(ตัวละครและเหตุการณ์ทั้งหมด เป็นเรื่องสมมติ)
(นักแสดงเด็กอยู่ภายใต้การถ่ายทำ ที่ปลอดภัยและมีผู้ปกครองอยู่ด้วย)
- หนีเร็ว - ช่วยด้วย
ไม่นะ
ไม่เป็นไรนะ
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่เป็นไรแล้วนะจ๊ะ
โธ่ ลูกเอ๊ย
ย่า หนีเร็ว หนีไปเดี๋ยวนี้เลย
ทำไมย่าต้องหนีด้วย ในเมื่อที่นี่เป็นบ้านของย่า
ถ้าไม่หนี ย่าจะตายนะ
คุณอาเขา…
คุณอาคุงทัน เขา…
หนูเอาความลับเรื่องรูปปั้นเด็กของย่า ไปบอกเขา
ไปจากที่นี่ซะ ข้ามฟากไปที่ไหนก็ได้
ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้
ไปในที่ที่ไม่มีใครหาย่าเจอ
ไปกินข้าวกันเถอะ
ย่ารู้มาตลอดเหรอ
ถ้าย่ารู้ แล้วทำไม…
แล้วทำไมถึงทำอย่างนั้นล่ะ
แกช่างเปราะบางเหลือเกิน
ย่ากลัวว่าแกจะแตกสลายขึ้นมา เมื่อไรก็ได้
หัวใจของแกแตกเป็นเสี่ยง เพราะกรรมที่พ่อแม่ของแกก่อ
ทำให้ย่านึกถึงบาปกรรมของตัวเอง
มันหนักอึ้งอยู่ในใจของย่า
เพราะอย่างนั้น…
ย่าจึงอยากเก็บเศษใจของแกขึ้นมา แล้วต่อเข้าด้วยกันทีละชิ้นๆ
แกจะได้ไม่เปราะบาง
ย่าอยากดูแล และช่วยให้แกเป็นเหมือนเด็ก…
ที่หัวใจไม่เคยแตกสลายมาก่อน
แต่ทว่า…
พอมองย้อนกลับไป สิ่งที่อัดแน่นอยู่ภายในใจย่า
กลับไม่ใช่บาปที่ย่าก่อ
แต่เป็นแกนั่นเอง
โธ่ เด็กน้อยเอ๊ย
ทั้งหมดเป็นความผิดของย่าเอง
แค่แกคนเดียว…
ย่ายังไม่มีปัญญาดูแลเลย
แล้วจะไปชำระล้างบาปกรรม ที่เคยก่อไว้ได้ยังไง
พูดอะไรของย่าเล่า
หนูไม่คู่ควรเลยสักนิด
ย่าคนนี้…
อยู่ที่นี่มาตั้งแต่ถือกำเนิด เกิดเป็นดินแดนทัมนา
รู้ไหมว่าทัมนาถูกสร้างมายังไง
ทัมนาก่อตั้งขึ้นโดยหญิง ผู้เป็นย่าคน ยายคน
ทุกคนที่อาศัยอยู่ที่นี่
ล้วนมีย่ามียาย
เมื่อหลานๆ ของย่าของยายเหล่านั้น แก่ตัวลง
และกลายมาเป็นย่าคนยายคนเช่นกัน
พวกเธอก็จะจับจองผืนดินบนเกาะแห่งนี้
และปกป้องมันด้วยทั้งชีวิตของพวกเธอ
ยอมจีเองก็เช่นกัน
ตอนนี้แกยังเป็นแค่เด็กคนนึง
แกเลยอาจคิดว่าแกเจ็บปวด เจ็บจนเกินจะทานทน
เจ็บจนหัวใจจะแตกสลายไปเมื่อไรก็ได้
แต่วันนึง
แกจะได้เป็นย่าคนยายคน
ผู้โอบอุ้มทัมนาแห่งนี้ และสิ่งอื่นอีกมากมาย
เหมือนกับที่ย่ารับแกไว้ ตอนแกอยู่ข้างถนน
ย่าหวังว่าแกจะแบ่งปันความสุขกับเด็กๆ และทำเช่นเดียวกันกับย่า
นั่นแหละคือความใฝ่ฝันของย่า
คุณอา
ฉันขอโทษนะ คุณอา
แต่ตอนนี้ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว
ฉันรู้แล้วว่าทลฮารือบังที่เหลือ อยู่ที่ไหน
เพราะงั้นคุณอาก็ไม่ต้องการย่าแล้วไง
คุณอาต้องใช้แค่ฉันคนเดียวนี่นา
ย่าของเจ้าเคยบอกเจ้า เรื่องกฎแห่งกรรมแล้วใช่ไหม
ตอนนั้นข้าเองก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง
ความเจ็บปวดฉีกทึ้งร่างของข้าทั้งร่าง
วันนั้นมันเจ็บจนข้าแยกสวรรค์ แยกโลกไม่ออก
ณ ที่แห่งนั้น
คึมแพคจูก็อยู่กับเราด้วย
อะไรนะ
เด็กที่สูญเสียพ่อแม่ ตายไปอย่างเงียบงัน
ซึ่งถือเป็นการฆาตกรรมอย่างชัดเจน
นางรู้เห็นทุกอย่าง แต่กลับทำเป็นมองไม่เห็น
ถึงเวลาที่นางต้องชดใช้กรรมแล้ว
ก็ได้
ข้าจะไม่ไป
ให้ย่าของเจ้ามาหาเราเองดีกว่า
คุณอา…
ยอมจี ข้าลืมไปเลย…
ว่าเจ้าเองก็เป็นแค่ มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเช่นกัน
ข้าเคารพในการตัดสินใจของเจ้า
ถ้าอย่างนั้น
เจ้าก็ต้องทนแบกรับผลที่จะตามมาเช่นกัน
พาน
เห็นไหม เห็นใช่ไหม
ถ้าฝึกอีกหน่อย ฉันต้องทำได้แน่เลย
ฉันต้องสร้างหินผนึกได้แน่
- พอได้แล้ว - ว่าไงนะ
เดี๋ยวก่อนสิ ฉันอาจสร้างหินผนึกได้นะ
รอก่อนสิ
เดี๋ยวสิ บอกว่ารอเดี๋ยวไง
ฉันบอกว่าฉันอาจสร้างหินผนึกได้ไง
อย่าทำ เธอไม่จำเป็นต้องทำ
เดี๋ยวสิ ทำไมล่ะ ขอทีเถอะ
ทำไม ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น
พูดมาสิ
คุณบอกเองไม่ใช่เหรอ
ไปให้พ้นเลยไป
ฉันไม่ต้องการ
อะไรอีกล่ะ
ฉันไม่ต้องการให้เธอหายไป
ผู้อาวุโส
มาแล้วรึขอรับ
ท่านผู้อาวุโสคึมแพคจู
ข้าต้องการเด็กของข้าคืน
ไม่รู้สิ
บังอาจ
แค่จะอวดกลกระจอกๆ แบบนี้
เจ้าถึงต้องเอาเด็กของข้าไปรึ
"เด็กของข้า" รึ
มีเด็กมากมายให้ปกป้อง นี่ช่างดีจริงๆ นะ
แต่ว่า…
นิ้วข้าไม่พอให้นับด้วยซ้ำ ว่าข้าปลิดชีพเด็กไปกี่ชีวิต
ท่านควรพยายามช่วยให้ได้สักชีวิตสิ
หรืออย่างน้อย ก็ช่วยเด็กที่ท่านมองเห็นได้
เด็กน้อย
คุณย่า… หนีไป
ปล่อยเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้
ข้าต้องการอะไร ท่านก็รู้นี่นา
บอกมาว่าเด็กที่เหลือของท่านอยู่ที่ไหน
แทงข้าสิ
เช่นนั้นแล้ววิญญาณของข้า จะไปหาเด็กๆ ของข้าอย่างไรละ
เด็กน้อย
นึกแล้ว
ต้องเป็นแบบนั้นแน่
เรามาสานต่อสิ่งที่คั่งค้างไว้ดีไหม
เจ้านี่มัน…
เจ้าก่อกรรมทำชั่วมามากเกินไป
แทนที่จะเป็นย่า…
ฆ่าฉันเถอะ
ไว้ชีวิตย่าเถอะ
หากเจ้าต้องการเช่นนั้น
หากอยากรักษาชีวิตเด็กตรงหน้า
ทำไมไม่ยอมปล่อยเด็กที่ตายไปแล้วไปล่ะ
จะเด็กคนนี้หรือข้า ต่างก็เหลือเวลาไม่มากแล้ว
เช่นนั้นก็จงบอกมา
ไม่นะ
ผู้อาวุโส…
แพคจูร้องไห้คร่ำครวญ
หินผนึกก็ร่ำไห้ตอบ
ต้องอย่างนี้สิ
เด็กๆ เชื่อฟังแม่ของพวกมัน
พวกมันย่อมตอบรับ เสียงร่ำไห้ของแม่อยู่แล้ว
เช่นนั้นมาร้องอีกสักรอบดีไหม
ในตาเจ้าไม่มีร่องรอยความรู้สึกผิด
อย่ายุ่งกับย่า
เจ้ามอบชีวิตของเจ้าให้ข้าแล้ว
ข้าเป็นฝ่ายต้องทำให้มันคุ้มค่า
ใช่ไง
แต่ว่าตอนนี้…
ฉันนึกเสียใจที่เคยได้เจอคุณอา
คุณเองสินะ บุรุษที่ผมเคยได้เห็นในคำทำนาย
เมฆฟ้าแถวนี้มันมืดดำเป็นพิเศษ
ดูก็รู้ว่าเป็นที่อยู่ของคนชั่ว
มาทำอะไรที่นี่ครับ
คุณย่า
ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
ไปอยู่กับยอมจีสักครู่นะครับ
ข้าได้เจอบาทหลวงหนุ่มแบบนี้เองสินะ
รู้จักผมเหรอ
ข้ารู้จักพี่ชายเจ้า…
อย่างดีทีเดียวละ
เจ้าจะใช้เจ้านั่นทำอะไร
จะอะไรซะอีก
ถ้าให้พูดอย่างเป็นทางการ ก็จะใช้ช่วยวอนมีโฮ
อย่างไม่เป็นทางการ ก็จะใช้แก้แค้นยังไงล่ะ
- คงไม่ง่ายทั้งคู่ - เดี๋ยวคงได้รู้กัน
ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน
เจ้าก็จะหายไป โดยไม่ได้แตะข้าแม้แต่ปลายเล็บ
แต่ก็ยังมีบางอย่าง ที่ข้าอยากจะบอกเจ้าให้ได้
ว่ายังไง อยากฟังไหม
จริงเหรอ
เจ้าอาจเติมเต็มประสงค์ของพระเจ้า โดยการต่อสู้กับข้า
แต่พระเจ้าที่เจ้าเลื่อมใสน่ะ ไม่ได้สนจิตใจอันน่าชื่นชมของเจ้าเลย
เมื่ออวัยวะของเจ้าถูกผ่าออกไป
เมื่อพี่ชายเจ้ากลายเป็นปีศาจโลกีย์
และเมื่อเจ้า…
ฆ่าพี่ชายปีศาจโลกีย์ของเจ้า
เวลาเหล่านั้น พระเจ้าของเจ้าไปหดหัวอยู่ไหน
แกนี่มันพล่ามไม่หยุดเลยเนอะ
เป็นกรรมพันธุ์แหงเลย
พวกปีศาจชั่วมันพูดมากกันทั้งนั้น
พอที
เจ้าคงได้เห็นแล้วว่าข้าไม่เหมือนพาน
ยอมจี…
ย่าคะ…
ยอมจี…
ย่ามาทำอะไรตรงนี้ รีบหนีเร็วสิ
มาลองกันใหม่ไหม
พอสักทีเถอะ
ฆ่าข้าแทนเถอะ
ย่า
คุณอา
พอได้แล้ว
ข้าน้ำตาจะไหลเลยนะเนี่ย
พวกเจ้าเป็นย่าหลานกันจริงๆ หรือไง
หยุดเดี๋ยวนี้นะ
ข้าจะบอกเจ้าทุกอย่าง พอที
ความเปล่าเปลี่ยวของเจ้า
ความขุ่นเคืองของเจ้า ข้าผิดเองที่เคยละเลยมัน
จงระบายความคั่งแค้นมาที่ข้าเถอะ
หุบปาก
หยุดสร้างกรรมชั่ว ด้วยการเอาชีวิตผู้บริสุทธิ์สักที
สุดท้ายในวันหนึ่ง
เจ้าจะได้รู้ว่าความเกลียดชังของเจ้า มันไม่มีความหมายอะไรเลย
แบบนี้ค่อยคุยกันได้หน่อย
แพคจู ท่านก็ด้วย
ข้าอยากแสดงความขอบคุณต่อท่าน
คนที่เพียรพูดถึงกฎแห่งกรรม คือท่านเองไม่ใช่เหรอ
ทีนี้ก็ถึงตาท่านแล้ว
ท่านเคยแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
ถึงคราวที่ท่านต้องถูกตัดสินแล้ว
คุณย่า
มานี่
พาน
นี่มันอะไร…
คลายมนตร์นี่ก่อน
บอกให้คลายมนตร์นี่ก่อนไง
หากมีเจ้าอยู่เคียงข้าง ข้าก็ไม่อาจสู้กับคุงทันได้
พาน เอาไอ้นี่ออกไปก่อนสิ
พาน
มาเอามันออกไปก่อน พาน
โยฮัน
- แล้วพี่เขาล่ะ - วอนมีโฮสบายดี
ค่อยยังชั่วหน่อย
รีบไปหาผู้อาวุโสคึมแพคจูโดยเร็วที่สุด
ฉันจะรีบกลับมานะ
อดทนไว้ก่อนนะ
ท่านย่า
ทำไมถึงโผล่มาป่านนี้
ย่าน่ะ…
คุณย่าน่ะ…
ท่านย่า
เจ้ามาที่นี่ทำไม
เจ้าควร…
เจ้าควรปกป้องเด็กคนนั้นสิ
ไม่เป็นไร วอนมีโฮจะต้องปลอดภัย
ที่ตอนนั้นข้าเพิกเฉยต่อเจ้า
ตอนนี้ข้าได้รับผลกรรมของมันแล้ว
พูดอะไรแบบนั้นล่ะ
ข้ากังวลใจเรื่องของเจ้ากับเด็กคนนี้
ข้ารู้สึกผิด ที่ต้องทิ้งพวกเจ้าไว้ข้างหลัง
ย่าคะ
ไม่เป็นไร ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยนะ ท่านย่า
ท่าน…
- ไม่นะ ไม่เอานะ ย่า - ท่านย่า
ไม่นะ
- ท่านย่า - ไม่นะ
เลิกล้อข้าเล่นแล้วลืมตาได้แล้ว
- คุณย่า - ท่านทิ้งข้าไปแบบนี้ไม่ได้นะ
ย่าคะ
- ไม่ได้นะ - ท่านย่า
- ไม่ได้นะ คุณย่า - ท่านย่า
ย่าคะ ย่า…
- ไม่เอานะ - ท่านย่า
ย่าคะ ย่า
พาน
ท่านย่า
พาน
ข้ามีบางอย่างต้องบอกเจ้า
ตอนนี้คงมีแค่เจ้าแล้ว ที่สามารถช่วยเด็กคนนั้นได้
เหตุผลที่เด็กคนนั้น ยังไม่กลายเป็นวอนจอง
เหตุผลที่เด็กคนนั้น ยังไม่อาจฟื้นคืนพลัง…
ภายในร่างเจ้า
มีลูกแก้วที่ชื่อว่าอาคมพิศวง
ที่บอกว่าเจ้าต้องเปล่งประกาย จากภายใน จำได้ใช่ไหม
มีบางสิ่งอยู่ภายในตัวเจ้า
อาคมพิศวง
ฉันจำได้ อาคมพิศวง
ผู้อาวุโสเคยบอกฉัน
พลังที่จะใช้สร้างหินผนึก อยู่ในลูกแก้วนั้น
- แต่ตอนนี้ฉันยัง… - ใช่แล้ว
ตอนนี้เจ้ายังฟื้นพลังคืนมา โดยสมบูรณ์ไม่ได้ใช่ไหม
เพราะลูกแก้วนั้นมันไม่สมบูรณ์
หมายความว่ายังไง ที่ว่ามันไม่สมบูรณ์ครบถ้วน
เศษเสี้ยวของลูกแก้วที่แตกสลาย ได้เข้าไปอยู่ในตัวเจ้า
เศษเสี้ยวที่เล็กเสียยิ่งกว่าฝุ่นผง คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง
ไม่ใช่มีโฮ
แต่เป็นอาคมพิศวงภายในร่างของนาง
คือสิ่งที่ยังไม่สมบูรณ์
เหตุผลที่พานอ่อนแอลงทุกที ก็เพราะมีเจ้าอยู่ใกล้ๆ
เมื่อเขาสัมผัสตัวเจ้าเท่านั้น
ที่พลังแห่งอาคมพิศวงในตัวพวกเจ้า จะหลอมรวมเป็นหนึ่ง
ยามนี้เขาได้ทุกสิ่งที่เคยสูญเสียไป ในฐานะมนุษย์กลับคืนมาแล้ว
สิ่งที่เขาเคยสูญเสียไปเหรอ
หัวใจ
หรือแม้แต่หัวใจที่เฝ้าเสน่หาเจ้า
แล้วยังไง
ข้าต้องทำอะไร
พาน
ท่านรู้สาเหตุ ก็ต้องรู้ด้วยสิว่าข้าควรต้องทำยังไง
ข้าจะปล่อยให้เจ้าเป็นคนตัดสินใจ
หากเจ้ามอบเศษเสี้ยวของอาคมพิศวง ในร่างของเจ้าให้เด็กคนนั้น
เจ้าจะ…
ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปสินะ
ใช่แล้ว
เฉกเช่นน้ำในทำนบที่ถูกกักเก็บไว้ ล้นทะลักออกมาในคราเดียว
พลังของปีศาจโลกีย์ จะพวยพุ่งออกมาในคราเดียว
ไม่มีทางหันหลังกลับ และไม่มีอะไรยับยั้งพวกมันได้เช่นกัน
แต่แลกกับการที่วอนมีโฮ จะมีชีวิตอยู่ต่อใช่ไหม
เศษเสี้ยวที่ว่านั่น ถ้าฉันปฏิเสธมันล่ะ
ถ้าฉันพยายามสร้างหินผนึกตามลำพัง
แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นเหรอ
อาคมพิศวง ก็ยังจะพยายามตามหาเศษเสี้ยวนั้น
แม้จะแปลว่าต้องแผดเผาวิญญาณ ของเจ้าเองก็ตาม
สุดท้ายแล้วเจ้าก็จะตาย
ถ้างั้นก็แปลว่า…
มันทำได้สินะ
แม้ว่าฉันจะต้องสร้างหินผนึกด้วยตัวเอง
ฉันก็ทำได้สินะ
ฉันสามารถสร้างหินผนึกได้ โดยไม่ต้องอาศัยเศษลูกแก้วของพาน
นั่นเป็นทางเดียวที่พานจะอยู่ต่อไปได้ ในฐานะมนุษย์
เขาจะไม่ต้องถูกขังอยู่ในหินผนึก
แต่เจ้า…
ถ้ามันเป็นไปได้
แค่นั้นก็พอแล้ว
ฉันต้องการแค่นั้นแหละ
ท่านย่า
ข้าจะทิ้งสัมภาระทุกอย่างไว้กับเจ้า
ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ
คิดว่ามันไม่ยุติธรรมสินะ ที่ข้าทิ้งเจ้าแล้วหนีไปพักคนเดียว
เวลาล่วงเลยมานานแล้วจริงๆ
หากข้าต้องอดทน ต่อความยากลำบากทั้งหมดนี้ตามลำพัง
ข้าคงเหนื่อยหนักใจ และหมองหม่นจนไม่มีที่สิ้นสุด
แต่เพราะเจ้าและยอมจี
ข้าเลยได้มีช่วงเวลาที่อบอุ่น และมีความสุขอยู่บ้างเนืองๆ
ขอบใจนะที่คอยอยู่เคียงข้างข้า
ขอบใจนะ พาน
ท่านเหนื่อยมามากแล้ว
พักผ่อนเถอะ อีกไม่นานข้าจะตามไป
ผู้อาวุโส
อะไร
ผู้อาวุโสคึมแพคจูเหรอ
เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว
ต้องบีบให้เจ้าตัดสินใจเรื่องยากๆ ตามลำพัง ขอโทษนะ
วอนมีโฮ
ในที่สุด…
ฆ่าฉันที
รู้แล้วนี่ว่าจนถึงตอนนี้ ฉันทำอะไรกับย่าไว้บ้าง
เพราะงั้นได้โปรดฆ่าฉันทีเถอะ
เธอจะต้องชดใช้ในสิ่งทำลงไป
เท่ากับที่เธอได้ทำลงไป ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น
การตายของท่านย่า
เป็นการตัดสินใจของท่านเอง
และนั่นคือสิ่งที่ต้องแลก สำหรับการตัดสินใจนั้น
ลุง…
เพราะงั้นก็จงอยู่ต่อไป เหมือนกับที่เคยอยู่กับท่าน
และอยู่ต่อไปในแบบที่ท่านย่า อยากให้เธออยู่
จงใช้ชีวิตตามนั้นนะ
นั่นคือสิ่งที่เธอต้องชดใช้ในตอนนี้
ลุงพาน
อย่าตายนะ ต้องกลับมาแบบมีลมหายใจนะ
เข้าใจไหม
ได้ยินฉันไหม ลุงพาน
ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน
ทั้งเวลา ทั้งสรรพเสียง
ราวกับทุกอย่างหายไป
ข้ารู้ว่าชีวิตของข้าที่ดูเหมือน ไม่มีวันดับสูญในโลกนั้น
ใกล้ถึงจุดจบแล้ว
ข้าต้องไปยังที่ที่นางอยู่
คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย