Dorastając w Ludlow w stanie Maine,
dzieci poznawały śmierć na Smętarzu dla zwierzaków.
Ale setki lat temu wykorzystywano go w innym celu.
Cmentarz dla zwierząt
Lokalne plemię Mikmaków stworzyło go, by wzywać duchy zwierząt
do ochrony przed starożytnym złem z lasu.
Żyło tam od wieków, za Smętarzem dla zwierzaków.
Tuż za Bagnem Małego Boga.
Zbudowaliśmy zaporę,
ale zło kusiło tych, którzy chcieli spędzić jeszcze jeden dzień
z bliskimi.
To tam dowiedziałem się czegoś o śmierci.
Tego, czego można się dowiedzieć tylko w Ludlow.
Czasem śmierć jest lepsza.
SMĘTARZ DLA ZWIERZAKÓW POCZĄTKI
LUDLOW W STANIE MAINE, ROK 1969
Cholera.
WITAMY W LUDLOW „Kolebce Maine”
Bądź mniej radosny, że wyjeżdżam, tato.
Nie sądziłem, że dożyję dnia, gdy Crandall opuści Ludlow.
Dziewczyna ma na ciebie dobry wpływ.
Pan Crandall podsunął Korpus Pokoju. Ja tylko zachęciłam Juda.
BRYTYJSKA INWAZJA
- Zapomniałeś. - Tę chcę zatrzymać.
Pora na odwrót Brytyjczyków.
Przez te zespoły dzieciaki palą marihuanę.
Według Normy narkotyki łagodzą…
Nie wiem. Co?
Luz to zguba ludzkości, panie Crandall.
- Chodź, Jud. - Już.
Judson.
Ładne zdjęcie. Timmy, ty i Manny.
Stare dobre czasy.
- Dzień dobry, panie Baterman. - Cześć, Norma.
Pomogę panu.
Urządza pan imprezę czy…?
Nie. Nie słyszałeś?
Timmy wrócił.
- Z Wietnamu? Już? - Tak.
Honorowe zwolnienie. Srebrna Gwiazda.
Prawdziwy bohater.
Jestem z niego dumny.
A co u ciebie?
Jutro jadę z Normą do Michigan.
Wstępujemy do Korpusu Pokoju.
Korpus Pokoju?
Bóg nigdy nie wezwał Crandalla.
Wszyscy jesteśmy tacy sami.
Ciesz się pokojem.
W porządku?
Tak, wszystko gra. Jedźmy.
…komunistyczna kampania w Wietnamie…
Nie rozumiem, czemu musiałeś się wszystkiego pozbyć.
Przecież kiedyś wrócisz.
Mamo.
Kathy. Możemy zmienić temat?
Spotkałem dziś Billa Batermana.
Timmy wrócił.
Zwolniony honorowo.
Dostał Srebrną Gwiazdę. I tak dalej.
Ile kosztował go ten kawałek srebra?
Jest bohaterem.
Bogu dzięki, że Timmy wrócił w jednym kawałku.
Serce Billego pewnie stanęło, gdy jego jedyny syn wyjechał.
Skoro o tym mowa,
zbierajmy się, jeśli mamy zdążyć na eliminacje.
Mam sporo roboty przed wyjazdem.
- Chyba nie dam rady. - No chodź.
Ostatnia noc z synem na lodowisku. Jak za starych czasów.
Pamiętasz swoje eliminacje?
Ty, Timmy, Manny.
Ci są nieźli, ale wy byliście wyjątkowi.
Mama ma rację. Przecież kiedyś wrócę.
Muszę wyjechać, tato. Zrobić coś. Rozumiesz?
Chcę pomagać ludziom.
Może nie powinieneś wracać.
Gdy przesiąkniesz tym miastem, nigdy nie wyjedziesz.
Mówisz, jakby Ludlow było przeklęte.
Ludlow to Ludlow.
Ojciec może pomarzyć, że syn osiągnie więcej.
Powodzenia,
przyszłe Bobry Ludlow.
Jeszcze jedno.
Są wyniki loterii poboru.
Lista nazwisk jest na tablicy za mną.
Możecie sprawdzić, wychodząc.
- Z Bogiem. - Cholera.
LOTERIA POBORU - LIPIEC 1969
Nie.
Już czwarty raz mnie pominęli.
Możesz za to podziękować matce.
Te modlitwy się opłaciły, co?
Myślisz, że Bill Baterman się nie modlił?
Pewnie.
Zapewne matka ma lepsze dojścia.
Powiedziałeś Manny’emu, że wyjeżdzasz?
Synu.
Większość z nas ma jedno życie, za krótkie na niedokończone sprawy.
Daj mi chwilę.
Marjorie, szeryf znalazł wykopany grób.
Wystarczająco duży na psa. Co najmniej.
Dzisiaj my pilnujemy.
Jud Crandall.
Burmistrz Benson. Marjorie.
Toż to pierwszy Crandall, który opuszcza Ludlow od czasów pierwszych osadników.
Tata jest z ciebie dumny.
Naprawdę?
Więcej pali na ganku, niż ze mną rozmawia.
Niemówienie nic dzieciom to część roli ojca.
Mój był taki sam.
Ale Danny cię kocha.
Opiekujcie się nim, kiedy wyjadę.
Nie pozwólcie mu jeść tych pączków z knajpy.
Miło było was widzieć, burmistrzu Benson, Marjorie.
Kocham was! Dbajcie o siebie.
Kocham cię, Judson.
Gdzie będziemy stacjonować? Azja? Afryka?
Wszystko jedno. Bylebym mógł służyć.
Uśmiechniesz się?
- Nie. - Nie?
- Nie mogę. - Serio?
- Nie… - Naprawdę?
Ciesz się każdą chwilą wyjazdu poza cholerne Ludlow!
Jezu. Nic ci nie jest, Norma?
Skarbie.
Nie, nic mi nie jest.
Nadleciał z nikąd. Nie widziałem go.
Co do diabła? To pies Batermanów?
Co?
Potrąciłeś go?
Nie.
Jest brudny.
Jakby był chory czy coś.
Może powinniśmy go zostawić.
Odprowadźmy go. To niedaleko.
Chodź, Hendrix.
Co to ma być?
Nie słyszę rasistowskich uwag klienta przez cokolwiek to jest.
To muzyka księżycowa, braciszku. White Noise. „Love Without Sound”.
Byłoby miło tego nie słyszeć.
To lepsze niż te twoje depresyjne brzdęki.
To coś innego.
Od tygodnia o nich śnię.
Poduszka jest moją muzą.
Wszystko gra, Donna?
Jeszcze nie wiem, co znaczą.
Skandynawscy szamani i wikingowie przywoływali tak duchy zwierząt.
Wyglądam na wojowniczkę czy uzdrowicielkę?
Raczej dziwaczkę.
Słyszałeś, że Jud Crandall wyjechał?
W tej dziurze mieszka 956 osób.
Wiem, gdy ktoś pierdnie po drugiej stronie ulicy.
Korpus Pokoju. Wielkie mi rzeczy. I co?
Nie sądzisz, że pora, żebyś też wyjechał?
- Miłe marzenie. - Mówię poważnie.
Zgłosiłam pracę do galerii w Buffalo.
Chcą zrobić wystawę.
Moich dzieł.
Więc ty też wyjeżdżasz?
Pojedź ze mną.
Na doczepkę,
żebym chował się w kącie tak jak podczas twoich imprez?
Cholera, Donna. Ja nie…
Ja nie jestem tobą.
Bzdura.
Mówisz o moim bracie.
Co to?
Manny?
Co do cholery?
Jestem zbyt zjarany.
Manny!
- Co do…? - Cholera jasna.
O Boże.
Nie…
Coś z nim nie tak.
Po prostu go odprowadźmy.
Timmy!
Dokąd poszedł?
Gdzie ten pies?
Hendrix, chodź tutaj, piesku.
Zaprowadźmy go na ganek i zmywajmy się stąd.
Hej. Jud Crandall.
Timmy.
Widzieliśmy twojego…
Podobno wstępujesz do Korpusu Pokoju.
Tak. Właśnie wyjeżdżamy.
Hej.
Myślisz, że przetrwałbyś choć dzień prawdziwej walki?
Tak byś się posikał, że zdetonowałbyś miny.
Masz szczęście,
że stary Dan Crandall zapłacił doktorkowi.
Właśnie.
Wojna nie dla Juda.
Nie ma wojny dla Juda Crandalla.
To kłamstwo, Timmy.
Kłamię? Spójrz na mnie.
Tylko dzieci mówią pełną prawdę, ale ja nie kłamię.
Dobra. Cieszę się, że wróciłeś w jednym kawałku, Timmy.
Dobrze cię widzieć.
Pójdziemy już. Trzymaj się.
Hej! Norma!
Timmy, zabierz tego psa!
Timmy!
Zawołaj go!
Nie!
Norma! Hej.
Już dobrze.
Cholera!
Co do diabła?
Cholera.
Już dobrze. Właśnie.
Pojedziemy do szpitala. Chodź, podnieś głowę.
Już dobrze.
Będzie dobrze. Spójrz na mnie.
W porządku?
Norma!
Timmy, zabierz tego psa!
Cześć.
Hej.
Nie podnoś się.
Jak się czujesz?
- Obolała. - Jasne.
Lekarz powiedział, że mogło być gorzej.
Chce cię zatrzymać na kilka dni.
Dobrze. Potem pojedziemy do Michigan.
A potem w świat.
To nie twoja wina.
Odpocznij.
Wrócę jutro.
- Przepraszam. - Uważaj, stary.
Co ci się stało w rękę?
Wypadek podczas obserwacji ptaków.
Hej, Manny. Możemy gdzieś pogadać?
Próbujesz się ze mną umówić? Dalej, wykrztuś to.
Unikasz mnie.
Tylko próbuję…
Co? Pożegnać się?
O to chodzi?
Po co? Na razie. Baw się dobrze z Normą.
Jeszcze nie wyjeżdżamy.
Normę zaatakował pies Timmy’ego.
Cholera. W porządku z nią?
Chyba tak.
Timmy tylko patrzył.
Jakby nieobecnym wzrokiem.
Jakby go tam nie było.
Donna go widziała.
Gadał do siebie pod nosem. Nazwiska.
Minął ją, jakby jej tam nie było.
Chyba coś jest nie tak.
Pewnie zabił tam ludzi.
Czego się spodziewałeś?
Z nim szmuglowaliśmy piwo do twojego domku na drzewie.
Hej, Timmy. Tu Jud.
Timmy.
Benson.
Anderson.
Jezu.
Crandall.
Timmy…
Co tu robisz?
Pan Baterman.
Gdzie Timmy?
Do niego przyszedłem.
Byliśmy tu wcześniej i Hendrix zaatakował Normę.
To dobry pies. Nie zaatakowałby bez powodu.
Mogę się zobaczyć z Timmym?
Teraz nie przyjmuje gości.
Potrzebuje czasu na aklimatyzację.
Martwię się o niego.
Dobrze.
Martwię się.
Jak wszyscy. Manny, Donna.
Coś się zmieniło. Jest…
inny.
Od lat nie przyjaźnisz się z moim synem.
Ciesz się spokojem, który kupił ci tatuś i…
Dan Crandall nie chciałby, żebyś zadawał się z kimś takim
jak chłopak, który wrócił z wojny, co?
Mój tata? Jak to?
Dobrze.
Proszę go ode mnie pożegnać.
Zabij.
Wróciłeś.
Tak, wróciłem.
Nie rozumiem. Co się stało?
Normę zaatakował pies Batermanów na ich farmie.
Jest cała?
- Tak. - Cholera.
To długa historia. Wszystko z nią w porządku.
To okropne.
Nic jej nie będzie, ale musimy zostać jeszcze kilka dni.
To psuje twój plan pozbycia się mnie z Ludlow, co, tato?
Zrobię Normie ciasto.
Bill Baterman wie, że naciskałeś, żebym wyjechał. Dlaczego?
Coś ukrywasz. Powiedz mi.
Wiesz, kim jesteś?
Bohaterem bez sprawy.
To jak bycie buntownikiem bez sprawy, tylko gorzej.
To powiedziałeś doktorowi Weitzowi?
Zapłaciłeś, żeby skłamał. Co powiedział? Narośl?
Płaskostopie? Co?
Wszystko, co robiliśmy w życiu, było po to, by cię chronić.
Dobrze.
Nie musisz mnie chronić, tato.
Muszę, jeśli nie wyniesiesz się z Ludlow.
Marjorie Washburn.
Szeryf Anderson.
Burmistrz Benson.
Dan Crandall.
Jud Crandall.
Manny Rivers.
Donna Rivers.
Zabij ich, zanim oni zabiją ciebie.
Tych, którzy wiedzą.
Zabij ich teraz.
Zabij ich, zanim zabiją ciebie.
Hendrix, jak się masz, piesku?
Mam dla ciebie wołowinę.
Masz.
Timmy.
Słyszałam, że wróciłeś.
A wróciłem? Sam nie wiem.
Zaczynam myśleć, że to kolejne pudło.
Jak skrzynka na listy albo trumna.
Miejsce do przechowywania gratów.
By udawać, że coś znaczymy przez tę daną nam chwilę.
Właśnie to…
powiedział twój ojciec, zanim się powiesił.
To musiało być trudne.
Jeżdżenie tą samą trasą, chodzenie jego śladami.
Codziennie zastanawiając się, czy to dziś ty też się powiesisz.
Tak.
Timmy Baterman gadał od rzeczy
i wydaje mi się, że mamy większe kłopoty niż hycel.
Nie mógł zacytować listu samobójczego twojego ojca.
Naprawdę myślisz, że Bill zakopał Timmy'ego?
MIESZKAŃCY ATAKOWANI PRZEZ BLISKICH
Tak to się zaczyna, mącenie.
Masz rację. Tak to się zaczyna.
Mącenie,
znajomość sekretów, mrocznych myśli,
zabawa z jedzeniem.
Potem ludzie zaczynają umierać.
Potem ludzie zaczynają umierać do cholery.
Jezu, wróciło.
Zwołam spotkanie.
Nie bądź taki ponury.
Przygnębiasz kury.
Jestem ponurakiem. Znalazłem swój cel w życiu.
Mądrala.
Idź w ślady rodziców. Dołącz do Ruchu Indian Amerykańskich.
Mama mówiła, że jakaś grupa przejmie Alcatraz
w imię wszystkich Indian.
Odzyskanie skały? Dużo lepsza opcja.
Pewnie, zacznę od jutra.
Daj spokój.
Słyszysz?
Zatańcz ze mną.
No dalej, chodź.
Jestem starszą siostrą, więc musisz mnie słuchać.
- Czy kiedyś to się skończy? - Nie.
Zatańczysz ze mną, Donna?
Nie ma muzyki, Timmy.
Timmy?
Co widzisz w tych snach?
Manny i Donna.
Te maski cię nie uratują.
Powinieneś iść, Timmy.
Manny, przestań.
Słyszysz ich?
Za lasem.
W tunelach.
Ich głosy.
Przykro mi z powodu tego, co ci się tam przydarzyło.
Naprawdę.
Ale wszystkich straszysz.
No już, wstawaj. Zabierzemy cię do domu.
Manny i Donna nigdy się nie wydostaną.
Umrzecie tu.
Proszę, Dan. Smacznego.
Gdzie Marjorie?
Zaczynajmy.
Marjorie, co się stało?
Zabiłam cholernego psa Batermanów.
Teraz pora na Timmy'ego.
Manny, te sny zmieniły się w koszmary.
Nie mają sensu, ale wydają się prawdziwe.
Tak zazwyczaj jest.
Dlatego są koszmarami.
Nie.
Te są inne. Jakby były ostrzeżeniem przed Ludlow.
Babcia mówiła, że nasz lud zbudował Smętarz dla zwierzaków,
by chronić się przed złem.
Jakim złem?
Cała planeta jest stara.
Jest tu pełno dobra i zła. Nie wiadomo, skąd pochodzą.
To nie Timmy. Coś przez niego przemawia.
Co do…?
Judson.
Manny!
Daj spokój, stary.
- Co ty…? - Nigdy nie celuj w Indianina.
Jezu, Manny.
O Boże. Kurwa.
Mogłeś wejść drzwiami.
- Nic ci nie jest? Pomogę ci. - W porządku.
Rany, czemu jesteś goły?
Nie wierzę w to.
Uwierz.
To co robimy?
No co, Jud? Wariuję tutaj.
Dowiemy się, o co chodzi. Znajdziemy odpowiedzi.
Dowiemy się, co jest przyczyną.
Czemu to musiał być Timmy?
To mógł być każdy z nas.
Kościół.
Są tam stare dokumenty. Jedźmy tam.
Teraz, ruszajmy.
Manny?
Jesteś w domu?
Halo?
Timmy.
To nie jesteś ty.
Pamiętasz…
jak wpadałeś do nas i robiłam ci kanapki?
Odcinałam skórkę,
bo widziałeś, jak mama Juda tak robiła.
A zawsze chciałeś mieć taką mamę.
Tego Timmy'ego tu nie ma.
PAN uczy nas modlitwy.
PAMIĘCI WALECZNYCH MĘŻCZYZN Z LUDLOW
JESTEŚMY DOZGONNIE WDZIĘCZNI WASZE CZYNY ŻYJĄ DALEJ
Jak mogę wam pomóc, chłopcy?
Kilka lat po przyjeździe znalazłem to ukryte w organach.
Ktoś chciał, by znalazł to człowiek Boga. Niech to.
Kto to napisał?
Ci z pierwszych osadników, którzy przeżyli.
Większość napisana przez tłumacza Williamsa. Księdza.
TERYTORIUM MIKMAKÓW
Minęły cztery miesiące od wiadomości Ludlowa.
On i jego ludzie mieli znaleźć żyzne ziemie.
I coś znaleźli.
Komandor Williams, ja i pozostali
podróżujemy po wyspie od siedmiu dni, licząc, że znajdziemy Ludlowa.
Wciąż nie rozumiem.
Skoro tubylcy nie wierzą, że ziemia należy do nich,
tylko oni do ziemi,
to dlaczego się przenoszą z tej ziemi?
Ich uprawy zgniły.
Nasi ludzie byli strudzeni i zaczęli bać się ziemi.
Podobno słyszą szepty w lesie,
a mnie dręczą koszmary z napotkanymi symbolami i maskami.
Wygląda na cmentarz dla zwierząt.
Wierzą, że duchy zwierząt zapewnią im ochronę.
Przed czym?
Już niedaleko.
Powietrze wydaje się kwaśne i unosi się w nim zapach śmierci.
I choć wody jest dostatek,
im dalej idziemy, tym więcej upraw obumiera.
Sądzę, że jest to powiązane z ostatnią wiadomością Ludlowa.
Śmierć jest tu inna.
Śmierć to wrota do wiecznego życia.
Co tu się stało?
Znajdź Ludlowa i ocalałych.
Ojcze, zapytaj, gdzie są pozostali.
Bracie, gdzie jest Ludlow?
Ludlow należy teraz do ziemi…
Twoi ludzie nie słuchali.
Pochowali Ludlowa w kwaśnej ziemi.
Ludlow?
Obudzili coś prastarego…
i złego.
Celuj w oczy.
Ludlow!
Wódz twierdził, że strzegli ziemi od pokoleń.
Mówił, że las jest jak usta zła
i że cokolwiek tu się pochowa, wróci do życia, pochłonięte przez piekło.
Nazwali to ustami, bo szeptało do tych najbardziej podatnych.
Zawsze było głodne.
„Jak Mikmakowie, część naszych ludzi wzywała duchy do ochrony,
a inni trzymali się spiral i pogańskich symboli,
gdy Bóg wydawał się nie słuchać.
Jednak to na nic”.
Rodziny założycielskie
„Zostaliśmy sami”.
Miasto nazwali Ludlow, by przypominało im o ich grzechach.
Danielu, miałem 15 lat, gdy pierwszy raz zobaczyłem, co to robi człowiekowi.
Był pierwszy, ale nie ostatni.
Chciałbym powiedzieć, że tobie się to nie przytrafi.
One słyszą. Wiedzą.
Nasze mroczne sekrety. I chcą, żebyś wiedział, że wiedzą.
Im więcej dni upływa, tym bardziej chcą zabijać
i karmić usta piekła.
Musisz celować w oczy, synu.
To jedyny sposób, by je zabić.
Ten dziennik należy teraz do ciebie.
Pewnego dnia będzie należał do twojego syna.
Timmy, to ty?
Nie słyszałem, jak wszedłeś.
Gdzie Hendrix?
Nie żyje.
To jego krew?
Nie.
Timmy…
Timmy'ego nie ma.
Widzimy się później, Manny.
Dzień dobry, Kathy.
Miło cię widzieć, Manny.
Rodziny założycielskie.
Ludlow, Washburn, Anderson, Benson, Bouchard…
Crandall.
To my.
Nasza rodzina.
W Ludlow zawsze będą dobre i złe moce.
SMĘTARZ DLA ZWIERZAKÓW
Wszyscy jesteśmy połączeni jak w spirali.
Łańcuch sięgający naszego stwórcy.
Z naszej strony ciągniemy go.
Wzywamy naszego stwórcę i wszystko, co stworzył.
Co to?
Będzie tak robiło.
Wchodziło ci do głowy. Mieszało ci.
Dlatego woli umarłych. Stawiają mniejszy opór.
To zło. Zło to zło, Jud.
Twój pradziadek zbudował zaporę, by trzymać ludzi z dala od lasu.
Walczymy z tym od pokoleń.
Ja, Marj, szeryf, Benson.
Nasze rodziny zawarły pakt, gdy założono to miasto.
To jak zaraza.
Trzeba to powstrzymać, nim się rozprzestrzeni.
Pojadę po szeryfa, Marjorie i innych. Zajmiemy się tym.
Tato…
Uważaj, dobrze?
Jasne.
Donna?
Dziękuję.
Donna?
Znasz ją?
Co się stało?
Pójdę po lekarza.
Donna.
Słyszysz mnie?
Już dobrze.
Jesteś przemarznięta.
Chodź tutaj.
Jesteś w szoku.
Jesteś bezpieczna.
Co się stało?
Taka dobra dziewczynka.
Zawsze dobra, udająca, że kocha Jezusa.
Ale nie ty.
Nie.
Nienawidzisz biednych i bogatych, wszystkich nas gorszych od ciebie.
Tak bardzo gorszych.
Ale pod ziemią wszyscy wyglądamy tak samo, Normo.
Pomarszczeni.
Proszę mi pomóc.
Proszę. Dokąd pan idzie?
Halo.
Pomoże mi pani?
Nie!
Donna.
Proszę.
Nie, proszę. Otwórzcie.
Proszę! Nie!
Nie.
Może być trudno albo trudniej.
Wynocha z mojej posesji.
Bill.
Coś ty zrobił?
Uznałem za sprawiedliwe, by oddało mi syna.
Pomogę ci.
Norma!
FARMA
- Manny. - Gdzie moja siostra?
Nie powinno cię tu być.
Cholera.
Judson, miałeś się trzymać z daleka.
- Norma tam jest. Idę. - Nie.
- Wchodzę! - Nie.
- Tato. - Nie. To zbyt niebezpieczne.
Wchodzę z tobą.
Trzymasz się blisko mnie.
Dobra, słuchajcie. Oto plan.
Wchodzicie, bierzecie dziewczyny i wychodzicie.
Wejdę i przytrzymam Timmy'ego, a wy podłożycie ogień.
Bill…
Trzymałem go, gdy przyszedł na świat…
i będę go trzymał, gdy z niego odejdzie.
Tylko doszczętnie spal to cholerne miejsce.
Trzymaj.
My zajmiemy się stodołami.
Gotowi?
Celuj w oczy. To jedyny sposób.
Pójdę na górę.
Bill?
Pilnuj drzwi.
Co? O co chodzi?
Nic.
Idziemy.
Ruszajmy dalej.
Zostań tutaj. Nie ruszaj się, póki nie wrócę.
Manny.
To Donny.
Gdzie Donna?
Gdzie Norma?
Donna.
Gdzie Manny?
Donna.
Jest nigdzie.
Jest niczym.
Zawsze będzie niczym.
Cofnij się.
Hej, cofnij się!
- Nie strzelaj do niej. - Manny.
- Gdy byliśmy dziećmi… - Manny.
- …tańczyliśmy. - Nie strzelaj.
- Cofnij się! - Powinieneś zatańczyć.
Nie strzelaj do niej.
To nie Donna! To nie ona, Manny.
- Cofnij się! - Boże!
- Zastrzelę ją! - Lepiej, byś był martwy.
Do tyłu!
Manny.
Donna.
Spójrz na mnie.
- Donna. - Już dobrze.
Trzymaj się.
- Donna. - To już nie była ona.
Czasem śmierć jest…
Tato?
Przepraszam, Jud.
Pali się. Musimy uciekać.
Tam jest piwnica. Możemy tam przeczekać.
Chodźcie.
Jak długo tu przetrwamy?
Dokąd to prowadzi?
Nie wiem.
Timmy musiał to wykopać.
Chwila.
To naszyjnik Normy.
- Jest w tunelu. - Nie możemy tam wejść.
Pobudka, Korpusie.
Manny.
Możecie to zakończyć.
O cholera.
Może być wszędzie.
Rozdzielmy się.
Ty idź tędy.
Jud.
A jeśli Norma będzie… jak Donna?
Nie będzie.
Timmy!
Odejdź!
Hej.
Timmy!
Jud.
To Timmy.
Timmy.
Jud.
O Jezu.
Co do diabła?
Jud, co nam zostało?
Nic.
Mamy race i…
Manny!
Manny.
Stój.
Nie ruszaj się.
Spokojnie.
Jeśli wstanę, obaj wylecimy w powietrze.
Odpal race.
Jeśli nie wrócę, odpal to.
Ktoś cię ocali.
Jesteś moim bratem.
Zakończę to i się stąd wydostaniesz.
Wybacz, Timmy.
Nie!
Timmy?
- Norma. - Jud.
Nie sądzisz, że pora, żebyś też wyjechał?
Pojedź ze mną.
Jesteś pewna?
Zatrzymuję cię?
Chcieliśmy służyć.
Nigdy nie pogrzebiemy tego zła, zbrodni naszych ojców i ich ojców.
Możemy tylko zadbać o ziemię, którą stworzyliśmy.
Mężczyzna uprawia, co może, i opiekuje się tym.
Nie powinienem ci tego mówić.
Może to miejsce mi każe, bo wie, że nie utrzymasz się z daleka.
Wymyślisz najlepsze powody, bo wszystko jest lepsze niż śmierć.
Ale uwierz, kiedy mówię…
że czasem śmierć jest lepsza.
Trzymaj się z dala od Ludlow.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI „SMĘTARZ DLA ZWIERZAKÓW” STEPHENA KINGA
Napisy: Karolina Gruszczyńska