Poprzednio...
Wojsko wykorzystało zdjęcia dziennika dr Perdue do stworzenia
niezwyciężonego superżołnierza, który zinfiltruje wścibskie dzieciaki.
Ale coś poszło nie tak.
Widzę cię, duchu.
Velma!
Gdzie jesteś?
- Pomocy! - Velma!
Kiedyś złoczyńca rzucał się w oczy.
Miał nieironicze wąsy i każdy życzył mu porażki.
Ale z czasem złole zrobili się skomplikowani.
Boże, kim jesteś?
Czym jesteś?
Teraz stawiamy sobie pytania: "Nienawidzą cię, bo jesteś zły?
Czy jesteś zły, bo cię nienawidzą?".
Cześć, Velma.
Jestem Scrappy.
Brakuje nam dwojga uczniów.
Velmy Dinkley i Theodore'a P. Dupolca,
którego ktoś dopisał dla jaj.
Velmę porwał seryjny morderca.
Kto teraz rozwiąże zagadkę?
Bez obaw! Don i wojsko ich znajdą.
A policja będzie współpracować,
zamiast się droczyć, jak w filmach, kto ma jurysdykcję.
Proszę o spokój. Sektor prywatny rusza do akcji.
Odejdź, William. To sprawa wojska.
Co mówisz? Nie słyszę bez megafonu.
Mówię, że sektor prywatny się nie umywa do armii USA!
Niech mnie diabli, jeśli bogaty chłoptaś mojej eks
znajdzie moją córkę przede mną!
Zwłaszcza że William już pokazał Amanowi,
oświadczając się Diyi wcześniej niż Aman mnie.
Choć urodziłam mu dziecko.
Dość! To głupie.
Najważniejsza jest tutaj Velma.
A William ma największy megafon.
Przyjdzie dzień, gdy zagadkę w tym mieście rozwiążą dorośli, ale nie dziś.
Musimy znaleźć Velmę sami.
Ty jesteś złym superżołnierzem?
Gadający pies Scrappy? Jak to możliwe?
Jak?
Szczenięca moc!
I nowoczesna technologia.
Głównie to drugie.
Głośnik z Baby Bajeru Bla-Bla.
Miałam rację! Wojsko podłączyło ci go do mózgu.
Ale nie jestem zły.
Nie zabiłem tych ludzi.
Scrappy Dappy Doo!
Te dziwne okrzyki powodują u mnie dyskomfort,
a na to skarżyły się ofiary.
Wiem. Ale nie są dziwne, to tylko powiedzonka.
Powiedzonka?
Tak. Miałem budzić zaufanie wścibskich dzieciaków,
żeby ich zinfiltrować.
Ale masz klasyczną kryjówkę, z wylegującą się laską.
Jak typowy złol.
Nie wyleguje się, dochodzi do siebie po wypadku.
Nikt miał nie ucierpieć,
chciałem tylko przyciągnąć twoją uwagę.
Dlaczego?
Bo chcę, żebyś pomogła złapać człowieka,
który mnie wrabia.
Sierżanta Gigisfathera.
Dona? Kocham zwroty akcji,
ale nie starczyłoby wszystkich retrospekcji świata,
by mnie przekonać, że jest zabójcą.
Wystarczą cztery.
A żeby udowodnić swoją niewinność, puszczam cię wolno.
Pamiętaj tylko, żeby był czas,
gdy nikt nie wierzył w porwanie twojej mamy...
Pomocy!
Znów utknęłam.
W tym miejscu, co poprzednio. Chodzimy w kółko!
- Dlaczego Fred jest na przedzie? - Nie chcę.
Ale kiedy zwalniam, ktoś mnie wypycha.
Co? Nieprawda.
Ktoś tam jest. Velma?
Jump scare'y to tandeta.
- Tu jesteście. - Babcia?
Wojsko węszy wokół psychiatryka.
Muszę się ewakuować.
Fred, masz jeszcze w piwnicy laboratorium?
Czy zrobiłeś tam jaskinię seksu?
Służba chodzi tam pobzykać, ale jest jasno.
Skąd wiedziałaś, gdzie nas szukać?
- Ode mnie. - Co?
Pracuję z dr Purdue, bo mama Freda jest duchem.
Myślałem, że Norville ma haluny. I to srogie.
O Boże. Zgubiłam się i tu umrę.
Chcesz wody?
Po prostu mnie zabij.
Chcę tylko, żebyś...
...wysłuchała mojej wersji.
Dobrze. Ale nie pomyślę:
"Aha, to zmienia postać rzeczy".
Rozumiem. Moja historia zaczęła się dwa lata temu...
Gdy tajny agent Wujek Scoobi sfotografował,
jak moja mama czyta dzienniki dr Perdue. Don mówił.
A wspomniał, że Wujek Scoobi zaginął?
Aha! Kontynuuj.
Dwa lata temu Wujek Scoobi przekonał wojsko,
że zadziorny szczeniak
idealnie się nada do zinfiltrowania wścibskich dzieciaków.
Wszyscy rzucali propozycje cech, które wkupią mnie w łaski dzieciaków.
Ale co do jednego panowała niezgoda.
Na pewno powinien być niezwyciężony?
Jasne, nie ma jak superżołnierz, którego łatwo zabić!
I tak się narodziłem, ze skrawków dziennika dr Perdue.
Zakładamy smycz!
Dlatego nazwali cię Scrappy!
Nie. To połączenie "shitty" i "crappy".
Don mnie tak nazwał, żeby wziąć mnie pod but.
Bo zjadłem mu buty.
Litości!
Zamówili mi inne do gryzienia...
Mam ten formularz!
Skoro są takie same, jak Dona...
- To on mnie zaatakował na cmentarzu? - Tak.
Był zły za te buty.
A to, że wszyscy kochają moje powiedzonka,
niezwyciężoność i wigor,
doprowadzało go do szału.
Naciskał na innych, by mnie oddalono.
To Don tworzył niekomfortową atmosferę!
I dlatego kazał mojemu tacie nie brać tej sprawy.
Ale kiedy wszyscy odmówili Donowi,
postanowił ich zabić i mnie obwinić.
Co nie dziwi.
Jeśli chodzi o facetów, którzy budzą nasz dyskomfort, nie ma dymu...
...bez ognia! Tak! To wystarczyło, by cię wrobić?
Velma, gdzie jesteś?
Boję się, że William znajdzie cię pierwszy!
Nie musisz mi pomagać.
Jeśli mi nie wierzysz, po prostu odejdź.
Myślałem, że ustaliliśmy, że matka nie jest duchem.
A wy skąd się znacie? Jest apka do poznawania seniorów?
Nie. Moje badania wskazują,
że świadomość oddziela się od mózgu i trwa po śmierci.
Kiedy włożyłam swój mózg w Daphne,
a Amber to zauważyło, wynajęłam je do rozpoznania,
czy twoje halucynacje to nie świadomość Victorii, czyli duch.
Aha!
Matka? Jak moja fryzura?
Fałszywy alarm, to tylko Velma.
- Czekaj... - Velma!
Znalazłem cię!
Pierwszy! Dzięki Bogu!
- Muszę już iść. - Zaprowadź dr Perdue do piwnicy Freda.
Ja zostanę z Velmą. Co się stało?
Ja... ja...
Chyba wszystko w porządku.
Jak uciekłaś zabójcy?
Zabójcy? Po wypadku błąkałam się po lesie jak modelka w reklamie perfum.
Niedobrze, że zabójca jest na wolności, ale skupmy się na tym, co ważne.
Znalazłem Velmę i wyprzedziłem Williama.
Jasne. Tym razem.
I zawsze! Diya nie przyjęła jego oświadczyn.
Może to kiepski moment,
ale William szukał Velmy jak własnego dziecka...
Jeszcze gorliwiej.
Fred błąkał się miesiąc po labiryncie z tui.
W każdym razie, jeśli oświadczyny są aktualne i Velma się zgodzi,
to je przyjmuję.
Pamiętaj, możesz odmówić.
No i?
Skoro jesteś z nim szczęśliwa, zróbcie to.
Velmo, chodź ze mną.
Kupię ci bubble tea za przesłuchanie,
to znaczy rozmowę.
Dzięki, ale idę z mamą.
Właśnie się zaręczyła i nie ma kogo tym zanudzać.
Mamo, wrócę z tatę i Donem.
Trzygodzinna gadka o dawnej NBA pomoże mi zasnąć.
Co się dzieje? Skąd ten luz w temacie ślubu mamy?
Mówiłaś, że twoim ojczymem może zostać tylko Rahul Kohli.
Jej ślub pomoże mojemu nowemu znajomemu oczyścić imię.
Komu?
Cześć!
Od tak dawna masz maszynę do podmiany mózgu
i tak niewiele zdziałałaś?
Może byłaś zbyt zajęta ukrywaniem ducha!
Niczego nie ukrywam. To tylko teoria.
Mój tata zaręczył się z Diyą.
Co?!
Czyli zabił Don, ale chce wrobić gadającego psa?
- "Aha", nie? - Nie! Żadne aha! To bez sensu.
Jeśli Don chciał wrobić Scrappy'ego, po co najpierw obwiniał wiedźmy,
a potem kobiety ogólnie?
Ja jestem zabójczynią!
O tym nie pomyślałam.
Zanim powiecie "aha", wyjaśnię.
Don przekonał wojsko, że to ja dopiero po śmierci koronerów.
Wtedy Wujek Scoobi i ja uciekliśmy.
Wojsko obwiniło wiedźmy i kobiety, żeby nikt nie wywęszył tajnego projektu.
Jedno pytanie. Kim jest Wujek Scoobi?
No właśnie, nigdy nie widziałem jego twarzy.
Ale to nic, bo jestem psem.
Widzę nosem.
Dobra, jasne.
Velma, to obłęd. Scrappy jest mordercą. Jak możesz mu wierzyć?
Bo byłam na jego miejscu.
Nikt mi nie wierzył, że porwano moją mamę
i że nie zabiłam Brendy.
Hej, słyszę was.
Jestem psem.
Chcemy odciągnąć Dona od strażników,
żeby przyznał się do winy i powiedział, gdzie jest Wujek Scoobi.
Ale Scrappy jest niezwyciężony. Możemy capnąć Dona od razu.
Jego strażnicy są uzbrojeni...
w moją jedyną słabość.
Odkurzacze.
No jasne. Ale dzięki zaręczynom możemy dopaść Dona
na ulubionej imprezie socjopatów:
- wieczorze kawalerskim. - Williama?
Nie, mojego taty. Skłonimy go, by oświadczył się Sophie.
Mogę przyjść? Kocham zaręczyny.
Dwie rzeczy, które lubię najbardziej: miłość i zbieranie lajków.
Musisz...
- zostać tu ze mną. - Dlaczego?
W razie gdyby Velma chciała wydać mnie strażnikom.
Psy wyczuwają energię.
Obie coś kombinujecie.
Rozumiem. Za godzinkę wracam.
Czekaj! Nie jestem przekonana.
Nic ci nie będzie.
Pewnie!
O ile Velma wróci na czas.
Nawiedzałaś mnie?
Jakbym miał tego mało od żywych białych kobiet.
Tak. Bo myślałam, że jestem halucynacją.
Kiedy zrozumiałam, że jednak duchem,
postanowiłam wreszcie zrobić z Freda mężczyznę.
Dlatego wypychałaś mnie naprzód
i do bystrych, kompetentnych ludzi jak Norville?
Tak, ale nic nie działało. A teraz twój ojciec żeni się z tą kluchą, Diyą.
Już po tobie, Fred. I po mnie.
Jeśli chcesz mnie wzmocnić, znam jeden sposób.
Przytulas.
Tato, może to zabrzmi jak wariactwo,
ale musisz szybko się oświadczyć Sophie.
Wiem! Muszę przegonić Williama.
Ale właśnie się oświadczyłem, a ona odmówiła.
Chcesz jabłko? A pierścionek z cukierka?
- Nie! Dlaczego odmówiła? - Przez wzgląd na ciebie.
Zależy mi na tobie.
- Co? - Też się dziwię.
Myślałam, że się spełnię jako zła macocha.
Ale zanim się pobierzemy,
muszę wiedzieć, że tobie też na mnie zależy.
Mam ci wysłać mejlem kartkę?
Spoko. Pogadajmy o kawalerskim.
Nie. Aman sporządził "emocjonalną intercyzę" do podpisu.
Czemu to tyle trwa?
Naprawdę?
- Sądziłam, że intercyzy to twój wróg. - Punkt pierwszy: "koniec z docinkami".
- Na tym opiera się nasza relacja! - Jeden docinek dziennie?
- Dwa, jeśli źle się ostrzyże. - Dobra.
Punkt drugi: "Kiedy dzwonią krewni Sophie,
mówisz »nie ma jej«, a nie »umarła«".
Nie mam na to czasu. Zgadzam się na wszystko!
- Nie będziesz w nią rzucać puszkami? - Nie.
Ani mówić o niej "żona mafii"? Ani kichać z wrzaskiem?
Ani mówić "bejzik", "normals" i "przypał"?
- Chyba że ją przyłapię na zdradzie! - Może być.
I skończą się żarty z jej kolekcji zegarów.
- Tak! - A więc dobrze! Wyjdę za ciebie.
- Byle szybciej niż Diya za Williama. - Powiedziała "tak"!
Wspaniale. Gratuluję, że wreszcie wyprzedziłeś bogacza.
Pogadajmy o wieczorze kawalerskim.
Nie ty go będziesz wyprawiać. Nie znasz nawet dilera koksu.
W grę wchodzi tylko wieczór, który urządzi Velma.
No weź.
Sorki za zwłokę, ale mamy to.
A Scrappy nie jest zabójcą.
To czemu patrzy na mnie, jak na udko kurczaka?
Bo kurze kości zabijają psy! On się boi!
Skoro moje życie to towar wymienny, spadam. Powodzenia!
Nie bądź taka. Nic ci nie groziło, bo Scrappy jest niewinny!
Dzięki, Velma. Nazwę cię odrobaczarą, bo umiesz mnie uspokoić.
Przytulas?
Zabawny jesteś, Fred. Ale nie żartuj, to żałosne.
- Przytulanie rozmiękcza dzieci. - Nieprawda!
Z tatą przytulamy się non stop i wreszcie czuję się pewnie.
Nosiłbym siatkowy podkoszulek!
Naprawdę? Nawet gdybym chciała, jest problem...
- Mogłaś mnie popchnąć. - Widocznie to było ważne.
A gdybyś użyła mojego ciała?
Może mnie opętasz i go uściskasz?
A potem wejdziesz na sufit? Będę mieć na profilowe.
Możemy spróbować. Nic innego nie zadziałało, a ja chcę już odejść.
Berlusconi wisi mi drinka.
Czekaj, nakręcę to, by potem odtwarzać z poduszką.
Co się dzieje?
- Co się stało? - No jasne!
Skoro duch to świadomość, mózg nie pomieści dwóch naraz.
System siada. Dlatego Beyonce z Rihanną nie nagrały duetu.
Tak! Skoro mózg mieści jedną świadomość,
wiem, jak zrobić z ciebie mężczyznę!
Czekaj! Matko, co robisz?
Tego mi było trzeba. Ciągle jestem ze strażnikami,
w laboratorium albo jeszcze gorzej, z rodziną.
- Właśnie. Gdzie jesteśmy? - Jak to gdzie?
- W stripklubie! - Co?
Jesteś moją córką. To dziwne i nieoryginalne.
Już to robiliśmy.
Tym razem to co innego.
Koktajle, prywatne tańce, seksowne laski w torcie.
Będzie tort?
Sophie każe mi się odchudzać. Wchodzimy w to!
Tańce-śmańce, tatuś chce ciacho!
Czerwone wnętrze wystaje spod lukru.
Zemsta!
Shitty-Crappy? Coś ty narobiła, Velma?
Nie! Mieliśmy wyciągnąć z Dona prawdę i kryjówkę Wujka Scoobiego.
Daruj, Velmo, ale jednak jestem zabójcą!
To nie moja wina!
Projekt SKOOBI mnie takim stworzył.
Kto więc jest złoczyńcą?
Oni czy ja?
Ty! Odgryzłeś im fiutki!
No dobra.
Ale bez nich nie byłoby mnie.
Rozumiem. Jednak te wacki mnie dobiły.
Nie jest ci mnie żal?
Nie. Jesteś potworem, a nie Francuzem kradnącym chleb dla głodnej rodziny.
A ja wiedziałam od początku.
Dosyć skomlenia! Nacieszę się twoim upadkiem bez rozterek etycznych.
Dziewczyny, teraz!
Co? Nie!
Nie, nie!
Przestańcie! Albo mnie zabijcie. Błagam o śmierć.
Na miłość boską, czy ktoś mi to wyjaśni?
Będzie ciasto czy nie?
Matko, co robisz?
Zamiast sama zniknąć,
pozbędę się ciebie. Przejmę twoje ciało.
Ty możesz być duchem, a ja będę mężczyzną, jakim miałeś być.
Spodoba ci się.
Nieprawda! Nie spodoba!
Bo cię nienawidzę, od zawsze!
Nie masz nade mną władzy.
Jestem sobą we własnym ciele.
Wynoś się!
Dlaczego się uśmiechasz?
Bo wreszcie jesteś gotów iść naprzód.
Skoro umiesz mi się postawić, możesz wszystko.
Stałeś się mężczyzną.
Żegnaj, słodki książę.
O Boże, co się dzieje?
Pali!
Zróbcie coś! To twoja wina, Fred!
Dobra, muszę się rozpakować.
Ty to wszystko zaplanowałaś, Velma? Choć nigdy nie pamiętasz o Dniu Ojca?
Tak. Gdy tylko zobaczyłam Scrappy'ego, wiedziałam, że jest zły.
Nawet mu to powiedziałam.
Jego legowisko, okrzyki, pysk pełen brzytw Ockhama.
A przede wszystkim czułam się z nim niekomfortowo.
Ale musiałam zdobyć jego zaufanie.
I tu się przydałam.
Daphne? Jak?
To proste. Velma "zemdlała", żeby wyjaśnić mi sytuację.
A gdy wymyśliła plan z kawalerskim, udawałam sceptyczną,
żeby udowodniła Scrappy'emu, że mu wierzy.
Teraz twoja kolej na "aha", zanim policja wtrąci cię do paki.
Tylko tak myślisz, Velma.
Mam przyjaciół w więzieniu.
Nie nacieszysz się moją porażką.
Teraz pójdę siedzieć. Ale tylko czekaj.
Wszystko, od porwania ciebie do planu z Donem,
to była wielka dywersja,
żebym mógł zdobyć to, co na zawsze uwolni mnie od Wujka Scoobiego.
Aha!
Albo raczej:
Ahappy Dappy Doo!
Wpadłem na kawalerski!
Tort! Fajnie.
Widzę, że łatwo trafiłaś. I kto twierdził, że te ciała są niezdatne?
Powiedz Scrappy'emu, że bez problemu przeniosę jego mózg do jednego z nich.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Murawska