(ตัวละครและเหตุการณ์ทั้งหมด เป็นเรื่องสมมติ)
(นักแสดงเด็กอยู่ภายใต้การถ่ายทำ ที่ปลอดภัยและมีผู้ปกครองอยู่ด้วย)
อยากให้ข้าเล่าเรื่อง ครั้งโบราณกาลให้ฟังไหม
เป็นเรื่องตั้งแต่สมัยที่พระพุทธเจ้า ยังอยู่ที่อินเดีย
ในตอนนั้นมีคนคนหนึ่งชื่อว่าองคุลีมาล
เขาต้องคำสาป
และจะหลุดพ้นจากคำสาปนั้นได้ ก็ต่อเมื่อฆ่าคนครบ 1,000 คน
องคุลีมาลสังหารทุกคน ที่เขาพบเจอตามทางที่เขาไป
และฆ่าไปแล้ว 999 ศพ
ท้ายที่สุด ก็เหลืออีกเพียงหนึ่งชีวิต ที่เขาต้องสังหาร
แต่ในบรรดาผู้คนมากมาย
คนที่เฝ้ารอคอยและออกมาต้อนรับ องคุลีมาลผู้เป็นลูกชาย
ชีวิตสุดท้ายที่องคุลีมาลต้องปลิดชีพ คือผู้เป็นแม่ของเขาเอง
นั่นคือตอนที่…
พระพุทธเจ้าผู้ล่วงรู้เรื่องนี้ ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าองคุลีมาล
และยับยั้งเขาจากการคร่าชีวิตแม่ตัวเอง
นับจากนั้นมาองคุลีมาลก็สำนึก ในความผิดของตัวเอง
และทุ่มเทกับการบำเพ็ญเพียร
แต่ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน ผู้คนก็ขว้างหินใส่และเรียกเขาว่าฆาตกร
แต่พระพุทธเจ้า…
บอกว่าเขากำลังพบกับ สิ่งที่เขาต้องเผชิญเมื่อตกนรก
และบอกให้เขาจงอดทนให้พ้นผ่านไปให้ได้
หลังจากอดทนผ่านการบำเพ็ญเพียร อันแสนเจ็บปวดนั้น
ในที่สุดองคุลีมาลก็บรรลุธรรม จนหลุดพ้นจากวัฏสงสาร
ถ้าอย่างนั้นเจ้าคิดว่า เราจะได้รับการยกโทษเหมือนเขาไหม
อือ
เพราะในตอนนี้ พวกเจ้าทั้งสอง
ได้ผ่านความเจ็บปวดเสียยิ่งกว่านรก ที่ใครเคยได้เผชิญแล้วนี่นา
พระเยซู พระผู้ทรงเป็นนิรันดร์
ผู้รับนักบวชของพระองค์ไว้ ในเกราะกำบังแห่งพระหทัยของพระองค์
ในที่ที่ผู้ใดก็มิอาจแตะต้อง
โปรดปกป้องนักบวชหนุ่มผู้นี้ด้วยเถิด
โยฮัน นายได้รับคำขอ ให้แบกรับภาระที่หนักหนาเกินไป
ฉันจะรับช่วงต่อจากตรงนี้ และแบกรับพระประสงค์ของพระองค์ต่อเอง
ฉันจะชดใช้เกียรติยศศักดิ์ศรีของนาย ด้วยชีวิตฉันเอง
คุณลุง
ยังบุ่มบ่ามเหมือนเคยนะครับ
นี่คืออะไรคะ ดูเหมือนจะใช้กับพวกปีศาจโลกีย์ได้
คุณหนูควรปกป้องตัวเองด้วยนะครับ
นี่คือกระสุนเงิน ที่บรรจุน้ำมนตร์ศักดิ์สิทธิ์
สมกับเป็นคุณลุงจริงๆ
คุงทัน
วอนมีโฮ
เจ้าน่าจะแค่หนีไปซะ
คุณหนู…
อีกไม่นานเจ้าจะได้รู้ว่า การตัดสินใจของเจ้า…
มันโง่งมแค่ไหน
เกาะเชจูอากาศดีใช่ไหมล่ะ
สูดเข้าไปเยอะๆ เลยนะ
เพราะเดี๋ยวฉันจะส่งแกกลับไปอยู่ในนรก
ในนั้นมันแจ่มดีไหมล่ะ
ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ
หายไปอยู่ไหนมาครับ
ผมฝากให้คุณดูแลคุณหนูให้ดีแท้ๆ
ฉันยุ่งนิดหน่อย
พาน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
ขอโทษนะที่มาช้า
พาน
ฉันต้องไป
เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว
อารักขาฉันที ฉันจะได้ขึ้นไปบนนั้น และสร้างหินผนึก
คุณทำได้ใช่ไหม
ฉันทำได้อยู่แล้ว
สัญญาของเรายังมีผลอยู่นี่นา
มัวทำอะไรอยู่ รีบเปิดทางเร็ว
รีบร้อนจริงๆ
อย่ามัวชักช้าและตามฉันมาติดๆ ละ
คุณหนู ระวังตัวด้วยนะครับ
คุณลุงก็ด้วยนะ
โยฮัน
ไม่เป็นไรนะครับ
ตอนนี้ฉันควรเป็นฝ่ายต้องเป็นห่วงนายนะ
นายไม่เป็นไรแน่นะ
แน่นอนอยู่แล้ว พี่คิดว่าผมเป็นใคร
ฉันต้องไปสร้างหินผนึก
- ผมจะไปด้วย - ไม่ได้
ช่วยพานถ่วงเวลาพวกมันไว้ให้ที
จนกว่าฉันจะสร้างหินผนึกได้
ห้ามเจ็บแล้วก็ห้ามตายด้วย เข้าใจไหม
ไปเถอะครับ
ทางนี้ผมจัดการเอง
ฝากด้วยนะ
วอนมีโฮ
เธอทำได้
จะไม่ให้เจ้ากลัวได้ยังไง
ไม่ใช่แค่ในชีวิตนี้ ยังรวมความทรงจำจากอดีตเข้ามาด้วย
คงเป็นภาระที่หนักอึ้งเลยสินะ
ผู้อาวุโส…
ทีนี้ก็หยุดได้แล้ว
ก็รู้นี่นาตอนนี้ท่านเอาชนะข้าไม่ได้
ข้าก็ไม่คิดจะฆ่าท่านด้วย
ท่านก็เหมือนกันกับข้า
ท่านก็เกลียดชังเหล่ามนุษย์ ที่ทำให้เราเป็นแบบนี้
และยังเกลียดชังเกาะนี้ด้วย
ท่านไม่ใช่พวกที่จะคอยอารักขาเกาะนี้
เราก็แค่ถูกขังไว้บนเกาะนี้ เพราะคำสาปของนังผู้หญิงคนนั้น
หุบปาก
น่าสงสารจริงๆ…
แม้เวลาจะล่วงเลยมาจนป่านนี้ ท่านก็ยังไม่รู้ตัวว่าถูกหลอก
กลับคืนตัวตนเดิมของท่าน
แล้วมาร่วมมือกับข้ายุติเรื่องนี้กัน
เกาะที่เป็นเหมือนดั่งนรกนี่น่ะ
โยฮัน
เรียกผมเหรอครับ
ช่วยยื้อเจ้านี่ไว้สักเดี๋ยวได้ไหม
ผมคงต้านได้ไม่นานหรอกนะ
ฉันไปแค่แป๊บเดียว
เจ้ามาเปลี่ยนสถานที่ตายสินะ
ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอเจ้าอีก
เพราะเพื่อจะช่วยผู้อื่น ฉันมัวลาป่วยอยู่ไม่ได้น่ะ
อย่างนั้นรึ
เจ้าฟื้นจากความตาย
อยากรู้นักว่าเจ้าจะเปลี่ยนไปบ้างไหม
เพราะนายแท้ๆ ภารกิจของฉัน ถึงได้ชัดเจนขึ้น
ฉันไม่ได้แค่เลือกเส้นทางนี้ แค่เพื่อจะยืนยันกับพระเจ้าหรอกนะ
สิ่งที่ฉันพยายามจะบอกก็คือ…
แม้พระเจ้าจะถอนวิวรณ์ของพระองค์คืน
ฉันก็ยัง…
จะปกป้องคนของฉัน
เจ้ามันกระจอกเสียจนข้าอยากจะขำ
เช่นนั้นก็แสดงฝีมือออกมา
พาน
ฉันไม่อยากให้เธอต้องหายไป เพราะการสร้างหินผนึก
ฉันก็ไม่อยากให้คุณ…
ต้องหายตัวไปเพราะแบบนั้น
เธอรู้เรื่องนั้นด้วยเหรอ
จำสิ่งที่คุณเคยบอกฉันได้ไหม
คุณบอกว่านี่คือชะตากรรมของฉัน และถ้าสู้ได้ ฉันก็ควรสู้
ใช่แล้ว
นี่คือชะตากรรมและภาระของฉัน
ตรงนั้นไม่มีที่สำหรับคุณ
เธอเองก็รู้แล้วนี่
ฉันก็เป็นเหมือนกับพวกมัน
ชะตากรรมนั้นถูกกำหนดมาตั้งแต่ เลือดของพวกมันไหลเวียนอยู่ในร่างฉัน
วอนมีโฮ
ทำอะไรน่ะ
พาน อย่านะ อย่าทำนะ อย่า
พาน…
ตอนนี้ฉันเสื่อมพลังแล้วจริงๆ
ไม่นะ อย่าทำแบบนี้
- มันเนิ่นนานเกินไปแล้ว… - อย่าทำนะ
ฉันอยากพักแล้วละ
ไม่นะ อย่าทำแบบนี้
ฉันขอร้องเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะ
ช่วยให้ฉันได้พักสักทีนะ
นี่คือคำขอสุดท้ายของฉัน
พาน…
พาน
ทำไม ทนต่อไปไม่ไหวแล้วรึ
ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม
นายมันพูดมากเกินไป
กลับมาแล้วสินะ
ทีนี้ค่อยดูเหมือนท่านพี่ของข้าหน่อย
พาน
มันยังไม่สายเกินไป
มาร่วมมือกับข้า สังหารเหล่ามนุษย์ ที่ทำให้เราเป็นแบบนี้
และให้พวกมันชดใช้สิ่งที่ตัวเองทำ
การทำลายเกาะนี้ ไม่ได้ทำให้กฎแห่งกรรมทำงาน
อยู่ท่ามกลางหมู่มนุษย์แค่ไม่กี่ร้อยปี
ก็คิดว่าตัวเองกลายเป็นมนุษย์ ไปแล้วหรือไง
ท่านมันก็ไม่ต่างอะไรกับผี ที่ร่อนเร่อยู่ในโลกมนุษย์หรอก
คนที่จะเติมเต็มให้ท่านได้ ไม่ใช่นังผู้หญิงที่คิดจะเป็นวอนจอง
แต่เป็นข้า
คุงทัน
ระหว่างที่เจ้าหลับอยู่หลายร้อยปี
ข้าใช้ชีวิตเพียงเพื่อค้นหาวิธีชดใช้ ตามวิถีกฎแห่งกรรม
โง่เง่านักที่ข้าเพิ่งมารู้ตอนนี้เอง
วิธีเดียวที่จะชดใช้กฎแห่งกรรม
คือการที่เจ้ากับข้า ไม่เหลือตัวตนอีกต่อไป
เพราะฉะนั้น เจ้ากับข้า จะอยู่รอดต่อไปไม่ได้
พระเจ้าทรงเลี้ยงดูข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่ขัดสน
พระองค์ทรงให้ข้าพเจ้านอนบนทุ่งหญ้า ทรงนำข้าพเจ้าไปยังแหล่งน้ำที่เงียบสงบ
พระองค์ทรงปลุกวิญญาณข้าพเจ้า
พระองค์ทรงชี้แนะให้ข้าพเจ้า ไปในทางที่ถูกต้องในนามของพระองค์
เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ต้น เราก็ควรจบมันด้วยกันเช่นกัน
มาทำงานกันเถอะ
- หา - ช่วยปกป้องฉันที
คุณเคยบอกว่าจะปกป้องฉันนี่
คุณบอกว่าจะปกป้องฉัน สัญญากันแล้วนี่นา
ถึงคุณเป็นปีศาจโลกีย์ ฉันก็ไม่สน
ถึงฉันอาจตายได้ ฉันก็ไม่สน
สิ่งที่ฉันมีให้คุณคือความเชื่อใจ
ไหนว่าแค่จิ๊บๆ ไง อย่าทำเป็นอ่อนแอแล้วลุกได้แล้ว
คิดว่าถ้าคุณไม่ยื่นมือให้ ฉันจะจับมือคุณไม่ได้เหรอ
จนป่านนี้ยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ
ช่างยาวนานเหลือเกิน ที่คุณเฝ้ารออยู่เพียงลำพัง
ขอโทษนะ
ฉันไม่สามารถปกป้องคุณได้เลย
พาน…
พาน
คุณพ่อ
(หนึ่งปีต่อมา)
ข้าน้อยจะไปแล้วขอรับ
ทุกสิ่งทุกอย่าง…
ต้องคงอยู่เพื่อวัตถุประสงค์แห่งแพค
ไม่เจอกันนานเลยนะ
คนที่เจ้ามาด้วย คือคนที่ปกป้องเจ้าไว้ใช่ไหม
วันหนึ่งหากโลกถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาว…
แสงสีขาวเหรอ
ใช่แล้ว
เมื่อวันนั้นมาถึง แสงนั้นจะนำพาความมืดมิดมาสู่แผ่นดิน
และทุกคนที่ปกป้องเจ้าไว้ ก็จะหายไปในความมืดมิดนั้นด้วย
เจ้ากลัวไหม
ค่ะ
ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ต้องช่วยเรา ยับยั้งไม่ให้มันเกิดขึ้น
ข้าจะมอบพลังที่ช่วยให้เจ้าปกป้อง สิ่งที่มีค่ากับเจ้า
เจ้าทำได้ไหม
อย่างไรก็ตาม หากว่าโลกถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาว
ถึงตอนนั้นพวกเราจะไปตามหาเจ้า
เราต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า
(สำนักวาติกัน)
ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ แกดูไม่เป็นตัวเองเลย จีโอวานนี่
มีใครตายหรือไง
ไม่สมกับเป็นแกเลย
นักบุญมิคาเอล หัวหน้าคณะทูตสวรรค์
ปกป้องเราในศึกนี้
คิดถึงซูรยอนเหรอ หรือว่าคิดถึงพี่ชาย
หรือจะเป็นพาน
จงเป็นผู้ปกป้องเราจากความชั่วร้าย และหลุมพรางของเหล่ามาร
แกเองก็รู้ดีนี่
นี่มันเป็นแค่จุดเริ่มต้น และมันไม่มีวันหยุด
โถ น่าสงสาร กลัวเหรอ
ตัวสั่นเชียว
หนีไปซะสิ หนีไป จีโอวานนี่
หนีไปจากที่นี่
แกเองก็รู้ดีนี่
นี่มันเป็นแค่จุดเริ่มต้น และมันไม่มีวันหยุด
(กรุงโซล)
ขอให้พวกเขาส่งมาภายในช่วงเช้านะ
ช่วยจัดงานแถลงข่าว เรื่องการคืนโบราณวัตถุของวัด
- ให้ทันก่อนมีประกาศสั่งห้ามส่งสินค้า - ครับ เข้าใจแล้วครับ
งานเปิดนิทรรศการเดี่ยว ของฮวังมีรีคือพรุ่งนี้
ผู้อำนวยการคิมจะไปแทนฉันใช่ไหม
ครับ ท่านประธาน
วันนี้ขอบคุณมากค่ะ
(ประธาน วอนมีโฮ)
พาน
(แพค)
เพราะฉันเชื่อว่ามันคือภารกิจของฉัน
ฉันคิดว่าฉันต้องอดทน แม้แต่ความเจ็บปวดจากการเสียสละของเขา
โยฮัน
พี่ครับ
อือ
ฉันรู้
ด้วยการผลาญเผาทุกสิ่งที่มี
ฉันเคยคิดว่ามันอาจนำจุดจบ มาสู่ความมืดมิดได้
ฉันกลับกลัวยิ่งกว่า
กับความมืดมิดที่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่า มันมีอยู่หรือไม่
เขาจะสามารถกลับมาได้ไหม
ใครอีกที่ฉันต้องสูญเสียหรือยอมปล่อยไป
ทว่าความหวาดกลัว ไม่อาจทำให้สิ่งใดสำเร็จได้
ฉันจะปกป้องโลกนี้ไว้อีกครั้ง
จากวิกฤตแห่งมวลมนุษยชาติ ที่พร้อมจะกวาดล้างเรา…
ที่รวดเร็วกว่าก้าวที่เราเดิน
(ด้วยความระลึกถึงชเวซังโฮ ผู้กำกับภาพของเรา)
ขอขอบพระคุณท่านผู้ชม ที่มอบความรักให้กับเกาะปีศาจ
คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย