุณออกัสตัส แลนดอร์ใช่ไหม ‎- ใช่แล้ว
‎คุณคือใคร
‎ยินดีที่รู้จัก ผมร้อยเอกฮิตช์ค็อก ‎รองผู้บัญชาการจากรร.เตรียมทหาร
‎ผมมาแจ้งให้ทราบว่า
‎ผู้บัญชาการแธเยอร์ขอให้คุณเข้าพบเป็นการด่วน
‎- เข้าพบเรื่องอะไรกัน ‎- ผมต้องให้ผู้พันแจ้งเอง
‎- จะให้ไปพบเมื่อใดกัน ‎- เร็วที่สุดเท่าที่จะสะดวก
‎แล้วถ้าผมตัดสินใจไม่ไปล่ะ
‎นั่นก็เป็นสิทธิ์ของคุณ คุณเป็นพลเรือนไม่ใช่ทหาร
‎แต่อากาศแบบนี้ไปนั่งรถเล่นก็คงดี
‎(หุบเขาฮัดสัน นิวยอร์ก) ‎(ปี 1830)
‎ท่านผู้ว่าการรัฐเสนอว่า ‎คุณมีชื่อเสียงมากในหมู่ตำรวจนิวยอร์กซิตี้
‎ตอนที่เสนอชื่อคุณนั้น ‎เขาพูดถึงผลงานมากมายน่าประทับใจ
‎ทั้งการจับผู้นำกลุ่มเดย์เบรคบอยส์
‎ทลายแก๊งเชิร์ตเทลส์ที่ทุกคนเกรงกลัว
‎และไขคดีฆาตกรรมสยองขวัญ ‎โสเภณีสาวในเอลีเซียนฟิลด์
‎(โรงเรียนเตรียมทหารสหรัฐอเมริกา) ‎(เวสต์พอยต์)
‎ทักษะโดดเด่นของคุณรวมถึง ‎การถอดรหัส ควบคุมฝูงชน
‎และการสอบสวนด้วยวิธีนอกขนบ
‎เห็นว่าคุณเป็นลูกบาทหลวงจากกลอสเตอร์ ‎ที่มาอยู่นิวยอร์กตั้งแต่วัยรุ่น
‎และคุณเป็นพ่อม่าย คุณแลนดอร์
‎เป็นม่ายมาสามปีแล้ว
‎- ให้เขาจัดกาแฟให้ดีไหม ‎- เบียร์จะดีกว่าครับ
‎คุณ…
‎เก็บจดหมายเหล่านี้ไว้ ‎ในช่องเก็บของด้านหลังสินะ
‎เขาเขียนว่าอะไรอีก
‎บอกหรือเปล่าว่า ‎ผมไม่ได้ก้าวเท้าเข้าไปให้โบสถ์แปดเปื้อน
‎นานมากแล้ว
‎บอกหรือเปล่าว่าลูกสาวของผม ‎หนีออกจากบ้านไปสักพักหนึ่งแล้ว
‎เรารู้ว่าลูกสาวของคุณหายตัวไป
‎และขอแสดงความเห็นใจจริงๆ
‎ด้วยความเคารพ ‎หวังว่าผมจะไม่ได้ทำให้ขุ่นเคือง
‎ไม่เลย
‎ขอโทษ ผมต่างหากที่ต้องขออภัย
‎และขออภัยจริงๆ เชิญพูดต่อ
‎คุณแลนดอร์ เรื่องนี้เราจำเป็นต้องทำ ‎ให้เป็นความลับอย่างสูงที่สุด
‎เรากำลังหาผู้ช่วย
‎เป็นพลเรือนซึ่งมีประวัติชัดเจน ‎ทั้งด้านผลงานและเชาวน์ปัญญา
‎พอที่จะมาช่วยสืบเรื่องแทนสถาบันของเราได้
‎เป็นเรื่องที่ซับซ้อนและอ่อนไหวอย่างมาก
‎และเกี่ยวข้องกับนักเรียนทหารของเราคนหนึ่ง
‎นักเรียนปีสองจากเคนทัคกี้ที่ชื่อว่าฟราย
‎- ลีรอย ฟราย ‎- พูดอ้อมไปอ้อมมาก็ไม่มีประโยชน์
‎ฟรายแขวนคอตายเมื่อคืน
‎ขอแสดงความเสียใจด้วย
‎เป็นเรื่องชวนลำบากใจมากทีเดียว ‎แต่คุณคงเข้าใจจุดยืนของเรา
‎พวกเราได้รับมอบหมายหน้าที่ ‎ให้ดูแลเหล่าชายหนุ่มเหล่านี้
‎อบรมให้เขาโตมาเป็นสุภาพบุรุษและเป็นทหาร ‎และเพราะอย่างนั้น เราจึงกดดันพวกเขา
‎แต่เราก็อยากจะคิดว่า ‎เรารู้ว่าเมื่อไหร่ที่ควรจะหยุดกดดัน
‎เจ้าหนุ่มนั่นผูกคอตาย
‎- นั่นเป็นเรื่องของหมอชันสูตร ‎- เกรงว่าเรื่องไม่ได้จบเพียงแค่นั้น
‎เมื่อคืนนี้ ศพของนักเรียนทหารฟรายถูกละเมิด ‎ขณะอยู่ในห้องพยาบาล
‎ละเมิดรึ
‎ใครทำ
‎หากเรารู้ เราคงไม่จำเป็นต้องเรียกตัวคุณมา
‎ในโรงเรียนนี้คงมีพวกชอบเล่นพิเรนทร์ไม่น้อย
‎นี่ไม่ใช่การเล่นพิเรนทร์ทั่วไป คุณแลนดอร์
‎หัวใจของลีรอย ฟรายถูกควักออกจากอก
‎หมอมาร์ควิส ใครจะทำแบบนี้ได้ยังไง
‎ใช้มีดผ่าตัด หรือมีดคมๆ อะไรก็ทำได้
‎แต่การจะกรีดลงไปถึงหัวใจ นั่นคือส่วนที่ยาก
‎รอยแผลที่ปอดและตับ
‎มาจากการพยายามบิดคมมีดเพื่อเลี่ยงหัวใจ
‎แล้วเขาจะเก็บรักษา ‎หัวใจที่ควักออกมาแล้วอย่างไร
‎ต้องมีภาชนะอะไรสักอย่าง
‎ห่อผ้ามัสลินกระมัง หรืออาจห่อหนังสือพิมพ์
‎เป็นไปได้มากที่จะเอาน้ำแข็งหุ้มไว้
‎คนแบบใดถึงจะทำแบบนี้
‎คนที่แข็งแรง
‎แสดงว่าไม่ใช่อิสตรี
‎ไม่มีทางเป็นสตรีแบบที่ผมเคยพบมาในชีวิต
‎แล้วความสามารถด้านการแพทย์ล่ะ
‎เขาจำเป็นต้องมีการศึกษาสูงและฝึกมาอย่างดี ‎เช่นเดียวกับคุณหรือไม่
‎ไม่จำเป็น
‎แค่ต้องจุดไฟให้สว่างและรู้ว่าจะผ่าลงไปจุดไหน
‎ไม่จำเป็นต้องเป็นหมอหรือศัลยแพทย์
‎- เขาจะต้องเป็น… ‎- คนบ้า!
‎และยังลอยนวลอยู่
‎เฉียง อาวุธ!
‎หากทำให้ขัดใจผมก็ขอโทษ คุณแลนดอร์
‎พวกเรากำลังอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมมาก
‎มีวุฒิสมาชิกอำนาจสูงหลายคนในวอชิงตัน
‎อยากเห็นเราล้มเหลว อยากปิดโรงเรียน
‎ผมกำลังขอให้คุณช่วยกอบกู้เกียรติ ‎ของโรงเรียนเตรียมทหารสหรัฐอเมริกา
‎ผมจะพยายามช่วยให้ได้
‎เมื่อคืนคุณเฝ้ายามใช่ไหม คุณฮันทูน
‎ครับผม
‎เข้ากะสามทุ่มครึ่ง ออกกะเที่ยงคืน ‎และเดินกลับไปยังโรงนอน
‎มันอยู่ตรงไหนกัน
‎โรงนอนหมายเลขสี่ครับผม ข้างป้อมคลินตัน
‎ขอยอมรับว่าผมไม่ค่อยรู้จักพื้นที่แถวนี้
‎แต่ดูเหมือนจุดที่เรายืนกันอยู่ตรงนี้
‎ไม่ได้อยู่ในเส้นทาง ‎ระหว่างป้อมคลินตันกับโรงนอนทางเหนือ
‎- ใช่ครับผม ‎- งั้นออกนอกเส้นทางทำไม
‎ระหว่างทาง ผมได้ยินเสียง
‎ตอนแรกนึกว่าเป็นเสียงสัตว์
‎ฟังแล้วเหมือนมันกำลังจะตาย ‎หรือติดกับดักของพราน ผมจึงเดินมาช่วย
‎บังเอิญผมเป็นคนรักสัตว์
‎ผมวิ่งมาทางนี้จนกระทั่งชนกับนท.ฟรายครับผม
‎- สภาพเขาเป็นอย่างไร ‎- ไม่ค่อยดีครับผม
‎ร่างไม่ได้ห้อยลงมาตรงๆ
‎ท่าของเขาเหมือนนั่งอยู่บนเก้าอี้
‎ผมตามไม่ทัน
‎เท้าของเขาแตะอยู่กับพื้นครับผม
‎- เท้าแตะอยู่กับพื้นงั้นรึ ‎- ใช่ครับผม
‎ก็ได้ แล้วต่อจากนั้นคุณทำอะไร
‎วิ่งครับผม รีบวิ่งกลับไปจนถึงโรงนอนเหนือ
‎ขอถามอีกข้อแล้วจะไม่รบกวนคุณอีก
‎คุณเห็นใครอื่นแถวนี้อีกไหม
‎ไม่เห็นเลยครับผม
‎คุณฮันทูน
‎คอของเขา…
‎นั่นคือสิ่งแรกที่สะกิดใจผม
‎เห็นไหม
‎ไม่ใช่รอยรัดเรียบๆ เลย เชือกรัดคอเขา
‎แล้วครูดขึ้นลงตามลำคอ พยายามจะรัดให้อยู่
‎ราวกับ…
‎ราวกับเขาพยายามขัดขืน
‎ลองดูตรงนั้นสิ ดูนิ้วของเขา
‎มีแผลพุพองจากการพยายามจับเชือก
‎พยายามกระชากมันออกจากคอ
‎ช่วยบอกทีว่าทำอะไรกันอยู่
‎นี่มันค่อนข้างจะผิดระเบียบ
‎คุณหมอช่วยคลำ ‎ที่กะโหลกด้านหลังของคุณฟรายได้ไหม
‎คุณชันสูตรคุณฟรายแล้วใช่ไหม
‎แน่นอน ผมตรวจชันสูตรแล้ว เพราะเป็นหน้าที่ผม
‎เราคุยกันไปแล้วไม่ใช่รึ
‎เหมือนมีแผลบวมช้ำ
‎กระดูกข้างขม่อม
‎ใหญ่ประมาณสามนิ้ว
‎ผมคงพลาดจุดนี้
‎มีคนฆ่าคุณฟราย
‎นั่นคือสิ่งที่คุณอยากบอกเรารึ คุณแลนดอร์
‎คุณอาจจะเข้าใจถูกแล้วครับ ร้อยเอกฮิตช์ค็อก
‎ของแบบนี้ใครๆ ก็พลาดได้ คุณหมอ
‎คุณแลนดอร์
‎ไหนๆ คุณก็มาช่วยเราแล้ว
‎ผมคิดว่าเราต้องมีกฎข้อปฏิบัติเบื้องต้นสักหน่อย
‎คุณจะมารายงานต่อผมทุกวัน ‎แล้วผมจะไปรายงานผู้พันต่อ
‎และคุณต้องไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้ ‎ไม่ว่าจะเป็นคนในหรือคนนอกสถาบัน
‎- แค่นั้นรึ ‎- กฎข้อสุดท้าย
‎ห้ามดื่มสุราตลอดช่วงที่ทำการสืบสวนอยู่
‎เราได้ยินชื่อเสียงของคุณมาก่อนแล้ว
‎ขออภัย
‎- คุณออกัสตัส แลนดอร์ใช่ไหม ‎- ใช่แล้ว
‎หากผมไม่ได้เข้าใจผิด ‎คุณได้รับมอบหมายหน้าที่ให้ไขปริศนา
‎เกี่ยวกับลีรอย ฟราย
‎ถูกต้อง มีอะไรให้ช่วยไม่ทราบ
‎เป็นหน้าที่ของกระผม ‎และเกียรติศักดิ์ศรีแห่งสถาบันนี้
‎ที่จะต้องแจ้งสิ่งที่กระผมสรุปได้ให้คุณฟัง
‎ข้อสรุปเหรอ
‎เกี่ยวกับคุณฟรายที่จากไป
‎ผมสนใจใคร่รู้อย่างยิ่ง
‎ชายที่คุณตามหานั้น
‎เป็นกวี
‎พลทหารคอเครน
‎ตอนเขานำศพของลีรอย ฟราย ‎กลับมาที่ห้องพยาบาล
‎คุณได้รับมอบหมายให้เฝ้ายามใช่ไหม
‎ใช่ครับผม
‎- เกิดเหตุอะไรขึ้นระหว่างนั้นหรือไม่ ‎- ไม่มีอะไรจนตีสองครึ่ง
‎- นั่นเป็นตอนที่มีคนผลัดหน้าที่กับผม ‎- ใครมาผลัดคุณ
‎- พลทหาร ใครมาผลัดคุณ ‎- ผมบอกไม่ได้ครับผม
‎บอกได้แต่เขาเป็นนายทหารมียศ
‎- เขาไม่ได้แจ้งชื่อรึ ‎- ไม่ได้แจ้งครับ
‎แต่เป็นนายทหารก็ไม่ต้องแจ้งอยู่แล้ว
‎และนายทหารผู้นี้พูดอะไรกับคุณบ้าง
‎เขาบอกว่า "ขอบคุณมาก พลทหาร ‎หมดหน้าที่คุณแล้ว ผมมารับช่วงต่อ"
‎- เป็นคำสั่งที่ประหลาดใช่ไหม ‎- ครับผม ประหลาดมาก
‎- ได้เห็นหน้านายทหารคนนั้นไหม ‎- ไม่เห็นครับ
‎ผมถือเทียนเพียงเล่มเดียว รอบตัวมืดมาก
‎อ้อ งั้นบอกหน่อย ‎คุณรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นนายทหาร
‎บั้งแสดงยศที่บ่าครับผม ‎แต่ต้องยอมรับ นั่นก็ประหลาดมากเช่นกัน
‎- ประหลาดยังไง ‎- บั้ง
‎บั้งที่บ่าซ้ายบนเครื่องแบบหายไป
‎คนสำคัญมานั่นแล้ว
‎เบนนี่มองปราดเดียวก็รู้ว่าคนไหนจำเป็นต้องดื่ม
‎เพียงแค่เห็น เลือดก็อุ่นทันใด
‎- เบนนี่! ‎- ครับ
‎- ดื่มให้กับ… กฎ ‎- ช่างหัวมันให้หมด
‎แพทซี่
‎แพทซี่!
‎ทำไมถึงทำหน้าหมอง
‎ได้ข่าวนักเรียนทหารน่าสงสารคนนั้นไหม
‎- มีคนว่ากว่าเขาจะตายก็ตั้งหลายชั่วโมง ‎- "คน" ไหนกัน
‎เขาคนนั้น
‎ไม่ต้องไปขานชื่อหรือไง
‎สวัสดีครับ ขานชื่อเหรอ
‎ไม่ครับ ไม่มีใครสนใจผมหรอก
‎แทบไม่มีใครรู้ว่าผมเรียนที่นั่นด้วยซ้ำ
‎อีกอย่าง ผมได้บทเรียนจากที่แบบนี้ ‎มากกว่าห้องเรียนอะไรก็ตาม
‎ผมไม่สงสัยเลย
‎นั่งสิครับ เชิญเลย เชิญคุณ…
‎- นั่ง ‎- นั่งเลย ขอบคุณ
‎นักเรียนทหารปีสี่ โพครับ อี. เอ. โพ
‎เอ็ดการ์ เอ. โพ
‎ดูกระหายไม่ใช่น้อยนะ
‎พอช่วยชะล้างความหม่นหมองไปได้บ้าง
‎บอกหน่อย คุณไปรู้เรื่องลีรอย ฟรายได้อย่างไร
‎อ้อ จากฮันทูนน่ะสิ
‎เขาเที่ยวกระจายข่าว ‎อย่างกับเป็นโฆษกประจำเมือง
‎อีกไม่นานเดี๋ยวก็มีคนจับเขาไปแขวนบ้าง
‎คุณไม่ได้จะบอกเป็นนัยว่า ‎มีใครจับคุณฟรายไปแขวนคอกระมัง
‎ผมไม่ได้ตั้งใจจะบอกเป็นนัยอะไรทั้งนั้น
‎ทำไมคุณถึงคิดว่า ‎ชายซึ่งควักหัวใจของลีรอย ฟรายไป
‎เป็นกวีล่ะ
‎ก็…
‎หัวใจถือเป็นสัญลักษณ์ ‎หาไม่แล้วมันก็หมดความหมาย
‎หากไม่นับดวงใจเป็นสัญลักษณ์ เราจะเหลืออะไร
‎เพียงแค่กล้ามเนื้อก้อนหนึ่ง ‎ไม่ได้น่าสนใจสวยงามไปกว่ากระเพาะปัสสาวะ
‎ทว่าการกรีดควักหัวใจใครออกไป ‎นั่นเท่ากับการแสดงถึงสัญลักษณ์นั้น
‎แล้วใครจะพร้อมทำเรื่องเช่นนั้น
‎มากไปกว่ากวีล่ะ
‎กวีที่ตรงไปตรงมาสุดๆ ดูเหมือน…
‎คุณไม่อาจแสร้งทำเป็นว่า ‎พฤติกรรมป่าเถื่อนเช่นนี้
‎ไม่ได้สั่นคลอนทุกกลีบซอกสมอง ‎ทางด้านวรรณกรรมของคุณน่ะ
‎บทร้องแสนไพเราะของลอร์ดซัคลิ่ง
‎"จงคืนหัวใจของข้ามา ‎หากข้ามิอาจครองหัวใจเจ้า"
‎หรือแม้แต่ในพระคัมภีร์
‎"พระเจ้า โปรดประทานหัวใจบริสุทธิ์แก่ข้า
‎หัวใจอันบอบช้ำแหลกสลาย ‎ที่พระองค์หาได้รังเกียจไม่"
‎งั้นหาคนคลั่งศาสนาน่าจะง่ายกว่า
‎ไม่ คืองี้ ผมยังไม่ทันได้บอกคุณว่า ‎ตัวผมเองก็เป็นกวี
‎ดังนั้นผมจึงคิดแบบกวี
‎ผมไม่ค่อยได้อ่านบทกวีเท่าใดนัก
‎อ่านทำไมกัน คุณเป็นชาวอเมริกัน
‎แล้วคุณล่ะ
‎เป็นศิลปิน ดังนั้นจึงถือได้ว่าไร้พรมแดน
‎อะไรกัน คุณแลนดอร์
‎คุณช่วยได้มาก
‎คุณอาจอยากกลับไปสอบสวน ‎นักเรียนทหารที่ชื่อลาฟโบโรห์
‎ในอดีตเขาเคยเป็นเพื่อนร่วมห้องกับลีรอย ฟราย ‎จนกระทั่งทั้งสองผิดใจกัน
‎แต่ผิดใจเรื่องใดยังไม่แน่ชัด
‎คุณลาฟโบโรห์
‎เล่าให้คุณแลนดอร์ฟังซิว่า ‎คุณรู้จักกับคุณฟรายได้อย่างไร
‎ครับผม เราสองคนเคยเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน
‎คุณสองคนเคยผิดใจกันไหม
‎คงไม่ถึงกับเรียกว่าผิดใจ แค่…
‎เป็นเรื่องที่เลือกเดินคนละทางครับ
‎เหตุใดจึงแยกทางเดินกัน
‎ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่…
‎มันคงถึงเวลา
‎หากคุณทราบเรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณฟราย
‎คุณต้องแจ้งกับพวกเราทันที
‎คือ อย่างนี้ครับผม
‎ผมพูดได้แค่เขาไปสนิทสนมกับ
‎กลุ่มสุดร้าย
‎อย่างน้อยก็จากคำที่เขาเรียกเอง
‎อ้อ ขอถามหน่อย "กลุ่มสุดร้าย" ‎หมายถึงกลุ่มเพื่อนนักเรียนทหารหรือไม่
‎เขาไม่เคยพูดตรงๆ แต่ผมเดาว่าใช่
‎แล้วทำไมจึงไม่ออกมาบอกเราก่อนหน้านี้
‎ผมไม่เห็นว่ามันเป็นสาระสำคัญอันใด
‎เพราะเรื่องเกิดเมื่อนานมาแล้วครับผม
‎ไปได้
‎คุณสต็อดดาร์ด
‎คุณเป็นคนสุดท้ายที่พบคุณฟรายก่อนเสียชีวิต
‎ครับผม
‎- พูดดังๆ หน่อย ‎- ผมป่วยนิดหน่อยครับ
‎ผมพบลีรอยกลางดึกของคืนนั้นจริง
‎เดินสวนกับเขาระหว่างทางเข้าโรงนอน ‎ตอนที่ผมจะกลับห้อง
‎ได้คุยกับเขาไหม
‎เขาหยุดผมไว้ ‎ถามว่าเห็นนายทหารแถวนั้นบ้างไหม
‎สภาพเขาเป็นยังไง
‎ตอนนั้นมืดมาก ผมไม่ไว้ใจความจำตัวเอง
‎เห็นของที่เขาพกอยู่กับตัวหรือไม่ ‎อาจจะมีเชือกสักเส้น
‎ไม่เห็นเลยครับ
‎มีอยู่เรื่องหนึ่ง
‎ตอนที่ฟรายกำลังเดินออกไป ‎ผมได้ถามว่าเขาจะออกไปไหนดึกดื่น
‎แล้ว
‎เขาตอบว่า "มีธุระจำเป็น"
‎คุณคิดว่านั่นหมายถึงอะไร
‎ผมไม่ทราบ
‎ไปได้
‎- ขออนุญาตครับ ผู้กอง ‎- เข้ามา
‎พระเจ้าทรงโปรดด้วย
‎"วัวหนึ่ง แกะหนึ่ง ถูกเชือดและชำแหละ ‎ที่ลำธารโคลด์สปริง
‎ช่องอกถูกกรีดแบะอย่างโหดร้าย ‎และควักเอาหัวใจออกไป"
‎จะมีสิ่งมีชีวิตใดของพระเจ้า ‎รอดเงื้อมมือชายคนนี้บ้างไหม
‎เรายังสรุปไม่ได้ว่าเป็นฝีมือคนเดียวกัน
‎อะไรกัน
‎จะบอกว่าบังเอิญอย่างนั้นรึ