„Granice, które oddzielają życie od śmierci,
są co najwyżej mętne i niewyraźne.
Kto wie, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie?” E. A. Poe
BIELMO
Witam.
- Augustus Landor? - Tak.
A pan?
Kapitan Hitchcock, do usług. Zastępca dowódcy Akademii.
Przybyłem powiadomić,
że superintendent Thayer żąda niezwłocznej wizyty.
- W jakim celu? - Zostawię to pułkownikowi.
- Kiedy? - Jak najprędzej.
A jeśli odmówię?
Jako prywatny obywatel ma pan do tego prawo.
To dobry dzień na przejażdżkę.
DOLINA HUDSON, NOWY JORK, 1830
Gubernator twierdzi, że słynął pan wśród nowojorskich konstabli.
Gdy wysunął pańską rekomendację, wymienił listę zasług,
w tym pojmanie przywódcy Daybreak Boys,
rozbicie gangu Shirt Tails
i rozwiązanie zagadki krwawego morderstwa młodej prostytutki w Elysian Fields.
AKADEMIA WOJSKOWA USA WEST POINT
Ma pan talent do łamania szyfrów, tłumienia zamieszek
i dyskretnych przesłuchiwań.
Syn pastora z Gloucester,
przybył pan do Nowego Jorku jako nastolatek.
Jest pan też wdowcem, panie Landor.
Od trzech lat.
- Napije się pan kawy? - Wolałbym piwo.
Zatem…
Trzyma pan notatki w jakiejś przegródce na zapleczu?
Co jeszcze w nich jest? Że nie zajrzałem do kościoła
od długiego czasu?
Że moja córka jakiś czas temu uciekła z domu?
Wiemy o tym, że zaginęła.
Wyrazy współczucia.
Z całym szacunkiem, nie chciałem pana urazić.
Skądże.
Nie. To ja powinienem przeprosić.
Co też czynię. Proszę kontynuować.
Panie Landor, musimy zachować nadzwyczajną dyskrecję.
Szukamy kogoś.
Obywatela z poświadczoną renomą i taktem,
by przeprowadził dochodzenie na polecenie Akademii.
To skomplikowane śledztwo delikatnej natury,
które dotyczy jednego z naszych kadetów.
Studenta drugiego roku z Kentucky o nazwisku Fry.
- Leroy Fry. - Nie ma co owijać w bawełnę.
Fry się powiesił wczoraj w nocy.
Przykro mi to słyszeć.
Okropna historia. Ale proszę zrozumieć naszą sytuację.
Podejmujemy młodych mężczyzn w opiekę,
by zrobić z nich dżentelmenów i żołnierzy. Ku temu właśnie ich popychamy.
Lecz wydaje nam się, że wiemy, kiedy przestać.
Chłopak się powiesił.
- To sprawa dla koronera. - To nie wszystko.
Ciało kadeta Frya zostało sprofanowane wczoraj w nocy na oddziale szpitalnym.
Sprofanowane? Przez kogo?
Gdybyśmy wiedzieli, nie musielibyśmy pana wzywać.
W Akademii pewnie nie brak dowcipnisiów.
To żaden dowcip, panie Landor.
Wycięto mu serce z piersi.
Doktorze Marquis, jak ktoś mógł tego dokonać?
Skalpelem. Albo ostrym nożem.
Ale dotrzeć do serca nie jest tak łatwo.
Nacięcia na płucach i wątrobie to znak,
że ktoś kierował ostrze tak, by zachować serce.
A jak można je przechować?
W jakimś pojemniku.
Owinięte w muślin albo gazetę.
Prawdopodobnie obłożone lodem.
Jaki człowiek mógłby to zrobić?
Silny.
Zatem nie kobieta?
Nie miałem przyjemności jeszcze takiej spotkać.
A przygotowanie medyczne?
Musiałby być równie wykształcony i przeszkolony, co pan?
Niekoniecznie.
Potrzebowałby światła, by wiedzieć, gdzie ciąć,
ale nie musiałby być doktorem czy chirurgiem.
- Musiałby być… - Szaleńcem!
Który wciąż grasuje.
Prezentuj broń!
Wybaczy pan, panie Landor.
Znajdujemy się w delikatnej pozycji.
Wpływowa grupa senatorów w Waszyngtonie
usilnie dąży do tego, by zamknąć nasze podwoje.
Proszę, by pomógł pan ocalić honor Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych.
Spróbuję.
Wczoraj w nocy pełnił pan wartę, panie Huntoon.
Tak jest.
Od 21.30 do północy, po czym wróciłem do wartowni.
Gdzie to jest?
Numer cztery, przy Fort Clinton.
Przyznam, że niezbyt dobrze znam teren,
ale miejsce, w którym się znajdujemy,
nie jest po drodze z Fort Clinton do Północnych Koszarów.
- Zgadza się. - Czemu zboczyłeś?
Po drodze coś usłyszałem.
Brzmiało jak zwierzę.
Jakby umierało lub wpadło w pułapkę, więc chciałem mu pomóc.
Bardzo lubię zwierzęta.
Biegłem w tę stronę, aż natknąłem się na kadeta Frya.
- Jak wyglądał? - Niedobrze.
Zwisał nierówno.
Prawie jakby siedział na krześle.
Nie rozumiem.
Jego stopy dotykały ziemi.
- Jego stopy dotykały ziemi? - Tak.
No dobrze. I co zrobiłeś potem?
Pobiegłem. Z powrotem do Północnych Koszarów.
Ostatnie pytanie i dam ci spokój.
Widziałeś kogoś jeszcze?
Nie.
Panie Huntoon.
Szyja…
To z miejsca przykuło moją uwagę.
Widzi pan?
Ślad jest nierówny. Sznur owinął się wokół szyi
i przesuwał się w górę i w dół, szukając oparcia.
Jak gdyby…
Jak gdyby się opierał.
Proszę spojrzeć na jego palce.
Świeże odciski od chwytania sznura,
by się wyzwolić.
Co tu się wyprawia?
To wbrew procedurze.
Mógłby pan obmacać tył głowy pana Frya?
Zbadał go pan, prawda?
Oczywiście, to moja praca.
Musimy znów to przerabiać?
Wyczuwam stłuczenie.
W okolicy ciemieniowej.
Na ponad siedem centymetrów.
Musiałem to przegapić.
Ktoś zamordował pana Frya.
Czy to właśnie pan sugeruje?
Słusznie pan rozumuje, kapitanie Hitchcock.
Każdy mógłby to przegapić, doktorze.
Panie Landor.
Podjął się pan zadania,
więc powinniśmy ustalić pewne zasady.
Co dzień melduje się pan u mnie, a ja u pułkownika.
I ani słowa o tym w Akademii czy poza nią.
- To wszystko? - Jeszcze jeden warunek.
Na czas śledztwa ma pan zakaz spożywania alkoholu.
Doszły nas słuchy.
Przepraszam.
- Pan Augustus Landor? - Tak.
O ile się nie mylę, zlecono panu rozwiązanie zagadki
dotyczącej Leroya Frya.
Owszem. Czym mogę służyć?
Przez wzgląd na honor tej instytucji spoczywa na mnie obowiązek,
by wyjawić pewne wnioski, do których doszedłem.
Wnioski?
Dotyczące świętej pamięci pana Frya.
Proszę mówić.
Człowiek, którego pan szuka…
jest poetą.
Szeregowy Cochrane.
Gdy ciało Leroya Frya powróciło do szpitala,
miał pan rozkaz go pilnować?
Tak.
- Czy coś się wtedy wydarzyło? - Dopiero o 2.30.
- Gdy ktoś przyszedł mnie zastąpić. - Kto taki?
- Kto pana zastąpił? - Nie mogę powiedzieć.
Wiem tylko, że to oficer.
- Nie przedstawił się? - Nie.
Nie oczekiwałbym tego po oficerze.
Co panu powiedział?
„Dziękuję, szeregowy. To wszystko. Ja cię zastąpię”.
- Dziwne polecenie, nieprawdaż? - Tak. Bardzo.
- Widział pan jego twarz? - Nie.
Miałem tylko świecę. Było ciemno.
To skąd pan wiedział, że to był oficer?
Po belkach na ramieniu. Choć przyznam, że wyglądało to dziwnie.
- Co takiego? - Te belki.
Na lewym ramieniu ich nie miał.
Oto on, we własnej osobie.
Benny z miejsca rozpozna spragnionego mężczyznę.
Na sam widok robi mi się ciepło.
- Benny! - Tak jest.
- Za zasady. - Pieprzyć je.
Patsy.
Patsy!
Czym się smucisz?
Słyszałeś o tym biednym kadecie?
- Podobno konał godzinami. - Kto tak mówi?
On.
Nie powinien pan być na recitalu?
Dobry wieczór. Recital?
Obejdą się beze mnie.
Ledwo mnie zauważają w Akademii.
Zresztą więcej wiedzy przysposobiłem w takich miejscach niż w szkole.
Nie wątpię.
Proszę usiąść. Proszę sobie…
- Usiąść? - Tak. Dziękuję.
Kadet czwartej klasy Poe. E. A. Poe.
Edgar A. Poe.
Niebywale spragniony, jak widzę.
W ten sposób odpędzam smutki.
Proszę powiedzieć, skąd pan wie o Leroyu Fryu?
Od Huntoona, ma się rozumieć.
Trąbi o tym na prawo i lewo jak miejski herold.
Może wkrótce jego też ktoś powiesi.
Nie sugeruje pan chyba, że ktoś powiesił pana Frya?
Niczego nie sugeruję.
Czemu uważa pan, że ten, kto wyciął serce Leroyowi,
był poetą?
Cóż…
Serce to symbol, inaczej jest niczym.
Bez symboliki co nam pozostaje?
Niepozorny mięsień, równie atrakcyjny, co pęcherz moczowy.
Kto wycina komuś serce, ten nurza się w grzechu.
A kto ma ku temu lepsze predyspozycje
niż poeta?
Który bierze rzeczy dosłownie, jak widać…
Proszę nie udawać, że ten barbarzyński akt
nie wypłoszył literackich odniesień z zakamarków pańskiego umysłu.
Jak czarująca pieśń lorda Sucklinga:
„Błagam, zwróć mi serce Jeśli twego mieć nie mogę”.
Czy nawet wersety z Biblii:
„Stwórz, Boże, we mnie serce czyste”.
„Nie gardzisz, Boże, sercem pokornym i skruszonym”.
Równie dobrze więc moglibyśmy szukać religijnego fanatyka.
Nie, otóż nie powiedziałem jeszcze, że sam jestem poetą,
stąd mój sposób rozumowania.
Nie znam się zbytnio na poezji.
Nie inaczej. Jest pan Amerykaninem.
A pan?
Artystą. Innymi słowy, apatrydą.
O co chodzi?
Dziękuję za pomoc.
Radzę się przyjrzeć kadetowi nazwiskiem Loughborough.
Dzielił z Fryem kwaterę, nim się poróżnili.
Co między nimi zaszło, pozostaje zagadką.
Panie Loughborough.
Proszę powiedzieć panu Landorowi o pańskiej znajomości z panem Fryem.
Tak jest. Byliśmy współlokatorami.
Poróżniliście się może?
Nie tak bym to nazwał. Raczej…
nasze drogi się rozeszły.
Co było tego przyczyną?
Nic, po prostu…
taka kolej rzeczy.
Jeśli wie pan coś, co dotyczy pana Frya,
proszę natychmiast to ujawnić.
To było tak.
Stwierdziłbym, że zadał się
ze złą szajką.
Przynajmniej tak ich nazywał.
Czy miał na myśli innych kadetów?
Nie mówił, ale tak się domyśliłem.
Czemu pan tego nie zgłosił?
Nie wydawało mi się, że to ma jakiś związek,
gdyż było to dawno temu.
Odmaszerować.
Panie Stoddard.
Pan ostatni widział pana Frya żywego.
Tak jest.
- Głośniej. - Trochę niedomagam.
Widziałem Leroya owej nocy.
Minąłem go w drodze do koszarów.
Rozmawiał pan z nim?
Zapytał, czy w pobliżu są jacyś oficerowie.
Jak wyglądał?
Było tak ciemno, że nie polegałbym na mojej pamięci.
Miał coś przy sobie? Może kawałek sznura?
Nic takiego nie widziałem.
Jeszcze coś.
Gdy Fry odchodził, spytałem, dokąd się wybiera o tej porze.
No i?
Odparł, że ma ważną sprawę.
Jak pan to zrozumiał?
Nie wiem.
Odmaszerować.
- Przepraszam, kapitanie. - Tak.
Jezu Chryste.
„Ktoś zamordował krowę i owcę w Cold Spring.
Rozpłatał im jamy piersiowe i wyciął serca”.
Czy żadne boskie stworzenie się przed nim nie uchowa?
Nie wiemy, czy to ta sama osoba.
Co?
Niby zbieg okoliczności?
Jutro od godziny szóstej
wszyscy uczęszczać będą jedynie na lekcje, posiłki i modlitwę.
Nic więcej!
Jeśli będą pytać,
rozmawialiśmy tylko o twojej znajomości z Fryem.
Nie byłoby o czym mówić. Nie znałem go.
- Co? - Nie znałem człowieka.
- To źle cię zrozumiałem. - Nie pan pierwszy.
Skoro to nie rozmowa, to co?
Oferta pracy.
Bez zapłaty.
Żaden kolega z klasy nie może wiedzieć, co robisz,
dopóki nie minie dość czasu od zakończenia sprawy.
Jeśli się dowiedzą, pewnie cię przeklną.
Kusząca oferta.
Poproszę o szczegóły.
Doskonale. Rozszyfruj mi ten urywek dłuższej notatki.
Pracuj w sekrecie i najdokładniej, jak potrafisz.
Z przyjemnością donoszę, że rozszyfrowałem pańską wiadomość.
Ręczne pismo, przekaz natury osobistej.
Fry miał ją przy sobie w chwili śmierci.
Stąd wniosek, że owej fatalnej nocy jej treść zdołała wyciągnąć go z koszarów.
Jako że resztę wiadomości wyrwano mu z dłoni,
możemy założyć, że w jakiś sposób demaskowała jego nadawcę.
Raczej prymitywne, drukowane pismo
może świadczyć o tym, że nadawca chciał ukryć swoją tożsamość.
To jakieś zaproszenie lub, ściślej mówiąc, pułapka.
Pułapka?
Mając to na uwadze… Mogę?
Skupmy wysiłki na trzeciej linijce,
która niewątpliwie jest kompletna.
„Bądź”. Ale co dalej?
Coś, co zaczyna się na „P”.
„Prosty”? „Pogodny”?
Nie. Nie pasują do zaproszenia.
„Bądź przejęty”? Nie. Zbyt karkołomna konstrukcja.
Jeśli Fry miał stawić się w konkretnym czasie i miejscu,
zostaje nam tylko jedno słowo: „późno”.
„Bądź późno”.
Patrząc na trzecią linijkę, pierwsze słowo staje się
dziecinnie proste do wydedukowania: „Nie”.
Zatem: „Nie bądź późno”.
Proszę się przyjrzeć uważnie.
Stąd niedaleko do właściwego kandydata.
Jeśli Fry ma się udać w umówione miejsce,
z perspektywy piszącego miał tam przyjść.
Zatem: „Proszę przyjść, panie Fry”.
Skoro już to mamy, to nic prostszego,
niż wydedukować następne słowo. Cóż innego niż „niebawem”?
Dopisujemy słowo i voilà!
„Nie bądź późno. Przyjdź niebawem”.
Proszę, oto rozwiązanie naszej małej zagadki,
które niniejszym przedkładam.
Pierwszorzędna robota. Dziękuję.
- Jedna uwaga. - Tak?
Co z dwiema pierwszymi linijkami?
Zmuszony byłem spisać je na straty.
Znasz ortografię?
Bezbłędnie. W ocenie samego autorytetu,
jakim jest wielebny John Bransby ze Stoke Newington.
Zatem nie zdarza ci się to, co wielu z nas.
Błąd ortograficzny.
Na przykład: „pszyjdź” lub „przyjć” zamiast „przyjdź”.
To popularne błędy.
Zaproszenie, owszem. „Przyjdź tam”.
Rzecz jasna nadal nie wiemy, gdzie się mają spotkać, prawda?
Coś zakończone na „N-I”.
Na przystani!
- „Nad zatoczką przy przystani”. - Doskonała propozycja.
Zatem: „Będę nad zatoczką przy przystani”.
„Przyjdź tam”, powiedzmy o 23.
Zatem: „Nie bądź późno. Przyjdź na pewno”. Chyba lepiej pasuje.
Coś ci to mówi?
Po co umawiać się z kadetem na przystani,
a nie gdzieś indziej?
Bo nie chodzi o kadeta, tylko o kobietę.
Od początku pan to wiedział.
Domyślałem się.
Jeśli faktycznie szukamy kobiety,
to możliwe, że miałem okazję ją widzieć.
Rankiem po śmierci Leroya Frya, gdy jeszcze nic nie wiedziałem,
zbudziłem się i zacząłem recytować początkowe wersy wiersza,
opisujące tajemniczą kobietę w straszliwych męczarniach.
A potem, tuż za oknem kantyny, zjawiła się najpiękniejsza istota,
jaką miałem przyjemność ujrzeć.
Kto taki?
Nie mam pojęcia.
Czemu uważasz, że ten wiersz czy ta młoda kobieta mają związek z Fryem?
Aura skrywanej przemocy.
Udręka nie do opisania.
Nieznana kobieta.
Mogłeś napisać to innego ranka.
Ja tego nie napisałem. Zostało mi to podyktowane.
Podyktowane?
Przez kogo?
Moją matkę.
Nie żyje.
Od prawie 20 lat.
Opowiedz mi o tym Poem.
Poey.
Miły chłopak.
Piękne maniery. Gadatliwy.
Niewątpliwie. I niewątpliwie jest w nim coś osobliwego.
Bo dużo gada?
Nie. Bo snuje absurdalne fantazje.
Powiedział mi o wierszu
i twierdzi, że ma on związek ze śmiercią Leroya Frya.
I że podyktowała mu go we śnie jego zmarła matka.
Sam wiesz najlepiej, że ludzie, których utraciliśmy…
zawsze są przy nas.
Człowiek zrobi wszystko, by oszukać śmierć, nieprawdaż?
W jakimś pojemniku.
Owinięte w muślin albo gazetę.
Prawdopodobnie obłożone lodem.
PRZYJDŹ DO LODOWNI. ODWAGI
Świetnie. Dostałeś moją wiadomość.
- Ktoś cię śledził? - Śledził?
To nieprofesjonalne. Jasne, że nie.
- Co to? - Miejsce zbrodni.
Drugiej zbrodni.
To tu przyniesiono serce Frya.
Wspomniałeś, że przywiodło ci to na myśl Biblię.
Przyznam, że też szedłem w tym kierunku.
Nie tyle w stronę Biblii,
co religii.
Wygląda to na rodzaj jakiejś ceremonii.
Krew i świece ustawione według planu.
- Krąg. - I trójkąt.
A serce Frya prawdopodobnie umieszczono pośrodku.
Mam przyjaciela, który może nam pomóc.
Profesor Jean Pépé jest ekspertem w dziedzinie symboli…
- Pépé! - …rytuałów, okultyzmu.
Profesorze!
- Pépé to największy ekscentryk… - Proszę!
- Wybacz to najście. - …jakiego miałem przyjemność poznać.
Przychodzę pokazać ci coś osobliwego.
To niewątpliwie jest magiczny krąg.
Widziałem coś takiego w Czerwonym Smoku.
O ile dobrze pamiętam, magik stał
w trójkącie.
Sam?
Mógł być w otoczeniu asystentów.
Świece i pochodnie po obu stronach, pełno świateł,
istny festiwal świateł.
Gus, sięgnij z regału…
Druga półka od góry.
Ta księga na górze.
Tak.
Pierre de Lancre, poważany łowca czarownic.
Zna pan francuski?
Proszę czytać w myślach. Środkowa strona.
De Lancre skazał na stracenie 600 baskijskich czarownic
i pozostawił tę niebywałą księgę, którą pan teraz studiuje.
Chciałbym dać wam inną, Diabelską mowę Henriego Le Clerca,
który nie spoczął, nim nie zgładził 700 czarownic,
ale ponoć została zniszczona.
Krążą pogłoski, że pozostawił dwie lub trzy
identyczne kopie owej zniszczonej księgi.
Wielu entuzjastów wiedzy tajemnej za wszelką cenę pragnie ją znaleźć.
- Czemu? - Czemu?
Le Clerc zawarł w niej instrukcje, jak zdobyć…
nieśmiertelność.
Wielki Boże.
„Powszechnie wiadomo w kręgach nikczemnych aniołów,
że podczas uczt sabatowych
spożywa się, co następuje.
Nieczyste zwierzęta, od jakich stronią chrześcijanie,
serca nieochrzczonych dzieci
oraz serca wisielców”.
Zapuść dyskretnie sieć wśród kadetów,
by wyłowić tych, którzy mogliby mieć związek z okultyzmem.
Słucham.
Otrzymałem pewną propozycję,
zgoła mrocznej i niechrześcijańskiej natury.
Czyli?
Poczułem nagły bodziec, by zwątpić w swoją wiarę.
I przyswajać tajemne praktyki o pradawnych korzeniach.
- Tajemne praktyki? - Czarna magia. Kto to był?
- Żądamy odpowiedzi. - Przysiągłem, że go nie wydam.
Kto to był?
Nie wyciągniecie tego ode mnie, choćby Bóg miał zesłać na mnie piorun.
- Jeśli chcesz się z nami modlić… - Dałem słowo.
- Skoro kwestionujesz swoją wiarę… - To tajemnica.
To Marquis?
Hamilton, ostrzegam.
Zdobyłem nazwisko, teraz muszę go odszukać.
Zawroty głowy?
Wszystko wiruje mi przed oczami.
Tętno jest przyspieszone.
Dobrze, panie Poe, proszę dziś zostać w domu
i się wykurować.
Proszę okazać to pułkownikowi Locke’owi i dowódcy kadetów
Artemusowi. To mój syn.
Dopilnuje, by zwolnił dziś pana z obowiązków.
Mam cię zwolnić z zajęć, bo dolegają ci
zawroty głowy?
I jeszcze coś gorszego, czego nie zanotowano.
Atak grand ennui.
„Grand ennui”?
O niezwykle ostrym przebiegu.
Zachowuj się, Poe.
Proszę spytać lekarza.
To prawda, pułkowniku.
Ojciec mówił, że w życiu czegoś takiego nie widział.
Dobrze.
Ale ukarzę cię za niestosowną impertynencję.
Trzy punkty karne.
Wracaj na swoją kwaterę.
Radzę ci tam być podczas inspekcji.
- Poe, zgadza się? - Tak.
Artemus Marquis.
Twoja impertynencja jest godna podziwu.
Dziś o 23. Północne Koszary, numer 18.
Przepraszam, że się spóźniłem. Oby nie za bardzo.
Jak tu przytulnie.
Książki!
Pobudził pan moją ciekawość.
Od czego zacząć?
Nieszczęsny Fenimore Cooper. Stała pozycja w każdej bibliotece.
Cóż za kolekcja.
Historia Egiptu i tym podobne.
Nakryłem pana.
Uwierzyłem, że nie czyta pan poezji.
Bo nie czytam.
Byron!
- To mój faworyt, panie Landor… - Proszę.
…do tego tomik mocno sczytany.
Należał do córki.
Już tu nie mieszka?
Nie. Uciekła z kimś.
Znał go pan?
Przelotnie.
I już nigdy nie wróci?
Raczej nie.
Zatem obaj jesteśmy sami.
Ty masz swoją matkę.
Wciąż z tobą rozmawia.
- Chociaż tyle. - No tak.
Od czasu do czasu.
Dodam też, że wszystko, co we mnie dobre, zawdzięczam właśnie jej.
Pańska córka. Jak jej na imię? Jeśli wolno.
Mathilde.
Mattie.
Nie musi pan niczego dodawać.
- Twierdzisz, że coś znalazłeś. - Nie, to mało powiedziane.
Kogoś nazwiskiem Marquis.
Lekarz.
Nie. Jego syn Artemus.
Postanowiłem wemknąć się do jego zamkniętego grona.
Kolejne boskie stworzenie.
Dziękujcie niebiańskiej Patsy.
Doniesiesz na nas za przesiadywanie po godzinach?
Urażają cię nasze drobne hultajstwa?
Nie tylko nie czuję się urażony, panie Ballinger…
oczekuję następnej kolejki.
Pij.
Do dna, niewiasto.
Ballinger, jesteś dziś nieznośny.
Następny, s’il vous plaît.
Dziękuję.
Mogę tak całą noc!
Powoli, Ballinger.
Niełatwo było zdobyć tę gorzałkę.
Poe.
Ponoć jesteś prawdziwym poetą.
Mówią mi, że wykazuję skromny talent.
Zatem domagam się recytacji.
Zabaw nas.
Pewna dama na Bermudach
Twierdziła, że dręczy ją nuda
Myślała, że zdoła Omamić mnie goła
Wygrała i wpadłem w jej uda
Świetnie, Poe.
Brawo.
Przegrywa siódemka.
Wygrywa… walet.
Proszę, proszę. Masz farta, Poe.
Dziękuję.
To prawda, że detektyw Landor wypytywał cię o Frya?
Błędnie mniemał, że łączyły nas zażyłe stosunki.
To prawda?
Nie.
Za to Fry zwrócił na siebie uwagę dopiero wtedy,
gdy się powiesił.
Powiesił się z rozpaczy, bo pewna dama dała mu kosza.
Kto według ciebie, Stoddard?
Przypadkiem nie twoja siostra?
Nie ona zauroczyła Frya?
Doprawdy, Randy.
Byłeś z nim bliżej niż reszta z nas.
Chyba nie tak blisko
jak ty.
W porządku. Na czym skończyliśmy?
Poe!
Czy pana przepisy nie obowiązują?
Wytłumacz się.
Świece miały być zgaszone trzy godziny temu.
Przepraszam.
Twoje przeprosiny nigdy mnie nie przekonują.
Leroy Fry stracił życie, gdy włóczył się po godzinach.
Natychmiast wracaj do koszarów.
Ciesz się, że nie kopiesz własnego grobu.
Dziękuję.
Pospiesz się.
Mattie?
„O mnie pamiętaj w Twojej łaskawości ze względu na dobroć Twą, Panie!”
„Bo nikt po śmierci nie wspomni o Tobie:
któż Cię wychwala w Szeolu?”
„O mnie pamiętaj
w Twojej łaskawości ze względu na dobroć Twą, Panie!”
„Od smutku oko moje mgłą zachodzi”.
Pan Landor. Nieprawdaż?
Tak.
Jestem matką Leroya.
Proszę to wziąć.
Pamiętnik Leroya.
Obejmuje co najmniej trzy lata.
Nie pamiętam…
Przepraszam.
Okropna strata.
Nie pamiętam, by znaleziono go wśród jego rzeczy.
Pan Ballinger mi go przysłał.
- Pan Ballinger? - Tak.
Jak tylko usłyszał, co się stało,
poszedł do kwatery Leroya, by zaoferować pomoc.
Drogi młodzieniec przysłał go mnie.
Rozumiem.
Przed chwilą, gdy tylko mnie zobaczył,
powiedział: „Powinna pani mieć pamiętnik Leroya u siebie w Kentucky.
Chyba że woli go pani spalić”.
Co za serdeczny gest.
Nic z tego nie rozumiem.
Same liczby i litery…
Widzę, że Akademia bardzo na panu polega,
uznałam więc, że powinien go pan mieć.
Będę tu wracać.
- Dbać o jej potrzeby… - Rozumiem.
To nasza wspólna troska.
Doktorze!
Panie Landor. Co za miła niespodzianka.
Proszę poznać moją żonę, Julię.
Wiele o panu słyszałam.
Miło mi.
To pan bada sprawę śmierci pana Frya?
Tak.
Właśnie o tym mówiliśmy.
Mąż powiada, że pomimo jego usilnych starań
ciało pana Frya było już w stanie, który nie pozwalał, by otworzyć trumnę.
- Biedni rodzice. - Tak, zaiste.
Ta sprawa bardzo nami wstrząsnęła.
Zapewniam, że nie spocznę, dopóki go nie schwytamy.
Miło było poznać.
Moja droga.
Z tego, co wiem, jest pan wdowcem.
Zgadza się.
Wyrazy współczucia.
Pańska żona niedawno nas opuściła?
Dwa lata temu.
Zaledwie parę miesięcy po przeprowadzce do Highlands.
Nagła choroba?
Nie nagła…
Niewystarczająco.
Doceniam pańskie poświęcenie.
- Wyrazy współczucia. - Dziękuję.
Brawo.
Nie mówiłem, że moja siostra to wirtuoz?
Cudownie, moja droga. Wzruszyłem się.
Tak.
Piękna kaskada, panno Marquis. Zaiście.
Tak. Masz zapewnioną nieśmiertelność.
Nie znam kobiety, której by na tym zależało.
Przyszły mi na myśl słowa sir Thomasa Graya:
„Jakże wiele pąków Zakwita w ukryciu”
„Ich słodycz zna jedynie Pustynne powietrze”
Mój ulubiony wiersz.
Co sądzisz o moim protegowanym?
Pan Poe obędzie się bez protekcji.
Na pewno nie omotają go tacy jak wy.
Dobrze, Lea.
Wystarczy. Musisz odpocząć przed kolacją.
- Wybaczcie, panowie. - Dziękujemy, Lea.
Randy, krzesła.
Stoddard, rusz się. Szachy.
Nudzi mi się.
Nie obchodzi mnie to!
Jest chora!
Nie powinna w takim stanie…
Panno Marquis.
Proszę wybaczyć.
Nic tak by mnie nie uradowało jak spotkanie z panią w sobotę.
Nie wątpię, panie Poe, ale sobotę mam już zajętą.
Rozumiem.
Zatem spotkanie w sobotę?
Albo w niedzielę, jeśli pani woli.
Lub w poniedziałek.
A gdzie się spotkamy?
Niech zgadnę. Latarnia? Ścieżka Zakochanych?
Nie.
Nic z tych rzeczy.
Miałem na myśli cmentarz.
Cmentarz?
Interesujące.
Też tak sądzę.
Życzę miłego wieczoru.
Wszystko jest obnażone.
Aby podziwiać przyrodę Highlands w pełnym majestacie,
należy oglądać ją tuż po tym, jak drzewa zgubią liście.
A to czemu?
Roślinność nie upiększa,
lecz przesłania pierwotne dzieło Boga.
Romantyk.
Lubi pan mówić o Bogu i śmierci, prawda?
Śmierć to w poezji najbardziej wzniosły temat.
Usiądziemy?
- Piękne miejsce. - Moje ulubione.
Pasuje do pana ta obsesja na punkcie śmierci.
Bardziej niż ten mundur.
Tylko Artemus mógłby panu dorównać.
Nie widziałem, by pogrążał się w otchłani melancholii.
Czasem pozwala sobie na dłuższy pobyt w naszym świecie.
Wierzę, że przez jakiś czas da się tańczyć
na potłuczonym szkle.
Nie na zawsze.
Widzę, że wiele was łączy.
Nie zmarzła pani?
Mroźna pogoda na dobre tu zagościła.
Darujmy sobie.
Nie przyszłam tu na prozaiczne pogaduszki o pogodzie.
Przepraszam. To jedynie z troski o panią.
Zatem proszę wyznać
swą dozgonną miłość, byśmy mogli wrócić do domu bez szwanku.
- Ja tylko… - Przepraszam.
Zrobiłam się podła, choć nie wiem czemu.
Marznie pani.
Panno Marquis, pożyczyć pani płaszcz?
- Nie trzeba. - To naprawdę żaden…
Mówię…
- Co… - Panno Marquis.
Lea!
Lea? Co się dzieje?
Lea!
Lea.
Mój Boże.
Wszystko w porządku?
- Lea? - Tak.
Na pewno nic ci nie jest? Mocno się wystraszyłem.
Zdarza mi się. Nie ma się o co martwić.
Twoja…
Twoja natura tak mnie ośmiela, że czuję, iż mogę ci coś wyznać.
Moja matka jest na swój sposób obecna w moim życiu.
Zarówno we śnie, jak i na jawie.
Tak.
Czasem wierzę, że zmarli nawiedzają nas, bo niewystarczająco ich kochamy.
Zapominamy o nich. Nawet wbrew sobie.
Pewnie czują się przeraźliwie opuszczeni, dlatego domagają się naszej uwagi.
Może lepiej zbytnio o tym nie myśleć.
Wiedz, że poczułam wdzięczność…
gdy ocknęłam się i cię ujrzałam.
Że po głębszym wejrzeniu
znalazłam w tobie coś nieoczekiwanego.
Za nic w świecie.
Dziękuję.
Przestań!
Draniu! Powinieneś znać swoje miejsce.
Nie zbliżaj się do Lei.
Dość!
Przestań, Ballinger!
Albo staniesz przed sądem!
Szpetny fiut.
Jesteś cały?
Łajdak najwyraźniej wie, że Lea woli mnie.
- Jeśli chciał mnie nastraszyć… - Nastraszyć?
- Raczej chciał cię zabić. - Zabić mnie?
Nim pozwolę, by stanął między mną a wybranką mego serca,
to ja zabiję jego!
Tak jest od zawsze. Ludzie mnie nie doceniają.
Przyjaciele, koledzy ze szkoły, mój własny opiekun.
- Dziękuję. - Nikt.
Nikt…
poza ukochaną mamą.
Dziękuję za pomoc.
Nieczęsto daję się zaskoczyć.
Pan też sprawia niespodzianki, czyż nie?
Nie chciałbym urazić,
ale ma pan dużo więcej ogłady, niż raczy pan okazywać.
Czy to prawda, że uzyskał pan raz przyznanie się do winy
za pomocą przenikliwego spojrzenia?
Wystarczy nieco cierpliwości,
a podejrzany sam się przesłucha.
Uwielbiam spędzać czas w pańskim towarzystwie.
Napiszę kiedyś wiersz.
Taki, który uwieczni pańskie imię.
Nawet po tym ataku nie podejrzewasz Randy’ego Ballingera?
To na czym stanęło?
Twoje śledztwo.
Interesuje mnie Artemus Marquis.
Znasz go, prawda?
Kto by go nie znał?
Zachwycająca uroda.
Niemal życzy mu się, by umarł młodo, prawda?
Ale nie wydaje się zdolny do przemocy.
Zawsze taki opanowany.
Może to nie on.
Jest w nim coś i w jego całej rodzinie.
Zachowują się, jakby mieli coś na sumieniu.
Czyż nie każda rodzina ma coś na sumieniu?
- Kapitanie. - Chodzi o Ballingera.
Obawiam się, że zaginął.
Kapitanie! Tutaj!
Mój Boże.
Dysekcja u pana Ballingera nie była tak precyzyjna jak u Frya.
Co wskazuje na to, że dokonał jej ktoś inny.
Z kolei kastracja…
Cóż…
Kastracja?
Mój Boże, panie Landor.
Nie jesteśmy bliżej znalezienia winnego
niż miesiąc temu!
Jesteśmy.
- To kwestia czasu. - Tak?
Znalazł pan więcej dowodów diabelskich praktyk?
Co z tym oficerem, który zwiódł szeregowego Cochrane’a
i ten opuścił ciało Frya?
Co z pamiętnikiem?
Odkrył pan choć jeden przydatny trop?
Szaleniec grasuje po wzgórzach i rozbebesza moich ludzi.
Którzy ledwo mogą wykonywać swoje zadania, wychodzić z koszarów czy spać.