Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Musisz opróżnić kosz. Jest pełny.
- Wiem. Później wyniosę. - Cholera!
Zostaw naczynia, tato. Zmyję później.
Robisz to kiedykolwiek?
Popatrz na dom.
- Zrobiłeś z niego… - Chlew.
Stragan w parku rozrywki!
I chlew też.
Po co te wszystkie kolory?
Te komiksy, te wszystkie rzeczy?
Zawsze, gdy tu przychodzę, wpadam w depresję.
„Twoja babcia dbała o porządek”.
„Nie pracujesz, nie uczysz się”.
Całą noc milczałeś. Brawo. W końcu to powiedziałeś.
Myślisz, że robisz w chuja mnie?
Robisz krzywdę sobie.
Pięć egzaminów w dwa lata. To jest nauka?
Wpędź mnie w poczucie winy.
Ja cię wpędzam w poczucie winy?
Jasne.
Sam mnie zmuszasz do powtarzania tego samego.
- Nie? - Staram się, tato.
Nie naprawiłeś tego?
Czekasz, aż ja to zrobię?
Jak z tym drugim badziewiem?
Co ty masz w głowie?
Co ty sobie myślisz?
Jeśli mogę coś zrobić…
Wiem, że to trudne.
Rozumiem. Kiedyś byłem taki jak ty.
Gdyby nie twój dziadek…
Myślisz, że zależało mi na produkcji wina?
Klub piłkarski Siena zapraszał mnie do siebie,
co miałem zrobić?
Tak, to słabe, ale…
Przestań!
Co mam przestać?
Ludovico.
- Ludovico. - Co?
- Słuchasz mnie? - Tak, tato.
Suszę ci głowę, bo mi na tobie zależy.
Wiem.
Idę. Zostawiłem tu twoje leki. Widziałeś?
A co chciałeś mi pokazać?
Zapomnij, tato. Pokażę ci następnym razem.
Dam ci pieniądze za kilka tygodni, muszę zapłacić chłopakom.
Nie przejmuj się.
Zaczęliśmy produkować olej.
To nasz pierwszy rok, eksperyment.
Dlaczego nie wpadniesz?
Zostań kilka dni.
Wszystko ci wyjaśnię.
Twoja mama by się ucieszyła.
Świetny pomysł. Zastanowię się.
- Dobry wieczór! - Witam.
NIECZYNNE
Następnym razem.
Cześć, Secco.
Świetnie wyglądasz. Ładna fryzura.
„Spierdalaj” miałem dla żony, ale będzie dla ciebie.
Daj mi drinka.
- Jest na górze? - Tak.
Powiedz mu, że jestem.
Mario przyszedł.
Jeszcze jednego.
W porządku.
Muszę się odlać, prostata doprowadza mnie do szału.
Uważaj na to, nie spuszczaj z oka.
Ty gnoju!
Stój, gnoju!
Cicho bądź.
Idź. Spokojnie.
Idziemy do ciebie.
Gdzie, kurwa, mieszkasz?
Prowadź do swojego mieszkania.
I to szybko.
Ruszaj się.
Mieszkasz sam?
- Tak. - Mieszkasz sam?
No już, otwieraj.
Dokąd idziesz? Cisza!
- Które drzwi? - Te.
Otwieraj.
Pospiesz się.
No już, kurwa.
Daj mi klucze. Bądź cicho.
Twój telefon.
Mieszkasz sam?
- Tak. - Tak?
Dobra.
Hej. Co się dzieje?
Co jest?
Usiądź.
Gadaj! O co chodzi?
- To panika. - Co mam robić?
Moje krople. Torba.
Ta?
Które?
Jak to otworzyć?
- Ile? - Dziesięć.
Niech będzie 15.
Kurwa.
Usiądź. Kazałem ci siedzieć.
Dzięcioł, to ja. Posłuchaj.
Gówno mnie obchodzi, która godzina!
Przyślij mi dwudziestu ludzi.
Potrzebuję obstawy pod blokiem przez całą dobę.
Będą pracować na zmianę.
Natychmiast!
Ludovico Fazi to ty?
Mów mi Jack.
Muszę tu zostać przez jakiś czas.
Szukają mnie.
Znają moją twarz.
Wiedzą, że jestem w okolicy, ale jakoś się wydostanę.
Jeśli coś odwalisz, zabiję cię.
A jeśli nie, dostaniesz w podziękowaniu prezent.
Prezent?
Nie słyszałeś?
Nastawiaj uszu, nie będę się powtarzał.
Zostaniesz tu.
Grzecznie zignorujesz resztę świata.
Na odchodnym dam ci 5000 euro.
Gotówką.
Pięć tysięcy?
Co, kurwa, mówiłem?
Dostaniesz, jak wyjadę.
Ale musisz zapracować.
Umowa stoi.
Pilnuj swojego nosa.
- Jasne? - Jasne.
Jebani szpiedzy.
Powinienem już być na drugim końcu świata.
Muszę iść spać.
Co za noc, padam na twarz.
Wstawaj.
Idź tam.
No już.
Ugadaliśmy się na piątaka?
Spędzisz noc tutaj. Klucz?
Wiedział o kamerach.
Nie obchodziło go to.
Wiedział, że dziś będzie tu dużo pieniędzy.
To znaczy, że to zaplanował
i pewnie miał nadzieję zniknąć zaraz potem.
„Nieważne, kim naprawdę jesteś”.
„Liczy się to, za kogo uważają cię inni”.
Pogadajmy z tym geniuszem na dole.
Cześć, Caino.
Mario, wyjaśnijmy to sobie.
Położyłeś torbę na stołku,
wstałeś, żeby iść do łazienki,
facet cię popchnął, złapał torbę i zwiał.
I prawie go złapałem.
Przysięgam, Caino.
Potem spadł ze skutera i zaczął biec.
Próbowałem go śledzić, ale…
Ale pozwoliłeś mu uciec.
Nie prosiłem o usprawiedliwienie.
Chcę usłyszeć wyjaśnienie.
Przykro mi, Caino.
Ale wiem, gdzie jest.
Wszedł do budynku nieopodal rynku.
Jego dni są policzone.
Ukrywa się w czyimś mieszkaniu.
Upuścił to.
Proszę. Są twoje.
Mam tam dwudziestu ludzi.
Sprawdzają wszystkich jak leci.
Jak tylko ten skurwiel wystawi nos, dopadnę go.
Widziałeś jego twarz?
Wiesz, co jest najważniejsze dla mężczyzny?
Jego reputacja.
Nie jest ważne, kim jesteś, ale za kogo uważają cię inni.
Reputacja to twoje przeznaczenie, tak jak charakter.
Jeśli mnie okradniesz, zginiesz. Wszyscy to wiedzą.
Zbudowałem sobie taką reputację
i nie pozwolę, by ktoś ją zniszczył.
Rozumiesz?
- Tak. - Oczywiście, że tak.
Pracujesz ze mną od lat.
Wierzysz w przeznaczenie, Mario?
Owszem.
Graj.
Odkryj swoje przeznaczenie.
Co skłania ludzi do hazardu?
Chciwość?
Bieda?
Samotność?
A może ludzka natura?
Im więcej tracisz, tym bardziej chcesz to odzyskać.
Zgadzasz się, Mario?
Wygrałem.
Wygrałem, Caino!
Przeznaczenie jest po mojej stronie!
Tak.
To ty w to wierzyłeś.
Nie ja.
Dorwę go.
Pieprzony sukinsyn.
Spartaco.
Wyrażaj się!
Chcę go żywego.
W 24 godziny.
Inaczej sami możecie zniknąć.
Zabierzcie go.
I posprzątajcie.
Ja pierdzielę. Bez wahania rozwalił mu mózg.
Kto? Buzzetti?
A kto inny?
Tylko wykonuje rozkazy.
Prawdziwym zabójcą jest Caino.
Ktoś, kto zabił własnego brata dla pieniędzy…
Nawet jeśli mu nie udowodniono.
Zabił cztery czy pięć osób, nikt nie wie dokładnie.
Nienawidzę go.
Po prostu nienawidzę.
Myśli, że jest Bogiem.
Rozmawia ze mną jak z karaluchem.
Rozumiem, ale Mario…
Co Mario?
Ani słowa o Mario. Znam go od 20 roku życia.
O czym ty mówisz?
Jeśli ktoś ukradnie mi samochód, a ty nie złapiesz złodzieja,
to mogę cię zabić?
Caino nie znosi bystrzejszych od siebie.
Wszyscy to wiedzą.
Ma kompleks niższości.
Skąd wiesz?
Za kogo on się uważa?
Za Napoleona?
Lichwiarz z punktami bukmacherskimi
pełnymi starych bab i ćpunów,
z podmiejskimi barami i restauracjami…
- Ma kupę kasy. - I co, kurwa, z tego?
Garnitur, perfumy. Ale wciąż jest frajerem.
Facet, który ustawiał walki.
Gówniany megaloman.
Mario miał troje dzieci
i żonę, niezłą laskę.
- Caino kazał go zabić jak psa. - A wiesz co?
Podobno Caino pieprzył się z żoną Mario.
- No co ty? Z Giulią? - Tak.
Przysięgam.
Myślę, że dlatego chciał zabić Mario.
To była tylko wymówka.
Nie. Niemożliwe!
Nie rusza się kobiety kumpla. Z zasady.
A Giulia nie zdradza.
Wierz mi.
Podrywałem ją wiele razy.
Nie udało się.
Ale Caino tak.
Zasypuj dół i zamknij się!
- To Dzięcioł. - Tak, zaufaj mu.
Nikt się nie pojawił? Miej oczy otwarte.
Zrobisz zdjęcie i wyślesz Dzięciołowi?
Jasne. Daj mi telefon.
Dzięki.
Spoczywaj w pokoju, Mario.
Spoczywaj w pokoju.
…dlatego płacą, do diabła z nimi.
Kierownik też w tym siedzi, ale gówno ryzykuje.
Cwaniak z niego.
Jeśli spadniesz,
powiedzą, że trzeba było uważać.
Jak kuzyn Stelvio. Pamiętasz go?
- Jasne. - Niech spoczywa w pokoju.
Masz moją bluzę.
Brałem też prysznic i się ogoliłem. Chcesz kawy?
- Wziąłeś moje kosmetyki? - Zamknij się.
Ubrania mi śmierdziały. Jak wyschną, oddam ci twoje.
Kawy?
To porcelanowe filiżanki babci.
To filiżanki, do tego służą,
żeby z nich pić.
Jak chcesz kawy, to sobie weź.
Twoja babcia?
Była piosenkarką?
Uczyła gry na pianinie.
Ty to powiesiłeś?
Popsuło się.
„Popsuło się”.
Nietrudno to naprawić.
Proszę. Tę też umyj.
Tyle książek. Studiujesz?
Co to za dociekania? Nie wyglądasz na glinę.
Zadałem ci pytanie.
Studiuję ekonomię.
I ci nie idzie.
W pięć minut można odgadnąć
historię twojego życia.
Smutną historię.
Wystarczy!
Tak tylko zagaduję.
Tyle filmów, komiksów, książek. Co mam myśleć?
Studiuję komiksy.
Rysuję.
- Co rysujesz? - Własne komiksy.
- Jestem w tym dobry. - Wyobrażam sobie.
Siedzisz sam pod tą lampą.
Zawsze sam.
Zero przyjaciół.
Masz dziewczynę?
Jasne, że nie.
Miałem dwie.
- Playboy! - Złodziej i psycholog?
Zamknij twarz, bo ci ją obiję.
I mam w dupie, jak sobie radzisz.
To nie twoja wina, ale też nie moja.
W porządku?
Jestem ciężko chory.
To znaczy?
Od dawna?
Od roku.
Nosisz czapkę z powodu chemii?
Chemii?
No tak.
Chemioterapia nie leczy depresji.
- Depresji? - Oddawaj!
Spierdalaj! Zdejmij to, nie jesteś łysy.
Jebać depresję.
Faszerujesz się tym, wmawiasz sobie chorobę
i chowasz się jak mysz. A wiesz dlaczego?
Bo nie lubisz siebie.
Nie trzeba studiów, żeby to widzieć.
Słuchaj,
ten facet naprzeciw ma remont? Widziałem farbę pod drzwiami.
Jego żona chciała nową kuchnię.
Ma bar, jest na granicy alkoholizmu…
Masz rentgen?
- Jego żony? - Nie, swój.
Mówiłeś, że jesteś chory. Masz rentgen?
- Tak, mam. - Dobra, to słuchaj.
Skoro nie ma tu nic do jedzenia,
weź zdjęcie
i otwórz nim drzwi. To łatwe, nie są antywłamaniowe.
Opróżnij lodówkę i wróć tutaj.
Zwariowałeś. Nie jestem złodziejem.
Adrenalina dobrze ci zrobi.
Nie ma mowy. Ona na pewno jest w domu.
Dlatego zadzwonisz.
Jasne. A jeśli otworzy drzwi?
Poprosisz o sól.
Po co mi sól?
Rentgen. Podłóż go pod zamek
i podnieś.
Chodź.
Spotykasz się z kimś? Nie możesz mi tego zrobić.
Znowu? Z nikim się nie spotykam. Przestań.
Otwórz drzwi, Jack.
Może w końcu znajdę kogoś normalnego.
Kogoś normalnego?
Pożałujecie, ty i ten gnojek.
Nie waż się mi grozić, bo wezwę policję.
Zostaw mnie, Filippo!
Będę krzyczeć! To boli!
Hej, Rebecca! Wszystko w porządku?
Tak.
Wszystko gra.
Czego się gapisz, gnoju?
Nie waż się z nikim spotykać!
Dasz wiarę?
Zmarnowałam na tego gnoja dwa lata!
Przepraszam. To on jest gnojem.
Wstawaj.
No wstawaj.
Walnij w to.
No dawaj.
Co jest? No już. Mocniej!
Jeszcze raz.
No dawaj.
Jeszcze mocniej!
No dalej!
Mocniej! Drugą też!
Odreaguj!
Dobra robota!
Wystarczy!
Nieźle walisz z prawej.
Następnym razem przywal gnojowi w gębę.
Spokojnie. Oddychaj.
Lepiej?
Teraz możemy iść tam razem. Dobra?
Cicho.
Cześć.
Cześć, kochanie.
Kochanie…
Mój mąż wyszedł. Wróci wieczorem.
Mamy całe popołudnie dla siebie.
W co się dziś pobawimy?
Nie, to było ostatnio.
No dobrze.
I tak zawsze się zgadzam.
Dlaczego mam iść do kuchni?
Kostki lodu?
Chyba wiem.
Tak jest.
Mam lód.
Wiesz, kim jesteś?
Naprawdę jesteś chrząkającym zwierzaczkiem.
Tak. Zgadnij, jakim.
Świnką!
Tak.
Nie.
Mam na sobie te bordowe.
Te bardzo skąpe.
Tak.
Trochę mi przeszkadzają, bo wpijają się…
w środek.
A ty?
Co robisz?
Och. A jak?
Widzisz, jesteś świnką.
Tak. Ja też jestem świnką.
Wielką świnią.
Kostki lodu się topią.
Położę się teraz na łóżku.
Dobra robota. Świetnie ci poszło.
Tak jest.
- Co my tu mamy? - O Boże.
Nigdy czegoś takiego nie robiłem.
Nie zaszkodzi ci.
Zupełnie jak Alvaro Vitali i Bombolo.
- Pamiętasz? - Z Edwige Fenech.
Przypominała mi Sharon Stone,
kiedy krzyżowała nogi.
Oglądałeś to?
Podobało ci się?
Jesteś szczery, bo się boisz.
Oddaj mi czapkę. Oddaj!
Dawaj czapkę!
Serce mi wali. Wezmę trochę kropli.
Nie. Jakich kropli?
Proszę. Wypij to.
- Na koszt barmana. - Jestem dziwny po alkoholu.
A tak niby normalny?
Pij. Śmiałeś się i byłeś napalony przez 10 minut.
Napij się.
- Dzięcioł! - Spartaco.
A więc?
Nikt podobny stąd nie wychodził.
- Ale Ferruccio coś ma. - Co takiego?
Mój kumpel go widział.
Mieszka na śmietniku za gazometrem.
Ten gość sprząta piwnice i wozi graty furgonetką.
Pracował z bratem, ale on zniknął.
Zabierz mnie tam.
Już byłem. Zabite deskami.
Furgonetki też nie ma.
Powiedz kumplowi, że chcę wiedzieć więcej.
Czy ma dziewczynę, syna, żonę, gdzie jego brat.
Czy to prawda, że oszukał Caino?
Już nie żyje.
Czekaj, aż go złapiemy.
Caino wsadzi go do automatu.
- Wiecie co? - Uspokój się. Złość szkodzi zdrowiu.
Zrobimy to, co zwykle. Mamy sprzęt w aucie?
Trochę szanuję tego sukinsyna.
Trzeba odwagi, by okraść Caino.
Wiesz co?
Nim go zastrzelę, uścisnę mu dłoń.
Przypominam, że Caino chce go żywego.
To weźmiemy pieniądze.
Co masz na myśli? Dla siebie?
Co jest takie trudne?
Powiedz: „Tato, chcę ponieść porażkę w czymś, co lubię”.
Kto cię powstrzymuje?
Nikt. Ja nie…
Nie mam nawet jaj, by pokazać mu rysunki.
Nie powinienem był się urodzić.
Byłem późnym dzieckiem.
Rodzice myśleli, że nie mogą.
Nie chcesz się uczyć.
Nie chcesz robić tego, co lubisz.
Masz ten neon i go nie używasz.
Ale nie chcesz go naprawić.
Nie chcesz się zmierzyć z ojcem. Trzeba by cię naprawić.
Chodź zobaczyć, depresancie.
Jesteś niesamowity.
Kto to, kurwa?
Kto tam?
Z wodociągów. W okolicy jest przeciek.
Dzień dobry.
Tylko rzucimy okiem.
Musimy sprawdzić cały budynek.
Pracujecie po godzinach?
Zostaliśmy wezwani na pomoc.
Mogę?
Śmiało.
Kuchnia w porządku.
Gdzie łazienka?
Tam.
Mój syn też ma bzika na punkcie komiksów.
Tak?
Ile ma lat?
Dwanaście.
Też ma taką czapeczkę.
Coś nietypowego
w ostatnich dniach?
Nietypowego z wodą?
Nie, wszystko normalnie.
W łazience też wszystko gra.
W porządku.
Do widzenia.
Przepraszamy za kłopot.
Żaden problem.
Nie wyglądali na hydraulików.
Szukają cię dla pieniędzy, prawda?
Im mniej wiesz, tym lepiej dla ciebie.
Nie zostanę długo.
Zajęło ci to pięć minut. Poczucie wartości rośnie.
- Remontuję dom? - Remontujemy.
No weź.
Niesamowite. Twoje?
Odłóż to.
- Dlaczego? Są naprawdę dobre. - Odłóż to!
- Zwariowałeś? - Odłóż to!
Tutaj połóż.
Sam se weź.
Muszę się wyspać. Nie waż się hałasować.
Kompletny świr.
Giulia.
Caino, mam nowinę.
Caino. Mam nowinę.
Nie waż się mi przeszkadzać w pracy.
Przeproś.
Przeproś!
Przepraszam.
Nie wykorzystuj długu wdzięczności,
jaki mam wobec twego ojca.
No już, mów.
Jest nikim. Sprząta piwnice.
To frajer.
Jeśli ma odwagę okraść Caino, nie jest frajerem.
Nie nacieszy się pieniędzmi. Ścigamy go.
W końcu wyjdzie z dziury, w której się ukrywa.
Nie nacieszy się pieniędzmi.
Ścigamy go.
Musi wyjść z dziury.
Mniej więcej to samo powiedział biedny Mario.
Daj mi 24 godziny, a przyprowadzę go tutaj.
Masz 24 godziny.
Mam nadzieję, że masz plan.
Żeglarzom bez celu żaden wiatr nie sprzyja.
Wynoś się stąd.
Miałeś rację co do Giulii.
Co za dziwka.
Gdyby nie mój ojciec, już by mnie wywalił.
Cholerny gnój.
Mój ojciec poszedł za niego do więzienia.
Złapali go zamiast niego.
On może nam zrobić krzywdę. Poważną.
A ten fiut Buzzetti mnie przeraża.
Lubi zabijać ludzi.
Zjem go na śniadanie.
To Caino chcę zobaczyć na kolanach.
Czołgającego się po ziemi.
Będzie llizał moje buty.
Co teraz robimy?
Nie dorwiemy go w ciągu doby. Sam to spieprzyłeś.
Weź, Marzio. Co jest, kurwa? Przynosisz tylko pecha!
Kurwa mać.
To historia kryminalna.
Miejski thriller. Akcja toczy się w Garbatelli.
Wygląda na spokojną okolicę.
Nawet w głowie nie wychodzisz z domu.
Sàlgari przynajmniej wyobrażał sobie Malezję.
- Mówi się Salgàri. - Nieważne.
On.
Są, kurwa, piękne.
Jak mogłeś marnować czas na studiach?
Pokazałeś je tej dziewczynie?
- Której? - Nie rżnij głupa.
Widziałam zdjęcie w łazience, koło kropli.
Nie chcę wiedzieć, po co ci tam ono.
Jak się nazywa?
Rebecca.
A koleżanka na schodach?
Jest z Sewilli, jest Hiszpanką.
Były razem na Erasmusie.
Hiszpanki są super.
Czyste, nieumalowane.
Naturalne.
Rozmawiałeś z Rebeccą?
Nie.
To znaczy…
Rozmawialiśmy kilka razy, pożyczała ode mnie filmy.
Pisze pracę o kinie włoskim lat 60. i 70.
Teraz wiem, po co ci te plakaty.
Ma myśleć, że jesteś fajny.
Fajny? Ja? Widziałeś, z kim była?
- Jak mogłaby… - Przestań.
Nawet najmądrzejsza kobieta raz zakochuje się w dupku.
Wszystkie moje były mądre.
Jasne.
Żartowałem.
Nie ma problemu. Nie dowiesz się, jeśli nie spróbujesz.
Może nie ma nic przeciwko. Właśnie z nim zerwała.
- To skomplikowane. - Ty jesteś skomplikowany.
Posłuchaj.
Niektóre kobiety chcą pieniędzy, inne wolą wygląd czy osobowość.
Z pieniędzmi kiepsko ci idzie.
Trzeba popracować nad osobowością.
Wygląd, cóż…
Czujesz się beznadziejny.
- Tak. - Ale nie jesteś.
Masz coś, co dziewczyny takie jak Rebecca lubią.
Zaufaj mi.
Duszę.
Duszę?
Dziwnie słuchać, jak mówisz o duszy.
- Co, masz prawa autorskie? - Nie.
Albo ją masz, albo nie.
Nietzsche też tak mówił.
Poczytaj trochę.
Myślisz sobie: „Co on wie o Nietzschem?”.
A ja myślę, że nie będzie łatwo się stąd wydostać.
Kumasz?
Daj znać, kiedy się dowiesz.
Daj znać od razu.
Rebecca wróciła. Porozmawiaj z nią.
Nie. Tylko się ośmieszę.
Powiedz, że wychodzisz, pomóż jej z torbami
i zaproś ją na kolację.
- Ugotujesz coś. - Nie umiem gotować. W ogóle.
Co z ciebie za facet?
Chodź ze mną.
Musisz to zrobić sam.
- Jesteś sam. - Nie.
- Nie ma mowy. - Ale z ciebie smutas.
Nie.
Pomogę wam z siatkami.
Wielkie dzięki.
- Wychodzisz? - Nie, właśnie wracałem do domu.
Fajna czapeczka.
Dzięki.
To Amanda.
Mówiłam ci o niej.
Byłyście razem na Erasmusie. Jestem Ludovico.
Przepraszam, muszę lecieć do łazienki.
- Jest urocza. - Tak.
Skoro na ciebie wpadłam, chciałabym cię o coś zapytać.
Myślałam o tym wcześniej, ale nie chciałam sprawiać kłopotu.
Kłopotu? Ty?
Nigdy.
Praca dyplomowa.
Włoskie kino lat 60. Dino Risi…
Jesteś ekspertem, prawda?
Tak.
Pomógłbyś mi?
- Nie odmawiaj! - Nie.
To znaczy. Tak. To nie problem.
Jestem fanem Risiego, więc…
Możemy obejrzeć jego filmy, podyskutować.
Byłoby super.
Życie nie jest łatwe, Wdowiec, Zapach kobiety…
Może ja przyjdę do ciebie?
Do mnie?
…Nino Manfredi był niesamowity,
tytuł to Widzę nago.
Hej. Długo ci zajęło wejście po tych schodach.
Ciężkie te siatki.
Wezmę prysznic.
Tak. Wejdź, proszę.
Położyć je na stole?
Wielkie dzięki.
- A, Ludovico? - Tak?
Znasz się na hydraulice?
Oczywiście.
To ten cholerny kran.
Mówiłam dozorcy 300 razy.
Mógłbyś… Ami, pokażesz mu?
Chodź, Ludo.
Odkręciłam prysznic
i coś tam się zacięło.
Tamten.
Pękła rura.
Przepraszam.
Cholerny gnój.
Szukasz kogoś?
- Z drogi. - Zadałem pytanie.
No już, dupku.
Bijesz kobiety, a ja jestem dupkiem?
Zbliż się do Rebeki, a zginiesz.
Jest z kimś bardziej niebezpiecznym ode mnie.
Nie chce cię już widzieć.
Przyjdź tu znowu, a ta twoja buźka…
Bum!
Zniknie.
Jasne?
Posikałeś się. Co za bohater!
Wstawaj i spadaj. Śmierdzisz.
- Leć. - Już idę.
Ruchy.
Spokojnie. Co ci się stało?
Co się stało?
Miał broń, inaczej skopałabym mu tyłek.
Naprawdę miał broń? Tak wyglądał?
Dokąd?
Dzięki, Jack.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Tak. Chyba przestało.
Jutro wezwę dobrego hydraulika.
Prawdziwego.
Próbowałem. Przepraszam.
W podziękowaniu
przyrządzę moją słynną paellę.
Jasne. Zjedzmy razem kolację.
Jutro? Macie ochotę?
Chyba tak.
Kuchnia włoska kontra hiszpańska.
Zrobimy spaghetti amatriciana.
Jeśli gotujesz, tak jak naprawiasz krany…
Nigdy nic takiego mi się nie przydarzyło.
Kocham cię, Jack.
Kto cię przysłał?
To syndrom sztokholmski. Zakochałeś się w porywaczu.
To łut szczęścia.
Ale wyszedłem na fiuta.
Nie umiałem naprawić, więc cię zawołałem.
Hiszpanka pożerała cię wzrokiem.
Skończył się alkohol. I zioło.
Chyba coś mam.
Rzadko palę. Mam po nim lęki.
Ale skoro już się denerwuję, może mi to pomoże.
Od jak dawna palisz?
Jakiś czas. Nie palę dużo.
Sam, oczywiście.
Zawsze sam.
Może następnym razem z Rebeccą.
Załatwione. Zająłem się tym.
Dobra robota.
- Reszta przy pożegnaniu. - Dobra.
Na razie.
Popatrz.
Mały i duży.
Chciałbym być jak ty.
Myślisz, że jestem lepszy?
Spójrz na siebie.
Zostań taki, jaki jesteś.
Nie chcesz być jak ktoś inny.
Jestem złodziejem.
Zawsze byłem.
Zaoszczędziłem trochę kasy i mogę żyć z tej ostatniej roboty.
Mam pracę dla przykrywki.
Sprzątam piwnice, pomagam ludziom w przeprowadzkach.
Nawet wystawiam faktury.
Pracowałem z bratem.
Nauczył mnie wszystkiego, co wiem o życiu.
Choć im bardziej starasz się zrozumieć życie, tym mniej…
Masz brata?
Osiem lat starszego.
Paolo.
Kradliśmy razem.
Grał na saksofonie w zespole.
Ludzie obwiniają rodziców, jeśli ktoś schodzi na złą drogę. Bzdura.
Mój ojciec zginął w wypadku na targu.
Mama zmarła rok później.
Była sprzątaczką.
Dobrzy ludzie. Uczciwi.
A my jesteśmy złodziejami.
Dlaczego? Nie wiem.
Miałem 18 lat, gdy wyjechał.
Zawsze mi mówił: „Ucz się”.
„Czytaj książki”.
Kupował je na tony. Nadal je mam.
I kask. Nie rozstaję się z nim.
Jestem z nim związany.
Ale zostawił cię samego.
Nie.
Chciał, żebym jechał.
Mówił, że to moment zwrotny.
Nie miałem jaj.
Potem spotkał
tę Brazylijkę. Fajna dupa.
Byłem zazdrosny.
Patrz.
„Mar do Paraiso”.
Spójrz na to.
- Ja jebię. - Wysłał to trzy lata temu.
Na pewno go tam znajdziesz?
Znajdę go.
Paolo zna wszystkich.
Gdyby nie ten burdel, już bym tam był.
Poranki na plaży.
Popołudnia w hamaku.
Dobra książka.
A w nocy tańczymy z kobietami.
Naziści palili książki.
Bali się ich.
Kobiet też się bali.
Esesmani walili się w dupę.
I co z tego?
- Serio. - Ale co to ma do rzeczy?
Namówiłem ojca, by dał mi tu mieszkać samemu.
Chciałem mu pokazać, że potrafię.
Czułem się jak artysta.
Chciałem urządzić mieszkanie po swojemu.
A w końcu się w nim zamknąłem.
Sam.
Jak mówisz, zawsze sam.
Ale czułbym się samotny nawet wśród ludzi.
Zawsze tak było.
Byłem szczęśliwy tylko w świecie rysunków.
W świecie, który rysuję.
Może…
boję się odkryć, kim jestem, odkryć samego siebie.
Zobaczyć siebie.
Rozczarować rodziców.
Nie chowaj się za rodzicami. Jesteś na to za stary.
Nie musisz czuć się samotny.
Ludzkość jest samotna.
Nikomu nie jest łatwo.
Ten joint nas rozwala,
staliśmy się filozofami.
Wiesz, co myślę?
Nie wiem.
To brzmi tak łatwo.
Na wszystko odpowiadasz „nie wiem”.
Wiem, że nie wiem.
Nie wiem.
Starożytna mądrość.
Kto tak powiedział?
Sokrates?
A więc…
facet, który pobił tego nadętego dupka, ma broń.
Na klatce schodowej A.
Skończyliśmy poszukiwania.
Nie sprawdzałeś już tej klatki?
Wszystkie mieszkania, ale go nie było.
Źle szukaliście.
Przeszukaliśmy dokładnie.
To wy byście go znaleźli, nie Dzięcioł, prawda?
I mówisz: „Skończyliśmy poszukiwania”?
Twój rzymski akcent zaczyna mnie drażnić.
Dałem ci drugą szansę,
a ty ją zmarnowałeś.
Perły przed wieprze.
Można skrzywdzić Caino i nie ponieść konsekwencji.
Tak ludzie pomyślą.
Jeszcze doba i Spartaco go znajdzie.
Mój dług wobec twojego ojca się kończy.
Nie pracujesz już dla mnie.
Ciesz się, że przeznaczenie dało ci kumpla,
który za ciebie zapłaci.
Wierzysz w przeznaczenie, Marzio?
Marzio!
Spójrz na mnie. Marzio.
Popatrz na mnie!
Marzio.
Zabiję cię.
Twój ojciec uratował mi życie.
W zamian oszczędziłem twoje.
A teraz się wynoś.
Od dziś nigdy więcej nie wchodź mi w drogę.
Trzeba było go zabić.
Na wszystko jest czas.
Idź szukać tego faceta.
Znajdź numer mieszkania.
A potem mnie do niego zaprowadź.
Sam się nim zajmę. Zasłużył na to.
Boisz się?
Co jest, kurwa?
- Co jest? - Żartowałem!
Palant.
Przesuń się!
Nie strzelaj z zamkniętymi oczami.
Drży ci ręka, nie trafiasz i nie masz czasu na drugi strzał.
Trintignant.
Przestań, to nie dla ciebie.
- Jak długo spałem? - Długo. Jest 14:00.
Masz coś na ból głowy?
Tak.
Wciąż tam są.
Posprzątałeś.
Wcześnie wstałem. Nie tak jak ty.
Masz.
Kolejny krok naprzód.
Świetnie.
Ojciec powinien to zobaczyć.
Biedak. Zawsze gdy daje mi kasę, czuję się winny.
Masz 5000, które ci obiecałem.
Dzięki.
Ile jeszcze, nim skończysz komiks?
W sensie?
Ile czasu.
Ile czasu zajmie narysowanie i opublikowanie?
Nie wiem. Cztery miesiące.
Najwyżej pół roku.
Powiedzmy, że rok. Opłacę twój urlop naukowy.
Urlop naukowy?
Dwanaście miesięcy. Nic nie robisz. Siedzisz i rysujesz.
Pieniądze nie są problemem. W tym plecaku jest fortuna.
Jeśli moment zwrotny nie nastąpi, wrócisz na studia.
I tak masz zaległości w egzaminach.
To prawda.
Mówiłem ci już.
Lepiej ponieść porażkę, robiąc coś, co lubisz.
Dzięki, że we mnie wierzysz.
Chcesz to przemyśleć?
Wycofam ofertę.
Kto inny złożyłby ci taką propozycję?
Wiesz co?
Spróbuję.
Idę w to. Skupię się. Zrobię to.
Wyślę ludziom komiks,
może nawet go opublikuję.
Nawet ci go zadedykuję.
Zadedykuj go Rebecce.
Mnie tylko wyślij 50 procent zysków.
Rebecca?
Nie, tu Jack.
Paella kontra amatriciana?
W porządku. Na razie.
Niech wygra lepszy. Pa.
Masz, gdyby Rebecca oddzwoniła.
Ale nie dzwoń na policję.
Od wieków nie dzwoniła do mnie laska.
Czego potrzeba?
Guanciale, pecorino, pomidory.
Masz.
Weź wszystko, czego potrzeba.
Proszę bardzo.
W sensie na zewnątrz?
Na luzie mijaj tych na skuterach.
- Na luzie? - Nie.
Zachowuj się jak Ludovico.
Dodamy to na końcu.
- Spróbuj sosu. - Ty spróbuj.
Uważaj, gorący.
Pycha.
Dadzą gościowi, który zrobił taki sos.
Powiedz, że to ja. Ami da nawet na pusty żołądek.
Chciałbyś.
Kto to może być?
To pewnie Rebecca.
Dobry wieczór.
Witam.
Z gazowni.
Zgłoszono wyciek.
Proszę.
Hydraulicy już tu byli.
Coś nie tak w okolicy?
Proszę się nie przejmować.
Licznik?
Tam, pod zlewem.
Wszystko dobrze?
Na razie tak.
Tak, rysuję.
Łazienka?
Tutaj po prawej.
Zapalę panu światło.
Bojler elektryczny.
A sypialnia?
W sypialni nie mam nic na gaz.
Oczywiście.
Nic nie ma.
Nie.
Tak.
Nic nie ma.
Robiłem spaghetIi amatriciana.
Przepis mojej babci.
Odprowadzę pana.
Parmezan?
Pecorino, oczywiście.
Pecorino?
Parmezan byłby zbrodnią.
Oczywiście, to prawda.
Racja?
Tak, znalazłem go.
Klatka A.
Mieszkanie 14.
Nie, teraz.
Nie obchodzi mnie, czy jesz.
Przyjeżdżaj natychmiast.
Co jest grane?
Co robisz?
Wiesz, kto to był? Widziałeś buty?
- Ten gość od gazu? - Tak, gazownik.
To szalony zabójca. Szukał mnie.
Nasza znajomość się kończy. Muszę iść.
Nie martw się.
Chodź i zobacz.
Ukryję się tam.
Umówiłem się z robotnikiem budowlanym.
Nie możesz schować się w śmieciarce.
Będę na lotnisku za pół godziny.
Nie pozwól, by cię tu znaleźli.
Zmykaj.
Patrz.
Pieniądze na twój urlop.
Kładę je tutaj.
Odezwę się.
Kupię ci bilet.
Poznasz mojego brata. Przywieziesz komiks.
- Załóż to. - Chwileczkę.
- Chodź. - Tak.
Ludovico.
Spierdalaj! Słyszysz?
Wykorzystałeś mnie, a teraz znikasz?
Co mam robić?
To, co wszyscy.
Wszyscy są samotni.
Lepiej niż z kimś takim jak ty.
To u was rodzinne.
Wal się!
Nie jesteś moim bratem.
Otwieraj, palancie!
Szybciej.
Otwieraj.
Co robisz?
Pójdę po kolacji.
Dziękuję, Jack.
Nie odpuszczę sobie Hiszpanki.
Dziękuję.
- Dzięki! - Wystarczy.
Dawaj sos.
Ma na imię Paolo.
Uciekł do Brazylii 10 lat temu.
To brat tego, którego szukacie.
Zaleta posiadania znajomego w policji.
Dobra robota, Ferruccio.
Ferruccio, prawda?
Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie.
A jeśli są to gliny,
tym lepiej.
Dziękuję.
Do widzenia, panie Caino.
To prawda.
Wszystkie szczęśliwe rodziny są takie same.
Ale każda nieszczęśliwa rodzina
cierpi na swój własny sposób.
Ja to wezmę.
Przynieś makaron.
Mam nadzieję, że mają wino.
Co robisz?
Czekaj.
Na wypadek, gdyby Rebecca przyszła.
Czerwone światła.
Nauczyłem cię wszystkiego.
Naprawdę widać łysinę?
Dobrze wyglądasz.
Nie gap się na siebie tak długo.
I tak masz czapeczkę.
Wiesz co?
Czapeczce tu jest lepiej.
Włożyłem ci coś na drogę.
- Świetnie. - Niespodziankę.
Na później.
Życie nie jest łatwe.
Bardzo niełatwe.
Wchodźcie.
Powiedz, że masz wino. Właśnie zauważyliśmy, że nam wyszło.
Mogę kupić, jeśli nie masz.
Nie martw się. Mamy mnóstwo.
Moja kurtka?
Możesz powiesić tutaj.
- Dzięki. - Po lewej.
Mogę ci jakoś pomóc?
Tak, otwórz butelkę.
W ten sposób?
Tak.
Ładna sukienka. Wyglądasz świetnie.
Chcesz spróbować paelli?
- Zrobiłaś ją? - Tak.
On to wyreżyserował.
Naprawdę dobre.
- Czemu nie? - Bo nie lubię.
Co, pecorino?
Zdrowie!
Włoskie kino…
Opowiadałaś mu o swojej pracy?
Nie.
Bardzo słodkie.
Co?
- Wszystko. - Wszystko?
Nasze zdrowie.
Jak miło z jej strony.
Cóż…
Smutno mi, bo w Sewilli
są najpiękniejsze dziewczyny w Hiszpanii.
Jedź ze mną.
Ale nie muszę jechać do Sewilli.
- Nie? - Nie.
Dlaczego?
Bo najpiękniejsza z najpiękniejszych
jest tutaj.
Nie łapię.
Nie?
Nie.
Łapiesz.
Powinienem wysłać komiks do wydawnictwa,
a oni go opublikują.
- Fantastycznie! - Byłoby super.
Jeśli tak się stanie,
na pierwszej stronie dam dedykację.
Na stronie, na której się ją daje.
Na pierwszej albo ostatniej.
- Mamie, tacie, Rebece… - Dzięki.
Nie ma za co.
Mogę o coś spytać?
Jasne.
Co to za broda?
Myśli, że wygląda po męsku.
Delikatna, niepewna osobowość…
Ale Jack ma rację.
Gładka twarz u mężczyzny jest…
Jak to ująć…
Bardzo męska?
Tak.
Wyjęłaś mi to z ust.
Co za idiota!
Macie jakieś zioło?
Nie wiem, czy coś zostało.
Jeśli tak, to w łazience. Zobacz.
Chodźmy. Pójdę z tobą.
Niedługo wrócę.
Pokazać ci coś, czego nikt nie widział?
Jasne.
Mam to w domu, jeśli…
Jasne, przynieś.
I weź trochę zioła.
Na tę dwójkę będziemy czekać całą noc.
- Idę. - Czekaj.
Wracaj szybko.
Chcesz mnie zabrać na brazylijską wyspę,
gdzie jest twój brat Paolo.
On ma mnóstwo kasy.
Ale… nadal nie rozumiem.
Czym ty się zajmujesz?
To trudno wyjaśnić.
Zajmuję się mieszkaniami,
lokalami publicznymi, bankami.
Ale co właściwie robisz?
Jesteś murarzem,
inżynierem… Nie wiem.
Architektem?
Bandytą.
Dlatego masz to.
Jesteś tak tajemniczy, że na pewno jesteś dozorcą.
W pewnym sensie.
Ludovico wciąż na dole?
Tak.
Trochę się nawalił.
Chyba zgubił się na schodach.
Idź po niego.
Już idę.
Jeśli znajdę drogę.
Wino było mocne.
Hej, Ludovico?
Co w ciebie wstąpiło?
Ukrywasz się?
Szukasz przyjaciela?
Usiądź tam.
Dobry chłopiec.
Czołgaj się.
Zostaw go. On ma z tym chuj wspólnego.
Wybierałeś się do Brazylii
zidentyfikować szczątki brata ćpuna.
Jego zwłoki wylądowały w morzu.
Nie waż się mówić o moim bra…
Dwie nieszczęsne sieroty.
Czeka ich okropny koniec.
Właściwie trzy.
Zostaw go. Wyżyj się na mnie.
Jaki hojny jesteś.
Ale on widział moją twarz.
To niedobrze.
Marzenia umierają o świcie.
Nie ruszaj się.
Opuść rękę.
Powoli.
Rzuć broń.
Na ziemię, gnoju.
Buzzetti miał rację.
Powinienem był zabić ciebie, nie Marzio.
To za Mario.
A to za Marzietto.
Obiecałem mu.
Kiedy ten psychopata poderżnął mu gardło jak świni.
Jutro jego kolej.
Nie wierzysz w przeznaczenie, co?
Ja jestem twoim przeznaczeniem.
Skończę z tobą kawałek po kawałku.
Szkoda, że masz tylko dwa kolana.
Mogę je zrekonstruować.
Ale ty nie zrekonstruujesz mózgu.
Ten gnojek chciał mi strzelić w twarz.
Odetnij mu jaja i wsadź mu je do gęby.
Tak go znajdą.
Ten, kto okrada Caino…
Lu.
Boli.
Karetka już jedzie.
Boli.
Karetka już jedzie.
Boli.
Nie!
W porządku?
Wezwę kare…
Pomocy!
To moja wina.
Kurwa.
Nie.
Kurwa.
Wrócę po ciebie.
Wrócę po ciebie!
Czemu zawsze gadasz o polityce?
Jesteśmy krajem złodziei.
Unikamy miliardów euro w podatkach, a ty wciąż gadasz?
Oni muszą coś zrobić.
„Włosi pierwsi”.
W czym?
W kradzieży!
Oni mnie śmieszą.
Rozumiem.
Ale daj mi już spokój.
Kto to, kurwa, jest? Hej!
Musi być kompletnie pijany.
Przedawkował. Spójrz na niego.
Cały we krwi. Patrz.
Chyba nie żyje.
A co tu jest?
Torba pełna pieniędzy.
Prawdziwych?
Cholera, to prawdziwe pieniądze.
Co to jest? Wyrzuć to.
Weź kasę.
Puszczaj!
Puść torbę.
Biegnij.
DLA MOJEGO BRATA JACKA, KTÓRY ZWRÓCIŁ MI MOJE ŻYCIE
MOMENT ZWROTNY
Napisy: Małgorzata Rokicka